အခန်း (၄၇-၄၈)

အပိုင်း(၄၇)

ကယ်လ်ဆာ က ဆေးရည်ပုလင်းများကို မြေကြီးပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ပခုံးများကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာက သူနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးကာ၊ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်အမောက် ပါဝင်နေလေသည်။

“နင် သေသွားပြီလား... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ငါ့မောင် ပြောမယ့် စကားမျိုး လုံးဝ မဟုတ်လို့ပဲ... တခြား ကလန်က ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်ကို နိုင်တာထက်... အေမွန် ကို နိုင်တာက ပိုကောင်းပါတယ်ဆိုပြီး ပထမ အကြီးအကဲ ကို ငါ့မောင်က ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားမှာပဲ...”

လင်းတုန်းသည် မျက်လုံးများကို လွှဲဖယ်ကာ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

“ငါက ကျောင်းတော် ကို သွားရတော့မှာလေ... အဲဒါကို ငါ မလိုတော့ပါဘူး...”

လင်းတုန်း ဆူရီရယ်ကို လျှို့ဝှက်ထားလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ တမန်တော် တစ်ဦး အလည်အပတ် လာရောက်မှုကို လက်ခံရရှိခြင်းက ရှက်စရာ မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်ယူစရာ အရင်းအမြစ် တစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ အကြောင်းအရင်း အားလုံးဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ ထိုကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားမည့်အစား သူ၏ အစ်မကို ယုံကြည်လာစေရန် သူ ကြိုးစားနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ကောင်းကင် တမန်တော် တစ်ပါးကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ လောကကြီး၏ နိဂုံးချုပ်ခြင်းကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို ပြောင်းလဲရန် ကယ်လ်ဆာ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိသလို၊ သူ့ကို ကူညီရန် သူမ လုပ်နိုင်သည့်အရာလည်း ဘာမှမရှိချေ။ အကယ်၍ သူမက သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး သူ့ဘေးမှနေ၍ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကို စွန့်ခွာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ သူမ ဘယ်လို ကူညီနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်၏ တပည့် တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့်၊ စမားရတောင် တောင်စောင်းများဆီသို့ သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာ၍ မရနိုင်သလို၊ တောင်ကြား ပြင်ပရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် သူမသည်လည်း သူ့နည်းတူ လုံလောက်သော ခွန်အား ရှိမနေပေ။

အကယ်၍ သူ ကျရှုံးခဲ့လျှင်... အဖြစ်နိုင်ဆုံးသော အခြေအနေအတိုင်း သူ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်... သူမကို ဘေးဒုက္ခ တိမ်တိုက်ကြီးအောက်တွင် အကူအညီမဲ့စွာ အသက်ရှင် မနေစေချင်ပေ။ သူ ဘာမှမပြောလျှင် သူမ ပို၍ ပျော်ရွှင်နေရပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာအားလုံးက အမှန်တရား ဖြစ်သော်လည်း၊ သူကတော့ သူမကို ပြောပြချင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကယ်လ်ဆာသည် သူ့ကို လက်မအနည်းငယ် အကွာမှ စောင့်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ စကားပြောမိလိုက်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

“အခြေခံအဆင့် ပြိုင်ပွဲလုပ်တဲ့ နေ့တုန်းက နင် မှတ်မိတဲ့ အရာများ... တစ်ခုခု ရှိလား... ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခုပေါ့...”

သူမ မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

“ရှိတာပေါ့... နင်က ပျားတူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဂျင်အေမွန် ဆီ လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့လှံနဲ့ သူ့ကို ပြန်ရိုက်ခဲ့တာလေ...”

“တခြား ဘာရှိသေးလဲ...”

ယခုအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို အမှတ်ရနေသည့် လက္ခဏာများ၊ မသက်မသာဖြစ်စေသော မှတ်ဉာဏ်များ ရှိမရှိ ရှာဖွေရမည့် အလှည့်မှာ သူ ဖြစ်လာလေသည်။

“နင် တစ်နေရာရာမှာ ရောက်နေပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ နောက်တစ်နေရာကို ရောက်သွားသလိုမျိုး မခံစားလိုက်ရဘူးလား... မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားတာတို့၊ အချိန်တချို့ကို မေ့သွားတာတို့ မရှိဘူးလား...”

“ငါ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ...”

သူမက မေးလိုက်သည်။ ကယ်လ်ဆာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ ရှာဖွေနေသည့် အရာ တစ်ခုကိုမျှ သူ မတွေ့ခဲ့ရချေ။ လင်းတုန်းက နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ၊ သူမကလည်း ဖမ်းဆုပ်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“ငါ စိတ်လှုပ်ရှားနေလို့ပါ... ဒါပါပဲ...”

သူက ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်က ငါ့လို တပည့်မျိုးကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူတို့က အမြန်ဆုံး နှင်ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်...”

ကယ်လ်ဆာ က သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ မြေကြီးပေါ်မှ သူမ၏ ဆေးရည်အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့... အဲဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... နင် သူတို့ဆီကနေ ယူနိုင်သလောက် ယူလာခဲ့... ပြီးတော့ အရမ်း အန္တရာယ်များလာပြီဆိုရင် နင် ပြန်ဆင်းလာခဲ့လိုက်ရုံပဲ... တောင်ထိပ်ပေါ်ကနေ ဆေးရည်တစ်ပုလင်း ဒါမှမဟုတ် ရတနာတချို့ကိုတောင် နင် ရလာနိုင်တယ်... ဒါက ကလန် ကို ဂုဏ်ယူစေဖို့အတွက် နင် အတိအကျ လိုအပ်နေတဲ့ အရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”

ညအမှောင်ကျလာချိန်တွင်၊ အိမ်များ ကြပ်ညပ်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသော စတုရန်းကွက် တစ်ခုဖြစ်သည့် ရှီ မိသားစု ခြံဝင်းဆီသို့ သူတို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ စမားရတောင်၏ ပတ်လည်ရှိ အလင်းကွင်းကြီးက အဖြူရောင် တောက်ပလာပြီး၊ နှင်းဖုံးနေသော တောင်ထိပ်ကို လင်းထိန်စေကာ တောင်ကြား တစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ အလင်းရောင် စောင်တစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်လေသည်။

စမားရတောင် ၏ အလင်းကွင်းအောက်ရှိ သူ၏ အိမ်မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြည့်ရှုနေသည့်အလား သူ ငေးမောကြည့်နေမိတော့သည်။

...

မနက်ခင်းတွင်၊ သူ၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှုတ်ဆက်ကြပြီး၊ သူ ပြန်လာသည့်အခါတွင်လည်း နဂိုအတိုင်းပင် ကြိုဆိုလက်ခံပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံးက အာမခံကြသည်။ သူ နှုတ်ဆက်ချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်နေရသည်ကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တစ်ပတ် သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်ထက် ပိုမကြာဘဲ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့၊ သူ ထွက်ခွာရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ ဆက်နေရန်အတွက် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များက များပြားလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်မှ အဖွဲ့ကို အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော က ဦးဆောင်လာပြီး၊ သူက လင်းတုန်းထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုပုနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးသေသပ်သော အဖြူနှင့် ရွှေရောင် ဝတ်ရုံများ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မြှားပုံစံ ကျောက်စိမ်း တံဆိပ်ပြား တို့ ရှိနေသော်ငြား၊ သူသည် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်ထက် ပိုမကြီးပုံပေါ်ပေ။

သူသည် ကျောင်းတော်မှ တပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်စုံက ဆွဲသော ရထားလုံးတစ်စီး၏ ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ ရထားလုံး ကိုယ်တိုင်ကပင် ခေါင်းဆောင်ကြီး စီးနင်းမည့် မည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုမို ကောင်းမွန်နေပြီး၊ ရွှေရောင် တိမ်တိုက်များနှင့် ကခုန်နေသော သားရဲများ၏ ပုံရိပ်များကို ကွပ်ထားလေသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော နွားသိုး တစ်စုံ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို အပူငွေ့များဖြင့်၊ သို့မဟုတ် မယုံနိုင်လောက်အောင် သန့်စင်သော ဖန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရ၏။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အများစုကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့သည် သက်ရှိသတ္တဝါများနှင့် လုံးဝမတူညီသော အသံများကို ပြုလုပ်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့ ခွာများကို ဆောင့်လိုက်ချိန်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်သံများကလည်း ကြာပွတ်ရိုက်သံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

“မင်း ငါတို့ကို စောင့်နေရအောင် လုပ်တယ်...”

မိုးလင်းရန် တစ်နာရီခန့် လိုသေးသော်လည်း၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော က ပြောလိုက်သည်။ စမားရတောင် ၏ အလင်းကွင်းက လမင်းကြီးထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်ကို သရဖူဆောင်းပေးကာ လင်းထိန်နေစေသည်။

“ငါတို့ကို ဒီထက်ပိုပြီး နောက်ကျမသွားစေခင် မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းလိုက်...”

တပည့်နှစ်ဦးက လင်းတုန်းကို သနားခြင်းထက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူတို့၏ ဆရာနောက်မှ ရထားလုံးထဲသို့ တက်သွားကြလေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ဖောင်းကားနေသော ကျောပိုးအိတ်ကြီးကို ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ပြီးမှသာ သူတို့ထံတွင် ဘာလိုနေသလဲ ဆိုသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ရထားမောင်းသူ တစ်ယောက်ပင်။

“မြန်မြန်လုပ်စမ်း... ဝိညာဉ်မဲ့...”

ရထားလုံးထဲမှနေ၍ အကြီးအကဲက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ကျောင်းတော် မှာ ငါ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိတယ်...”

လင်းတုန်းသည် ငြင်းဆန်သော စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ နွားသိုးများ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ရထားမောင်းသူ၏ နေရာသို့ တွယ်တက်သွားလေသည်။ ဝေ့ ကလန် တွင် သူ စီးဖူးသမျှ ရထားလုံးများရှိ ရထားမောင်းသူ နေရာများမှာ သစ်သားပြား အကြမ်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤနေရာလေးတွင်ပင် ကူရှင် ခံထားလေသည်။ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုနှင့် အဖော်မပါဝင်မှုတို့အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

တစ်ခဏမျှ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဇက်ကြိုးများထဲသို့ မာဒြာ တစ်စက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ သားရေကြိုးများ၏ အတွင်းဘက်တွင် အစီအရင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပြေးလွှားသွားပြီး၊ သူ၏ စွမ်းအားကို နွားသိုး-ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ ၎င်းတို့က မိုးသက်မုန်တိုင်း တစ်စုံကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပုံသဏ္ဍာန်များပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ လှိုင်းထသွားကာ စတင် ဆွဲငင်ကြလေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ခရီးစဉ်က လွယ်ကူသွားလေသည်။ အစပိုင်းတွင်တော့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ကို သူ မေးရမည်လားဟု လင်းတုန်း စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း၊ စမားရတောင် ဆီသို့ သွားရာလမ်းမှာ ရှင်းလင်းကျယ်ပြန့်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ နေထွက်လာချိန်တွင် သူတို့ နာရီပေါင်းများစွာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က တောင်ကုန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ခရမ်းရောင် အရွက်များရှိသော အိုးရပ်စ် သစ်ပင်များ နေရာတွင် သာမန် အစိမ်းရောင် သစ်ရွက်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

သူတို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ စမားရတောင် ၏ အလင်းကွင်းက မှေးမှိန်လျော့ကျသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့တာအတွက် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ တောင်စောင်းများမှာ ကျဲပါးနေပြီး၊ လိမ်ကောက်နေသော သစ်ပင်အုပ်စုများ သို့မဟုတ် ပျံသန်းနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုခု၏ အရောင်အသွေးများ တစ်ကွက်တစ်ကျား ရှိနေလေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင် တောင်ကြီးက သူတို့အပေါ် မိုး၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ယူထားသော နံရံကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။

လမ်းမကြီးသည် တောင်ခြေတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီး၊ အထက်သို့ ကွေ့ကောက်တက်သွားသော မြေနီလမ်းငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုလမ်းလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လင်းတုန်း တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း၊ နွားသိုးများကတော့ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဇွဲခွဲမာန်မာန်ဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ အတင်း ဆွဲတင်သွားကြလေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော က အပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိသွားပုံရသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း...”

သူက အော်ခေါ်လိုက်ရာ၊ လင်းတုန်းသည် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို ရှေ့ဆက်မသွားစေရန် တားဆီးရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့၏ ခွာများကို တောင်နံရံတွင် သံမှိုရိုက်ထားသည့်အလား ရထားလုံးကြီးကို သူတို့က ထိန်းထားပေးလေသည်။

***

အပိုင်း(၄၈)

ကလေးတစ်ယောက်နှင့်တူသော အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောသည် ရထားလုံးထဲမှ ခုန်ဆင်းလာ၏။ သူ၏ တပည့်များက အစောင့်အရှောက်များကဲ့သို့ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ကို လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။

လင်းတုန်းလည်း ရထားမောင်းသူ နေရာမှ ဆင်းလာပြီး ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကျောင်းတော် သို့ပင် မရောက်သေးမီ အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို မလေးမစား လုပ်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ဝှိုက်ဟော က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ တောင်စွန်းကို ပတ်၍ သူတို့၏ ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

“မင်းတို့ သုံးယောက်က တောင်ပေါ်ကို တခြားလမ်းကနေ လျှောက်တက်ရမယ်... ဒါက ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က တပည့်တိုင်းအတွက် ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုပဲ...”

အခြား နှစ်ဦးသည်လည်း သူနှင့် အမျိုးအစားတူ ဖြစ်နေကြောင်း သိရသဖြင့် လင်းတုန်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားလေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးကြသော်လည်း တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့်သာ ကွာခြားပြီး၊ သူတို့ကို ကွဲပြားစေသော အချက်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ တစ်ယောက်က လင်းတုန်းအရပ်ခန့် ရှိပြီး သူ၏ မိခင်ထက် အနည်းငယ် ပိုရင့်သော အညိုရောင် ဆံပင်ရှိကာ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပိုပုပြီး အမည်းရောင် ဆံပင်ရှိသည်။ ထိုအချက်များမှလွဲ၍ သူတို့သည် လုံးဝ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သံမဏိ တံဆိပ်ပြား များမှလွဲ၍...။

လင်းတုန်း၏ သစ်သား တံဆိပ်ပြား ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော သူတို့၏ အကြည့်တိုင်းက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူသည် သည်းခံရန်သာ လိုအပ်သည်။ သူတို့က ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထက် ကျော်လွန်အောင် ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ؛ သူတို့သည် သူတို့၏ လမ်းစဉ် အဆုံးသတ်သို့ နီးပါး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လမ်းစဉ် ကတော့ အခုမှ စတင်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျခဲ့ပုံ ရသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်တုံးကြီး အမြောက်အမြားက ရှိနေပြီး၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ့ကို ကျောက်တုံး တစ်တုံးမှ နောက်တစ်တုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားစေလေသည်။ သံမဏိအဆင့် တပည့်များက သူ့နောက်မှ အခက်အခဲမရှိ လိုက်ပါနိုင်ကြသော်လည်း၊ လင်းတုန်းကတော့ အမီလိုက်နိုင်ရန်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစွမ်းကုန် အားထုတ်ရလေသည်။

သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ပြုတ်ကျပြီး ခေါင်းကွဲလုမတတ် အခြေအနေမျိုးကို တစ်ကြိမ်မက ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် မှ အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးကုသမှုကို သူ ရရှိမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုတော့ သေချာ သိနေလေသည်။

တစ်နာရီပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး၊ အကြီးအကဲနှင့် အခြား တပည့်နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ခဏထွက်လာသကဲ့သို့ပင် လန်းဆန်းနေကြလေသည်။ လင်းတုန်း၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ကပ်ငြိနေပြီး၊ အသက်ရှူတိုင်း မောဟိုက်နေကာ၊ သူ၏ အားနည်းနေသော ခြေလက်များကို ထောက်ပံ့ရန် မာဒြာများကို ဆွဲယူအသုံးပြုထားသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ မှုန်ဝါးကာ အားနည်းနေလေသည်။

ဝှိုက်ဟော နှင့် အခြား နှစ်ဦးက တောင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေကြ၏။ လင်းတုန်းသည် လည်ပင်းလှည့်ရသည်ကပင် သူ့အတွက် နာကျင်နေသော်လည်း သူတို့ကြည့်နေသည့် နေရာကို လိုက်ပါ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် စမားရတောင်၏ တောင်စောင်းများထဲသို့ ဝင်သွားသော လှေကားတစ်စင်း ရှိလေသည်။ ယခု ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိနေသည့် မီးခိုး-အညိုရောင် ကျောက်တုံးများအစား၊ ဤလှေကားထစ်များမှာ အရောင်တင်ထားပြီး အဖြူရောင် ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းက လူတစ်ရာခန့် ယှဉ်တွဲ၍ တက်သွားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ တောင်ပေါ်သို့ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း တက်သွားပုံရသည်။ လှေကားထစ် အနည်းငယ် ရာဂဏန်း အလွန်တွင်တော့ လင်းတုန်း ဘာကိုမျှ ဆက်မမြင်ရတော့ပေ။

ထိုနေရာမှလွန်လျှင် လမ်းကြောင်းမှာ အလင်းတိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်နေလေသည်။ ထိုအလင်းရောင်ထဲတွင် ပုံသဏ္ဍာန်များ လှုပ်ရှားနေ၏။ ၎င်းတို့မှာ လိမ်ကောက်နေသော ချိုများနှင့် ဟနေသော မေးရိုးများပါသည့် အရိပ်များ ဖြစ်လေသည်။ သံမဏိအဆင့် တပည့်နှစ်ဦးပင်လျှင် ထိုတိမ်တိုက်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ဂုဏ်ကျက်သရေ တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ရှုစားလိုက်ကြ...”

ဝှိုက်ဟော က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်၏ မည်သည့် ရှေးဟောင်း ခေါင်းဆောင်က ဤနာမည်ကို ပေးခဲ့သည်ဖြစ်စေ လင်းတုန်း အနေဖြင့် လေးစားမိရလေသည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစီအရင် အချို့ ပါဝင်သော လှေကားတစ်စင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့က ထိုမျှ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းပြီး မြင့်မားလှသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခုကို ပေးထားခဲ့ကြလေသည်။

“အဲဒီ တိမ်တိုက်ထဲမှာ... ငါတို့ ကျောင်းတော် က မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ယဉ်ပါးအောင် ဆုံးမထားတဲ့ ဝိညာဉ်သဘာဝ နဲ့ စိတ်သဘာဝ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ် ရှိတယ်...”

ဝှိုက်ဟော က ဆက်ပြောသည်။

“သူတို့က မင်းတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှု... မင်းတို့ရဲ့ ဇွဲလုံ့လ... နဲ့ မင်းတို့ ဝိညာဉ်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို စမ်းသပ်ကြလိမ့်မယ်... မင်းတို့ တက်လှမ်းမယ့် ခြေလှမ်းတိုင်းနဲ့အတူ... စမ်းသပ်မှုက ပိုပြီး လေးလံလာလိမ့်မယ်... သတ်မှတ်ထားတဲ့ အမှတ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားပြီဆိုရင်... နောက်ဆုတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... တကယ်လို့မင်းတို့ဆီမှာ ယုံကြည်မှု မရှိဘူးဆိုရင်... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်တပည့် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မင်းတို့ အိမ်ကို ပြန်နိုင်တယ်... ဒီစမ်းသပ်မှုကို စိန်ခေါ်တဲ့ တပည့် သုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်က သေဆုံးသွားတတ်သလို... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားပြီး... ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်တွေကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ လေ့ကျင့်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို ငါ ပြောပြထားမယ်...”

လူငယ်လေးက လင်းတုန်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီ ကိန်းဂဏန်း အချက်အလက်က... ဒီနေ့မှာ အထူးသဖြင့် ပိုပြီး မှန်ကန်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ နုတ်ထွက်ချင်ကြသေးလား...”

သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက လင်းတုန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း၊ သူကတော့ သူတို့ သူ့ထံမှ ဘာမျှော်လင့်နေကြသည်ကို သူ နားမလည်သည့်အလား ပွင့်လင်းပြီး ရိုးသားသော မျက်နှာအမူအရာကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်… အကြီးအကဲ က လင်းတုန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အခြား နှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့မင်းတို့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... မင်းတို့ အောင်မြင်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့နေမဝင်ခင် တောင်ထိပ်ကို ရောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... မင်းတို့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်လို့ ငါတို့ သတ်မှတ်မယ်... အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... ကျောင်းတော်ရဲ့ သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင်ထဲကနေ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသုံးပြုမှုအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးလိမ့်မယ်... အဲဒီမှာ လက်နက်တွေ... လေ့ကျင့်ရေး အထောက်အကူပြု ပစ္စည်းတွေ... ဆေးရည်တွေ... မှော်ပစ္စည်း တွေ ရှိတယ်... အကြီးအကဲ တချို့တောင်မှ ခန်းမဆောင်ထဲကနေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်ခွင့် မရှိကြဘူး... မင်းတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်လို နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးချပါ... ပြီးတော့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားကြနဲ့...”

အခြား တပည့်နှစ်ဦးက ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။ အရပ်ပုသော သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားလေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်း၏ ရင်ထဲတွင်တော့ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သွားလေသည်။ ဝေ့ ကလန် ၏ ရတနာ ခန်းမဆောင်ကပင် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများနှင့် တောင့်တမှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်၏ ခန်းမဆောင် ဆိုလျှင် မသိနိုင်လောက်သော အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ကြီးမားနေမည်မှာ သေချာလေသည်။

ယခုအခါ နေမဝင်မီ သူ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်သွားလေပြီ။ သို့သော်...

သူ အလင်းတိမ်တိုက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် အရိပ်ပုံသဏ္ဍာန် တစ်စုံက တိတ်ဆိတ်ပြီး အလှမ်းဝေးသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအဖြစ် အချင်းချင်း ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။ အရိပ်အရည် များက လေထဲတွင် ဖြာထွက်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အလားအလာရှိသော လူငယ် သံမဏိအဆင့် များနှင့် ပါရမီရှင် ကြေးအဆင့် များအတွက် ရည်ရွယ်ဖန်တီးထားသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူ အခြား နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော က လှေကားဆီသို့ ခုန်တက်သွားပြီး၊ တစ်ကြိမ်လျှင် ခြောက်ထစ်ခန့် ကျော်တက်သွားလေသည်။

“ငါ တိမ်တိုက်ဆီကို ရောက်တဲ့အခါ... မင်းတို့ စတင်လို့ ရပြီ... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ သူတွေကို တောင်ထိပ်မှာ ငါ တွေ့မယ်...”

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်၊ သူ အလင်းရောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သံမဏိအဆင့် တပည့်နှစ်ဦးက အချင်းချင်း စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် အနောက်မှ ပြေးလိုက်သွားကြ၏။ လင်းတုန်းကို တစ်ချက်ကလေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းက သူ့အတွက် အတော်ပင် အဆင်ပြေသွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လင်းတုန်းသည် ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာပြတ်သားနေပါစေ၊ အခြေခံအဆင့်သာ ရှိသည့် လူတစ်ယောက်သည် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ခရီးစဉ်ကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်သန်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်း လုံးဝမရှိပေ။ အစ်မဖြစ်သူ၏ မာဒြာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်များကိုပင် သူ သီသီလေး တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ စိတ်သဘာဝ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကိုဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။ သို့သော် သူသည် နေမဝင်မီ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်အောင် သွားရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုပင်လျှင် မွန်းလွဲပိုင်း အစောပိုင်းအချိန်သို့ ရောက်နေလေပြီ။

၎င်းက သာယာဖွယ်ကောင်းသော အရာတော့ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ့ထံတွင် တစ်ခုတည်းသော အကြံဉာဏ်လေး တစ်ခုတော့ ရှိနေလေသည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကျောက်တုံးကြီးများပေါ်မှနေ၍ အနောက်သို့ ပြန်ပြေးလေတော့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိအောင် လာခဲ့ရသည့် ခရီးမှာ တစ်နာရီ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတွင်တော့ တစ်ခုခု ထိခိုက် ဒဏ်ရာ မရစေရန် အနည်းငယ် အရှိန်လျှော့နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်၊ သူ၏ အမြင်အာရုံများက ပြာဝေနေပြီး အသက်ကို လုရှူနေရလေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ရထားလုံးက ဒီနေရာမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မရှိတော့ဘူးဆိုလျှင်၊ လင်းတုန်းသည် အလောတကြီး လုပ်ခဲ့မိသော သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲမိမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး၊ တံဆိပ်ပြားကို အထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် လိမ့်နေလိုက်သည်။ ဤနေရာ တစ်ဝိုက်ရှိ ကျောက်တုံးများစွာက ထက်မြက်နေသဖြင့် နာကျင်ရသော်လည်း လုံလောက်အောင် သနားစရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင် ရလာသည်အထိပင်...။

ထိုသို့ ရလာသောအခါ၊ သူသည် မှောက်လျက် လဲကျနေလိုက်လေသည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော က ရထားလုံးကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းတုန်း သတိထားမိခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် ၎င်းကို ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲယူသွားနိုင်လောက်အောင် အသိဉာဏ် ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် အတိအကျ ယုံကြည်စိတ်ချ၍တော့ မရနိုင်ပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်းသာ အမြဲတမ်း ပြုမူလေ့ရှိကြပြီး၊ အပြည့်အဝ နာခံတတ်ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အများစု၏ သဘာဝ မဟုတ်ပေ။

ရထားလုံးသည် ယာဉ်မောင်း တစ်ယောက် လိုအပ်ပြီး၊ ဝှိုက်ဟော က သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ စမ်းသပ်မှု လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျောင်းတော် ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို လာရောက် ယူဆောင်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာနေသည် ဟူ၍သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် တန်ဖိုးကြီးမားပြီး သင့်လျော်သော စောင့်ရှောက်မှု မရှိလျှင် မာဒြာ ပျက်စီးယိုယွင်းရန် လွယ်ကူသဖြင့်၊ ထိုတစ်စုံတစ်ယောက်သည် မကြာမီ ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်မှုမှာ၊ သူ ရောက်လာချိန်တွင် ရထားလုံးကြီး ထွက်သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်နေမည်ကိုပင်။ ယခုတော့ သူသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်မှ အစေခံကို စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ လိုတော့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရထားလုံးကို တောင်ပေါ်သို့ မောင်းနှင်သွား၍ ရနိုင်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ထိုသို့လုပ်ပါက အဖြေရခက်သော မေးခွန်းတချို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။ စောင့်နေတာက ပိုကောင်းသည်။