အခန်း (၅၇-၅၈)

အပိုင်း(၅၇)

စမားရတောင် ပတ်လည်ရှိ ဧရာမ အလင်းကွင်းကြီး မှေးမှိန်စပြုလာသော်လည်း အရုဏ်မတက်မီ အချိန်မှာပင်၊ လင်းတုန်းသည် ပြင်ပ တပည့် ခန်းမဆောင် ၏ ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေပြီ။ သူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေလိုက်ပြီး၊ အဆောက်အအုံကို အမှီပြုကာ အေးစိမ့်သော လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ထားလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ချမ်းတုန် မနေစေရန် သူ၏ မာဒြာ များကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ နေခဲ့ရလေသည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာ... မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထက်သို့ နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်တိုနှင့် အမည်းရောင်များ ရောနှောနေသော ဆံပင်ရှိသည့် အမျိုးသား တစ်ဦးက လေးလံသော သော့တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာလေသည်။ လင်းတုန်းကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သဘောကျသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း လား..."

သူက မေးလိုက်သည်။

လင်းတုန်းက သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒီ တပည့် က ကြီးမြတ်သူကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ပါတယ်... အကြီးအကဲ..."

"တပည့်သစ်တွေပဲ ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်ကြတာ... ငါက အကြီးအကဲ အန်ဆပ်စ်ပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေစဉ်အတွင်း မင်းရဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေကို ငါ ခွဲဝေပေးလိမ့်မယ်..."

အအေးဒဏ်က မထိခိုက်နိုင်သည့်အလား၊ အန်ဆပ်စ် သည် တံခါးသော့ဖွင့်ခြင်းနှင့် ဆီမီးခွက်တစ်ခုကို မီးညှိခြင်းတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်ပြီးမှ လင်းတုန်းကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ သူက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်လေသည်။

ပြင်ပ တပည့် ခန်းမဆောင် ၏ ပထမဆုံး အခန်းမှာ လင်းတုန်း၏ အခန်းထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးပြီး၊ စင်တန်းများ၊ ထပ်ထားသော အံဆွဲများနှင့် စက္ကူများ၊ သစ်သားပြားများနှင့် စာလိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော စားပွဲများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေလေသည်။ အနောက်ဘက်တွင် အခြား တံခါးများ ရှိသော်လည်း၊ အန်ဆပ်စ် က ၎င်းတို့ဆီသို့ မသွားခဲ့ပေ။ သူက လင်းတုန်း၏ အနီးမှ တိုးထွက်သွားပြီး၊ အံဆွဲတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်ကာ အတွင်းမှ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သေတ္တာကို လင်းတုန်းထံ မပေးမီ မှတ်တမ်းတစ်ခု ရေးသွင်းလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာက မင်းအပေါ် ကောင်းမွန်ပါတယ်... နှစ်လယ်ပိုင်းက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့လို့... ဒါတွေက မင်းအတွက် အကြာကြီး ခံဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

သူက အဖုံးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ၊ အပြာနှင့် အဖြူရောင် ဝေ့ဝဲနေသော အရောင်များရှိသည့် အလုံးပုံစံ ဆေးလုံး တစ်စုံကို ရွှေရောင် သစ်တော်သီး အသေးစားလေးနှင့် တူသော သစ်သီးတစ်လုံး၏ ဘေးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒီ သွေးသန့်စင် ဆေးလုံးတွေက ဒီတောင်ပေါ်မှာပဲ ပေါက်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုကနေ ဖော်စပ်ထားတာပဲ..."

အန်ဆပ်စ် က ဤစကားကို အကြိမ်များစွာ ပြောဖူးကြောင်း သိသာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့တာတွေက မင်းရဲ့ အမြုတေ နဲ့ သွေးထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ မှု အမြန်နှုန်းကို တိုးစေပြီး... နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်... တစ်လုံးကို သောက်ပြီး ဒုတိယ တစ်လုံးကို မသောက်ခင် အနည်းဆုံး သုံးရက်လောက် လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ ပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်အထိ ဒုတိယ တစ်လုံးကို သိမ်းထားချင်လည်း သိမ်းထားနိုင်ပါတယ်..."

သူက သစ်တော်သီးဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"တပည့်တွေကို ငါတို့ပေးတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီး တွေက အဲဒီနှစ်ရဲ့ စိုက်ပျိုးထွက်ရှိမှု အပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာတော့ မင်း အတော်လေး ကံကောင်းတယ်... ငါတို့ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က တောင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲံ အရုဏ်ဦးသီး အပင် တစ်ပင်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့သွားခဲ့တယ်... အရုဏ်ဦးသီး က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ သက်စောင့် အော်ရာ ကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုပ်ယူထားခဲ့ပြီး... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ခွန်အား ဖြည့်တင်းပေးလိမ့်မယ်... အနည်းဆုံး သွေးသန့်စင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို လုံးဝ အစာချေဖျက်ပြီးမှပဲ ဒီသစ်သီးကို စားဖို့ ငါ အကြံပြုတယ်..."

ထိုဖော်ပြချက်များကို ကြားပြီးနောက်၊ အန်ဆပ်စ် လုံးဝ မလွှတ်ပေးရသေးမီမှာပင် လင်းတုန်းသည် သေတ္တာကို အကြီးအကဲ ၏ လက်ထဲမှ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက်... သူက အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ သေတ္တာကို မွေးကင်းစ ကလေးငယ် တစ်ဦးကဲ့သို့ ပိုက်ထားလိုက်လေသည်။ သူ လုပ်ချင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ အခန်းဆီသို့ အပြေးပြန်သွားပြီး လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ ရန်သာ ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် ဒဲရက် သူ့ကို လိုက်မရှာမီ...။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က ဒါကို တောင်ကြား ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ခဲ့တာလား... သူ တကယ်ပဲ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ ထွက်သွားခဲ့တာလား..."

အကြီးအကဲ အန်ဆပ်စ် က မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတယ်... တပည့်တွေ အဆင်သင့် မဖြစ်မချင်း အပြင်လောက အကြောင်း သူတို့ကို မပြောပြဖို့ ငါတို့ ကြိုးစားကြတယ်... အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ပတ်လည်က နယ်မြေတွေ အားလုံးက အရိုင်းဆန်ပြီး မယဉ်ပါးဘူးဆိုတာ မင်း ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား..."

လင်းတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်မှာ လူတွေ နေထိုင်နေကြတယ် ဆိုတာကိုကော မင်း ကြားဖူးလား..."

"ကြားဖူးပါတယ်..."

သူ၏ ကလန်သည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အိုးရပ်စ် သစ်သီး သေတ္တာများကို ကြွေရွက် ကျောင်းတော် သို့ ရောင်းချခဲ့ပြီး၊ ထိုသစ်သီးမှာ တောင်ကြား အပြင်ဘက်ရှိ လူများအတွက် ရှားပါးသော သရေစာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို အမြဲ ပြောပြလေ့ရှိသည်။ ကလေးဘဝတွင်၊ စွန့်ပစ်ခံထားရသော တောရိုင်းမြေတွင် နေထိုင်ကြသည့် လူများက အချိုတည်းစရာ သရေစာများကို ဝယ်ယူရန် မည်သို့ တတ်နိုင်ကြသလဲ ဆိုသည်ကို လင်းတုန်း တစ်ခါမျှ အလေးအနက် မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

"ဒါဆိုရင် မင်းက တခြားသူ အများစုထက် ပိုသိနေတာပေါ့..."

အန်ဆပ်စ် က ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစု အများစုက တောင်တန်းတွေရဲ့ အလွန်မှာ ဘာရှိတယ် ဆိုတာကို သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို မပြောပြကြဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီလို မပြောတာကလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိလို့ပါ..."

သူက အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ၊ လုံးဝကို စုတ်ပြတ်သတ်နေသော လက်မောင်း တစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လက်ဖျံမှ ကြီးမားသော အသားတုံးကြီးများ ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့်၊ အရေပြားအောက်တွင် တိုက်ရိုက် ဖိကပ်နေသော အရွတ်များနှင့် အရိုးများကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ပခုံးအောက် တည့်တည့်ရှိ လက်မောင်းအပေါ်ပိုင်းမှာ လက်သည်း သုံးချောင်းနှင့် တူသောအရာဖြင့် ဆွဲဖြဲခံထားရလေသည်။

အရေပြားက ပုံမှန်အတိုင်း တည်ရှိနေပြီး လက်ကလည်း အပြည့်အဝ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့် ထိုအရာက လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသော်လည်း၊ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရရှိလိုက်သော တုန်လှုပ်မှုက လင်းတုန်း၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

အကြီးအကဲ က တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

"ငါ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်ခဲ့တာ စုစုပေါင်း ခြောက်နာရီပဲ ရှိတယ်... လက်တစ်ဖက် မပြတ်သွားတာ ကံကောင်းတယ်... ရွှေသစ်သီး အပင်ကို တွေ့ခဲ့တဲ့သူက ကျောင်းတော် ကို သစ်သီး လေးတောင်း ပြန်ပို့ပြီးတဲ့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်... သူက အဲဒီအပင်ကို နောက်တစ်ခေါက် သွားစစ်ဆေးဦးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီး... ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး..."

"အဲဒီအပြင်ဘက်မှာ လူတွေ နေကြတယ်လား..."

လင်းတုန်းက တိုးတိတ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်အတွက်တောင် လုံခြုံမှုမရှိဘူးဆိုလျှင်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်ကြမည်နည်း။

"ခြေသလုံးအိမ်တိုင် နေတဲ့သူတွေ သက်သက်ပါပဲ..."

သူက အရေးမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူရိုင်းတွေပေါ့ကွာ... သူတို့က ဝိညာဉ်သားရဲ တချို့ကို ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူထားပြီး... အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားရင်း လှည်းယာဉ်တန်းတွေနဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေကြတာ... သူတို့က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေထက် သိပ်ပြီး ပိုမကောင်းလှပါဘူး... ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ပြောစရာတောင် မရှိဘဲ သူတို့ရဲ့ အခြေခံ ဗီဇအတိုင်းပဲ ပြုမူနေထိုင်ကြတာ... ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ နယ်မြေမှာ လူရိုင်းတွေပဲ နေနိုင်တယ်... ဒီမှာကတော့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ထွန်းကားနေတယ်လေ..."

သူက လင်းတုန်းကို ဖခင်တစ်ယောက်လို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းဆီမှာ ရှိနေတာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်တတ်ပါစေ... မင်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်... အဲဒီ အရင်းအမြစ်တွေကို သေချာ အသုံးချမယ်... ပြီးတော့ နေမင်းနေ့ မတိုင်ခင် ကြေးအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်..."

...

လင်းတုန်း ပြင်ပ တပည့် ခန်းမဆောင် မှ ထွက်ခွာလာ၏။ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် လူရိုင်းများနှင့် သူတို့၏ ယဉ်ပါးသော ဝိညာဉ်သားရဲများ၊ အစွမ်းထက် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာ၊ ကျောင်းတော် တစ်ခုမှ ကျောက်စိမ်းအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးပင်လျှင် နာရီအနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်နိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းသော နယ်မြေတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြပုံများနှင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူသည် လောကကြီး၏ အဆုံးတိုင်အောင် ဆန့်တန်းတည်ရှိနေသော တောရိုင်းမြေကြီးကို စိတ်ကူးပုံဖော်နေမိလေသည်။

ထိုအရာက ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က ယုံကြည်ထားတဲ့ အရာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ သူကတော့ ပိုသိထားလေသည်။ ဆူရီရယ် က သူ့ကို တောင်ကြား တစ်ခုလုံးစာမျှ ကြီးမားသော နန်းတော်များ၊ ကျယ်ဝန်းသော ညီလာခံ ခန်းမကြီးများ၊ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းမကြီးများနှင့် ခိုင်ခံ့သော တည်းခိုခန်းများကို ပြသထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးမှု ဆိုသည်မှာ ဤနေရာ တစ်ခုတည်းတွင်သာမက၊ အခြား တစ်နေရာရာတွင်လည်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်... သူသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှနေ၍ ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရမည့် ပထမဆုံး သူ ဖြစ်လာပေမည်။

ယီရင် နှင့် ဓားသူတော်စင် တို့သည်လည်း အပြင်ဘက်မှနေ၍ တောင်ကြား ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမက သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ သူ ဘာကြောင့် မစွမ်းဆောင်နိုင်ရမည်နည်း။

တလက်လက် တောက်ပနေသော လက်သည်းများ၊ သွားများ အပြည့်ဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲတစ်ကောင်က အမှောင်ထုထဲရှိ သစ်ပင်များကြားမှ ခုန်ထွက်လာပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းကို (အကြီးအကဲ အန်ဆပ်စ် ၏ လက်မောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်အထိ) ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မည့် ပုံရိပ်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်မိလေသည်။

အကယ်၍ ထိုအကြောင်းကို သူ အချိန်အကြာကြီး တွေးနေမိလျှင် သူ၏ သတ္တိများ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ လက်မောင်းထဲတွင် ပိုက်ထားသော ဆေးရည်များကိုသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်လေသည်။

အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ ကြေးအဆင့် အိပ်မက်များ ခေါင်းထဲတွင် ပြည့်နှက်လျက် သူ၏ အခန်းဆီသို့ သူ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဤဆေးလုံးများမှာ ဝေ့ ကလန် အနေဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ မတတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဆေးဝါးမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်သစ်သီး မှာ သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်တစ်ထောင်စာ သက်တမ်းရှိ သက်စောင့် အော်ရာ ဟုတ်သလော... ထို့အပြင် တပည့်တွေကိုတောင် ပေးနိုင်လောက်အောင် သူတို့ထံတွင် အများကြီး ရှိနေသည်လော။ ဤအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဘိုးဘေး အိုးရပ်စ် သစ်သီးမှာ ဘာမျှ မဟုတ်တော့ပေ။

သူက သေတ္တာကို ဂျိုင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က တံခါးကို ကိုင်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ မေးစေ့ ဘေးဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ဆောင့်လိုက်လေသည်။

***

အပိုင်း(၅၈)

ဂျွတ်...

မေးရိုး ကွဲအက်သွားသည့်အလား နာကျင်မှုများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပွင့်အန်လာပြီး၊ သူ၏ အမြင်အာရုံကို ဝါးမျိုသွားလေသည်။ သေတ္တာက လွတ်ကျပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ အပြာနှင့် အဖြူရောင် ဆေးလုံးလေးများ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။ အားနည်းစွာဖြင့် ထိုအရာများဆီသို့ သူ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။ ၎င်းတို့က ညစ်ပတ်ခံရန်အတွက် အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှသည်။

လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ကျော်လွန်၍ အောက်သို့ လှမ်းလာပြီး၊ မြေကြီးပေါ်မှ ဆေးလုံး နှစ်လုံးစလုံးကို ကောက်ယူသွားလေသည်။ ထိုလက်က ရွှေသစ်သီး ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သော သေတ္တာကိုပါ ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ အရာအားလုံးကို လင်းတုန်း၏ အမြင်အာရုံထဲမှနေ၍ အပေါ်သို့ မတင်သွားလေသည်။

‘အဲဒါတွေက ငါ့ဟာတွေ...’

လင်းတုန်းက ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မေးရိုးထဲသို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးခဲပူပူများ ထိုးထည့်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့်၊ အရုဏ်တက်စ ကောင်းကင်ယံသို့ သူ မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်လေသည်။

ကာဇန် မာဒဲရက် က သူ၏ အပေါ်တွင် မိုး၍ ရပ်နေပြီး၊ အညိုရောင် ဆံပင်များက သူ၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ တွဲလောင်းကျနေ၏။ သံမဏိ တံဆိပ်ပြား ကြီးက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လေးလံ မည်းနက်စွာ ရှိနေလေသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရသေးမီ၊ ဒဲရက် က ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုဖြင့် လင်းတုန်းက ကိုယ်ကို ကွေးလိုက်သော်လည်း၊ ထိုကန်ချက်က ထိမှန်သွားခဲ့၏။ သံမဏိအဆင့် က သူ၏ တံတောင်ဆစ်မှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ထဲသို့ သံချွန်တစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်သွင်းလိုက်သည့်အလား သူ၏ နံရိုးများနှင့် လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။ အသက်ကို လုရှူလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ အဆုတ်များက အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

"တကယ်လို့ဒါသာ ကာဇန် နယ်မြေဆိုရင်... မင်း သေနေလောက်ပြီ... ထွီ..."

ဒဲရက် က တံတွေးထွေးချလိုက်ရာ၊ နွေးထွေးပြီး စိုစွတ်သော အရာတစ်ခုက လင်းတုန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စင်လာလေသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသဖြင့် ၎င်းကိုပင် မသုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"နေမင်းနေ့ ကျရင်... နောက်ထပ် သေတ္တာတစ်လုံး မင်း ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့ရမယ်... တကယ်လို့ငါကိုယ်တိုင် အောက်ဆင်းပြီး လာယူရအောင် မင်း လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့... ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို ငါ ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါပြောတာ နားလည်လား..."

ခေါင်း၏ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော်လည်း၊ လင်းတုန်းသည် ညစ်ပတ်နေသော ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ပါးပြင်ကို ဖိကပ်ထားလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“ဟမ့်...”

ဒဲရက် က ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့်အလား နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး၊ အခွံဖြစ်နေသော သေတ္တာကို လင်းတုန်း၏ မျက်နှာဘေးသို့ ခလောက်ဆန်စွာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။ သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် လင်းတုန်း၏ လက်မောင်းကို ပြင်းထန်စွာ တက်နင်းသွားခဲ့၏။

သူ၏ ခြေသံများ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လင်းတုန်းမှာ နာကျင်မှုနှင့် အရှက်ရမှုများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ကိုယ် အားနည်းနေတယ်ဆိုတာကို လူတိုင်းသိနေခြင်းက ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်လို ရိုက်နှက်ခံရပြီး လမ်းမပေါ်မှာ ပစ်ထားခံရခြင်းကတော့ အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ဆိုးရွားလေသည်။ သူသည် သတိလစ်သွားစေရန် အလွန်အမင်း ဆန္ဒရှိနေမိလေသည်။

ယင်းအစား၊ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ တပည့်များ၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများကို သူ ကြားနေရလေသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှ အပိုင်းအစလေးများကို သူ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးက သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"နှစ်ယောက်စလုံးက တပည့်သစ်တွေလား..."

"အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်..."

"ဝိညာဉ်မဲ့ လား..."

နောက်ဆုံးတွင်၊ လက်တစ်စုံက သူ၏ ပခုံးများမှ ကိုင်၍ မတင်လိုက်ရာ၊ နာကျင်မှုကြောင့် သူ ညည်းတွားသွားလေသည်။ အော်ဟစ်မသွားစေရန် သူ အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားရလေသည်။

"တောင့်ထားဦး..."

သူ့ကို သယ်ဆောင်လာသော ကောင်လေးက ပြောလိုက်ရာ၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အသံကို မှတ်မိသွားသည်။ ထိုသူမှာ ယမန်နေ့က သူ့ကို အခန်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော တပည့်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းကို ဆေးကုသရေး ခန်းမဆောင် ဆီ ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် တွင် ခန်းမဆောင် မည်မျှများ ရှိသလဲဟု လင်းတုန်း တွေးမိလိုက်သော်လည်း၊ နာကျင်မှု ပင်လယ်ပြင်ကြားတွင် ထိုအလကား အတွေးများက အချိန်အကြာကြီး မရှင်သန်နိုင်ခဲ့ပေ။ တပည့်ဖြစ်သူက သူ့ကို မြေကြီးပေါ်မှ မတင်ကာ ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် ထမ်းထား၏။ သံမဏိအဆင့် ခွန်အားရှိသူ တစ်ဦးအတွက် ၎င်းမှာ သေချာပေါက် လွယ်ကူလှသော်လည်း၊ ခြေလှမ်းတိုင်းက လင်းတုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နာကျင်မှုများကို ပစ်လွှတ်နေလေသည်။

"ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်သားပဲ..."

တပည့်ဖြစ်သူက ဆက်ပြောသည်။

"ဘယ်သူကမှ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ရအောင် အကြီးအကဲ အန်ဆပ်စ် ဆီ ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီလောက် နောက်ကျသွားမယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး..."

လင်းတုန်းက 'ကျွန်တော် မိုက်မဲလွန်းတယ်' ဟု ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အသံမှာ "မိုက်... မဲ..." ဟု ဗလုံးဗထွေးသာ ထွက်လာလေသည်။

တပည့်ဖြစ်သူက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"သူတို့က တပည့်တွေကို အရာအားလုံးအတွက် အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းတယ်... အသန်မာဆုံးတွေက ထိပ်ဆုံးကို ရောက်လာတယ်... သူတို့က အသန်မာဆုံးတွေကိုပဲ လိုချင်ကြတာ... ဘယ်သူမှ မသေသရွေ့တော့ အကြီးအကဲတွေက ဂရုမစိုက်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဒီထဲ ပေးဝင်လိုက်သလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး... ကြေးအဆင့် တွေတောင် မင်းကို မျက်စိကျနေကြလိမ့်မယ်..."

သူက လှေကားထစ် အချို့ကို တက်သွား၏။ လင်းတုန်း၏ နံရိုးများက ထိုအရာကို လုံးဝ သဘောမကျခဲ့ပေ။ ထို့နောက် တံခါးတစ်စုံ ပွင့်သွားလေသည်။ သံချေးနံ့ထွက်နေသော သွေးနံ့၊ ပုပ်အက်နေသော ရောဂါနံ့ နှင့် စူးရှရှိ ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့တို့ အချိုးကျ ရောနှောနေလေသည်။ အတွင်းမှ ညည်းတွားသံများနှင့် အလုံပိတ်နေသော အော်ဟစ်သံများက သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေမှု လုံးဝ မရှိပေ။

"နောက်ထပ် ဒဏ်ရာရတဲ့သူ တစ်ယောက်လား..."

အမျိုးသား တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ယောက်က သူ့ လက်ချက် မဟုတ်ဘူး..."

လင်းတုန်း၏ ကျေးဇူးရှင်က သူ့ကို ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သော်လည်း၊ ထိခိုက်မှုကြောင့် သူ အော်ဟစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"တပည့်သစ်ပါ..."

သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အာ... သူ့ကို ဒီမှာထားခဲ့... ငါတို့အရင်ဆုံး ပြန်ချုပ်ပေးရမယ့် ခြေလက်တွေ ရှိသေးတယ်..."

တပည့်ဖြစ်သူက လင်းတုန်းအပေါ်သို့ စောင်တစ်ထည် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး၊ မထွက်ခွာမီ ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

'ကျေးဇူးတင်ပါတယ်'

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သော်လည်း၊ ဒဏ်ရာရနေသော သူ၏ မေးရိုးမှတစ်ဆင့် ဗလုံးဗထွေး အသံများအဖြစ်သာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ တပည့်ဖြစ်သူက စကားတစ်ခုခု ပြောရမလား မပြောရဘူးလား စဉ်းစားနေသည့်အလား သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။

"နားထောင်... တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းမသွားဘူး ဆိုရင်... သူတို့က ဒီကို ရောက်လာတဲ့ တပည့်တွေကို ပြန်ထွက်သွားခွင့် မပြုကြဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့... တကယ်လို့ မင်း ပြန်ထွက်သွားမယ် ဆိုရင်တောင် အကြီးအကဲတွေက လိုက်ဖမ်းမယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး... မင်းက ကလန် တစ်ခုက လာတာပဲ... အိမ်ပြန်လိုက်ပါ... ဒီမှာတော့ မင်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သေချင်စိတ် ပေါက်လာတာကိုတော့ မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်..."

သူ ထွက်သွားလေရာ၊ လင်းတုန်းကို အိမ်နှင့်ပတ်သက်သော နွေးထွေးသည့် အတွေးများ တွေးတောကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ကုတင်က နူးညံ့သည်၊ လေထုက ဤကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အေးစက်မနေပေ၊ မည်သူကမျှ သူ့ကို လေးစားမှုဖြင့် မဆက်ဆံကြသော်လည်း၊ လမ်းမများပေါ်တွင်တော့ သူ့ကို ရိုက်နှက်မည် မဟုတ်ချေ။ ပြီးတော့ ဤအရာက သူ၏ ခရီးစဉ် စတင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။ အပြင်လောကကြီးက အဆပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ပိုမို အန္တရာယ်များလေသည်။

လင်းတုန်း၏ ကုတင်မှာ သီးသန့် မဟုတ်ချေ။ သူ့နည်းတူ ဆိုးရွားသော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသည့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသော အခြား ကုတင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကြားတွင် ညပ်နေလေသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံလာပြီး မျက်ရည်များကို မျက်တောင်ခတ်၍ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်စဉ်၊ လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော ကုတင်မှ စကားပြောသံတစ်ခုကို သူ မကြားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါတို့ အဲဒီကောင်မကို ထောင့်လှောင်ပိတ်ထားခဲ့တာ..."

မိန်းကလေး တစ်ဦးက သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်မက... ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ... စပ်တယ်... ဂူတစ်ခုကို ကျောမှီထားတာ... ငါတို့က ဆယ့်ငါးယောက်... သူက တစ်ယောက်တည်း... အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ အားလုံး ပြတ်ရှသွားခဲ့တာပဲ..."

"သူမက အဲဒီလောက်တောင် မြန်တာလား..."

အမျိုးသမီး တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါလေးကို ကိုက်ထား... နည်းနည်း စပ်လိမ့်မယ်..."

မိန်းကလေးမှာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားရင်း တစ်မိနစ်ခန့် ကြာသွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မြန်တာ... မဟုတ်ဘူး... သူမက ကာကွယ်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ဖြစ်နိုင်တာက အုပ်ချုပ်သူ ပဲ... သူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ... ငါတို့ အားလုံး ပြတ်ရှသွားခဲ့တယ်... ဘယ်ဆီကမှန်း မသိဘဲနဲ့ပေါ့... သူက လှုပ်တောင် မလှုပ်ခဲ့ဘူး..."

"သူတော်စင်က ကာကွယ်သူ တစ်ယောက်လေ... သူက မတူညီတဲ့ ဝိညာဉ်ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံပါ့မလား..."

"ဓားသူတော်စင်ရဲ့ အတွေးတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ သူမက လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါတို့ ဆယ့်ငါးယောက်စလုံးကို အရိုးထိအောင် ခုတ်ဖြတ်သွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ ထွက်ပြေးသွားတယ်... ငါတို့ထက် ပိုခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ကာကွယ်သူ တချို့ကတော့ သူ့ နောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်..."

လင်းတုန်းက သူ၏ လည်ပင်းကို ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး၊ တတ်နိုင်သမျှ ပီသအောင် စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စပ်စုမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ... အဲဒါ ဘယ်နေရာမှာ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ခင်ဗျာ…”