အခန်း (၇-၈)

အပိုင်း(၇)

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဂျာရန်သည် အနည်းငယ် ညည်းညူမြည်တွန်လိုက်သော်လည်း ထိုတစ်ဝက်ကို ကယ်ဆာကိုသာ ယူထားစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မောင်ဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဝိညာဉ်သစ်သီး၏ တစ်ဝက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

လင်းတုန်း ဘဝတွင် လိုချင်တောင့်တခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကယ်လ်ဆာ ရရှိခဲ့သည်။ မွေးရာပါ ပါရမီများ၊ ကလန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုများနှင့် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်များ လေ့ကျင့်ခွင့် စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူနှင့် အရပ်အမောင်း တူညီသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ခြိမ်းခြောက်ချင်နေသည့်ဟန် ပေါက်မနေပေ။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း သိုင်းပညာများ လေ့ကျင့်နေမှုက သူမကို ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး ကျက်သရေရှိစေသည်။

အကယ်၍သာ သူမက အရာရာတိုင်းအပေါ် ဤမျှလောက် တရားမျှတမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ လင်းတုန်း တစ်ယောက် သူမကို မုန်းတီးမိကောင်း မုန်းတီးမိပေလိမ့်မည်။

ကယ်လ်ဆာက အသီးတစ်ဝက်ကို မည်သည့် အငြိုးအတေးမျှ မပါဘဲ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို လေးစားမှုဖြင့် ခေါင်းပင် ညိတ်ပြလိုက်သေးသည်။ အချေအတင် ပြောဆိုမှုတွင် သူ အနိုင်ရခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဝေ့ ကလန် သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အောင်ပွဲကို လေးစားအသိအမှတ်ပြုလေ့ ရှိပေသည်။

အသီးကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်တွင် ဆုလာဘ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာ ခံစားမှုများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။ ဤအရာသည် သူ၏ လမ်းစဉ်ကို အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ အနိုင်ရခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအသီးကို အရသာခံ စားသုံးလိုက်သလိုပင် ထိုခံစားချက်ကိုလည်း နှစ်ခြိုက်စွာ ခံစားလိုက်သည်။ အသီးသည် လျှပ်စီးများ စီးဆင်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ သူ၏ လျှာပေါ်တွင် ကျင်တင်တင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သို့သော် အလွန် မြန်ဆန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အခြားတစ်ခြမ်းကို စားသုံးနေသည့် ကယ်လ်ဆာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြတကြီး ဖြစ်နေမှုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေမည် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသော အမူအရာကို မှန်တစ်ချပ်သဖွယ် ထင်ဟပ်ပြသနေသည်။ သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ လျှပ်စစ်စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ကျင်သော လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

"ဘယ်လို ခံစားရလဲ ဆိုတာကို သေချာ ပြောပြလို့ရမလား..."

သူတို့၏ မိခင်က မှတ်စုမှတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလျက် မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အာနိသင်ပြနေတဲ့ ပုံပဲ"

ကယ်လ်ဆာ က ပြောသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်များကို ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်ဟု သူ စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။

"မိုးကြိုးတစ်စင်းကို မျိုချလိုက်ရသလိုပဲ..."

စီရှား သည် သူမ၏ မြေဖြူခဲနှင့် မှတ်တမ်းသင်ပုန်း အစား၊ စုတ်တံနှင့် မင်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါက်စာလိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် သူမ လှုပ်ရှားနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် မှတ်စုများကို ရေးမှတ်နေလေသည်။

"အဲဒီခံစားချက်က ပူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အေးတာလား..."

လင်းတုန်းသည် အစ်မဖြစ်သူနှင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်သည်။

"ပူတယ်"

သူက ပြောလိုက်ချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမက...

"အေးတယ်"

ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပူလိုက် အေးလိုက် ဖြစ်နေတာပဲ"

သူတို့၏ မိခင်က ရေရွတ်လိုက်၏။ သူမသည် ရေးမှတ်နေမှုကို တစ်ချက်ကလေးမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

"ကိုယ့်ရဲ့ အမြုတေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြစမ်း... ဘာအပြောင်းအလဲများ ရှိလဲ..."

လင်းတုန်းသည် မျက်စိကို မှိတ်ကာ သူ၏ အမြုတေကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချက်အောက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိပြီး၊ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ အားလုံး ချိတ်ဆက်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ အချို့က ၎င်းကို ဝိညာဉ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်နေရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ လင်းတုန်းကတော့ ၎င်းကို လိမ့်နေသော အပြာရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင် အလင်းလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ပုံဖော်ကြည့်လေ့ရှိသည်။

သူသည် ဝိညာဉ် စီးကြောင်းများ၏ လှိုင်းများနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စေရန် ဝင်လေထွက်လေကို ညီညာစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။ သူ သင်ယူခွင့်ရခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သည့် သူ၏ အခြေခံ ကျင့်စဉ် အတိုင်း စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။ ထိုကျင့်စဉ်က သူပိုင်ဆိုင်ထားသော နည်းပါးလှသည့် မာဒြာ များကို စုစည်းပြီး သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိကာ... နောက်ဆုံး၌ ဘာအတွက်မှ မဟုတ်သော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို သင်ယူခွင့်၊ သက်စောင့်အော်ရာ များကို စုဆောင်းခွင့် မရရှိခဲ့သောကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ အဆင့်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ကံကောင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် နောင်နှစ်များကြာလာသောအခါ သူ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်သည် သဘာဝအလျောက် ကြေးအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်လောက်သည်အထိ သန့်စင်လာကောင်း သန့်စင်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအဆင့်မှာ လူအများစု အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ရောက်ရှိလေ့ရှိသော အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကြေးအဆင့် ဝိညာဉ်များသည် သဘာဝလောကကြီး၏ သက်စောင့်အော်ရာများကို လက်ခံရယူရန် ပွင့်ဟနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာလာစေရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံမှ စွမ်းအားများကို ဆွဲယူအသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်အတွက်မဆို စစ်မှန်သော ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘူး"

သူက ပြန်လည် တင်ပြလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်း၌... တောက်ပမှုကင်းမဲ့နေသော သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည် သုံးသပ်မိခြင်းက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့သည်။

"သမီးလည်း ဘာမှ မခံစားရဘူး"

ကယ်လ်ဆာ ကလည်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့..."

တံခါးဝမှ အော်ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ပထမ အကြီးအကဲ က မင်းကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်..."

၎င်းမှာ လင်းတုန်း ကောင်းစွာ သိထားသော အသံဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းကို ဂရုစိုက်ရင်း တံခါးဖွင့်ရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း၊ ကယ်လ်ဆာ က အရင်ဦးစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမက လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

ဝေ့မုံတယ်ရစ်သည် သူမကို မော့ကြည့်ရင်း၊ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် စုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နှင်းမြေခွေး သားရေကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သစ်ပင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အခြားမည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမှ လုံးဝ ရရှိထားပုံ မပေါ်ပေ။

"ဝမ်းကွဲအစ်မ ကယ်လ်ဆာ... နှောင့်ယှက်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ... အစ်မရဲ့ မောင်လေး အနားမှာ ရှိလား..."

ထိုအချိန်တွင် လင်းတုန်းသည် ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ကပျာကယာ စွပ်လိုက်ပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။

"ဝမ်းကွဲ တယ်ရစ်... ဝမ်းကွဲ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ မြင်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်..."

တယ်ရစ်၏ မေးရိုးများမှာ တင်းမာသွား၏။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြန်လည် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ပထမ အကြီးအကဲ က မင်းကို လာခဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးတယ်... ငါက မင်းကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားရမှာ..."

"ငါတို့ မိသားစုက တောင်းပန်တယ်လို့ ပထမ အကြီးအကဲကို ပြောပေးပါဦး"

ကယ်လ်ဆာ က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လင်းတုန်း က ဒဏ်ရာရထားတယ်... ဒီညအတွက် သူ ငါတို့ရဲ့ ဂရုစိုက် ပြုစုပေးမှုကို လိုအပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မိုးလင်းလင်းချင်းပဲ ပထမ အကြီးအကဲ ဆီကို သူ လာရောက် ဂါရဝပြုပါလိမ့်မယ်..."

လက်သိုင်းကြိုးကို ထိန်းကိုင်ရင်း လင်းတုန်းသည် ကယ်လ်ဆာ ၏ လက်မောင်းအောက်မှ ငုံ့ထွက်လိုက်သည်။

"ပထမ အကြီးအကဲ ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ခိုင်းလို့ ရမှာလဲ... ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာက စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ရလာတဲ့ ဒဏ်ရာ အသေးစားလေး တစ်ခုပါပဲ..."

ဂုဏ်သိက္ခာတရားအရ ထိုမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်သင့်သော်လည်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း တည့်တည့်ကြီး သတိပေးလိုက်မှုအပေါ် တယ်ရစ် က စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် ထိုနေရာတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သည့်အတွက်၊ တယ်ရစ် သည် လင်းတုန်းကို သူ၏ အသက်နှင့်လဲ၍ပင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သင့်လေသည်။

သို့သော် လင်းတုန်း အနေဖြင့် ထိုမျှလောက်အထိ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ လေ့လာသုံးသပ်မှုအရ၊ ကိုယ်လွတ်ရုန်းရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ မကြာခဏဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲပင်။

"လမ်းပြပါ ဝမ်းကွဲ"

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ တယ်ရစ် သည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ရှေ့မှ စတင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၈)

ပထမ အကြီးအကဲသည် ဝေ့ ကလန်မှ ကလေးငယ်များ၏ ဝိညာဉ်များကို စမ်းသပ်လေ့ရှိသည့် ကလန်ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေလေသည်။ လင်းတုန်းသည် အကြီးအကဲကို ထိုနေရာမှလွဲ၍ အပြင်ဘက်တွင် မြင်ရခဲသည်။ သူသည် ဤခန်းမဆောင်ကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်တည်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွေးများက အလံတံခွန်များပေါ်ရှိ အဖြူရောင် မြေခွေး ပုံများနှင့် လိုက်ဖက်နေပြီး၊ သူဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်စိမ်းရောင်နှင့် ရွှေရောင် ဝတ်ရုံမှာလည်း ခန်းမ၏ တိုင်လုံးများနှင့် အမိုးကြွပ်များ၏ အရောင်အသွေးနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေလေသည်။

သူတို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် အကြီးအကဲသည် ခန်းမထဲ၌ ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ ရပ်နေ၏။ လက်တစ်ဖက်က ကျောက်ဆစ်မြေခွေးရုပ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားကာ မျက်လုံးများက ပထမဆုံး ဝေ့အကြီးအကဲချုပ်၏ ရွှေရုပ်တုဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ လူငယ်နှစ်ဦး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မြေကြီးနှင့် ထိမတတ် ဒူးထောက် အရိုအသေပေးလိုက်ချိန်တွင်ပင် သူသည် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

"ဒီနေ့ ယိုမာတောင် အောက်က တောအုပ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း..."

တယ်ရစ်က အလွတ်ကျက်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ထိုနေ့က ဖြစ်စဉ်များကို ရွတ်ပြလေတော့သည်။ လင်းတုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်က တယ်ရစ်သည် အဖြစ်အပျက်များ အားလုံးကို မှန်ကန်တိကျစွာ ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီး သူနှင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် နှင်းမြေခွေးတစ်ကောင်ကို တောအုပ်ထဲအထိ ခြေရာခံ လိုက်လံခဲ့ကြောင်းကိုပင် ဝန်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ထိုမြေခွေးကို တကယ်တမ်း မဖမ်းမိခဲ့ကြောင်းကိုမူ ကပျာကယာ ရှင်းပြပြီးနောက်၊ လင်းတုန်း ရောက်ရှိနေမှုက သူတို့၏ အမဲကောင်ကို မည်သို့ လန့်ပြေးသွားစေခဲ့ကြောင်း ဆက်လက် ပြောပြလေသည်။

လင်းတုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး ထိုဒေါသဖြင့်ပင် အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို သူ ရိုက်ချိုးမိခဲ့သည်။ ထိုသစ်ပင်မှာ အထွတ်အမြတ် သစ်ပင်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ကို သူ မည်သို့မျှ မသိနိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

"ဝိညာဉ်မဲ့ ဆီကို ကျရောက်မယ့် ရိုက်ချက်ကို ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝင်ခံပေးခဲ့ပါတယ်"

တယ်ရစ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ယခုအချိန်အထိ သူပြောခဲ့သမျှတွင် အမှန်တရားနှင့် အဝေးကွာဆုံး စကားပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာ သူက ဘာအကာအကွယ်မှ မရှိဘဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့် သူနဲ့အတူ အသေခံမယ့်အစား ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေကို သတိပေးဖို့ ပြေးလာခဲ့တာပါ... သူ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိပါဘူး..."

ကလန်ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ပထမ အကြီးအကဲမှာ လှည့်မကြည့်လာသေးပေ။ သူသည် စဉ်းစားခန်းဝင်နေစဉ် မြေခွေးရုပ်တု၏ ခေါင်းကိုသာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"ဝေ့ ကလန်ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်က ဘာလဲ"

နောက်ဆုံးတွင် သူက မေးလိုက်သည်။

"မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းမည်"

လူငယ်နှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရွတ်ဆိုလိုက်ကြသည်။ ဝေ့ ကလန်၏ သိုင်းလမ်းစဉ်မှာ ရန်သူများကို လှည့်စားရန်အတွက် အလင်းနှင့် အိပ်မက် မာဒြာ များကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး ဝေ့ အကြီးအကဲချုပ်၏ အဆိုအရ လှည့်စားခြင်းကိုပင် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုလေသည်။ ၎င်းမှာ ဝေ့ ကလန်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည့် ဆန့်ကျင်ဘက် အယူအဆပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကိုယ့်အသက်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ထွက်ပြေးရတာဟာ သူရဲဘောကြောင်တာ မဟုတ်တဲ့ အချိန်အခါမျိုးလည်း ရှိတယ်..."

အကြီးအကဲက ဆက်ပြောသည်။

"ခြိမ်းခြောက်မှုက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ မင်း သေသွားရင်တောင် အဲ့တာက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး ဆိုရင် ထွက်ပြေးတာဟာ အရှက်ရစရာ မဟုတ်ဘူး..."

တယ်ရစ်က သက်ပြင်းကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အဲဒီလို ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

ပထမ အကြီးအကဲက နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကြည့်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် သူ့ဘေးရှိ ရုပ်တုများထက် ပိုမို မာကျောသော ကျောက်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ တင်းမာနေလေသည်။

"တကယ်လို့ ဒီ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် က အခြေခံအဆင့် ပဲရှိသေးတဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ကိုတောင် မနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ကြေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိရမယ်... မင်းရဲ့ ဒီလအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်မယ်၊ တစ်ညလုံး သီးသန့် တရားထိုင်ရမယ်၊ ပြီးရင် ကလန်ရှေ့မှောက်မှာ ကြိမ်ဒဏ် သုံးချက် အပေးခံရမယ်... သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူတွေအတွက် ဒီ တောင်ကြား ထဲမှာ နေရာမရှိဘူး..."

တယ်ရစ်သည် သူ၏ နဖူး မြေကြီးနှင့် ထိသွားသည်အထိ အလွန်နိမ့်ကျစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။လင်းတုန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအသံမှာ ရှိုက်သံပါနေလေသည်။

"ပထမ အကြီးအကဲ က ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားပြီး... ကရုဏာထားတတ်လှပါတယ်..."

ပထမ အကြီးအကဲက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေဆီ သွားသတင်းပို့၊ ငါ ပြောလိုက်တဲ့ အတိုင်း ပြောပြလိုက်၊ ပြီးတော့ သူ လိုချင်ရင် ကိုယ်ပိုင် ပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ထပ်တိုးပေးဖို့ ငါ ခွင့်ပြုတယ်လို့ ပြောလိုက်... ဒါပေမဲ့ ဒီည သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းပြတင်းပေါက်ကနေ မင်းကို ငါ မမြင်ရဘူးဆိုရင်တော့၊ မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို သုံးဆ ပိုတိုးပစ်မယ်... အခု သွားတော့..."

တယ်ရစ်က ထပ်မံ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ဘဲ ထွက်သွားလေတော့သည်။

လင်းတုန်း တစ်ယောက် မိမိကိုယ်ကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်တစ်ပိုင်းက တယ်ရစ်၏ ပြစ်ဒဏ်အပေါ် အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းသာကျေနပ်မိသော်လည်း၊ ယင်းကို အပြည့်အဝ မခံစားနိုင်ပေ။ သူ၏ ကလန်အကြောင်းကို သူ သိသည်၊ ကလန်အတွင်း သူ၏ ရပ်တည်မှု အဆင့်အတန်းကိုလည်း သူ သိသည်။

အကယ်၍ အကြီးအကဲသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်ကို သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ပိုဆိုးရွားသော အရာတစ်ခု လာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။

ပထမ အကြီးအကဲသည် လင်းတုန်း၏ အပေါ်စီးတွင် ရပ်ကာ တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ်နေသည်။ ချိန်ဆနေသည်။ မည်သည့် ပြစ်ဒဏ်များကို ချမှတ်ရမည်နည်း ဟု ဆုံးဖြတ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ လင်းတုန်းသာ အရင်ဦးအောင် စကားစလိုက်လျှင်၊ ပြစ်ဒဏ်ကို အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားအောင် လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီငယ်သား အနေနဲ့ မဟာ အကြီးအကဲ ရဲ့ ရှေ့မှောက်ကို ရောက်လာရတာ ရှက်ရွံ့မိပါတယ်..."

လင်းတုန်းက မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား မှာ ကြေးအဆင့် ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အမဲလိုက်ပွဲကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

အမဲလိုက်ပွဲ အကြောင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ဖော်ပြခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ တယ်ရစ်နှင့် အခြားသူများသည် အကြီးအကဲ ဝှစ်စပါ ၏ စည်းမျဉ်းများကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြောင်း သူ သတိပေးလိုသည်။

"ဒီငယ်သားက မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်စား ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးအသီးကို သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့တာပါ..."

ပထမ အကြီးအကဲက သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းကာ လင်းတုန်းကို ထရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကပျာကယာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ပထမ အကြီးအကဲ..."

အကြီးအကဲ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်စောင့်အော်ရာများမှာ သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

"အဲဒါကို မင်းကိုယ်မင်း အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလား ဝိညာဉ်မဲ့... "

လင်းတုန်း၏ အစာအိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော လျှပ်စီးကြောင်းများကဲ့သို့ တဆစ်ဆစ် မြည်ဟည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ လုပ်နိုင်သမျှက တံတွေးမမျိုချမိရန် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မျိုချမိပါက ပထမ အကြီးအကဲသည် ၎င်းကို အပြစ်ရှိသည့် လက္ခဏာတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။

"အဲဒါက အစ်မဆီ ရောက်သွားပါတယ်... အဲ... ဒီငယ်သား ရဲ့ အစ်မကြီး ကို ပြောတာပါ..."

ခြိမ်းခြောက်နေသော အငွေ့အသက်များသည် နေမင်းရှေ့မှ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ပထမ အကြီးအကဲက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ ရှီလင်းတုန်း... ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ခဏခဏ တွေ့ဖူးနေပါပြီ..."

လင်းတုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပထမ အကြီးအကဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်ပြောစရာ သိပ်မရှိပါဘူး... ဝမ်းကွဲ တယ်ရစ် က ဇာတ်လမ်းကို တိတိကျကျ ပြောပြသွားခဲ့ပါတယ်..."

ပထမ အကြီးအကဲသည် လင်းတုန်း မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် မျက်ခုံးမွေး အရှည်ဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစကားကြောင့် သူ၏ မျက်ခုံးများသည် နဖူးတစ်ဝက်လောက်အထိ မြင့်တက်သွားလေသည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ မင်းသိတယ်ပေါ့လေ..."

လင်းတုန်း ကြားဖူးသမျှ အရာများထဲတွင် ထိုအရာက ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း အသေအချာပင်။ ချွေးများက သူ၏ ကျောပြင်တစ်လျှောက် စီးကျလာပြီး အစာအိမ်ထဲရှိ လျှပ်စီးကြောင်းများကလည်း ပွက်ပွက်ဆူလာလေသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်မှ ထိုအသီး၏ အာနိသင်က အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာမည်ဆိုလျှင် သူ ထိုက်တန်သည်ထက် ပို၍ ကံဆိုးပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်... ကလန် နယ်မြေနဲ့ အရမ်း ဝေးသွားခဲ့ပါတယ်၊ ပထမ အကြီးအကဲ... အခု ကျွန်တော် သိပါပြီ... နောင်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အစ်မ နဲ့အတူတူပဲ ခရီးသွားပါတော့မယ်... ဆုံးမလမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အကြီးအကဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ လက်ညိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကြေးအဆင့် သုံးယောက်ရဲ့ လမ်းကြောင်းထဲကို မင်း ဝင်သွားမိတာပဲ လင်းတုန်း... အဲဒါက မင်းရဲ့ အပြစ်ပဲ..."

လင်းတုန်း တစ်ချက် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အကြီးအကဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က တောအုပ်ထဲက ဒီသစ်ပင်ရှေ့ကို ဖြတ်ပြေးသွားကြလိမ့်မယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... မုန်တိုင်းလာတဲ့အချိန် လျှပ်စီး ဘယ်နေရာကို ပစ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြိုဟောနိုင်လို့လား..."

ပထမ အကြီးအကဲက သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် အဖြူရောင် မြေခွေး ရုပ်တုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ လေထုထဲတွင် ‘ဘုန်း’ ခနဲ အသံထွက်ပေါ်သွားပြီး မြေခွေး၏ ဦးခေါင်းခွံတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေသည်။ ထို့နောက် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော မာဒြာ အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ၎င်းကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်သည်။

"မင်း မသိနိုင်ခဲ့ဘူး ဟုတ်လား... တကယ်လို့ တယ်ရစ်တို့ အစား ကာဇန် ခွေး အုပ်စု တစ်စုသာ မင်းကို လာဆုံမိရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ရွက်ဝါကြွေ ကျောင်းတော် ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ တပည့်တွေသာဆိုရင်၊ တယ်ရစ်က အဲဒီသစ်ပင်ကို အလွယ်တကူ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သလိုမျိုး သူတို့ကလည်း မင်းကို အလွယ်လေး သတ်ပစ်သွားနိုင်တယ်... ဂုဏ်သိက္ခာတရား တစ်ခုတည်းကသာ သူတို့ကို တားဆီးထားနိုင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ချိတ်ဆွဲထားဖို့ဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာတရား ဆိုတဲ့ ချိတ်က အရမ်းကို အားနည်းလွန်းတယ်... အကယ်၍ သူတို့က မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင်၊ ငါတို့ ကလန်က သူတို့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် ပြန်ပြီး တောင်းပန်ရဦးမှာ...”

လင်းတုန်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့၌ ပြောစရာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မရှိခဲ့ပေ။ အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုက သူ၏ အတွေးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ထိုအရှက်တရားသည် ဝိညာဉ်သစ်သီး၏ လျှပ်စီးကြောင်းများထက်ပင် ပိုမို ပူလောင်ပြင်းပြနေ၏။ သူ၏ အရိုးများရှိ ကွက်လပ်တိုင်းတွင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး တစ်အုပ် တွားသွားနေသကဲ့သို့ သူ့ကို အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ကိုက်ခဲစားသောက်နေလေသည်။

***