အခန်း (၅၉-၆၀)

အပိုင်း(၅၉)

အခန်းအသက် လေးဆယ်ခန့်ရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လက်တစ်ဖက်တွင် တောရိုင်းမြက် တစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ သူမက ကုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးအပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ၊ သူမ၏ ဓားပြားဖြင့် မိန်းကလေး၏ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဆေးအနှစ်များကို သုတ်လိမ်းပေးနေလေသည်။ တပည့်မလေး၏ မျက်နှာမှာ နီရဲကာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း၊ လင်းတုန်း၏ စကားသံအဆုံးတွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လှမ်းကြည့်လာကြလေသည်။

တံဆိပ်ပြားကို စောင်အောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေစေရန် သူက ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်၏။ မိန်းကလေးက သူ့ကိုလည်း သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်သွားစေရန်ပင်။ ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ လေသံက ချက်ချင်းပင် ခုခံကာကွယ်သည့် လေသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့်ပင်။

“ငါတို့ သူ့ကို မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တာ... ငါတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ တွေက သူ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် အတားအဆီး နယ်နိမိတ် တစ်ခု ချထားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက... တကယ်လို့ သူက ကျောက်စိမ်းအဆင့်ကို ရောက်မနေသေးဘူး ဆိုရင်တောင်... သူ့ရဲ့ ဓားက တန်ဖိုးကြီး ရတနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်...”

“ညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက် တစ်ခုခု မပါဘဲနဲ့တော့ မင်းတို့ဆီကနေ သူ လွတ်သွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ မာနကို မည်သို့ မြှောက်ပင့်ပေးရမည်ဆိုသည်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာကတည်းက သူ သင်ယူထားခဲ့သော်လည်း၊ ပီပီသသ စကားပြောရသည့် ဖိအားက သူ့ မေးရိုးကို ပူလောင်နေစေသည်။ လင်းတုန်း သူ၏ စကားစုများကို တတ်နိုင်သမျှ တိုတောင်းအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကို လိုက်ရှာနေတာ... သူ့ကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ...”

အဆုံးသတ်တွင် သူ၏ အသံထဲ၌ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်မှုများ စိမ့်ဝင်လာပြီး၊ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ မျက်ရည်များ ပြန်လည် မရောက်လာမီ နောက်ဆုံး စကားလုံးကို သူ ဖြတ်ချပစ်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ မိန်းကလေးက သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာနာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ပြီးတော့ နင် သူနဲ့ သွားတိုးတာလား... ကောင်းကင်ဘုံက နင့်ကို စောင်မပါစေ... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့နောက်ကို ထပ်မလိုက်တော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ မာနက ငါ့အသက်လောက် မတန်ဘူးလေ...”

ဆေးကုသပေးသူက ဆေးနှစ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ သုတ်လိမ်းပေးလိုက်ချိန်တွင် သူမက နာကျင်စွာ စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူ တစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မာန ဆိုတာ နင် ထင်ထားတာထက် ပိုအရေးကြီးတယ်... အကြီးအကဲတွေက အဲဒီ မိန်းကလေးကို အရေးမယူကြတာက... တပည့် တစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုအနေနဲ့ သဘောထားလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ကျသွားမှာစိုးလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သံမဏိအဆင့် ခြောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ... နောက်ထပ် အယောက် လေးဆယ် နီးပါးကိုလည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် နေမင်းနေ့ ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ဆီမှာ အကောင်းပကတိ ကျန်တဲ့သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ် အကြီးအကဲ ကများ တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို နှိမ့်ချမှာလဲ... အသက်အရွယ် တစ်ခု ရောက်လာတဲ့အခါ... ဂုဏ်မာန ဆိုတာ မင်းဆီမှာ ကျန်ရစ်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ...”

လင်းတုန်း စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ ပါးစပ်မှာ ကြိုးဖြင့် ချည်ပိတ်ထားခံရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ ဆေးကုသပေးသူက သတိထားမိသွားပြီး သူမ၏ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို အောက်ချထားကာ၊ အနီးရှိ ဇလုံတစ်ခုထဲတွင် လက်များကို ဆေးကြောလိုက်လေသည်။ သူမက လင်းတုန်း၏ ဘေးဘက်သို့ လျှောက်လာပြီး၊ အေးစက်သော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏ မျက်နှာ ဘေးဘက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒဏ်ရာရထားသော မိန်းကလေးက ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းလိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။

“တကယ်လို့ မင်း သူ့ နောက်ကို လိုက်ချင်ရင်... မင်းဘာသာမင်းပဲ သွားရလိမ့်မယ်... အကြီးအကဲတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ပေးပေး... ဒီအချိန်မှာ အဲဒီကိစ္စအတွက် အသက်စွန့်ရဲတဲ့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ မသိဘူး... တောင်ရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းက ဂူတစ်ခုထဲမှာ သူ့ကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တာ... ဘိုးဘေး ဂူသင်္ချိုင်းကနေ အထက်ကို မိုင်အနည်းငယ်လောက် ဝေးတယ်... ညတိုင်း ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကြားထဲ သူ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေသလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး... စမားရ ရဲ့ အလင်းကွင်းက အဲဒီအကောင်တွေကို ပျားရည်နားက ယင်ကောင်တွေလို စုဝေးလာစေတာ...”

ဆေးကုသပေးသူက သူ၏ နံရိုးများကို ဖိစမ်းလိုက်၏။ သူ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ရ၏။

“ဘာမှတော့ မကျိုးဘူး...”

သူမက ကြေညာလိုက်သည်။

“မင်း ကံကောင်းတယ်... မင်းဘာသာဆိုရင်လည်း သီတင်းပတ် နည်းနည်းလောက် ကြာရင် ပျောက်သွားမှာပါ... ဒါပေမဲ့ အောက်ဘက် တောင်ကြား ဆီကနေ ငါတို့ ဆေးမြစ်တွေ အခုလေးတင် ရထားတယ်... ဆူးမြက်တွေ ပိုနေလို့ ငါတို့ ဒီဆေးလုံးတွေ တစ်သုတ် ဖော်ထားလိုက်တယ်... အကြီးအကဲ ရဲ့ အမိန့်ပဲ... ဓားသူတော်စင် ရဲ့ တပည့် နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ့် ဘယ်သူမဆို... တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားဖို့ ဒါတွေထဲက တစ်လုံး ရလိမ့်မယ်...”

သူမက လက်မနှင့် လက်ညိုးကြားတွင် သေးငယ်သော ဆေးလုံးလေး တစ်လုံးကို ညှပ်ထားလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အနီနှင့် အစိမ်းရောင် ဖြစ်ပြီး၊ အနံ့မှာ အလွန်စူးရှလွန်းသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးထွက်တော့မည်ဟုပင် သူ ထင်လိုက်မိလေသည်။

“ဒါက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ် အတွက်တော့ ဘာမှ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း မင်း သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အဲဒါကို လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ လိုက်... အရုဏ်သုံးကြိမ် တက်လို့မှ ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်လို လန်းဆန်းမလာဘူးဆိုရင်... ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့... ပြဿနာက ငါထင်ထားတာထက် ပိုနက်ရှိုင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”

လင်းတုန်းက သူမကို အရိုအသေပေးသည့် ဟန်ပန်လေး ပြသလိုက်၏။ နံရိုးများ နာကျင်နေသည့် အနေအထားနှင့် ထိုင်လျက်သားမှ သူ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ၎င်းကို လက်ခံကာ ပြန်လည် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး၊ ဆေးလုံးကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

၎င်းကို သောက်သုံးရခြင်းက ရိုက်နှက်ခံရခြင်းထက်ပင် ပိုဆိုးလေသည်။ သူ ၎င်းကို မျိုချလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံ ခြင်းကို စတင်လိုက်ရာ၊ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာပင်၊ အပ်များက သူ၏ အရေပြား အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ထိုးဆွနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ချွေးများ ပေါက်ပေါက်ကျလာပြီး ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ ရင်း၊ သူ၏ မာဒြာ များကို ကုသရန် လိုအပ်သော နေရာများဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။ အသက် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်စာမျှ ရှူပြီးချိန်မှာပင်၊ သူ လက်လျှော့ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးရှိ မိန်းကလေးက ကိုယ်ချင်းစာနာစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

“ငါလည်း အဲဒီထဲက တစ်လုံး သောက်ထားပြီးပြီ... ဒါက သူ့နောက်ကို ထပ်မလိုက်တော့ဖို့ ပိုတောင် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်နေသေးတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒုတိယ တစ်လုံး ငါ ထပ်မသောက်နိုင်တော့လို့ပဲ...”

သူမက အချိန်ပိုကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နည်းနည်းချင်းစီ လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ ရင် ပိုအဆင်ပြေတယ်... တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်လောက်တော့ ပိုကြာသွားမယ်... ဒါပေမဲ့ နှိပ်စက်ခံရသလောက်တော့ မဆိုးဘူးလေ...”

လင်းတုန်းက ထိုအကြံဉာဏ်ကို ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း၊ သူ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဆေးလုံး၏ စွမ်းအင်များကို သွေးကြောများထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ကာ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းတင်လိုက်ပြီး၊ စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြမှု သက်သက်ဖြင့် ထိုနေရာတွင် ထိန်းထားလိုက်လေသည်။ ယခင်က သူ ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုများ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ယခင်ကဆိုလျှင်၊ ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့်ကို ရှာဖွေရခြင်းက အလှမ်းဝေးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုတော့၊ ၎င်းက သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေလေပြီ။ သူမက သူ့ကို အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လေသည်။ သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေသရွေ့၊ နောက်ထပ် ကာဇန် မာဒဲရက် တစ်ယောက် အမြဲတမ်း ပေါ်လာဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်ထက် ပို၍ ဘာမှ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မနက်မှသည် ညအထိ၊ လင်းတုန်း ကျင့်ကြံ နေခဲ့သည်။ ၎င်းက သူ့ကို အတွင်းပိုင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ အပ်ဖြင့် ထိုးဆွနေခြင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ ထိုနာကျင်မှုများကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းသွားခွင့် ပြုထားလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ဤအရာသည် သူ၏ လက်ရှိဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် သူ သည်းခံရမည့် အရာအားလုံး ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းကို အလွန်နည်းပါးသော ပေးဆပ်မှု တစ်ခုအဖြစ် သူ သတ်မှတ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝှိုက်ဟောသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် မှ အခြား အကြီးအကဲများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေလေသည်။ ခန်းမဆောင် အသီးသီးမှ အကြီးအကဲများ အားလုံး တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်တည်း စုဝေးလေ့ရှိခြင်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသော်လည်း၊ သူတော်စင်၏ တပည့် ကိစ္စမှာ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အပြည့်အဝကို ရယူရန် လုံလောက်သော ဘေးဒုက္ခကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

အခန်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျူဖျာများ ခင်းထားပြီး အိုးရပ်စ် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အလှဆင်မထားသည့် နံရံများ ရှိသည်။ အကြီးအကဲ တစ်ဦးစီတိုင်းက ပြန့်ပြူးသော ကူရှင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ခွက်တစ်ခွက်ဆီမှ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးနေကြလေသည်။ ၎င်းမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် တန်းတူညီမျှမှု ဝန်းကျင်တွင် ကျင်းပသော ယဉ်ကျေးသည့် အစည်းအဝေးတစ်ခု ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက ကူရှင်ကိုရော လက်ဖက်ရည်ကိုပါ လက်မခံဘဲ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေလေသည်။ သူ၏ ဤနေရာရှိ အစီအစဉ်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးက ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

"ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းအဆင့် တိုင်းက ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတယ်... ငါတို့ အခုချက်ချင်း ဂူသင်္ချိုင်းဆီကို အတူတူ ချီတက်သွားလို့ ရတယ်... တကယ်လို့ ဓားသူတော်စင် က ရွှေအဆင့် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင်... သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က ငါတို့အားလုံး ပေါင်းထားတဲ့ အင်အားကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အကြီးအကဲ အချို့က အချင်းချင်း အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။ အခြား သူများစွာကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်နေကြလေသည်။ သူတို့က သူ့ကို အလေးအနက် မထားကြကြောင်း သူ သိထားလေသည်။ အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဂျီကျနေသည့်အလား စူးရှသော လေသံဖြင့် သူ စကားပြောနေချိန်တွင် သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလေးအနက် ထားနိုင်ကြမည်နည်း။

"ဘိုးဘေးရဲ့ အနားယူရာ နေရာကို ငါတို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သွားမနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး..."

မဟာအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ မဟာ အကြီးအကဲသည် ဝှိုက်ဟောမျက်မြင်တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျောက်စိမ်းအဆင့် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ ပြင်ပမှ လာသော ထို ထူးဆန်းသည့် ဓားသူတော်စင် ပင်လျှင် မဟာအကြီးအကဲ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များအပေါ် အထင်ကြီးလေးစားကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ဖူးလေသည်။

"တခြား အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေတာကကော ဘိုးဘေး ရဲ့ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအလောင်းနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အရိုင်းဆန်တဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကကော..."

ဝှိုက်ဟောက ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဂူသင်္ချိုင်းကို အခုထိ ရှင်းလင်းမပစ်သေးတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး..."

"မင်း ဒီမှာမှ မရှိခဲ့တာ..."

အကြီးအကဲ ရာမ် က ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့မည့်အလား ရှိနေလေသည်။

"ကျောင်းတော် ရဲ့ အကျိုးအတွက် သူတော်စင်ကို ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မှာ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာကနေ အခုထိ ငါ ပြန်မကောင်းသေးဘူး... ပြီးတော့ ငါက ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို မောင်နှမ တချို့ထက်စာရင် ကံကောင်းခဲ့သေးတယ်..."

ဝှိုက်ဟောက ထိုအချက်ကို သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။ အခန်းထဲတွင် ကွက်လပ် သုံးလေးနေရာခန့် ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ဓားသူတော်စင် ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာမှ အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့သော ကျောက်စိမ်းအဆင့် များ၏ နေရာများ ဖြစ်လေသည်။ ဝှိုက်ဟောနားလည်ထားသလောက်ဆိုလျှင်၊ ထိုလူ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် သူတို့က အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့တိုင်အောင်... သူတော်စင်က သေဆုံးဒဏ်ရာရသူ အရေအတွက် အများအပြားကို ချန်ရစ်ထားခဲ့နိုင်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ နယ်ရုပ်များကို နေရာမှန် ချထားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာက ဝှိုက်ဟော၏ ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုကြီး ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

***

အပိုင်း(၆၀)

ဝှိုက်ဟောက ဆက်၍ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အဲဒီမှာ မရှိခဲ့ဘူး... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေတာပေါ့... ခင်ဗျားတို့ထဲက လူနည်းနည်းလောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်ဆိုရင်... ဒါမှမဟုတ် သံမဏိအဆင့် တစ်စုကို ခေါ်သွားခွင့် ပြုမယ်ဆိုရင်... ဂူသင်္ချိုင်းကို ကျွန်တော် သွားရောက် စစ်ဆေးပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်... အဲဒီ ဧည့်သည် ရဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်လို ပြန်ယူရမလဲ ဆိုတာကို အတူတူ အဖြေရှာကြတာပေါ့... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဓားကိုလည်းပဲ..."

ဝှိုက်ဟောက ဓားသူတော်စင် အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်ထားလေ့ရှိသော ရှားပါးသည့် သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို များစွာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားသော်လည်း၊ အခြား အကြီးအကဲ အများအပြားက ထိုလူ၏ ဓားကို လိုချင်တပ်မက်နေကြကြောင်း သူ သိထားလေသည်။ သူတော်စင်သည် ထိုဓားဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို စွမ်းဆောင်ပြခဲ့သည်။ ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုက သူတို့ ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး၏ အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ထားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့က လက်နက်ကို ကျရာနေရာတွင် ဒီအတိုင်း ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက ဝှိုက်ဟောကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ အန်ဆပ်စ်က ဝှိုက်ဟောတွင် မုတ်ဆိတ်မွေး မပေါက်နိုင်တော့ကြောင်းကို အလေးအနက် ပြသသည့်အလား၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်တိုလေး တစ်လျှောက် လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က ဓားကို ကိုင်ထားတယ်..."

ဝှိုက်ဟောက နောက်ပြောင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိမရှိ ရှာဖွေရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် လက်နက်များကို အသုံးမပြုကြပေ။ ဓားသဘာဝ မာဒြာ ဖြင့် အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားသည့် စစ်သည်တော် တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ပင်လျှင်၊ အခြား ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ယူမည့်အစား ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားသွားကိုသာ ကြီးထွားလာစေမည် ဖြစ်သည်။

လူများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ ကဲ့သို့ပင်၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဆင့်တက်နိုင်ကြသော်လည်း၊ တစ်ခုခုက ထိုမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်နိုင်သည်ဟု တွေးတောခြင်းက ဟာသ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလောက်တောင် တည်ငြိမ်နေတာလား..."

အတည်ပြုချက် ရယူရန် မဟာအကြီးအကဲထံသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း သူက မေးလိုက်သည်။ မဟာအကြီးအကဲမှာ အနည်းဆုံး အကြီးအကဲ ရာမ် လောက် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အသက်အရွယ်က သူ့ကို မမှေးမှိန်စေခဲ့ပေ။ သူသည် တောင်ကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ အခြား မည်သူ့ထက်မဆို နေရာ နှစ်ဆခန့် ယူထားသည့် ဧရာမ ကြွက်သားတုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

"သူ့ကို အတင်း ထွက်လာအောင် လုပ်ဖို့ ငါတို့ နယ်နိမိတ် အစီအရင် တစ်ခု ချဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်..."

မဟာအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဓားကို သုံးပြီး ပထမဆုံး အလံတိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်... ငါတို့ အစီအရင် တစ်ခု ချဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အချိန်တိုင်း... သူက အဲဒီ အစီအရင် ကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်... ဒါမှမဟုတ်... အစီအရင် ချနေတဲ့သူကို သတ်ပစ်တယ်..."

ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် စကားပြောဆိုနိုင်သည်၊ အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ပြီး သဘောတူညီမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း... သူတို့၏ နယ်ပယ်က အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလေသည်။ သူတို့ထံတွင် ဘဝဟောင်းမှ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစများသာ ရှိပြီး၊ ထိုမှတ်ဉာဏ်များ၏ ပြင်ပရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အရိပ်များမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသေးစိတ်များ ပိုမို ရရှိလာလျှင်တောင်မှ ထိုထက်တော့ သိပ်မပိုပေ။

သို့သော် ဤတစ်ကောင်ကတော့ အစီအရင်ကို နားလည်ကြောင်း၊ ၎င်းကို ဆန့်ကျင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲ တိုက်ခိုက်နိုင်ကြောင်းနှင့် ရန်သူ၏ အားနည်းချက်များကို ထိုးနှက်နိုင်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက မဟာဗျူဟာကျကျ တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါ တကယ်ကော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဟုတ်ရဲ့လား..."

ဝှိုက်ဟောက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်က အရမ်းကို ရှင်းလင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဓားသူတော်စင်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို တုပဖို့ နည်းစနစ် တစ်ခုခုကို အသုံးပြုသွားတာများလား ဆိုပြီး ငါတို့ ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးခိုင်းကြည့်ခဲ့သေးတယ်... အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါတို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိတယ်... သူက ငါတို့ မြင်ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် အများကြီး... အများကြီး ပိုပြီး ကျော်လွန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ သက်သက်ပဲ..."

ထိုအတွေးကြောင့် ဝှိုက်ဟော၏ စိတ်အာရုံက ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ရန်အတွက်... ဓားသူတော်စင် သည် အမှန်တကယ်ပင် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ လိုအင်ဆန္ဒက နှစ်ဆ တိုးလာလေသည်။ ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် သယ်ဆောင်ထားသမျှ အရာတိုင်းက တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အခု ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ..."

ဝှိုက်ဟောက ပြောလိုက်၏။ သူ အမှန်တကယ်ပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဆိုသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အိပ်မက်ဆိုးများ၏ အရာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုဝိညာဉ်တွင် သူတို့၏ ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ အကြီးအကဲများအနေဖြင့် အထူး သတိထား၍ လှုပ်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီအခြေအနေကို သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ ခင်ဗျားတို့ ပညာရှိပါတယ်... ကျွန်တော်က ဗဟုသုတ မရှိလို့ ပြောမိတာပါ..."

သူက တောင်းပန်သည့် အနေဖြင့် မဟာအကြီးအကဲကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်မလေး အကြောင်းကကော... တကယ်လို့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က သူ့ကို မှတ်မိနေသေးတယ် ဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို အလောင်းနဲ့ ဝေးရာဆီ မြှူခေါ်လို့ ရနိုင်တယ်..."

ဓားသူတော်စင်၏ တပည့် အပေါ် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။ သူမသည် ထိုလူ၏ နောက်သို့ အမြဲတမ်း လိုက်ပါလေ့ရှိသော်လည်း၊ ထိုအချိန်က ဝှိုက်ဟောသည် သူတော်စင်ကို လှည့်လည်သွားလာနေသော ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်ထက် မပိုဟုသာ ထင်မြင်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တပည့်သည်လည်း ထူးခြားသောသူ တစ်ယောက် ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဓားသူတော်စင်သည် ရွှေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင်တော့ ပုံရိပ်က ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သော၊ ခေါင်းတုံးတုံးထားသည့် အဘွားအို တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကျောင်းတော် မှာရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ သံမဏိအဆင့် တိုင်းလိုလိုကို သူ့ဆီ လွှတ်ခဲ့တာ သီတင်းပတ်တွေချီ နေပြီ... သူက သူတို့ကို အသေ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်တာချည်းပဲ... ငါတို့က သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခမ်းခြောက်သွားအောင်၊ သူ ကျရှုံးသွားတဲ့အထိ ဖိအားပေးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ တပည့်တွေကပဲ အရင် ကျရှုံးသွားမယ့်ပုံ ပေါ်နေတယ်... အခု ဓားသူတော်စင် ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ငါတို့ သိရပြီဆိုတော့... ဒါကလည်း ယုတ္တိတန်ပါတယ်လေ... ရွှေအဆင့် ရဲ့ တပည့်ဆိုတာ ထူးကဲသာလွန်နေရမှာပေါ့..."

ဝှိုက်ဟောသည် ယခုလေးတင် တောင်းပန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ပြဿနာရှာရန်က သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မလျော်ညီသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ မိုက်မဲမှုများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

"သံမဏိအဆင့် တွေက သူ့ကို ဖမ်းဖို့ ကျရှုံးခဲ့တယ်... အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့က... သံမဏိအဆင့် တွေကို ထပ်လွှတ်ခဲ့တယ်ပေါ့..."

မဟာအကြီးအကဲ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှနေ၍ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရန်သူက တပည့် တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ... ပြီးတော့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က ဘယ် အကြီးအကဲ ကများ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှင်းလင်းဖို့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကို အပဲ့ခံမှာလဲ..."

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောသည် ပေါက်ကွဲမထွက်သွားစေရန် သူ့ကိုယ်သူ အလွန် ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ ဤအရာက သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ မိုက်မဲမှုက သူ့ အတွက် အကျိုးအမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို လည်ပင်းညှစ် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီ အကြီးအကဲက လုပ်မယ်... ဓားသူတော်စင် ရဲ့ ရတနာတွေက ငါတို့ကို တောင်ကြား ထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစု ဖြစ်လာစေနိုင်တယ်... ဒါမှမဟုတ်... သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... ဒါက ငါတို့ ကျောင်းတော် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာ... အဲဒီကိစ္စထက် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်မာနကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပိုပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်မှာလဲ..."

"ငါတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတာက ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်မာန မဟုတ်ပါဘူး..."

အကြီးအကဲ ရာမ် က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါ... ဂုဏ်သတင်း မရှိရင်... ကျောင်းတော် ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး... ကလန် တွေက သူတို့ရဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်တွေကို ရွက်ဝါကြွေ ကျောင်းတော် ဒါမှမဟုတ် သန့်စင်သော လေဟုန် ကျောင်းတော်ဆီ ပို့ပစ်ကြလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ငါတို့က သန့်စင်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အားလုံးကို ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တွေထဲမှာပဲ စိုက်ပျိုးရိတ်သိမ်းဖို့ ဖိအားပေးခံရလိမ့်မယ်... အပြင်မှာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင်နေတဲ့သူတွေ တောင်မှ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ငါတို့နဲ့ အပေးအယူ လုပ်ကြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ဝှိုက်ဟောက သူ့ကိုယ်သူ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ပဲ ရှင်းခိုင်းလိုက်လေ... ကျောင်းတော် ရဲ့ ဂုဏ်မာနလည်း မညစ်နွမ်းတော့ဘူး... ဟုတ်တယ်မလား..."

အခြား အကြီးအကဲများမှာ မသက်မသာဖြင့် ကိုယ်နေဟန်ထား ပြောင်းလိုက်ကြသော်လည်း၊ မည်သူကမျှ အသံထွက် မပြောလာကြပေ။ သူတို့၏ စိတ်များ မည်သို့ အလုပ်လုပ်နေကြသလဲ ဆိုသည်ကို သူ သိလေသည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟော၏ အခြေအနေမှာ ဤအခန်း၏ ပြင်ပတွင် လူသိများသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ပြင်ပ အဖွဲ့အစည်း အားလုံးကို သူသည် ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ကျောက်စိမ်းအဆင့် သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အလွန် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခွင့် ပြုထားကြသည်။

သူ၏ အစီအစဉ်က ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို အထင်အမြင်လွဲမှားမှု တစ်ခုအပေါ်တွင် အခြေခံကာ ထောက်မထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့်... မည်သူကမျှ ပထမဆုံး သဘောတူသူ မဖြစ်ချင်ကြပေ။

သို့သော် ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ၊ မည်သူကမျှလည်း ၎င်းကို မဖျက်ဆီးကြပေ။ သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းက အခြား တစ်စုံတစ်ယောက် အရင် အလျှော့ပေးလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

"မင်း သင့်တော်သလို လုပ်နိုင်ပါတယ်..."

မဟာအကြီးအကဲက ပြောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဝှိုက်ဟောတစ်ခါမျှ လက်ခံမရရှိဖူးလောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်မှု အနည်းဆုံး အတည်ပြုချက် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် သူ သဘောကျသလို လုပ်ဆောင်ခွင့် ရနေသရွေ့တော့၊ ၎င်းက အရေးမကြီးပေ။

"အရင်တုန်းက အဲဒီ မိန်းကလေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတဲ့ သံမဏိအဆင့် တွေကို ကျွန်တော် လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အသစ်တချို့ကိုပါ လိုအပ်မယ်..."

"မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဆေးကုသရေး ခန်းမဆောင် ကနေ ငါးယောက် တစ်စုကို ဆင်းခွင့်ပေးလိမ့်မယ်... သူတို့ကို မင်းဆီ သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်မယ်... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမား အသစ်တွေ အတွက်ကတော့... မနေ့ကတင် မင်းကိုယ်တိုင် နှစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

ဝှိုက်ဟောသည် လင်းတုန်းက သူခေါ်လာသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ကို လွန်စွာ မုန်းတီးသော်လည်း၊ အကြီးအကဲ များက သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ငြင်းဆန်နေခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်... မဟာ အကြီးအကဲ..."

"သူတို့ကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်... ဘယ်လိုပဲ အဆုံးသတ်သွားပါစေ... သူတို့အတွက် ပညာရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ..."

သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ တပည့်သစ်များ၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန် မနေခဲ့ကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက် ပါသွားမည် မဟုတ်ပါလား။ ကိစ္စက လက်တွေ့အားဖြင့် ပြေလည်သွားလေပြီ။

ဝှိုက်ဟောသည် သူ့ထံတွင် ရှိသောအရာဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကာဇန် မာဒဲရက်သည် အတော့်ကို သန်မာပြီး ဖန်တီးရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်တန်း နှလုံးသား လမ်းစဉ် ကို သင်ယူထားသဖြင့်၊ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ လမ်းစဉ် ကို ဘယ်သောအခါမျှ လျှောက်လှမ်းမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျောင်းတော် ကိုတော့ အကျိုးပြုနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နံရံများကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး၊ ၎င်းက ကောင်မလေးကို ထောင့်လှောင်ပိတ်ထားရန် ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဓားသူတော်စင်၏ တပည့် တွင် လက်နက်များ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်များ ပြတ်လပ်နေမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာများ မရှိတော့ပေ။