အခန်း (၄၉-၅၀)

အပိုင်း(၄၉)

စောင့်ဆိုင်းရသည့် အချိန် ပထမ တစ်နာရီမှသည် နှစ်နာရီသို့ ကူးပြောင်းလာချိန်တွင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သီအိုရီအပေါ် လင်းတုန်း၏ ယုံကြည်မှုက စတင် ပါးလွှာလာလေသည်။ အခုလောက်ဆို တစ်ယောက်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်နေသင့်ပေပြီ။ သို့သော် သူက ခဏခဏ ခေါင်းမော့ကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့က သူ၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ရိပ်မိသွားနိုင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းတုန်းသည် စမ်းသပ်မှုကို အရှုံးပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသည့် တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပိန်ပါးသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်က သူ့ကို လက်မအနည်းငယ် အကွာမှ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အဝေးသို့ အလုအယက် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

ထိုကောင်လေးသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်တပည့် တစ်ယောက်၏ ယူနီဖောင်းဖြစ်သော အဖြူနှင့် ရွှေရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် ခါးပတ်ကြိုးကို ပတ်ထားလေသည်။ သူ၏ တံဆိပ်ပြားမှာ ကြေး ဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်မျိုးအတွက် စေလွှတ်ခံရလောက်အောင် အဘယ်ကြောင့် သူ အဆင့်နိမ့်နေရသလဲ ဆိုသည်ကို ရှင်းပြနေလေသည်၊ ပြီးတော့ သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေလေသည်။

“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်... အကူအညီ လိုအပ်ပါသလား...”

ကောင်လေးက တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ မဖြေဆိုမီ၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ ခေါင်းဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။ သူ၏ ကြွက်သားတိုင်း နာကျင်နေသည့်အလား ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားရင်း၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးသည့် ဟန်ပန်ကို ပြသလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်နှာနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများက ချွေးများဖြင့် ကပ်ငြိကာ မြေကြီးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသဖြင့်၊ သူသည် ဘေးအန္တရာယ် ကြီးတစ်ခုမှ ယခုလေးတင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသင့်လေသည်။

“မင်းက ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က တပည့်တစ်ယောက်လား...”

သူက သူ၏ အသံတွင် ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ထည့်သွင်းကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်...”

ရုတ်တရက် လင်းတုန်းသည် လက်နှင့် ဒူးများကို အားပြုကာ ကိုယ်ကို ထောက်မလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နဖူးက မြေကြီးထဲသို့ ဖိကပ်သွားသည်အထိ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

“ဒီငယ်သား က မင်းကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ... ဒီငယ်သား က မင်းတို့ လေးစားရတဲ့ ကျောင်းတော် ကြီးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ... ပြီးတော့ အားနည်းမှုအတွက် ကြာပွတ်နဲ့ အချက်တစ်ထောင် အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်...”

တပည့်ဖြစ်သူမှာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို လုံးဝ မသိတော့ကြောင်း သိသာလှသော်လည်း၊ လင်းတုန်းက ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ လွှမ်းခြုံ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

“ဒီ နှိမ့်ချတဲ့ ငယ်သား က ဆေးမြစ်ရှာဖွေသူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး... ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ဆီကို လစဉ် ပေးပို့နေကျ ပစ္စည်းတွေ သွားပို့ဖို့ လမ်းခုလတ်မှာ ရောက်နေခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိတဲ့ ခွေးတစ်အုပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတယ်...”

လင်းတုန်းသည် ဆက်မပြောနိုင်တော့သည့်အလား ဆို့နင့်သွားလေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ တပည့်ဖြစ်သူသည် အခြေအနေကို ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်လောက်အောင် အသိဉာဏ် ရှိလေသည်။

“တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ... သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ တံဆိပ်ပြား ကိုတောင် မချန်ထားခဲ့ဘူးလား...”

ကောင်လေး၏ အသံတွင် ကိုယ်ချင်းစာနာမှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း၊ လင်းတုန်းသည် သံသယ မှန်သမျှကို ချက်ချင်း ချေဖျက်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ကြေး တံဆိပ်ပြား တစ်ခုက သူတို့အတွက် အများကြီး ရမှာမဟုတ်ပေမယ့်... သူတို့က ကျွန်တော် စားဖို့သိမ်းထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကိုတောင် ယူသွားကြတယ်... သူတို့က ဒီ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကျောပိုးအိတ်လေးကို မမြင်ဘဲ ကျော်သွားခဲ့တာမို့လို့ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံ က ကောင်းချီးပေးခံရတာပါပဲ... အနည်းဆုံးတော့ အပြန်ခရီးအတွက် ကျွန်တော့်မှာ အဝတ်အစားတွေ ရှိသေးတာပေါ့...”

သူသည် သံသယ ဝင်မသွားစေရန်၊ သူသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက်ပင် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မင်းတို့ရဲ့ ရထားလုံးကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရလို့... မင်းတို့ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အားနည်းမှုက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်... ကျွန်တော့်ကို ပြောပါဦး... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်လည် အဖတ်ဆယ်ဖို့ ဘာလုပ်ရမလဲ...”

ကောင်လေးက တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

“ကျွန်တော်က သာမန် အဆင့်နိမ့် တပည့်သစ် တစ်ယောက်ပါ... ခင်ဗျားက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်...”

အခက်အခဲ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် လင်းတုန်းက ကျောပိုးအိတ်ကို ကျောတွင် လွယ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အားယူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ဖြေရှင်းရမှာပေါ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဂုဏ်သရေရှိ တပည့်တော်...”

သူက နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး၊ တောင်တက်လမ်းကို ခြေလျင် လျှောက်တက်မည့်အလား ခြေဆွဲကာ လျှောက်သွားလေသည်။

ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော နွားသိုးဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကိုပင် သူ မဖြတ်ကျော်ရသေးမီ၊ တပည့်ဖြစ်သူက အပြေးအလွှား လာရောက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

“ခဏလောက် နေပါဦး... ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆို... တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

လင်းတုန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဖခင်ကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူက အမှန်တကယ် ရှိသည်ထက် ပိုမို သန်မာပုံပေါက်နေကြောင်း သူ သိထားသဖြင့်၊ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အကြည့်မျိုးနှင့် ချဉ်းကပ်ရန် သူ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကျရှုံးမှုက ငါ့ဟာ ငါပဲ... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ကို ငါကိုယ်တိုင် လျှောက်ရမယ်...”

သူ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ခွေကျသွားကာ၊ ဟန်ချက်ကို ခဲယဉ်းစွာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့၊ ကြေးအဆင့် ကောင်လေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကို ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်လည် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားမှာ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတယ်လေ... တကယ်လို့ကျွန်တော် ကူညီနိုင်လျက်သားနဲ့... လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို လမ်းဘေးမှာ သေသွားအောင် ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်... တခြား တပည့်တွေ ကြားထဲမှာ ကျွန်တော့် မျက်နှာကို ဘယ်လို ပြရမလဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် အပေါ်ကို လူတွေက ဘယ်လို ထင်ကြမလဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ရထားလုံးကို တောင်ပေါ် လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းတက်သွားရမှာပဲ... ပြီးတော့ ဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကလည်း အလေးချိန် နည်းနည်း ပိုလာတာလောက်တော့ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

တွန့်ဆုတ်နေသော ဟန်ပန် ပြသလျက်၊ လင်းတုန်းသည် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။

...

ဂုဏ်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း လှေကားထစ်များ၏ ထိပ်၌...

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောသည် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့သာ တူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ လူငယ်တစ်ယောက်ဘဝတွင် အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းက သူ့ကို မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သဖြင့်၊ သူသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံနုနယ်သေးသော ဆေးဖော်စပ်သူများကို သူ စုဆောင်းနိုင်သမျှ ဝိညာဉ်သစ်သီး များနှင့် သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အားလုံးကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နုပျိုမှုကို ဆွဲဆန့်ထားနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသော ဆေးရည် တစ်ပုလင်းကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကျော် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်ဖြစ်နေပါစေ။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝကို အသုံးပြုရန် လုံလောက်အောင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် များကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန်လည်း လုံလောက်အောင် မသန်မာပေ။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အသက်ရှည်ခြင်းကို တိုးစေမည်ဆိုလျှင် သူ လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ သူ နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်၊ ဤအခြေအနေက သူ၏ အတွင်းကလီစာများအပေါ် ပိုမိုကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် အကြာတွင်၊ ကလေးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ပိတ်မိနေလျက် သူသည် အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်ကာ သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အားနည်းချက်များ ရှိနေသည့်တိုင် ကျောက်စိမ်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အနှောင့်အယှက်များသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိမည့် ပထမဆုံး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့မည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။

အခြား အကြီးအကဲများက သူ၏ အခြေအနေသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် အတွက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို တိုးစေသည်ဟု ထင်မြင်ကြပြီး၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကျောက်စိမ်းအဆင့် ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ပေးထားသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို အခြား အဖွဲ့အစည်းများဆီသို့ စေလွှတ်လေ့ရှိကြသည်။ တပည့်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးက သူ ဝေ့ ကလန် သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နေစဉ်အတွင်း သူ ဘာတွေ လက်လွတ်သွားခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို ပြောပြနေချိန်တွင် ထိုကိစ္စအတွက် ယခု သူ ဒေါသထွက်နေမိလေသည်။

ထိုဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ဖို့ လည်ပင်းကို မော့ထားရခြင်းက သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ပိုမကောင်းလာစေခဲ့ပေ။

"အကြီးအကဲ ဟာဘက်... အကြီးအကဲ နာဆီရီ... နဲ့ အကြီးအကဲ ဆယ်ရင်နတီတို့ အားလုံး တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီလို့ အတည်ပြုလိုက်ပါပြီ... သံမဏိအဆင့် လေးယောက် ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆယ့်သုံးယောက် သေဆုံးသွားပါတယ်..."

တပည့်မလေးက လေးလံသော အသံဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဓားသူတော်စင် ကတော့ သေသွားပြီမလား..."

ဝှိုက်ဟော က ဤအချက်ကို အလွန် အာရုံစိုက်နေသည်။

"သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး... သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က အကြီးအကဲ ဆယ်ရင်နတီ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးခဲ့ပါတယ်... အဲဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို မဟာ ခေါင်းဆောင်ကြီး ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်ပါတယ်..."

"အလောင်းကကော..."

သူမက သူ၏ မျက်လုံးများကို ရှောင်လွှဲကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား ရဲ့ မလုံလောက်တဲ့ အသိဉာဏ်အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ အကြီးအကဲ... ဒီငယ်သား ထင်တာကတော့ အလောင်းက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် နဲ့အတူ အတွင်းထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမယ်လို့ ယူဆပါတယ်..."

သေချာပေသည်။ အကယ်၍ အကြီးအကဲများသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အလောင်းထံမှ ပစ္စည်းများကို လုယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ဂူသင်္ချိုင်းကို သော့ခတ်ပိတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

"သူ့ရဲ့ တပည့်ကတော့ ပုန်းအောင်းနေတုန်းပါပဲ... အကြီးအကဲတွေကတော့ သူ့ကို မကြာခင် ဖမ်းမိလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြပြီး... သူ့ဆီကနေ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရလာနိုင်ပါတယ်..."

သူမက နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဝှိုက်ဟော က မုတ်ဆိတ်မွေး မရှိသော သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို သူ လက်လွတ်မသွားခဲ့ပါချေ။ သူက အန္တရာယ်အတွက် အချိန်နှောင်းသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်က သူ့ကို စောင့်ကြိုနေနိုင်သေးသည်။

"ဒါပါပဲ တပည့်... သွားတော့..."

တပည့်မလေးက ထပ်မံ၍ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ သူမ၏ ဆံပင်များက သူ၏ မျက်နှာအနီးသို့ တွဲလောင်းကျလာသည်။ ထို့နောက် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

***

အပိုင်း(၅၀)

တပည့်မလေးသည် ထွက်သွားရသည့် အတွက် အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ၏ ထိပ်ရှိ ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေရခြင်းကို မည်သူကမျှ မနှစ်သက်ကြပေ။ ဤနေရာရှိ လှေကားများမှာ မတ်စောက်ပြီး၊ ပန်းရောင်သန်းနေသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အတွင်း၌ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များ တိုက်ခိုက်နေစဉ် ခြစ်ကုတ်လိုက်သော လက်သည်းကုတ်များ သို့မဟုတ် လှုပ်ရမ်းနေသော အမြီးများ ထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။

ဝှိုက်ဟော ကိုယ်တိုင် ယခုလေးတင် လှေကားများကို တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူက ဂရုမစိုက်သော်လည်း၊ တပည့်များစွာသည် စမ်းသပ်မှု ထဲတွင် ရှိနေစဉ် သူတို့၏ အိပ်မက်ဆိုး မှတ်ဉာဏ်များကို သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုတိမ်တိုက်အနီးတွင် လိုအပ်သည်ထက် တစ်စက္ကန့်လေးမျှ ပို၍ အချိန်မကုန်ဆုံးချင်ကြပေ။

ယခုအချိန်တွင် ဝှိုက်ဟော လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်မရှည်မှုများဖြင့် ယားယံနေပြီး ဂူသင်္ချိုင်းကို သွားရောက် စူးစမ်းရှာဖွေချင်နေလေသည်။ ဓား ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး၊ အကယ်၍ သူသာ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်...

ဓားသူတော်စင် သည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ ပြင်ပမှ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်ကြား၏ အပြင်ဘက်တွင် မည်သည့် လူနေထိုင်ရာ နေရာမျှ မရှိဟု လူအများစုက ယုံကြည်ထားကြသည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲများထဲမှ အချို့သာလျှင် ထိုအမှန်တရားကို သိထားကြသည်။ ၎င်းက မှန်ကန်လုနီးပါးပင်။ ပြင်ပရှိ နယ်မြေကို အဝေးမှ သူ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ရိုင်းစိုင်းသည့် လောကကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် များကို တရားထိုင် လေ့ကျင့်ရန် ဤနေရာတွင် လူများ နေထိုင်ခြင်းက ပိုကောင်းလေသည်။

သို့သော် ဤအပြင်ဘက်မှ ဧည့်သည်သည် ဝှိုက်ဟော၏ အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာအတွက် သော့ချက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် တွင် သူ နေထိုင်စဉ်အတွင်း၊ ဓားသူတော်စင် သည် သူ၏ လက်နက် ကျွမ်းကျင်မှုကိုသာမက၊ ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကိုပါ ပြသခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ၊ ကလေး သီချင်း အမြစ်မှသည် နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်၏ အရိုးများအထိ ဓားသူတော်စင်က ထုတ်ယူပြသခဲ့သည်။ ထိုအရည်အသွေးရှိသော ပစ္စည်းများနှင့်ဆိုလျှင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ကုသနိုင်မည်ဟု ဝှိုက်ဟော သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။ ကလန်များထံမှ ဆေးသူတော်စင် ခက်ခဲစွာ စုဆောင်းရရှိထားသော သနားစရာကောင်းသည့် သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့်ပင် သူသည် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ အများအပြားကဲ့သို့ပင်၊ ဝှိုက်ဟော သည်လည်း သူ လိုချင်သောအရာကို ဓားသူတော်စင် ထံမှ ဝယ်ယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဧည့်သည်က သူတို့ကို ရယ်မောကာ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့် စော်ကားခဲ့ပြီး သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာများနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများသည် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ စည်းစိမ်များကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ယူဆောင်ရန် စုပေါင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် မည်သည့် ကြီးမားသော အင်အားစုကမျှ နောက်ခံပေးမထားသည့် တစ်ကိုယ်တော် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ ကလန် မှ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို သူတို့ စောင့်ဆိုင်းကြလိမ့်မည်ဟု ဝှိုက်ဟော မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အခြားသူများက သူ မပါဘဲ ရှေ့ဆက်တိုးကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။ ၎င်းက သူ့အတွက် ထူးခြားသော အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ဖယ်ရှားပြီး ထိုလူ၏ ရတနာများကို သူတစ်ယောက်တည်း လုယူနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သေးငယ်သော ဝေစုလေး တစ်ခုအတွက် သူ ကျေနပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဤကျိန်စာကို သူ မချေဖျက်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ဦးနှင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများက ခုန်ပျံကျော်လွှား တိုးတက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ က ပေးပို့သော အခွင့်အရေး တစ်ခုပင် ဖြစ်လာပေမည်။

သူ့အတွက် အချိန်သာ လိုအပ်နေပြီး၊ ယခုတော့ တပည့်များကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဤနေရာတွင် သူ ရောက်နေရသည်။ အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းပင်။ ဤနေရာတွင် သူ ရပ်နေခဲ့သည်မှာ သုံးနာရီ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ကလေးနှစ်ယောက်က နှေးကွေးနေမည်ဆိုလျှင်၊ နေမဝင်မီ နောက်ထပ် သုံးနာရီလောက် ဤနေရာတွင် သူ ဆက်ရှိနေနိုင်သေးသည်။

တတိယမြောက် တပည့် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အတွက်ကတော့၊ ဝှိုက်ဟော စောင့်ဆိုင်းရန်ပင် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထို ဝိညာဉ်မဲ့ က သူ၏ ကလန်အတွက် နောက်ကြောင်းပြန် မလှည့်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ ထိုကောင်လေးသည် သူ့အတွက် ဘာက ကောင်းသလဲ ဆိုတာကို မသိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် သူ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ပြောရလျှင် ၎င်းက လူပုံအလယ်တွင် ဝှိုက်ဟော ကို အရှက်ခွဲခဲ့သည့်အတွက် သူ ရသင့်ရထိုက်သည်ထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။

တိမ်တိုက်များထဲတွင် ပိုမို ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဝှိုက်ဟော မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူ ကောင်လေးတွေကို အထင်သေးမိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေး၊ ကာဇန် မာဒဲရက်မှာ ပါရမီ နည်းနည်းလေး ရှိပုံရသည်။ သူသာ လှေကားတွေကို ဒီလောက် မြန်မြန် တက်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်... ဝှိုက်ဟောက သူ့ကို ကိုယ်ပိုင် တပည့်အဖြစ်တောင် ထည့်သွင်း စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားပေးလိမ့်မည်။

လှေကားမှနေ၍ ယိမ်းထိုးထွက်လာပြီး ကမ်းပါးပေါ်သို့ အမောတကော လဲကျသွားသော ပုံသဏ္ဍာန်မှာ သေချာပေါက် အရပ်ရှည်လေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက ကာဇန် ကောင်လေးအတွက် အရမ်း မည်းမှောင်လွန်းနေပြီး၊ သူ၏ ဝတ်ရုံများက အဖြူရောင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ဒဲရက် စတင်ဝတ်ဆင်လာခဲ့သော ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်ဝတ်ရုံများ မဟုတ်ပေ။ ပြီးတော့ သူက ဝှိုက်ဟော မသိသော ဖောင်းကားနေသည့် အညိုရောင် ကျောပိုးအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို လွယ်ထားလေသည်။

ဝှိုက်ဟော အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားချိန်တွင်ပင် လူငယ်လေးက မျက်နှာမော့လာခဲ့သည်။ သူက အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားကာ မျက်လုံးများမှာ လှံများကဲ့သို့ စူးရှနေသည်ကို ဝှိုက်ဟော မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် လူငယ်လေးသည် ပုန်ကန်တတ်ပြီး အာခံတတ်သူဟု ထင်မှတ်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်မဲ့…

ဝေ့ရှီလင်းတုန်းသည် ဒူးထောက်ကာ ရှေ့သို့ တွားသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား... ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော ကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

လင်းတုန်းက အသက်ရှူသံများ ကြားမှ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ နောက်ကျမှုနဲ့ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ကို အရမ်း အရှက်မခွဲမိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

နေမင်းကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက်၊ နေဝင်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် လိုသေးလေသည်။ နေမဝင်မီ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရန်ဟူသော ရည်မှန်းချက်မှာ လွယ်ကူသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ؛ ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော တက်လှမ်းခြင်း စမ်းသပ်မှု ကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည့် တပည့် ငါးယောက်တွင် တစ်ယောက်သာလျှင် သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် မှ ရွေးချယ်ခွင့် ရရှိကြလေသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ဘဝက ဝှိုက်ဟော ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ထိုကျရှုံးမှုကို နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးရန် အသုံးပြုခဲ့ရလေသည်။

ယခု သူက ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ အသာစီးရမှုကို ခံလိုက်ရသည်လား။

ကောင်လေး၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး မြေကြီးများဖြင့် ကပ်ငြိနေကာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဝမ်းလျားမှောက်၍ တွားသွားတက်လာခဲ့သည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ ဒူးများနှင့် လက်များတွင် ခြစ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ရောင်ရမ်းလာမည့်အသွင် ရှိလေသည်။ သူသည် နာရီပေါင်းများစွာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွန်အားစက်ပေါက်တိုင်းကို ညှစ်ထုတ်ထားခဲ့သည့်အလား ချွေးအလွှာများဖြင့် ထူပိန်းနေလေသည်။ သူသည် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူ တစ်ယောက်နှင့် သေချာပေါက် တူနေလေသည်။

သို့သော် ခုနစ်နှစ်ပြည့် ပွဲတော် ၏ နောက်ဆုံး ပြသမှုတွင် လင်းတုန်းသည် ဘယ်ဆီကမှန်း မသိသော နေရာမှ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို ဖန်တီးခေါ်ယူကာ သူ၏ သံမဏိအဆင့် ပြိုင်ဘက်ကို မည်သို့ "အနိုင်ယူ" ခဲ့သည် ဆိုသည်ကို သူ မှတ်မိနေလေသည်။ ဤကောင်လေးမှာ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ အလားအလာရှိသော တပည့် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ၊ လိမ်ညာလှည့်စားမှုများနှင့် အတူ အကြံအစည်ကြီးသော ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝှိုက်ဟောက လျှောက်သွားပြီး လင်းတုန်း၏ ပခုံးကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ၊ ကောင်လေး လွင့်စင်သွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သွားစေလေသည်။

"အတောင်ပံပါတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုက မင်းကို သယ်လာပေးတာလား... ဟမ်... မင်းကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား... မင်းက ပါရမီရှင် အစီအရင်ဆရာ တစ်ယောက်လား... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားနဲ့ ဒီကို တက်လာတယ်ဆိုတာကို ငါ ယုံကြည်ဖို့ထက် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျပြီး ကမ္ဘာမြေကြီး ပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်သွားဖို့က ပိုလွယ်လိမ့်မယ်..."

ဝေ့ရှီလင်းတုန်း က သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သနားစရာကောင်းသည့် အသွင်အပြင်ထက် ရန်စကားပြောလောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည့် ပုံပေါက်နေလေသည်။ သို့သော် သူ၏ စကားလုံးများတွင်တော့ ဒေါသ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါဝင်ပေ။

"ခွင့်လွှတ်ပါ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ... ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင်က ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဘယ်လို နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးပြီး လှေကားကို တက်ရမယ်လို့ အတိအကျ ပြောခဲ့တာပါ... တကယ်လို့ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ က အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော် အောက်ခြေကို ပြန်ဆင်းပြီး ပြန်တက်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်မီပါ့မလား ဆိုတာကိုတော့ မယုံကြည်ရဲဘူး..."