အခန်း (၄၃-၄၄)

အပိုင်း(၄၃)

အပြာရောင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် ပေထောင်ပေါင်းများစွာ အမြင့်၌ သူတို့ လွင့်မျောလျက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ တောင်ကြီး လေးလုံးက သူတို့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။ တစ်လုံးက အလင်းရောင်ဖြင့် သရဖူဆောင်းထားသည်၊ တစ်လုံးက ခရမ်းရောင် သစ်ပင်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ တစ်လုံးက အနီရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ နောက်တစ်လုံးကတော့ အဟုန်ပြင်းသော မြစ်တစ်စင်းဖြင့် ရစ်ပတ်ထားလေသည်။

ဤနေရာက သူ၏ အိမ်ဖြစ်သော်လည်း၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို ဤရှုထောင့်မှနေ၍ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ ၎င်းက အရမ်းကို... သေးငယ်လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရလေသည်။

ဆူရီရယ် က ထိုနယ်မြေကို တရားသူကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အပြင်လောကရဲ့ စံနှုန်းတွေအရဆိုရင်၊ ရွှေအဆင့် အောက်က ဘယ်သူမဆို စွမ်းအားမဲ့တယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်... ကျင့်ကြံသူ လို့တောင် အခေါ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူး... မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး၊ ပြီးတော့ အဲဒါကလည်း အလှမ်းဝေးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျောက်စိမ်းအဆင့်ကို အမြင့်ဆုံးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် ထွက်သွားခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော်က..."

အဖြေက မဟုတ်ဘူး ဖြစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထိုမေးခွန်းကို မေးရန် သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"... ကျွန်တော် ရွှေအဆင့် ဖြစ်လာနိုင်မလား..."

"မင်း ဖြစ်ရလိမ့်မယ်"

သူမက မြေပြင်ရှုခင်းများကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက မင်း စတင်ရမယ့် နေရာပဲ..."

သူ၏ အိမ်ကို စွန့်ပစ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာ တွေးတောမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအတွေးကြောင့် အလောတကြီး ကြောက်ရွံ့လာမှုကို သူ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအရာထက်ပို၍... သူ၏ ဝိညာဉ်က မြင့်တက်သွားလေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မသေမျိုး တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှာ နေထိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမက ပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် သို့သာမက၊ ရွှေအဆင့် ထက်ကျော်လွန်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ပါ ရောက်ရှိရန် စွမ်းဆောင်နိုင်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တောက်ပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်ရာ၊ သူ သွားရောက် မထိတွေ့ရဲလောက်အောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ရဲတင်းသော အိပ်မက်မျိုးကို မက်ရန် သူ ရဲပင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ... သို့သော် ဆူရီရယ် ၏ စကားလုံးများမှာ ကံကြမ္မာ ကိုယ်တိုင်၏ စကားလုံးများပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းတုန်းသည် လေပေါ်တွင် ဒူးထောက်မရနိုင်သဖြင့်၊ ခါးကို ညွတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ဒီငယ်သား အနေနဲ့ နောက်ထပ် အဖြေတစ်ခုလောက် ထပ်တောင်းဆိုပါရစေ... ကျွန်တော် တောင်ကြား ထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲ..."

ဆူရီရယ် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လင်းတုန်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် အစိမ်းရောင် မီးရောင် လေးခုက မီးပြတိုက်များကဲ့သို့ လင်းလက်လာလေသည်။ အထွတ်အမြတ် တောင်ထွတ် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် တစ်ခုစီရှိပြီး၊ မြဆီရောင် မီးပုံကြီးများကဲ့သို့ တောက်လောင်နေလေသည်။

"တောင်ထွတ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ထွက်ပေါက် တစ်ခုစီ ရှိပြီး၊ အဲဒါတွေကို ကျောင်းတော် တစ်ခုစီက စောင့်ကြပ်နေကြတယ်..."

တိကျသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်အလား သူမ တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ထွက်သွားဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိမယ်ဆိုရင်..."

သူမက ပခုံးပေါ်ရှိ တစ္ဆေလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းက ချက်ချင်းနီးပါး တုံ့ပြန်လေသည်။

[အနောက်မြောက်ဘက် ၉.၈ ကီလိုမီတာ]

စမားရတောင် ၏ တောင်စောင်းပေါ်တွင် ပိုမို သေးငယ်သော အစိမ်းရောင် အလင်းစက်လေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့ကို ငုံထားသော မမြင်ရသည့် ပူဖောင်းကြီးက ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးထွက်သွားပြီး၊ လင်းတုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း၊ ဆူရီရယ် ကတော့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေသည့်အလား စကားပြောလာလေသည်။

"ဒီလောကကြီးထဲမှာ လမ်းစဉ် ပေါင်း သန်းနဲ့ချီ ရှိတယ် လင်းတုန်း... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေ အားလုံးက တစ်ခုတည်းအဖြစ် အကျဉ်းချုံးသွားနိုင်တယ် ဆိုတာကို ဘယ်ပညာရှိ ကမဆို မင်းကို ပြောပြလိမ့်မယ်... မင်းကိုယ်မင်း တိုးတက်အောင် လုပ်ပါ..."

လင်းတုန်းသည် ဤအခြားကမ္ဘာမှ ဧည့်သည်အား စော်ကားမိမည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသေးသော်လည်း၊ သူ ရဲဝံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက လုံလောက်ပုံ မရဘူး..."

...

သူတို့သည် တောင်ကြီး၏ အရိပ်ထဲသို့ ဆင်းသက်သွားစဉ် တောင်ကြီးက အရှိန်ဖြင့် နီးကပ်လာလေသည်။ နွေရာသီ၏ အပူဒဏ် ရှိနေသော်ငြား နှင်းကွက်များ ကျန်ရစ်နေသေးပြီး၊ ဧရာမ အလင်းကွင်းကြီးကို လက်လှမ်းမီလုမတတ် နီးကပ်နေသည့် တောင်ထိပ်အနီးတွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိလေသည်။ ဆူရီရယ် သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ အမှောင်ထုထဲသို့ သူတို့ကို ဦးတည်ဆင်းသက်သွားစေသည်။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေတွင်၊ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သွားလာနေသော စစ်သည်တစ်ဦး၏ ပိန်ပါးပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အသွင်အပြင်ဖြင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရပ်နေလေသည်။ သူမသည် သူနှင့် ရွယ်တူခန့် ရှိနိုင်ပြီး၊ ကလန်တိုင်းလိုလိုတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော ဖြူဖျော့သည့် အရေပြား၊ အမည်းရောင် ဆံပင်နှင့် နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဟူသည့် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ ရုပ်သွင်လက္ခဏာများ သူမတွင် ရှိနေလေသည်။

သို့သော် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ ဝတ်ရုံမှာ အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး သူသိထားသော မည်သည့် ကလန် သို့မဟုတ် ကျောင်းတော် နှင့်မျှ မကိုက်ညီပေ၊ ထို့အပြင် သူမ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်... သို့သော် တံဆိပ်ပြား မရှိပေ။ သူမ၏ ဆံပင်များကို သင်တုန်းဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်ထားသည့်အလား လုံးဝ ဖြောင့်တန်းစွာ ညှပ်ထားပြီး၊ တောက်ပသော အနီရောင် ကြိုးထူထူ တစ်ခွေကို ခါးပတ်ကဲ့သို့ ခါးတွင် ရစ်ပတ်ထားလေသည်။ သူမသည် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံခံထားရကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ သူမ၏ ဝတ်ရုံများက စုတ်ပြဲကာ စွန်းထင်းနေပြီး၊ ဆံပင်များက ဖွာလန်ကြဲကာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ သူမ၏ အရေပြား လက်မတိုင်းတွင် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ပါးလျသော အမာရွတ်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ထိုအမာရွတ် အများစုမှာ နှစ်ချီ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အချို့ကတော့ ပန်းရောင်သန်းနေကာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေကြောင်း သိသာလေသည်။ သူမသည် သေမင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

အစပိုင်းတွင်တော့ သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု လင်းတုန်း ထင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အနောက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ခြင်းက အမှန်တရားကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူမကို ရန်သူများက ထောင့်လှောင်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စမားရတောင် မှ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်သည် အဖြူနှင့် ရွှေရောင်ကို ဝတ်ဆင်ကြပြီး၊ ဤလူငယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးစီတိုင်း၏ လည်ပင်းတွင် သံမဏိ တံဆိပ်ပြား များ ဆွဲထားကြလေသည်။ သူတို့ ရှစ်ယောက် ရှိသည်။ နှစ်ယောက်က လှံများ၊ နှစ်ယောက်က ဓားများ၊ နှစ်ယောက်က အလေးဆွဲထားသော ကွန်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး၊ ကျန်နှစ်ယောက်၏ လက်များကတော့ အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

[စမားရတောင် ]

တစ္ဆေလေးက ကြေညာလိုက်သည်။

[ယီရင်၊ ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့်။ အဆုံးမဲ့ဓား လမ်းစဉ်]။

ဆူရီရယ် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် မည်သည့် ခြေရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များကတော့ နှင်းများပေါ်တွင် ဖွတ်ခနဲ မြည်သွားလေသည်။

"သူ့မှာ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိနိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မင်းကို သူ ကူညီပေးနိုင်တယ်... သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ဆိုရင်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီတောင်ကြားထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ကောင်း ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်... သူ့မှာလည်း ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်ခု ရှိနေတယ်"

ကောင်မလေးသည် တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။ အပြာရောင် လင်းလက်သွား၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ် အကြာတွင် သူတို့သည် ခုနစ်နှစ်ပြည့် ပွဲတော် ၏ ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် အလယ်တွင် ရပ်နေကြသော်လည်း၊ လင်းတုန်းသည် အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေး၏ ပုံရိပ်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ယီရင်၊ ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့်...

သူမသည် သူ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ် ပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က သူ့ကို တောင်ပေါ်သို့ တက်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ၊ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူ ဝင်ရောက်ရန် အခြား နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဟူ၍သာ ဖြစ်လေသည်။

ဆူရီရယ် က လေထဲသို့ ထပ်မံ မြင့်တက်သွားပြီး၊ တူညီသော သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသည့် မျက်နှာဖုံး အမူအရာဖြင့် သူမ၏ အောက်ရှိ အေးခဲနေသော ကျင့်ကြံသူများကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမက လင်းတုန်းကို မကြည့်ဘဲ စကားပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို မင်းကို သိမ်းဆည်းခွင့် ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ ဘဝက ပိုပြီး ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ပိုတိုတောင်းသွားဖို့ များတယ်... မင်းမှာ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ရှိတယ်... မင်း မေ့ပစ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မှတ်ထားမလား..."

ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုအတွက် သူ အချိန်ပိုယူ၍ စဉ်းစားသင့်သော်လည်း၊ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

"ကြီးမြတ်သူကို မေ့ပစ်ဖို့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ..."

လင်းတုန်းက အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ပြန်လည် ရှင်သန်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ..."

သူမသည် အောက်ရှိ ငြိမ်သက်နေသော မြင်ကွင်းကို စစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ စကားများကြောင့် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။ အဖြူရောင် သံချပ်ကာ လက်ချောင်းများက သူမ၏ ညာဘက်လက်ရှိ မီးခိုးငွေ့ ကြိုးတန်းများကို တီးခတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် သေချာ ကြည့်ထား။ ဒါက မြင်ရခဲတဲ့ မြင်ကွင်းမျိုးပဲ..."

အပြာရောင် လင်းလက်သွားပြီး၊ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ၊ အချိန်က နောက်ပြန် ပြေးလေတော့သည်။

***

အပိုင်း(၄၄)

ဟူး... ဟူး...

စင်မြင့်ပေါ်သို့ အလုအယက် တက်လာခဲ့ကြသော ကျောက်စိမ်းအဆင့် အကြီးအကဲများသည် ယခုအခါ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြပြီး၊ သူတို့၏ ထိုင်ခုံများဆီသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။ အထက်ကောင်းကင်ပြင် ရှင်းလင်းသွားသည်။ တိုင်များက အပေါ်သို့ ပြန်လည် စုစည်းသွားပြီး၊ အကြီးအကဲ ဝှစ်စပါ ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်များ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ကခုန်လာသည်အထိ အပျက်အစီးများမှနေ၍ သူတို့ဘာသာ ပြန်လည် တည်ဆောက်သွားကြလေသည်။ သူမ ကြိုတင် ပြုပြင်ပေးထားပြီးသား သူများသာလျှင် ချွင်းချက် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီး က သူမက သူ့ကို လက်ညိုးမထိုးပြမီအထိ ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေလေသည်။ မမြင်ရသော ကြိုးများဖြင့် သယ်ဆောင်ခံရသည့်အလား၊ သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လွင့်မျော တက်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် လက်များကို မြှောက်ထားသည့် အနေအထားကို ပြန်လည် ရယူလိုက်လေသည်။ သူမသည် ပြတ်ကျနေသော ခေါင်းများကို ရှင်းလင်းပေးပြီးဖြစ်ရာ ထိုအရာအတွက် လင်းတုန်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူမက သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လျှင်၊ သူ၏ မိခင်ကိုလည်း သေချာပေါက် အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးထားမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ လောကကြီးက သူ ထားရစ်ခဲ့သည့် အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ အရှိတရားများ ရူးသွပ်မသွားမီ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ တမန်တော်များ နောက်မှလိုက်ပါလာသော ရှေးဟောင်း ရွှေအဆင့် များ ကောင်းကင်မှ မဆင်းသက်လာမီ အခြေအနေသို့ပင်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပစ်ခဲ့လေပြီ။ သူတို့ကို လတ်ဆတ်သော အစပြုမှု အသစ်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့လေပြီ။

လင်းတုန်း တစ်ယောက် သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြရန် အခြား နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ထပ်မံ၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ အနှစ်တစ်ထောင် အသက်ရှင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ ထိုကဲ့သို့သော ကျေးဇူးကြွေးကို သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"လမ်းညွှန်ပြသပေးတဲ့အတွက် ဒီငယ်သား က အကြိမ်တစ်ရာမက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး ခင်ဗျာ... ကြီးမြတ်သူရဲ့ ကြင်နာမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလေးကိုများ ဒီငယ်သား အနေနဲ့ ပြန်လည် ပေးဆပ်ခွင့် ရနိုင်ပါဦးမလား ခင်ဗျာ..."

သူ၏ ပတ်လည်တွင် နေ့ရက်က နောက်ပြန် ဆက်လက် တွားသွားနေပြီး၊ ဆူရီရယ် ၏ လက်များက ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာ တစ်ခုခုနှင့် အညီ ကခုန်နေလေသည်။ သူမ၏ လက်ရာကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုနေစဉ် သူမက သူ့ကို ဆက်လက် စကားပြောနေသည်။

"ငါ မင်းကို အလွယ်တကူ ပြန်ရှာတွေ့နိုင်ဖို့အတွက် အမှတ်အသား တစ်ခု ပေးခဲ့မယ်၊ မင်း ဘယ်နေရာရောက်နေနေ၊ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေနေပေါ့... အချိန်တန်တဲ့အခါ၊ မင်းအတွက် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်... မင်း ကံကောင်းမယ်ဆိုရင်၊ ပိုမြင့်မားတဲ့ ကမ္ဘာလောက တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ကောင်းကင်ဘုံ ကို ဆိုလိုတာလား"

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ကြီးမြတ်သူနဲ့ အတူတူပေါ့..."

ဆူရီရယ် က သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။ သူမ၏ ဖြူရော်နေသည့် မျက်နှာကို ဝန်းရံလျက် အစိမ်းရောင် ဆံပင်များ ကျဆင်းလာကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လောကကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က အတိုင်းပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

ဝေ့ ကလန် ၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး က မျက်နှာတွင် မလိုလားမှု အပြည့်ဖြင့် ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် ထဲတွင် ရပ်နေလေသည်။ ပရိသတ်ကြီးက ထိုင်ခုံများမှနေ၍ အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဝေ့ဂျင်အေမွန် က သူ၏ လှံဖြင့် ကိုယ်ကို နှိမ့်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရှိနေလေသည်။ နေမင်းကြီးပင်လျှင် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး၊ မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်နှောင်း၌ ရွှေရောင် တောက်ပနေလေသည်။ ထိုအရာအားလုံး၏ ကြားတွင် ကောင်းကင် တမန်တော်သည် ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာလျက် ထင်ရှားစွာ ရပ်နေလေသည်။

"ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းမှာ ဒီကမ္ဘာ အတွက် နာမည်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း။ ငါတို့က အဲဒါကို 'နတ်ဘုရားပုခက်' လို့ ခေါ်ကြတယ်... အဲဒါက ငါတို့ ကလေးငယ် တွေကို ထားရှိတဲ့ နေရာပဲ..."

သူမက လက်လှမ်းကာ သူ့လက်ထဲသို့ တစ်ခုခုကို ချပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မ လက်သည်းခွံထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော၊ အတွင်းတွင် အပြာရောင် ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်လေး တစ်ခုကို ဖမ်းလှောင်ထားသည့် ဖန်ပုတီးစေ့ လေး တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ၎င်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ ထိုမီးတောက်လေးက ညီညာစွာ တောက်လောင်နေလေသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ... မင်းက ငါ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဒါကို သုံးလို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ကမ္ဘာလောကတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ အချိန်ကာလတွေကို ကျော်လွန်ပြီး အဲဒါကို အာရုံခံနိုင်တယ်..."

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိ မသေမျိုး၊ ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ အဲဒါ ကွဲသွားရင်ကော..."

ဘာပဲပြောပြော ထိုအရာက ဖန်နှင့် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို သဘောကျစွာဖြင့် အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မကွဲနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ပျောက်သွားလို့လည်း မရဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါကို ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်တွေနဲ့ မင်းဆီမှာ ချည်နှောင်ထားလို့ပဲ... ရှေ့ကို ဆက်သွားပါ၊ အသက်ရှင်အောင် နေပါ၊ ပြီးတော့ မင်း ကြီးပြင်းလာတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ လာခေါ်မယ်..."

သူမ၏ အနောက်ဘက်တွင် အပြာရောင် နယ်ပယ်တစ်ခုဆီသို့ တံခါးပေါက် တစ်ခု ပွင့်လာလေသည်။

"မဟာလမ်းစဉ် နဲ့အတူ သွားပါ၊ လင်းတုန်း..."

လျှပ်တစ်ပြက် အတွင်းမှာပင်၊ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အသံများ အလုအယက် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများပင်လျှင် သူ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေလေသည်။

ဝေ့ဂျင်ဆိုင်းရပ်စ် က ပရိသတ်ကို တိတ်ဆိတ်စေရန် မြှောက်ထားသော သူ၏ လက်များကို ပြန်ချလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး လင်းတုန်း၊ မင်း စင်မြင့်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားမယ် ဆိုရင်တောင်မှ ဘာဂုဏ်သိက္ခာကျစရာမှ မရှိပါဘူး... အဲဒီအစား၊ ကိုယ့်ထက် သာလွန်တဲ့သူတွေကို ဦးစားပေးတတ်တဲ့ မင်းရဲ့ ပညာရှိမှုကို ငါတို့က ပိုလို့တောင် လေးစားဦးမှာပါ..."

မကြာသေးမီကပင်၊ သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသလားဟု လင်းတုန်း တွေးမိခဲ့သေးသည်။

ယခုအခါ ထိုခံစားချက်က အင်ပြည့်အားပြည့်ဖြင့် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေပြီ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အာရုံများက သူ့ကို ပြောပြနေသမျှ အရာအားလုံးက သူ ထိုနေရာမှ တစ်ခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့သကဲ့သို့ အကြံပြုနေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ မိခင်က ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင် ထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် စူးစိုက်နေလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးက သားဖြစ်သူကို ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရအောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် အပေါ် ဒေါသထွက်ကာ၊ ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း ပရိသတ် ထိုင်ခုံများဆီမှနေ၍ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ကယ်လ်ဆာ က သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူမ ထိုင်ခုံ၏ အစွန်းတွင် အဆင်သင့် ထိုင်နေပုံက သူမ၏ ဒေါသကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေလေသည်။

လင်းတုန်း လက်ချောင်းများ ကြားမှ နွေးထွေးသော စကျင်ကျောက်လုံးလေး တစ်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အပြာရောင် ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်လေး တစ်ခုကို ဝန်းရံထားသော ဖန်လုံးလေး တစ်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အကယ်၍ ထိုအရာက အိပ်မက်တစ်ခု ဆိုရင်တောင်မှ၊ ကောင်းကင်ဘုံ ကနေ ပေးပို့လိုက်တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမည်။

သူသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး ထံမှ လှည့်ထွက်လာပြီး၊ ကျောင်းတော် လေးခု မှ ကိုယ်စားလှယ်များကို အရိုအသေပေးလိုက်လေတော့သည်။

...

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား...

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား သည် တောင်တန်းများကြားတွင် ခိုအောင်းနေသော ပရဒိသုဘုံ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရာသီဥတုနှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်၊ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသများ၏ နေထိုင်ရန် မသင့်လျော်သော သဘာဝ၊ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများနှင့် တောင်ကြားကို စူးစမ်းရှာဖွေမှု မခံရစေရန် အကျိုးအမြတ်အတွက် ကာကွယ်လိုသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ်တို့က ကာကွယ်ထားကြသည်။ လောကကြီး၏ အများစုက အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို မေ့လျော့နေကြပြီး၊ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းသော နေရာတစ်ခုအဖြစ် လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတွင် ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်း ရှိပြီး၊ ထိုသမိုင်းကြောင်းက ၎င်း၏ အမှတ်အသားများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို ဝန်းရံထားသော တောင်ကြီး လေးလုံးကို ဒေသခံများက "သန့်စင်သော တောင်ထွတ်များ" ဟု သိကြပြီး၊ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ကိန်းအောင်းရာ နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဒေသတွင်းရှိ အကြီးဆုံး ကျောင်းတော် လေးခုက တောင်ထွတ်တစ်ခုစီကို သူတို့၏ နေအိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး၊ ၎င်းတို့အတွင်း တွေ့ရှိရသော လျှို့ဝှက်ချက်များက ဤအဖွဲ့အစည်းများကို ခိုင်မာသော အမြစ်များ ရရှိစေခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်တွင်၊ ယိုမာတောင်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံးနီးပါး ခရမ်းရောင် အိုးရပ်စ် သစ်ပင်များဖြင့် ကော်ဇောခင်းထားသကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကြွေရွက် ကျောင်းတော် သည် ဤသစ်ပင်များ၏ အသီးများကို ရောင်းချရန် ထုတ်ကုန်များအဖြစ် လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များကို ခွန်အားဖြည့်တင်းပေးမည့် လျှို့ဝှက် ဆေးရည်များအဖြစ် လည်းကောင်း ဖန်တီးကြသည်။

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ဝင်္ကပါကြီးဆီသို့ အကြီးဆုံးနှင့် အသိသာဆုံး ဝင်ပေါက်ကြီးကိုလည်း သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ထိုဝင်ပေါက်ကို မရဏတံခါး ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ တံခါးကြီးမှာ မီတာ သုံးဆယ် မြင့်မားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရား ၏ ပုံရိပ်ကို ထွင်းထုထားသည်။ ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ၎င်းက ပွင့်လာပြီး၊ ကြွေရွက် အကြီးအကဲများသည် အတွင်းရှိ ဝင်္ကပါ၏ အတိမ်ဆုံး အလွှာများမှ ရတနာအချို့ကို သွားရောက် ယူဆောင်နိုင်ကြသည်။

အနောက်ဘက်တွင်၊ စွန့်စားမှုတောင်ထွတ်သည် သံချေးတက်နေသော အနီရောင် ကျောက်ကမ်းပါးများဖြင့် ၎င်း၏ ထူးခြားသော တွင်းထွက် ဖွဲ့စည်းပုံကို ကြွားဝါနေသည်။ ၎င်းသည် တောင်ထွတ် လေးခုအနက် အပုဆုံးဖြစ်ပြီး၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ သတ္တုတူးဖော်မှု အများစုကို ဤနေရာတွင် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဤနေရာသည် ကာဇန် ကလန်၏ အိမ်နှင့် ရွှေရောင် ဓား ကျောင်းတော် ၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး၊ သတ္တုတွင်းမှ အကျိုးအမြတ်များကို သူတို့အကြား ခွဲဝေယူကြသည်။ ရွှေသံမဏိ နှင့် ငွေတစ်ဝက် တို့သည် ဤသတ္တုတွင်းများ၏ အဓိက ထွက်ကုန်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ အထူး ရှားပါးသော သို့မဟုတ် သာမန် ပစ္စည်းများအကြောင်း အစီရင်ခံစာကို ထပ်မံ တောင်းဆိုနိုင်ပါသည်။

တောင်ဘက်တွင်... ဘိုးဘိုးကြီး ဟုခေါ်သော တောင်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး၊ ၎င်း၏ တောင်ထွတ်မှာ ပုလင်းဝနှင့် တူသော ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ကွဲကြေနေသည်။ အပေါ်တွင် ရေများ အိုင်နေပြီး၊ ကျောက်ကမ်းပါးများပေါ်မှ အဆင့်ဆင့် ကျဆင်းလာကာ နဂါးမြစ် ဟု သိကြသော မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် စီးဆင်းသွားသည်။

တောင်ထိပ်ရှိ ရေ သက်စောင့် အော်ရာ ၏ လောင်စာပေးမှုကြောင့်၊ မုန်တိုင်းများသည် ဤတောင်စောင်းများကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရိုက်ခတ် ဖျက်ဆီးနေတတ်ပြီး၊ သန့်စင်သော လေဟုန် ကျောင်းတော် က အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေသော ကံမကောင်းသည့် ခရီးသွားများအတွက် ခိုလှုံရာ အဆောက်အအုံများကို ထိန်းသိမ်းထားရှိပေးသည်။ မျက်နှာသာပေးခံရသော သန့်စင်သော လေဟုန် အကြီးအကဲများသည် 'ဘိုးဘိုးကြီး၏ မျက်ရည်များ' ဟု သိကြသော ရေအိုင်တွင် ရေချိုးနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ တက်ကြွလန်းဆန်းမှုများကို ပြန်လည် မွေးဖွားစေနိုင်သည်။

အရှေ့ဘက်တွင်၊ စမားရတောင်သည် သန့်စင်သော တောင်ထွတ် လေးခုအနက် အမြင့်မားဆုံးအဖြစ် မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။ ၎င်းကို နှင်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ တောင်ထိပ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ဖြူဖျော့ဖျော့ အလင်းကွင်းကြီး တစ်ခုကို သရဖူအဖြစ် ဆောင်းထားသည်။ နေဝင်ချိန်တွင် အလင်းကွင်း ပေါ်လာပြီး နေထွက်ချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့်၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ မည်သူမျှ မှောင်မိုက်သော ညတစ်ညကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးကြပေ။

စမားရတောင် ၏ အလင်းကွင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များစွာက ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးမှ ပုံသွင်း ချည်နှောင်ထားသော အလင်း သက်စောင့် အော်ရာ တည်ဆောက်မှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် တောင်ကြားအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အလင်း သဘာဝ ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ကြရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က ဤတောင်ထွတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ လမိုက်ညတွင်ပင် အလင်း သက်စောင့် အော်ရာ များကို စုဆောင်းရန် စမားရတောင် အလင်းကွင်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကြသည်။