အခန်း (၄၁-၄၂)

အပိုင်း (၄၁)

ထိုတစ္ဆေလေးက တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း၊ လင်းတုန်း၏ အာရုံက အခြား အသေးစိတ် အချက်လေးတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ကောင်းကင် တမန်တော် က သူမကိုယ်သူမ 'ဆူရီရယ်' ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဤနာမည်ကို သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းကို ကလန် မှတ်တမ်းတိုက်များထဲရှိ ခေါက်စာလိပ် တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေသည်။

[ခွင့်ပြုချက် ရရှိပါပြီ]

"ငါ လည်ပတ်ကြည့်ရှုမှု တစ်ခုလောက် လုပ်ချင်တယ်"

လင်းတုန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ရင်း ဆူရီရယ် က ပြောလိုက်သည်။

[မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက် အတွက်ပါလဲ။]

"ငါ တိုက်ခိုက်မယ့်သူတွေကို ရှာနေတာ။"

[အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။]

ဆူရီရယ် က လှမ်းကာ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်တစ်ဖက်ကို လင်းတုန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထား"

သူမက ပြောသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့။"

ထိုအကြောင်းကို သူမ ကြိုပြောထားပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ ဘာကို ကြောက်ရမည်လဲဟု မမေးနိုင်မီမှာပင်၊ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ပြင်းထန်သော အပြာရောင် အလင်းတန်း ပုံစံတစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ အခြား မြင်ကွင်းအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားလေသည်။ ၎င်းမှာ ကြိုးမျှင်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ ရက်လုပ်ထားသော စောင်တစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ကြိုးမျှင်တစ်ခုစီတိုင်းက ကွဲပြားသော အပြာရောင် အလင်းရောင်များ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်... သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် စောင်ကြီး ဖယ်ခွာသွားပြီး၊ သူ တစ်ခါမျှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးသော တော်ဝင် နန်းတော်ကြီး တစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သူတို့ ရပ်နေကြလေသည်။

အထက် ကိုက်တစ်ရာ အကွာတွင် မီးအိမ်များက တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခန်းကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်ဖြစ်စေ အဆုံးအစ မမြင်ရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လင်းတုန်းသည် ဆူရီရယ် ၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး၊ ရှုပ်ထွေးသေသပ်သော တရားဝင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို၊ အဘွားအို လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် လင်းတုန်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်သော၊ ဓနဥစ္စာ တစ်ခုစာမျှ တန်ဖိုးရှိသည့် ကျောက်စိမ်း၊ ရွှေနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တုများကို ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။ အချို့က သားရဲများကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ ဤနေရာတွင် လက်မောင်းကို ရစ်ခွေနေသော အနီရောင် မြွေတစ်ကောင်၊ ဟိုနေရာတွင် ခွေခေါက်အိပ်နေသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ကျားတစ်ကောင်။ လေထုထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော သူတို့၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အာဏာကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်؛ ဤလူများသည် လက်ဟန်ပြရုံမျှဖြင့် လင်းတုန်းကို ကွပ်မျက်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

မီးခိုးငွေ့ တစ္ဆေလေးက [တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော်] ဟု ပြောလိုက်ချိန်မှာပင် သူ ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

ဆူရီရယ် က လက်ချောင်းများကို ခေါက်လိုက်ရာ၊ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို လာမထိသော်လည်း သူ ညင်သာစွာ မတ်တပ်ရပ်လျက်သား ဖြစ်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ ခွင့်မပြုသရွေ့ သူတို့ ငါတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူး..."

သူမ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ခါးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလျက်၊ ထိုကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် မဆွဲဆောင်နိုင်သည့်အလား ရှေ့တည့်တည့်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ ရပ်နေလေသည်။

လင်းတုန်းသည် မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို ဒူးပြန်ထောက်ချရန် အသင့်ပြင်ထားလျက် ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင်၊ လူအုပ်ကြီးထဲမှ မည်သူကမျှ သူတို့ကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ကြပေ။

‘ဒါက မသေမျိုး တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားပဲ... အဲဒီ စွမ်းအားရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုနဲ့တင်၊ ငါ ဘာမဆို လုပ်နိုင်လောက်တယ်...’

မျက်နှာကြက်မှ တံခါးပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး၊ သက်တံရောင် တလက်လက် တောက်ပနေသော တိမ်တိုက်တစ်ခု ဆင်းသက်လာလေသည်။ ၎င်းက ကြမ်းပြင်ဆီသို့ လွင့်မျောဆင်းလာချိန်တွင်၊ ထိုတိမ်တိုက်ပေါ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်: အသက် ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်တစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးမည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ တလက်လက် တောက်ပနေသော ဒေါင်းမွေးများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံထားလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များက မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မီးတောက်မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။၊ သူမသည် လက်အောက်ခံများကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည့်အလား အကြီးအကဲများကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

[ထွန်းလင်းတောက်ပသော ဘုရင်မ ရှာမီအာရာ]

တစ္ဆေလေးက ပြောလိုက်သည်။

[ကောင်းကင် ရောင်စဉ် လမ်းစဉ်]

ကောင်မလေးက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော သက်တံရောင် အလင်း ဓားတစ်လက်ကို ဖန်တီး လိုက်လေသည်။

"ဒူးထောက်"

သူမက ပြောလိုက်ရာ၊ ပင်လယ်ပြင်ကြီးပမာ လူအုပ်ကြီးက ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်ရန် လင်းတုန်း အာရုံစိုက် ထိန်းထားရလေသည်။ ထိုဓားသွားက စွမ်းအားနှင့် အာဏာကို ဖြာထွက်နေပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် သက်ရောက်နေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဆူရီရယ် က ကောင်မလေးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှာမီအာရာ က ဒီလောကကြီး စတင်မွေးဖွားလာကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ မွန်မြတ်တဲ့ မျိုးဆက်ဆီကနေ သူမရဲ့ မာဒြာ ကို အမွေဆက်ခံရရှိခဲ့တာ... နောက်သုံးရက်နေရင်၊ လေကြောင်း တိုက်ခိုက်မှုကနေ သူ့ရဲ့ မြို့တော်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူမက အဲဒီဓားကို သုံးပြီး တိမ်ပျံသင်္ဘော ရေယာဉ်စု တစ်ခုလုံးကို နစ်မြုပ်ပစ်လိမ့်မယ်... တကယ်လို့ မင်းမှာသာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားမျိုးရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို မင်း ကယ်တင်နိုင်မှာပါ"

လင်းတုန်းက ခေါင်းနီမလေးနှင့် သူမ၏ သက်တံရောင် ဓားကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော်" ဆိုသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သလို၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ မည်သူမျှ မထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ မျိုးဆက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများ၏ အလွန်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ လူသူကင်းမဲ့သော ခြောက်ကပ်ကပ် မြေပြင်ကြီးဖြစ်ပြီး၊ အနိမ့်ဆုံး ငရဲဘုံများမှ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များ အားလုံးက ထိုသို့ပင် ဆိုထားကြသည်။

"သူက ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ"

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမ၏ လေ့ကျင့်မှု လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ သင်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ သူမကို စည်းရုံး သိမ်းသွင်းရန် သို့မဟုတ် အကူအညီ တောင်းခံရန် သူ လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဆူရီရယ် က သူမ၏ နက်မှောင်သော အစိမ်းရောင် ဆံပင်ကန့်လန့်ကာ ကြားမှနေ၍ သူ့ကို ဘေးတစောင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းက အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ရဲ့ အလျားကို တစ်ဖက်ကနေ တစ်ဖက်အထိ လမ်းလျှောက်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီလိုမျိုး အကြိမ် တစ်ရာကျော်လောက် လျှောက်ရလိမ့်မယ်..."

[တစ်ရာ့ ဆယ့်လေး ကြိမ်]

တစ္ဆေလေးက ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ တိုင်းပြည် အပြင်ဘက် နယ်စပ်ကို ရောက်ဖို့အတွက် အကြိမ် တစ်ရာ့ ဆယ့်လေး ကြိမ် လျှောက်ရလိမ့်မယ်... တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော် ဟာ တိမ်ကိုးလွှာ တိုင်းပြည် မှာ ရှိတာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီတိုင်းပြည်က အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ထက် အဆ လေးရာ..."

[သုံးရာ့ ကိုးဆယ့်လေး ဆ]

တစ္ဆေလေးက ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"တွက်ချက်မှု အမှားပြင်ဆင်ချက်တွေအတွက် အသံနဲ့ တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုဘူး... အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ထက် သုံးရာ့ ကိုးဆယ့်လေးဆ ပိုကြီးတယ်... မင်း အဲဒီကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာ၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာ က လုံးဝ သေချာနေတယ်... တကယ်လို့ မင်း အခုရောက်နေတဲ့ နေရာကနေ တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော် ဆီကို သွားဖို့ အကြိမ် တစ်သန်း ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်၊ သူ့ဆီကို မရောက်ခင်မှာပဲ မင်း အကြိမ် တစ်သန်းလုံး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

အကြံဉာဏ် တောင်းခံရန် သူ စတင် စကားဟလိုက်ချိန်တွင် အပြာရောင် အလင်းတန်းက နောက်တစ်ကြိမ် လင်းလက်လာပြီးနောက်၊ အဆုံးအစမဲ့သော သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခု၏ အထက် လေထဲတွင် သူတို့ ရပ်နေကြပြန်လေပြီ။

သူ၏ ခြေအောက်တွင် ခဲရောင် လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်နေသည်ကို လင်းတုန်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင်၊ သူ အသက်ရှူရပ်သွားလေသည်။ သူ မပြုတ်ကျသွားမီ ဆူရီရယ် ၏ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ပခုံးများပေါ်သို့ အလုအယက် ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ခွာချပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်ချိန်တွင်၊ သူမကတော့ ဆံပင်တစ်မျှင်လေးပင် နေရာမလွဲဘဲ လုံးဝ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ရပ်နေလေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက လေပေါ်တွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေလေသည်။ ဟုတ်သည်။ လေပေါ်မှာ။ သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို သူ ပြုတ်ကျသွားနိုင်ကြောင်း သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေလေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့"

သူမက တတိယအကြိမ်မြောက် သတိပေးလိုက်သည်။

[ခြေရာမဲ့ ပင်လယ်]

တစ္ဆေလေးက ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။

ဝမ်းဗိုက်ထဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး၊ သူသည် သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားလေသည်။ ရေများက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားချိန်တွင် သူ ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ကာ အသက်အောင့်ထားရင်း လက်များကို ရမ်းကားနေမိလေသည်။ ဝေ့ ကလေးငယ်တိုင်းကဲ့သို့ပင် သူလည်း နဂါးမြစ် ထဲတွင် ရေကူးသင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုမြစ်မှာ သူ၏ ပခုံးထက် ပိုနက်လေ့ မရှိပေ။

"အသက်ရှူ"

ဆူရီရယ် က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ၊ သူ ခြောက်သွေ့နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားလေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ချက်ချင်း ပြန်မှိတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၊ မသေမျိုး နှင့် သူမ၏ အိမ်မွေး တစ္ဆေလေး တို့ကို ဝန်းရံထားသော လေပူဖောင်း တစ်ခုမှလွဲ၍၊ ကျန်သည့် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရေများက အဆုံးအစမဲ့ ဖြန့်ကျက်တည်ရှိနေလေသည်။ အလင်းရောင်များက သူတို့၏ အထက်တွင် လင်းလက်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကာ၊ သူတို့ကတော့ ပို၍ ပို၍ အောက်သို့ ထိုးဆင်းနေကြလေသည်။ အမှောင်ထုထဲသို့ပင်။

***

အပိုင်း (၄၂)

နောက်ဆုံးတွင် လင်တုန်း ဟန်ချက် ပြန်ရသွားပြီး၊ အဖြူရောင် သံချပ်ကာနှင့် အမျိုးသမီးအား ဖောင်တစ်စင်းကဲ့သို့ တွယ်ဖက်မထားဘဲ ပုံမှန် အသက်ရှူရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမက ဤအရာကို ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ထားသည့်အလား ပြုမူနေသဖြင့်၊ သူသည် သူမထံမှ အတုယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အလွန်၊ အလွန် နီးကပ်စွာတော့ ရပ်နေမိသည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် သူမကို ယုံကြည်နေရုံသာမက၊ ဤ မည်းနက်သော ရေကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော အခြားလူသား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူတို့ အောက်သို့ ပြုတ်ကျနေစဉ်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ချည်း သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှင့်အတူ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်လည်း ကျဆင်းနေ၏။ သူ၏ အရိုးများကို ခဲများဖြင့် အလေးဆွဲထားသည့်အလား ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူစိမ်းသည် ကြွက်သား အတုံးအခဲကြီး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက ရွှေရောင် တောက်ပနေကာ၊ သမုဒ္ဒရာ ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိရန် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား လက်များကို ပိုက်ထားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲသို့ သူတို့ အတူတကွ ကျဆင်းသွားချိန်တွင်၊ တစ္ဆေလေးက နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလာသည်။

[နော့သ်စထရိုက်ဒါ... ဆာလောင်နေသော နက်ရှိုင်းမှု လမ်းစဉ်]

သူတို့ အောက်ရှိ အကြွင်းမဲ့ အမှောင်ထုကြီး လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ လင်းတုန်းသည် ဆူရီရယ် အနီးသို့ ပိုတိုးကပ်သွားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲမှ နဂါးခေါင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ အဆုံးအစမဲ့ ရစ်ခွေနေသော မြွေတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်ပါလာလေသည်။ ၎င်းမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားမည်မှာ သေချာပြီး၊ သွားများ စီတန်းနေသော ပန်းရောင် လိုဏ်ခေါင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ၎င်း၏ မေးရိုးကြီး ဟဟကြီး ပွင့်နေလေသည်။

နော့သ်စထရိုက်ဒါသည် သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ချလိုက်ရာ၊ လုံးလုံးလျားလျား မည်းနက်နေသော အကြေးခွံများ စွပ်ထားသည့် လက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူ၏ အရပ်ထက်ပင် ပိုမို ရှည်လျားသော အစွယ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ အရှိန်က သူ့ကို လင်းတုန်း အနီးမှ ဖြတ်ကျော် သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ အကြေးခွံ နံရံကြီးတစ်ခုက သူ့အနီးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ အခြား အရာအားလုံးကို ကွယ်ပျောက်သွားစေလေသည်။

"နော့သ်စထရိုက်ဒါ ဟာ လောကကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွေမှာ သားရဲတွေကို စားသုံးတယ်"

ဆူရီရယ် က ပြောသည်။

"သူက အဲဒီစွမ်းအားတွေကို ကုန်းပေါ်အထိ သယ်ဆောင်လာတာ... သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို ပြန့်ကျဲသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ မင်းမှာသာ သူလိုမျိုး ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိခဲ့ရင်၊ မင်း အဲဒါကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

သူမက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။ ကျွန်တော်က ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်ကနေ သွားသင်ယူနိုင်မှာလဲ..."

သူမ ဖြေပေးမည်ဟု သူ မျှော်လင့်မိသော်လည်း၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု သူမ ပြောလာမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

သူမက သူ၏ အတွေးများကို သိနေသည့်အလား ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြန်လေသည်။

ကြမ်းတမ်းသော သစ်လုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် သာမန် တည်းခိုခန်း တစ်ခု၏ အတွင်းတွင်၊ ရှုပ်ထွေးသေသပ်သော ရွှေရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရှစ်ယောက်က ရယ်မောရင်း ဖန်ခွက်များကို ခေါက်ကာ သောက်စားနေကြလေသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ရွှေဒိုင်းလွှား တစ်ခုကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ မျက်ခုံးပင့်ကာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။ အမျိုးသား တစ်ဦးက သူ၏ သံခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်ရှိ အနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

[အနောက်ပိုင်း ချီနင်း မြို့တော်။ လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ ။ အဋ္ဌမမြောက် လှံ လမ်းစဉ်]

"ဒီရှစ်ယောက်က သူတို့ကိုယ်သူတို့ အင်ပါယာ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ သွားလေရာ နေရာတိုင်းကို သိမ်းပိုက်လေ့ရှိလို့ပဲ"

ဆူရီရယ် က အခန်းထဲတွင် လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒေသခံ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများအပေါ် သူမ၏ အဖြူရောင် သံချပ်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်ဆွဲသွားမည့်အလား သူမ၏ လက်ကို အနောက်တွင် လွင့်မျောထားသော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ သူမ မထိတွေ့ခဲ့ပေ။

"အခုအချိန်အထိတော့၊ သူတို့ အရေးနိမ့်ခဲ့ဖူးတာ မရှိသေးဘူး... မင်းသာ သူတို့နဲ့အတူ နေရာတစ်နေရာ ရခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းလုပ်နိုင်သလိုပဲ၊ သူတို့က အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို အလွယ်တကူ ကယ်တင်နိုင်ကြတယ်.. သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာ က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ မှော်ပစ္စည်း ကြားက ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက် သေသွားတဲ့အခါ၊ အဲဒါကို ဆက်ခံသူဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးကြတယ်..."

"သူတို့ အားလုံးက ရွှေအဆင့် တွေချည်းပဲလား"

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။ တောင်ကြား ၏ ပြင်ပတွင် တံဆိပ်ပြား ဝတ်ဆင်ထားသူကို သူ မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ သံချပ်ကာ များက အလားတူ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

ဆူရီရယ် သည် စားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက် အိပ်ပျော်ကာ ဟောက်နေသော အဝါရောင် ဆံပင်နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး( လူရှစ်ယောက် အင်ပါယာ ၏ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး) အပေါ်တွင် လက်ဝါးကို ရပ်တန့်ထားလိုက်သည်။

"လာရီယန်က မြင့်မြတ်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာ... မင်းတို့ သိထားတဲ့ ရွှေအဆင့် ကို မရောက်မချင်း သူ့ရဲ့ ဖခင်က သူ့ကို တခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားခွင့် မပေးခဲ့ဘူး... အသက် ခြောက်နှစ် အရွယ်မှာ၊ သူ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်... ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့၊ ရွှေအဆင့် သိုင်းကျင့်ကြံသူ တစ်သောင်း ပါတဲ့ စစ်တပ်ကြီး တစ်ခုတောင် သူ့ရဲ့ သံချပ်ကာ ကို ခြစ်ရာထင်အောင် မလုပ်နိုင်ကြဘူး"

လာရီယန် က အိပ်မက်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်သည်။

အပြာရောင် စောင်ကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးအုပ်လာသော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အနည်းငယ် ကြာမြင့်နေလေသည်။ သူနှင့် ဆူရီရယ် တို့သည် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော နီလာရောင် လေဟာနယ် တစ်ခုထဲတွင် လွင့်မျောနေကြလေသည်။ သူမသည် တည်းခိုခန်းထဲကကဲ့သို့ တူညီသော အနေအထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ကောင်းချီးပေးရန် လက်ကို ဆန့်တန်းထားသည့်အလား ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ အစိမ်းရောင် ဆံပင်များနှင့် အစပ်အဟပ်ကင်းသော အဖြူရောင် သံချပ်ကာတို့ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လူသားနှင့် ပို၍ပင် မတူတော့ပေ။ အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ၊ သူမက စကားပြောလိုက်သည်။

"ဘေးအန္တရာယ်ကြီး မကျရောက်လာခင်၊ မင်းမှာ အနှစ် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ် လောက် အချိန်ရှိသေးတယ်..."

[ပျမ်းမျှအားဖြင့် ၂၈ နှစ်၊ ၇ လ၊ ၄ ရက်]

တစ္ဆေလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အသံနဲ့ တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုဘူး..."

သူမက လက်ကို မြှောက်ထားလျက်ပင် သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"အရမ်းကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ လမ်းစဉ် သုံးခုပေါ်က၊ လောကကြီးမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းကျင့်ကြံသူ တချို့ကို ငါ မင်းကို ပြသခဲ့ပြီးပြီ... သူတို့ဆီမှာ ဘာတူညီချက် ရှိလဲ..."

"သူတို့က မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို သန်မာကြတယ်"

သူက ဖြေလိုက်သည်။ နန်းတော်ထဲက ကောင်မလေး သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းထဲက ရှစ်ယောက်အကြောင်း သူ သိပ်များများစားစား မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ ပင်လယ်နဂါးကြီးကို လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော လူကြီးကတော့ သေချာပေါက် သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဆူရီရယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာက သူ့ကို ဘာအဖြေမှ မပေးသော်လည်း၊ သူမသည် လက်ဝါးကို အပေါ်သို့ လှန်လိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှု ကလွဲရင်၊ သူတို့မှာ ဘာတူညီချက်မှ မရှိဘူး... သူတို့ တစ်ယောက်စီမှာ မတူညီတဲ့ တွန်းအားတွေ၊ မတူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ မတူညီတဲ့ ပါရမီအဆင့် တွေ ရှိကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အားလုံးက ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း တွေကို အကြွင်းမဲ့ စူးစိုက်မြှုပ်နှံမှုနဲ့အတူ လိုက်စားကြတယ်..."

လင်းတုန်းက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သူမ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အရပ်အမောင်း အပြည့်အထိ မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ သူမထက် အရပ်ပိုရှည်နေကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းက သူ့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

"ကျွန်တော် စူးစိုက်မြှုပ်နှံထားပါတယ်..."

"ဟုတ်လို့လား..."

သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက အေးစက်ကာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ၊ နှုတ်ခမ်းများက ထွင်းထုထားသော အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေလေသည်။

"အဲဒီ သိုင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို စတေးခဲ့ရတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတယ်၊ ရိုက်နှက်ခံရမှုတွေနဲ့ လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲခံရမှုတွေကို သည်းခံခဲ့ကြရတယ်... သူတို့ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဘဝတွေအတွက် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုတွေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြတာ... ပြီးတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ နှစ်သုံးဆယ် ဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ အခြေအနေကနေ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော် လုပ်မှာပါ..."

"ငါတောင်မှ နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း သူတို့ရဲ့ အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

ယခုအခါ သူ သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။

"တကယ်လို့ မင်း လျှောက်လှမ်းချင်တယ်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းက ဒီနေ့ပဲ စတင်ရလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်သွားရမယ်... ဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှ မရှိဘူး..."

"အဲဒါကို ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"

သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ တိမ်ကိုးလွှာ နန်းတော် ထဲက ကောင်မလေးကို သူမ ပြသခဲ့ကတည်းက ဤလိုအပ်ချက်အတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ နာကျင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ သူ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်း များ လေ့ကျင့်ရန် ခရီးထွက်မည်ဆိုသည်ကို သူ၏ မိသားစုသာ သိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့က အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကို အားပေးကြပေလိမ့်မည်။

"ဟင့်အင်း၊ မင်း မလုပ်နိုင်ဘူး... အကူအညီ မပါဘဲနဲ့တော့ မရဘူး..."

***