အခန်း (၃၇-၃၈)

အပိုင်း (၃၇)

ရွှေအဆင့် တစ်ဦး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချက်က လင်းတုန်းကို စင်မြင့်ပေါ်မှ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေလောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း၊ တစ်နည်းနည်းဖြင့် မနာကျင်ခဲ့ပေ။ သူ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသော်လည်း၊ သူ၏ အဆုတ်ထဲမှ လေများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ အသက်ရှူနိုင်ရန် သူ၏ ပါးစပ်က ဟစိဟစိ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ လေထုကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ပက်လက်အနေအထားဖြင့်သာ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းက ဘယ်ညာ ယိမ်းခါနေလေသည်။ လင်းတုန်း မျက်လုံးများကို အားယူကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများ မည်မျှ ဆိုးရွားသည်ကို သိမြင်ရန် အောက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေထောက်များကို မတွေ့ရသောအခါ၊ 'ငါ အိပ်မက်မက်နေတုန်းပဲ' ဟု သူ နားလည်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန်လို့ ယူဆခဲ့မိတာ သူ မိုက်မဲလွန်းသည်။

‘ရွှေအဆင့်တွေ ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းမလာဘူး... ခေါင်းဆောင်ကြီးက ခေါင်းမငုံ့နိုင်ဘူး၊ ငါ့အမေက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မသေနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ခြေထောက်တွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အဆုံးမှာ ရှိနေရမှာလေ...’

သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု သိရခြင်းက စိတ်သက်သာရာ ရစေလေသည်။ မကြာခင် သူ နိုးလာလိမ့်မည်။ ထိုအခါကျ အရာအားလုံးက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက စောင်တစ်ထည်လို သူ့အပေါ် ဖိကျလာတာကို သူ ခံစားနေရသည်။ အိပ်မက်တစ်ခုထဲမှာ နိုးထလာတယ်ဆိုတာ အဲဒီလို ခံစားရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သူ၏ ခေါင်းက ဘယ်ဘက်သို့ ကျသွားရာ၊ သူ၏ ဖခင်နှင့် အစ်မဖြစ်သူကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေလိုပဲ သူတို့ ဒူးထောက်နေကြသည်။ ကယ်လ်ဆာ၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စူးစိုက်နေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေလေသည်။ သူမ ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေရသနည်း။

‘ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု သက်သက်ပဲလေ... ငါ အဲဒီလောက်ကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး...’

ဂျာရန် ကတော့ သူ့ကို လုံးဝ မကြည့်ဘဲ၊ မာကပ်သ် နှင့် ကျောက်စိမ်းအဆင့် များ ကြားရှိ တိုက်ပွဲကိုသာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ထိုအရာက နာကျင်စေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ ဝန်ခံရလိမ့်မည်။

ဒူးထောက်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ၏ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း မှိတ်ချလိုက်လေသည်။ သူ နိုးလာတဲ့အခါ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာက လင်းတုန်း သေဆုံးမသွားမီ သူ၏ နောက်ဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

...

ဝိညာဉ်လက်ထောက်၏ အကူအညီဖြင့်၊ ဆူရီရယ် သည် ကီလိုမီတာ တစ်ထောင် အကွာမှနေ၍ သူမ၏ ပစ်မှတ် နေရာကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ကံကြမ္မာ သတ်မှတ်ချက်အရ ရောက်ရှိလာမည့် နေရာမှာ ဒေသခံ ကလန်တစ်ခု၏ နယ်မြေအတွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ် တစ်နေရာဖြစ်ပြီး၊ အမြီးငါးချောင်းပါ အဖြူရောင် မြေခွေး ပုံရိပ်များဖြင့် မှတ်သားထားလေသည်။

[ဝေ့ ကလန်]

ဝိညာဉ်လက်ထောက် က အသိပေးလိုက်ပြီး၊ ရှင်းလင်းချက် စာသားတန်းများကို သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုရှင်းလင်းချက်များကို စိတ်ကူးဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ထိုဧရိယာကို အကဲခတ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ပွဲတော် တစ်ခုခု ရှိနေပြီး၊ ကလန် အသီးသီးမှ ကလေးငယ်များက တိုက်ခိုက်ရေး ကစားပွဲများတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။ အနီးအနားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးထားသော နေရာရပ်ဝန်းဆိုင်ရာ ချိုးဖောက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း၊ သူမသည် ထိုပြိုင်ပွဲများကို အပျင်းပြေ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကောင်လေး တစ်ယောက်က သူမ၏ အာရုံကို အထူးတလည် ဖမ်းစားသွားသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် သစ်သား တံဆိပ်ပြားကို ဆွဲထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိလေသည်။ သူသည် ထိုအုပ်စုထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အရွယ်အစားရှိသူ တစ်ယောက်က ပိုမို ငယ်ရွယ်သော ကလေးများကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသင့်သည့်အတိုင်း အလွယ်တကူပင် အနိုင်ရနေလေသည်။ ပရိသတ်ကြီးက သူ့ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ဆက်ဆံကြသော်လည်း၊ သူကတော့ အသက် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးများကို နယ်မိတ်အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်ရခြင်းကပင် အောင်မြင်မှု တစ်ခုဖြစ်သည့်အလား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နေထိုင်နေဟန် ရှိသည်။

သူမသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆန်းစစ်ရန် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ချို့ယွင်းချက်ကို သူမ ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မာဒြာ ချို့တဲ့မှု တစ်ခုနှင့် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ပေးမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာကို ပြုပြင်၍ ရနိုင်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ရှေးကျသည့် ကလန်များသည် အားနည်းသူများကို ဖယ်ကြဉ်ထားလေ့ သို့မဟုတ် ဘေးဖယ်ထားလေ့ ရှိကြသည်။ သန်မာသူများသာလျှင် အများအကျိုးအတွက် ပံ့ပိုးကူညီနိုင်ကြသည်။

သူမသည် ထိုကောင်လေး၏ ဇာတ်ကြောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြရန် သူမ၏ ဝိညာဉ်လက်ထောက် ကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ၎င်းကို နားလည် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာမှမပါဘဲ၊ ဘာမှမရှိသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးရွားစွာ မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအချက်ကြောင့် အခြားသူများက သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပိုမို ကြီးမားလာစေခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် ယနေ့တိုင် သူ ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကိုတော့ သူမ လေးစားမိသည်။

သူ၏ ကံကြမ္မာက သူမ၏ ရှေ့တွင် ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မြင်ကွင်း ပုံရိပ်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေလေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ခွင့် ပြုထားမည်ဆိုလျှင် ပိုမို ရှင်းလင်းသော ပုံရိပ်များ၊ ခွဲထွက်နေသော လမ်းကြောင်းများကိုပင် မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လက်ရှိ ရုပ်ဖျက်ထားသော အခြေအနေတွင်တော့ ဤသည်မှာ သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် ရှည်လျားသော အမည်းရောင် ဆံပင်များနှင့် သံမဏိ တံဆိပ်ပြား ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူ၏ ဆွေမျိုး တစ်ယောက်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ကောင်လေး လိမ်လည်လှည့်စားလိုက်သည်၊ မြဆီရောင် ပျားတူများကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ နည်းပညာအရ အနိုင်ရရှိသွားသည်။

သူ၏ ကျောဘက်တွင် ဖောင်းကားနေသော အညိုရောင် ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးလွယ်ထားလျက်၊ သူသည် ခေါက်စာလိပ် တစ်ခုပေါ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ၊ အခြားသူ တစ်ယောက်၏ အိမ်တွင် ဖယောင်းတိုင် အလင်းရောင်ဖြင့် လမ်းစဉ် တစ်ခုကို လေ့လာနေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်၊ ထိုကောင်လေးပင် သူ၏ ကြေး တံဆိပ်ပြားကို ရရှိချိန်တွင် မျက်ရည်ကျနေသည်။

ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်သော လူကြီးတစ်ယောက် အနေဖြင့်၊ သူ သံမဏိအဆင့် သို့ တက်လှမ်းမည့် အခမ်းအနား မတိုင်မီ သူနှင့် သူ၏ ဇနီး၊ သူတို့၏ ကလေးများ အတူတကွ စုဝေးနေကြသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်၊ တောင်ကြား ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရား ဒရက်ဂေါ့ ၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုတွင် သူ သေဆုံးသွားသည်။

ဆူရီရယ်သည် ထို သနားစရာကောင်းသော မြင်ကွင်း ပုံရိပ် စုစည်းမှုများကို ဖယ်ရှားပစ်ကာ၊ ထိုကံကြမ္မာကို စိတ်ကူးဖြင့် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ လွှမ်းမိုးမှု အရှိဆုံးသော ကံကြမ္မာ၊ ကောင်လေး၏ ဘဝအတွက် အဖြစ်နိုင်ဆုံးသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပြီး၊ သေးငယ်သော အရာထောင်ပေါင်းများစွာက ၎င်းကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ သို့သော် သူ့ဘာသာသူ ရပ်တည်ခွင့်ပေးထားမည်ဆိုလျှင်၊ သူသည် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ချို့ယွင်းချက်ကို ကျော်လွှားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုမျှသာ...။

ဝိညာဉ်လက်ထောက် က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အသံပြုလာချိန်၌ သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားပြီး အာရုံပြောင်းသွားလေသည်။

[နေရာရပ်ဝန်းဆိုင်ရာ ချိုးဖောက်မှု မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်တော့မည်]

လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်ထဲရှိ ထိုနေရာလေးက အနီရောင် လင်းလက်လာပြီး၊ ပိုပို၍ တောက်ပလာလေသည်။

ဆူရီရယ် သည် သူမ ရပ်နေသော ကျောက်စွန်းပေါ်မှနေ၍ ခုန်ထွက်လိုက်ရာ၊ အသံထက် ပိုမြန်သော နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် လေထုကို ပေါက်ကွဲသံဖြင့် ဆုတ်ဖြဲသွားလေသည်။ သူမ နောက်ကျနေပြီ။

ကံကြမ္မာ အပေါ် အခြေခံ၍ ဖြစ်ရပ်များကို ခန့်မှန်းခြင်းမှာ သိပ္ပံပညာ တစ်ခုထက် အနုပညာ တစ်ရပ် ပိုဆန်ပြီး၊ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှု နယ်ပယ် မဟုတ်ပေ။ မလိုအပ်သော ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်နှင့် လုံခြုံရေးအတွက် သူမသည် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အကွာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုဖြစ်ရပ်က သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး၊ လေထုကြီးကို မဆုတ်ဖြဲဘဲနှင့် အချိန်မီ သူမ မရောက်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းပို့ဆောင်ရန် နေရာရပ်ဝန်းကို ကွေးညွတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ ပစ်မှတ်က ထိုပုံပျက်သွားမှုကို အာရုံခံမိပြီး အခြား ကမ္ဘာလောကတစ်ခုဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည်။ သို့တိုင်အောင်၊ သူမ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။

ဤကျူးကျော်သူ လုပ်နိုင်သည့် ဘယ်အရာကိုမဆို၊ သူမ ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူသည် အဆင့်ခြောက် နေရာရပ်ဝန်းဆိုင်ရာ အက်ကြောင်း တစ်ခုမှနေ၍ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မဟာလမ်းစဉ် အတွင်းရှိ အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေး တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည် ပြုပြင်ခံလိုက်ရသည်။ သူက သူ့ပတ်လည်တွင် နောက်လိုက်အချို့ကို စုစည်းနေသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေသည်. သူသည် ဤကမ္ဘာလောကနှင့် ဆက်သွယ်နေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းက သူ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို ပိုမို ကြီးမားလာစေမည်။ ပြီးတော့ စောင့်ကြည့်နေသူ နှစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်သည်။ ကျောရိုးများက သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း၊ သူမသည် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပေးရန် ကြိုးစားမည့်အစား အကြောင်းကျိုး ဆက်စပ်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ခံ စွန့်စားနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူမ ရောက်ရှိရန် အရှိန်လျှော့လိုက်ချိန်တွင်၊ ကျူးကျော်သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီး၊ မုန်တိုင်း သက်စောင့် အော်ရာ ဖြင့် ကောင်းကင်ကို မှောင်မိုက်သွားစေကာ ဒေသခံများကို ခြောက်လှန့်ရန် အနီးအနားရှိ တိုင်များကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပဲလား..."

အမည်းနှင့် အဖြူ အစင်းကျား ကျူးကျော်သူ က သူ၏ ရန်သူများကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူမသည် ကီလိုမီတာ နှစ်ဒါဇင်အတွင်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အသံအရည်အသွေး ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ။

"မတုံ့ဆိုင်းနေကြနဲ့၊ တက်ခဲ့ကြ... မင်းတို့ အဆင်သင့် မဖြစ်မချင်း ငါ စမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆူရီရယ် အောက်သို့ ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင်၊ အတောင်ပံပါသော လူကြီး လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည့် အသေးစိတ် အချက်လေးတစ်ခုကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ်၊ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုကောင်လေးသည် ကျူးကျော်သူ၏ အရှေ့ဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုးကပ်သွားနေလေသည်။ သူသည် သူ၏ နည်းပါးလှသော မာဒြာများကို အတူတကွ စုစည်းလိုက်ရာ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားမှုနှင့် တိတ်တဆိတ် မိမိကိုယ်ကို မုန်းတီးမှုများက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြာထွက်နေလေသည်။

ကလေးငယ်များအပေါ် ယခင်က သူ အသုံးပြုခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးဖြင့်ပင်၊ ကောင်လေးသည် ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အမြုတေထဲသို့ သူ၏ လက်ဝါးကို ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။

ကျူးကျော်သူက ကောင်လေးကို ထက်ပိုင်းမဆုတ်ဖြဲမီ၊ သူ၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားအောင် မလုပ်မီလေးမှာပင် ဆူရီရယ် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ဘူး ဆိုတာကို ကောင်လေး သိထားသင့်သည်။

[သူ သိပါတယ်]

သူမ၏ ဝိညာဉ်လက်ထောက် က အတည်ပြုပေးသည်။

‘ဒါတောင်မှ သူ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်...’

ဆူရီရယ် က တွေးလိုက်သည်။ ဤသူမျိုးသည် အဘီဒန် တို့က ကယ်တင်ရန် ဖန်တီးခံထားရသူမျိုး ဖြစ်သည်။ သန်မာသူများကို ရင်ဆိုင်ရဲသည့် အားနည်းသူများ။ ဖီးနစ် အနေဖြင့် ကယ်တင်ရမည့်သူမျိုး။ ပြင်ပ အကူအညီ အနည်းငယ်သာ ရရှိမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကိုပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်မည့် သူမျိုး။

သူ၏ အသက်လောင်စာ ကုန်ခန်းသွားသည်ကို သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့နေရသော်လည်း၊ ဆူရီရယ် ၏ ရှေ့တွင် ထိုအရာက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပေ။ သူက သေသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ အစကတော့ အချိန်ကို ရပ်တန့်ကာ၊ ကျူးကျော်သူကို ဖမ်းဆီးပြီး၊ သူ လုပ်ခဲ့သော ပျက်စီးမှုများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ကာ ထွက်ခွာသွားရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သိမ်မွေ့သော မှတ်ဉာဏ် ပြုပြင်မှု တစ်ခုဖြင့်၊ ဒေသခံများသည် သူတို့၏ နေ့ရက် အနှောင့်အယှက် ခံခဲ့ရကြောင်းကို မည်သည့်အခါမျှ သတိထားမိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုတော့၊ သူမတွင် ရည်မှန်းချက် အသစ်တစ်ခု ရှိလာပြီ။ မာကီယယ် ကတော့ သဘောကျမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယခုအခါ သူမ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့် အောက်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ သင့်လျော်သည်ဟု ထင်သည့်အတိုင်း ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ကျူးကျော်သူ ကို ချွေးပြန်အောင် လုပ်ဖို့ သင့်လျော်တယ်လို့ သူမ ထင်လိုက်သည်။

***

အပိုင်း (၃၈)

သေဆုံးခြင်းဆိုသည်မှာ သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်များနှင့် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေကြောင်း လင်းတုန်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကြားတွင် သူ၏ အမြင်အာရုံက တစ်စက္ကန့်ခန့် မှုန်ဝါးသွားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး အရာအားလုံးက အတိအကျ တူညီနေသေးကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ မာကပ်သ်သည် သူ၏ အဖြူစင်းကျား ဆံပင်များအထက်တွင် လက်များကို မြှောက်ထားပြီး၊ မာဒြာများကို စွမ်းအားလုံးများအဖြစ် စုစည်းကာ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ထားလေသည်။

ကလန်နှစ်ခုမှ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် လက်နက်များနှင့် မြေခွေးမီးတောက်များကို အသင့်ပြင်ထားလျက် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ အရေတွန့်နေသော မျက်နှာများပေါ်တွင် လက်လျှော့အရှုံးပေးထားမှုများ ရှိနေလေသည်။ ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင်ထဲတွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်များက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းဘေးတွင် ရှိနေလေသည်။

လင်းတုန်း ကလေးဘဝတုန်းက၊ ရှီ မိသားစု၏ ယခင် မျိုးဆက်များမှ အမွေအနှစ်ဖြစ်သော ကြွေပန်းအိုး တစ်လုံး တင်ထားသည့် စားပွဲတစ်လုံးကို သူ တစ်ခါက ဝင်တိုက်မိဖူးသည်။ စားပွဲက လှုပ်ခါသွားပြီး၊ ပန်းအိုးက အစွန်းတွင် ယိမ်းယိုင်နေသည်ကို သူ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်သည် ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ အချိန်ကာလပေါ်တွင် ပုံနှိပ်ခံလိုက်ရသော ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပန်းအိုးကြီး နောက်ဆုံးတွင် မပြုတ်ကျမီ ထာဝရ ကြာမြင့်နေမည်ဟု ထင်မှတ်ရလေသည်။

အစပိုင်းတွင်၊ ယခုလည်း ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။ အချိန်က နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသည့်အလား သူ့ပတ်လည်ရှိ လောကကြီးက အေးခဲနေပုံရသည်။ ထိုအရာကို သူ သတိထားမိပြီး၊ တိုက်ပွဲ ပြန်လည်စတင်မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သို့သော် ပြန်မစခဲ့ပေ။

အသက်အနည်းငယ် ရှူရလောက်သော အချိန် ကြာပြီးနောက် လင်းတုန်းက အသက်မရှူနေသလို၊ ရှူချင်စိတ်လည်း မရှိသော်ငြားလည်း သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကတော့ အတိအကျ အတူတူပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

‘သေဆုံးခြင်း ဆိုတာ ဒါမျိုးလား၊ ထာဝရ တည်တံ့နေမယ့် အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုများလား...’

သူ တွေးမိသည်။

‘အဲဒီလို မဖြစ်ပါစေနဲ့...’

သူ မျှော်လင့်မိသည်။ ငြီးငွေ့ခြင်းက တမလွန်က ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေထက် ပိုဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာလို့ ထင်ရလေသည်။

ထိုအခါ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ လီ ကလန် ၏ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ခေါ်ယူထားသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းထားသော ကောင်းကင်ကြီးက အပြာရောင် လင်းလက်လာလေသည်။ အပြာရောင် နေမင်း တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား တိမ်တိုက်များ၏ အောက်ဘက်တွင် အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများ လင်းထိန်လာပြီး၊ ၎င်း၏ အလင်းရောင်များက ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလာလေသည်။

ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင်၊ လောကကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းများ စတင် လှုပ်ရှားလာကြလေသည်။

လီမာကပ်သ်က သူ၏ အောင်ပွဲခံနေသော ဟန်ပန်ဖြင့် အေးခဲနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းအဆင့် တိုက်ခိုက်သူများကလည်း သူ၏ရှေ့တွင် အေးခဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ခြေထောက် ပတ်လည်ရှိ ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် သွေးများက တွားသွားနေကြလေသည်။ ပြတ်ကျနေသော ခေါင်းများက ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် တစ်လျှောက် လိမ့်သွားကြပြီး၊ လိမ့်နေစဉ် သွေးများကို စုဆောင်းကာ၊ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ရင်း တောအုပ်ဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားကြလေသည်။

သူ၏ သွေးများက ခန္ဓာကိုယ်ကို အတူတကွ ပြန်လည် ဆွဲယူနေသော ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်သွားသည့်အလား၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်များက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားလေသည်။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ် တင်းကျပ်သွားပြီး ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ မျက်လုံးများကိုပင် ကျယ်ကျယ် မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မည်သည့် အစိတ်အပိုင်းကမျှ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မတုံ့ပြန်ဘဲ၊ သူ၏ အသားစများ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ပူးကပ်သွားသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ နာကျင်မှု မရှိသော်လည်း၊ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများ အလိုအလျောက် ပြန်လည် နေရာချ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် သူ၏ နံရိုးများအောက်မှ သက်တောင့်သက်သာ မရှိသော လူးလွန့်မှုကို သူ ခံစားနေရလေသည်။

ထိုအချိန် တစ်လျှောက်လုံး၊ ကောင်းကင်ကြီးက ပို၍ ပို၍ တောက်ပလာလေသည်။

မာကပ်သ်သည် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာကာ လည်ပင်းပေါ်ရှိ သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ဦးစွာ အေးခဲနေသော လောကကြီးကို ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် တောက်ပလာသော ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး၊ မလဲကျသွားစေရန် ထိတ်လန့်နေသော ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အတောင်ပံများကို ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ဟင့်အင်း..."

သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မာဒြာ စွမ်းအားလုံးများကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"နေပါဦး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါက ဒီနေရာနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေပဲ..."

တိမ်တိုက်များ ကွဲအက်သွားပြီး၊ အပြာရောင် အလင်း၏ ရင်းမြစ်ကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။ ၎င်းက နီလာရောင် နေမင်း တစ်စင်းကဲ့သို့ တစ်ခဏမျှ တောက်ပလောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နာကျင်သော လှံတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလေသည်။

အလင်းရောင် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး ၎င်း၏ ရင်းမြစ်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းကင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး၊ သက်တံရောင် မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အတောင်ပံ တစ်စုံကဲ့သို့ အပြာရောင် မီးတောက် လှိုင်းနှစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံမှနေ၍ ဘုန်းကျက်သရေ ရှိစွာ ဆင်းသက်လာသော အပြာရောင် ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်၊ သို့မဟုတ် ဖီးနစ် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေလေသည်။

မာကပ်သ်က ဖီးနစ်ဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ ခါးပတ်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် ဖြောင့်တန်းပြီး ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်လက်ပုံစံ ရှိသော်လည်း၊ လုံးဝ အစစ်အမှန် မဟုတ်သည့်အလား မှုန်ဝါးကာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး၊ ထူးဆန်းစွာ ဝီစီမြည်နေလေသည်။

ဖီးနစ်သည် အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို မှေးမှိန်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ မီးတောက်များက လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများကို မနာကျင်စေတော့ပေ။ သူ ပြန်လည် မြင်တွေ့နိုင်သွားချိန်တွင်၊ ဖီးနစ်၏ နှလုံးသား နေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ လောင်ကျွမ်းနေသော အပြာရောင် အတောင်ပံများ ပါရှိပြီး၊ သူတို့ဆီသို့ လွင့်မျော ဆင်းသက်လာသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

သူမက လှပသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လင်းတုန်း ပထမဆုံး တွေးမိသော စကားလုံး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ ပထမဆုံး တွေးမိသည့် အရာမှာ 'ပြီးပြည့်စုံတယ်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစစ်အမှန် လူတစ်ယောက်ကို ယူဆောင်လာပြီး၊ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော အရေပြားပေါ်ရှိ အပြစ်အနာအဆာတိုင်းကို ချောမွေ့သွားစေကာ၊ သူမ၏ တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သော ဆံပင်များကို နေရာမလွဲအောင် စီစဉ်ပေးပြီး သူမကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးထားသည့်အလား ရှိလေသည်။

အရမ်းလည်း မပု၊ အရမ်းလည်း မရှည်၊ အရမ်းလည်း မထူ၊ အရမ်းလည်း မပါးဘဲ၊ အခြား လူသားတိုင်းကို ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော မူလပုံစံခွက် တစ်ခုနှင့် တူလေသည်။ သူမသည် လုံးဝ အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့လွန်းနေပြီး၊ ယခုအခါ သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းတုန်းကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် သတိရသွားစေလေသည်။

သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ တမန်တော် တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူ့ကို မရဏကမ္ဘာ ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထိုအရာက လောင်ကျွမ်းနေသည့် အတောင်ပံများကို ရှင်းပြရာ ရောက်သွားစေသည်။

သို့သော်... သူမ၏ လူသားမဆန်သော ပြီးပြည့်စုံမှုမှလွဲ၍၊ သူမက သူ စိတ်ကူးထားသလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဖြူရောင် အရည် သံချပ်ကာဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ ၎င်းက သူမနှင့်အတူ လွယ်ကူချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။ မှုန်ဝါးဝါး မီးခိုးငွေ့နှင့်တူသော မီးခိုးရောင် ဖဲကြိုးများက သူမ၏ ညာလက် လက်ချောင်းထိပ်များမှ စတင်ကာ လက်မောင်းကို ရစ်ခွေတက်သွားပြီး လည်ပင်းတွင် အဆုံးသတ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်က မြင်မြင်ချင်းတွင် အညိုရောင်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်လျှင်တော့ နက်ရှိုင်းသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဟု သူ ခေါ်ဆိုမိပေမည်။ ထို့ပြင် လူသားများကဲ့သို့ ကြီးမားသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် ခရမ်းရောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ဆိုသည်မှာ သူမလို လူများကို မွေးထုတ်ပေးဖို့အတွက် ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် သူမ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့်၊ သူ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ့ကို နောက်ဘဝဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့အခါ၊ သူက ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ထက် ပိုလာကောင်း ပိုလာနိုင်ပါလိမ့်မည်။

မာကပ်သ်က ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ကာ ညာလက်တွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသော်လည်း၊ သူ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။

“ငါ သဘောတူညီချက်ကို မချိုးဖောက်ခဲ့ဘူး၊ ဒီလောကကြီးရဲ့ ဟန်ချက်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး၊ အဘီဒန် တွေကိုလည်း မဆန့်ကျင်ခဲ့ဘူး... အရင် တရားစီရင်ခွင့် ကို ငါ တောင်းဆိုတယ်..”

မမြင်ရသော ကြိုးတစ်ချောင်းက လီမာကပ်သ်၏ ခြေကျင်းဝတ် တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ဟန်ချက်ပျက်သွားစေကာ အမျိုးသမီး၏ အနောက်ဘက် တည့်တည့်ရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဒရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ သူသည် အတောင်ပံများကို ရိုက်ခတ်ကာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းကို ဖန်တီးပြီး မမြင်ရသော အချည်အနှောင်များကို အားကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေသည်။

[လီမာကပ်သ်]

လင်းတုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံတစ်သံက ပြောလိုက်သည်။

[မင်းကို နေရာရပ်ဝန်းဆိုင်ရာ ချိုးဖောက်မှု နဲ့ ဒေသခံ နေထိုင်သူတွေကို လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးပမ်းမှု တို့အတွက် တရားစီရင်ဖို့ ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်လိုက်ပြီ... တရားရုံးတော် ခုနစ်ခု က မင်းရဲ့ တရားစီရင်မယ့် နေ့ရက်နဲ့ နေရာကို မသတ်မှတ်ခင်အချိန်အထိ မင်းကို အကျဉ်းချထားလိမ့်မယ်။]

အစိမ်းရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ နောက်တွင် အမည်းရောင် အစက်တစ်ခု၊ အကြွင်းမဲ့ အမှောင်ထု နေရာလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းက ကျယ်ပြန့်လာရာ၊ အဝေးမှ သက်တံရောင် ပိုးစုန်းကြူး တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အတွင်းရှိ အရောင်စက် အနည်းငယ်ကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ မာကပ်သ်မှာ ထိုအစက်နေရာက သူ့ကို ရှောင်လွှဲမရနိုင်အောင် ခေါ်ယူနေသည့်အလား အနောက်သို့ ဆက်လက် ဆွဲခေါ်ခံနေရလေသည်။

ထိုရွှေအဆင့် က အမျိုးသမီးနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာချိန်တွင်၊ သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အတောင်ပံများကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ကာ၊ ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်နေသော သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့်၊ သူသည် ဓားသွားကို သူမ၏ အကာအကွယ်မဲ့နေသော ခေါင်းပေါ်သို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ၊ သူ၏ မာဒြာ စွမ်းအားက ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လင်းတုန်းအပေါ်သို့ပင် ဖိအားသက်ရောက်လာလေသည်။ သူမ၏ အောက်ရှိ ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲသွားပြီး၊ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လေများ လွင့်စဉ်ထွက်သွားလေသည်။ လေထုထဲတွင် ကျောက်တုံးပေါ် သံမဏိ ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ အသံမျိုး မြည်ဟည်းသွားလေတော့သည်။

***