အခန်း (၃၉-၄၀)

အပိုင်း (၃၉)

ဘုန်း...

သို့သော် အမျိုးသမီးသည် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိဘဲ မြေပြင်အထက်တွင် ဆက်လက် လွင့်မျောနေလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင် တစ်မျှင်လေးပင် နေရာမလွဲသွားသလို၊ သူမသည် မာကပ်သ် ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

အမှောင်ထုက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားချိန်တွင် သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဓားသွားထိပ်ဖျားလေးကို နောက်ဆုံးမှ စုပ်ယူသွားလေသည်။ လောကကြီးအတွင်းရှိ အမည်းရောင် တွင်းပေါက်ကြီး ပိတ်သွားလေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လီကလန် ၏ မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ကို တစ်ခဏမျှပင် အသိအမှတ်မပြုဘဲ သူ့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ စတင်ဆင်းသက်လာကတည်းက၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက လင်းတုန်းအပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ့အနီးသို့ မရောက်မီလေးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူမ၏ ချောမွေ့သော အဖြူရောင် ဘွတ်ဖိနပ်များက ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ကျလာလေသည်။ အပြာရောင် မီးတောက် အတောင်ပံများကလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူမက သူ့ကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ မတ်တပ်ရပ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ထပါ"

သူမက ပြောသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့..."

စကားလုံးများက ထူးဆန်းနေပြီး၊ အသံထွက်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် မတူညီသော လေယူလေသိမ်းတစ်ခုကို သူမ ကြိုးစားအသုံးပြုနေသည့်အလား ရှိသော်လည်း၊ လုံးဝကို နားလည်နိုင်လေသည်။

လီမာကပ်သ် ကို ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံမျိုးကို အသုံးမပြုဘဲ၊ သူမက သူ့ကို တိုက်ရိုက် စကားပြောလာသည့်အတွက် သူ အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။ သူမ၏ အစစ်အမှန် အသံမှာ အလွန်ကွဲပြားနေသဖြင့်၊ ထိုအသံနှစ်ခုစလုံး လူတစ်ယောက်တည်းဆီကနေ ထွက်လာတာ ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သူ တွေးမိသွားသည်။ စောစောက စကားလုံးတွေက ကောင်းကင်ဘုံကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်လာတာများလော...။

ဤကောင်းကင် တမန်တော် ၏ စကားကို ချက်ချင်း မနာခံမိမှန်း သတိထားလိုက်မိချိန်တွင် သူသည် အလောတကြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ နာကျင်နေရမည်ဆိုသည်ကို တစ်ခဏအကြာမှသာ ပြန်လည် သတိရသွားလေသည်။

သူ မနာကျင်နေခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့၊ ပြိုင်ပွဲမစမီကထက်ပင် သူ ပို၍ နေလို့ကောင်းနေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်က အပြည့်အဝ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးနေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သန့်ရှင်းပြီး ကောင်းစွာ အနားယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

လင်းတုန်းသည် ဒူးထောက်ချရန် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ သူမက ယခုလေးတင် သူ့ကို မတ်တပ်ရပ်ရန် အမိန့်ပေးထားသဖြင့်၊ ခါးကို တစ်ဝက်တိတိ ညွတ်လိုက်သည်။

"ဒီငယ်သားကို အာရုံစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီငယ်သား အနေနဲ့ ကြီးမြတ်သူကို ဘယ်လိုများ အလုပ်အကျွေးပြုရမလဲ ခင်ဗျာ..."

ကောင်းကင်ဘုံမှ မသေမျိုး တစ်ဦး၏ အလုပ်အကျွေးပြုရသော တမလွန်ဘဝဆိုသည်မှာ သူ၏ သေမျိုးဘဝထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လေသည်။ အကယ်၍ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင် အမှန်တရား တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ယခု ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်ခွာသွားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူသည် ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းများကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နိုင်ဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော အခွင့်အရေး တစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

သေဆုံးခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာကို သူ မမြင်ရသော်လည်း၊ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် စကားမပြောမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကဲ့သို့ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မတုန်မလှုပ် ရှိနေလေသည်။

"ဒီငယ်သား အနေနဲ့ မင်းဆီကနေ အများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး..."

ဒီငယ်သား... သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလော။ သို့မဟုတ် သူက တစ်နည်းနည်းနှင့် သူမကို စော်ကားမိသွားသလော။

"ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး၊ ဒီငယ်သား ကို ဒီလောက် နှိမ့်ချပြီး စကားမပြောပါနဲ့..."

"နှိမ့်ချပြီး... အာ..."

သူမသည် လည်ချောင်းမဟန့်မီ နောက်ထပ် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ သူမသည် သူမ၏ တစ်ဘဝလုံးကို အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့်အလား အသံထွက်လာလေသည်။

"ခေါင်းမော့ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောပါ... ဒီကမ္ဘာက ယဉ်ကျေးမှု ထုံးစံတွေအတွက် ငါ့မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး..."

သူသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရိုင်းစိုင်းရာ ကျသော်လည်း၊ သူမက ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ စကားကို သူ ယုံကြည်လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သူမနှင့် သူ တစ်ကြိမ်တည်းသော တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သေချာစွာ မှတ်သားထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

သို့သော် သူ လိုအပ်နေသော အဖြေတစ်ခု ရှိနေသည်။

"စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်... ဒီငယ်... အဲလေ ကျွန်တော် မေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော် သေသွားပြီလား..."

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တစ်ဖက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားလေသည်။

"မင်း အသက်ရှင်နေတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား..."

သူ အဲဒီလို ခံစားရတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... သေဆုံးခြင်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူကများ ပြောနိုင်မည်နည်း။

"တကယ်လို့ ကြီးမြတ်သူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ ဆိုရင်..."

သူက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး၊ အေးခဲနေသော လောကကြီးကို ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆင့် အကြီးအကဲများမှာ မရှိတော့သော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ရပ်တန့်နေကြလေသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာက နောက်တစ်ကြိမ် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းကာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြန်သည်။ သူမက ပန်းခင်းကြီး တစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေလေသည်။

"လီမာကပ်သ်ကို ဒီကမ္ဘာဆီ ပြန်လာခွင့် မပြုထားဘူး... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ကံကြမ္မာ ကနေ သွေဖည်သွားတာမို့လို့၊ အဲဒါကို ငါ ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်လိုက်ပြီ... ငါ ထွက်သွားတဲ့အခါ၊ မင်းတို့ရဲ့ ပွဲတော်က ဘာအနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ဆက်လက် ကျင်းပနေသလိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ကျွန်တော်ကကော"

လင်းတုန်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်သူက ကျွန်တော့်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်... ဒီကျေးဇူးကိုပါ ကျွန်တော် မေ့သွားမှာလား..."

"အင်း..."

၎င်းက သူမကို အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပုံ မပေါ်ပေ။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို... ချန်ထားပေးလို့ ရနိုင်မလား... ဒါမှ ကျွန်တော် သေချာ ကျေးဇူးတင်နိုင်မှာမို့လို့ပါ..."

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ အထူး အခွင့်အရေးကို ရရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လေရာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ထွက်သွားရန် သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

သူမက ဘယ်လက်ကို လှမ်းကာ ညာဘက်ရှိ မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ မျဉ်းကြောင်းများကို တူရိယာ တစ်ခုကို ညင်သာစွာ တီးခတ်နေသည့်အလား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အချိန်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်း ဆိုတာ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ဒီမှာ အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ၊ လီမာကပ်သ် လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက လုံးဝ ဖြစ်မလာခဲ့သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်းတို့ရဲ့ ပွဲတော်က ရပ်တန့်မှု မရှိဘဲ ဆက်လက် ကျင်းပနေလိမ့်မယ်... မင်းကို ချန်လှပ်ထားပေးဖို့ဆိုရင်၊ ကံကြမ္မာရဲ့ စီးဆင်းမှုထဲကနေ မင်းကို ယာယီ ဆွဲထုတ်ထားရလိမ့်မယ်..."

"ဒီငယ်သား ကို ငဲ့ညှာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ တမန်တော်"

သူက သူမ၏ စကားများကို ကတိတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ..."

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။ သူမသည် အပြုံးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြားနေ မျက်နှာအမူအရာကို အသုံးပြုနေသည်ဟု သူ သံသယ ဝင်မိသည်။

"ဒါက ငါ့အတွက်တော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူး တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းကို ကံကြမ္မာထဲကနေ ဆွဲထုတ်လို့ ရတယ်..."

"ကံကြမ္မာ... ဒါဆိုရင်၊ ဒီငယ်သား ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် စိတ်မဆိုးဘူး ဆိုရင်... ကြီးမြတ်သူက အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်လား ခင်ဗျာ..."

"ကံကြမ္မာ ဆိုတာ အနာဂတ် မဟုတ်ဘူး... ဖြစ်လာဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အရာတွေက အမြဲတမ်း ဖြစ်လာလေ့ မရှိဘူး..."

သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ အမှန်တကယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ထိုအသံက လူသားဆန်လွန်းနေသဖြင့် သူ အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။

"ငါ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ဆင်းသက်လာခဲ့ရတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း..."

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရင်ခုန်သံ လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ ကောင်းကင် တမန်တော် က သူ၏ နာမည်ကို သိနေသည်။

"တကယ်လို့ မင်း ကြည့်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ ရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် တချို့ကို ငါ ပြပေးနိုင်တယ်..."

"ဒီငယ်သား အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

သူ၏ အသံထဲမှ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ ကြိုးစားလိုက်သည်။ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးအဖွဲ အကျဆုံးသော ဗဟုသုတလေးသည်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်အတွက် အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

အဖြူရောင် သံချပ်ကာ ဖုံးလွှမ်းထားသော လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း၏ ထိပ်ဖျားလေးများက အေးစက်သော ကြက်ဥခွံများကဲ့သို့ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကြည့်လိုက်..."

***

အပိုင်း (၄၀)

အေးခဲနေသော လောကကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အခြားတစ်ခုနှင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် စင်မြင့်၏ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လီမာကပ်သ် ခေါ်ယူခဲ့သော တိမ်တိုက်များ လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ နေမင်းကြီးက ရှင်းလင်းနေသော ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ တောက်ပနေလေသည်။ ဝေ့ဂျင်အေမွန် က သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေပြီး၊ သူသည် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားလောက်အောင် အချိန်ပိုကြာအောင် ခုခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုညတွင်၊ သူသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုကုသနေစဉ် ပထမ အကြီးအကဲ က တံခါးမခေါက်ဘဲ အတင်းဝင်လာလေသည်။ ထိုအဘိုးအိုက သူ၏ စားပွဲပေါ်သို့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဘိုင်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

'အဖြူရောင် မြေခွေး လမ်းစဉ်...'

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီပဲ။ မသေမျိုးက သူ့ကို အစစ်အမှန် လောကဆီသို့ ပြန်ပို့ပေးမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အနာဂတ်က ဆက်လက် စီးဆင်းနေပြီး၊ ပုံရိပ်များက ပိုပို၍ မြန်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

နှစ်အတော်ကြာ ပို၍ အသက်ကြီးလာသော သူ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုက ကြေး တံဆိပ်ပြားကို မျက်ရည်ဝဲလျက် လက်ခံရယူနေသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ ပထမ အကြီးအကဲ က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးနေလေသည်။

ကာဇန် ကလန်မှ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်၊ အစ်မဖြစ်သူသည် ဝေ့ ကလန်သားများကို ဦးဆောင်ကာ ရထားလုံးတစ်စီး၏ ပတ်လည်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေလေသည်။ သူမက လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မြေခွေးမီးတောက် ဖြင့် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး၊ ဒုတိယ လူတစ်ယောက်၏ ဗိုက်ထဲသို့ သူမ၏ ဓားကို ထိုးသွင်းကာ ထိုအတိုင်း ထားရစ်ခဲ့လေသည်။ ကယ်လ်ဆာ က ရထားလုံး၏ တံခါးကို အတင်း ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ၊ သေသပ်လှပစွာ ဖန်တီးထားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက လင်းလက်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး၊ ကယ်လ်ဆာ ကို ခေါင်းဆောင်ကြီး ဆိုင်းရပ်စ် ကိုယ်တိုင် ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ချီးမြှင့်လိုက်လေသည်။ သူမက အသက် သုံးဆယ်တောင် ပြည့်ပုံမပေါ်သေးပေ။ လင်းတုန်းနှင့် သူ၏ မိသားစုက လူအုပ်ကြားမှနေ၍ သူမအတွက် အားပေးဟစ်ကြွေးနေကြသော်လည်း၊ သူ၏ ဖခင် မျက်နှာကတော့ ချဉ်စူးစူး အရာတစ်ခုကို ကိုက်စားထားရသလို ဖြစ်နေလေသည်။

မသိနိုင်သော အချိန်ကာလ တစ်ခု ကြာပြီးနောက်၊ ဂျာရန် သည် ဇနီးဖြစ်သူ အိပ်ပျော်နေစဉ် သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလေသည်။ သူသည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ ယိမ်းထိုး လျှောက်သွားသော်လည်း၊ ဂျာကင်အင်္ကျီအရှည် တစ်ထည်နှင့် ဓားတစ်လက်ကို သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားလေသည်။

လင်းတုန်း၏ ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

ရှီ မိသားစုမှ ကျန်ရစ်သူ သုံးဦးသည် အဖြူရောင် နာရေး ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး၊ 'ဝေ့ရှီဂျာရန်' ဟူသော နာမည်ရေးထိုးထားသည့် သံမဏိ ကျောက်စာတိုင်လေး တစ်ခု၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြလေသည်။ စီရှား က ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုယ်တိုင် မီးညှိပေးနေလေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်တွေ တိတ်တဆိတ် ကုန်လွန်သွားပြီး၊ ကြယ်ရောင်များအောက်ရှိ ခေါင်မိုးစွန်း တစ်ခုပေါ်တွင် သူ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော ကောင်မလေး တစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျက် ထိုင်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူ လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမတွင် ပွင့်လင်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိလေသည်။ သူက သူမကို ပုလင်းတစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ သူမက သောက်လိုက်လေသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် အကြီးအကဲများ ခန်းမဆောင် တွင် အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို အဖြူရောင် ဖဲကြိုးလေး တစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထားလေသည်။ ပထမ အကြီးအကဲ က တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်း ရယ်မောသွားကြသော်လည်း၊ ပုံရိပ်ထဲမှ လင်းတုန်း ကတော့ သူ၏ ဇနီးအသစ်လေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လက်ရှိ လင်းတုန်း မှာ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလောတကြီး သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ မသေမျိုး တစ်ဦးရှေ့တွင် သူ မျက်ရည်မကျသင့်ပေ၊ သို့သော်... ဝိညာဉ်မဲ့ များကို လက်ထပ်ခွင့် မပြုထားချေ။

အချိန်ကာလက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး၊ သားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် တရားထိုင်သည့် အနေအထားဖြင့် လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ နေသော သူ့ကိုယ်သူ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သမီးဖြစ်သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြေခွေးမီးတောက် ကို ဖန်တီးနိုင်ချိန်တွင် လက်ခုပ်တီး အားပေးနေသည်။ ဇနီးဖြစ်သူအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည်။

ကံကြမ္မာက သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ဟန် ရှိလေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက တမန်တော် တစ်ပါး ဆင်းသက်လာရခြင်းက ဒီအတွက်ကြောင့်များလား။ ဒုက္ခဆင်းရဲတွေနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ လူငယ်ဘဝအတွက် ဆုလာဘ်တွေကို သူ့ကို ပြသဖို့လား။ အကယ်၍ အဲဒီလိုသာဆိုရင်၊ သူ ကြိုဆိုပါသည်။

သူ ပိုမို အသက်ကြီးလာပြီး၊ သူ၏ ကလေးများ အရွယ်ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရလေသည်။

ထို့နောက် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကြီး ပြိုလဲပျက်စီးသွားလေသည်။

ထိုပုံရိပ်က အလွန် မြန်ဆန်လွန်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် သူ သေချာပင် မမြင်လိုက်ရသလောက် ဖြစ်သွားသည်။ တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်မားမိုးမားနေသော ဧရာမ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်သည်၊ လူတစ်ယောက်က လှိုင်းလုံးများကို ဖြတ်လျှောက်သွားသကဲ့သို့ တောင်တန်းကြီးများကို ဖြတ်သန်းသွားကာ၊ တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးဖျက်ဆီးပြီး မြေကြီးအောက်သို့ မြှုပ်နှံပစ်လိုက်လေသည်။ အရာအားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သုတ်သင်ရှင်းလင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ပြီးတော့ လင်းတုန်းသည် အစစ်အမှန် လောကသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး၊ အဖြူရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေလေသည်။ သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဆံပင်များက အနောက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှသည် ဦးခေါင်းခွံဆီသို့ သွယ်တန်းနေသော သရဲတစ္ဆေဆန်ဆန် မျဉ်းကြောင်းများက မျိုချခံထားရသော ကြယ်များကဲ့သို့ အလင်းရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေလေသည်။ သူမသည် ယခင် မျက်နှာဖုံး ဆန်ဆန် အမူအရာဖြင့်ပင် သူ့ကို ကြည့်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူ၏ ပါးပြင်များတွင် မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေပြီး၊ ရင်ဘတ် တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်တော်..."

"မင်းရဲ့ အနာဂတ် မဟုတ်ဘူး"

သူမက ပြောသည်။

"ကံကြမ္မာ ဆိုတာ လမ်းကြောင်း တစ်ခု သက်သက်ပဲ... တကယ်လို့ လီမာကပ်သ် သာ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်၊ တောင်အောက်ကို စီးဆင်းသွားတဲ့ မြစ်တစ်စင်းလိုပဲ မင်းဘဝ သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းက အဲဒါပဲ... အဲဒါက မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံစံဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတာပဲ..."

"အခုတော့၊ ကြီးမြတ်သူက... သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ... အဲဒီအတိုင်းပဲ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆက်ဖြစ်နေဦးမှာလား..."

သူမ၏ အပြုံးက ကိုယ်ချင်းစာနာမှု အပြည့်ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ သနားကြင်နာမှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေသည်။ သူမ၏ ကရုဏာသက်မှုက ပုံရိပ်များနည်းတူ သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်ခုပါ... ပြည့်စုံကြွယ်ဝတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ မင်း သေဆုံးရတာပဲ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ကြီး ဖျက်ဆီးခံရတဲ့ အချိန်မှာလေ..."

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို သူ၏ အိမ်ဟု ယခင်က သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ဖူးပေ။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ဆိုသည်မှာ လောကကြီး တစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကြိုးမျှင်တိုင်း ပြတ်တောက်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး... လူအနည်းငယ်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြပြီး၊ သူတို့က လောကကြီးထဲက ပိုမို ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုတွေနဲ့ သွားရောက် ပူးပေါင်းကြလိမ့်မယ်..."

သူမက သူမ၏ မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ မျဉ်းကြောင်းများဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ယူသွားရတာပဲ၊ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ငဲ့ညှာတတ်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ပြင်ဆင်ရမလဲ"

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက မျဉ်းကြောင်းများပေါ်တွင် အေးခဲသွားလေသည်။

ထိုအရာကို အားပေးမှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ၊ လင်းတုန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ပြင်ဆင်ဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရပါမယ်... တကယ်လို့ အဲဒါက လမ်းကြောင်း တစ်ခုဆိုရင်၊ လမ်းကြောင်း ဆိုတာ ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ်... ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် လက်နက် တစ်ခုခု၊ ဒါမှမဟုတ်... တစ်ခုခုတော့ ရှိရမှာပေါ့..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ မိသားစုအပေါ်သို့ ဖိချလာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တန်ချိန်ပေါင်းများစွာရှိသော အေးစက်သည့် မြေကြီးများကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့ ကြီးမြတ်သူလိုမျိုးသာ ကျွန်တော် သန်မာခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် ပြောင်းလဲနိုင်မှာပါ... ဒီငယ်သား တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက သူ့ကို ကြည့်ရှုကာ၊ ချိန်ဆ အကဲဖြတ်နေလေသည်။ သူမ၏ လက်က မီးခိုးငွေ့ ကြိုးတန်းများဆီမှ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး၊ ရှုထောင့် အသစ်တစ်ခုမှနေ၍ သူ့ကို စဉ်းစား အကဲဖြတ်မည့်အလား သူ၏ ပတ်လည်တွင် တစ်ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားလေသည်။

ထို မသေမျိုး က သူမ၏ ဘယ်ဘက် ပခုံးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ မျက်နှာမှနေ၍ သူ ဘာကိုမျှ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဆူရီရယ်မှ ကမ္ဘာအမှတ် တစ်-တစ်-သုည အတွင်း ကန့်သတ်ချက်မဲ့ ကူးပြောင်းပို့ဆောင်မှု အတွက် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံပါတယ်... အသံဖြင့် တုံ့ပြန်ပေးပါရန်..."

မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရုပ်မလေး တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အမျိုးသမီး တစ်ဦး သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လည်ထွက်လာလေသည်။ ထိုအရာက သူ့ကို သိပ်ပြီး မအံ့သြစေခဲ့ပေ။ အဖြူရောင် မြေခွေး လမ်းစဉ် မှ ဖန်တီးရှင် များသည် ဤအရာထက် ပိုမို ခိုင်မာသော ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်များကို နေ့စဉ် ဖန်တီးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတစ္ဆေလေးက ယခင်က သူ ကြားခဲ့ရဖူးသော၊ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

[အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ကဏ္ဍထိန်းချုပ်ရေးနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေပါတယ်။]

***