အခန်း (၆၃-၆၄)

အပိုင်း(၆၃)

ယီရင်က ဓားပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး၊ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ လိုချင်တာ မရမချင်း ဒါမှမဟုတ်... သူတို့ဆီမှာ သွေးတွေ ခမ်းခြောက်သွားတဲ့အထိ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကို ငါ ခုတ်ထစ် ဖြတ်သန်းသွားမှာ... အဲဒါ နင်အတွက် ပြဿနာ ရှိလား...”

“နင့်မှာ ဝေ့ ကလန် အပေါ် ရန်ငြိုး ရှိလား...”

“ဘယ်သူ...”

သူက ရိုးသားပုံပေါက်စေရန် မျှော်လင့်လျက်၊ သူမကို ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး... ငါ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ အပေါ် ဘာမှ ကျေးဇူးဆပ်စရာ မလိုဘူး... သူတို့ကို မီးရှို့ပစ်ပြီး တောင်ကြီးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပါ... အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး...”

သူမက သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အချိန်အတော်ကြာသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ စိတ်လျှော့လိုက်လေသည်။

စိတ်လျှော့လိုက်သည်ထက်စာလျှင်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းက တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်တည်း အရှုံးပေးလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမသည် ချောက်ကမ်းပါး နံရံကို မှီလျက် နှင်းပြင်ကွက် တစ်ခုပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မည်းနက်သော သွေးခြည်ဥများက ပိုးသားကဲ့သို့ အမာရွတ် ကွန်ရက်များနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

“နင် လိမ်နေတယ် ဆိုတာ ရှင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါဟာ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ က ထောင်နိုင်သမျှထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံး ထောင်ချောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ထောင်ချောက် တစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ အာမခံပါရစေ... ငါတို့ အတူတူ ပူးပေါင်းဖို့ ငါ လိုချင်တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုးကို အလိမ်အညာ တစ်ခုနဲ့ ငါ စတင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက်၊ သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုလက်မှာပင် လက်ကောက်ဝတ်မှသည် လက်ချောင်းထိပ်များအထိ အမာရွတ် ကွန်ရက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

“နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆို...”

ထိုလက်ကပင် ထောင်ချောက် တစ်ခုဖြစ်နေသည့်အလား သူ အေးခဲသွားလေသည်။

“အမ်...”

“ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုကြမယ်... ပြီးရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်လို့ရပြီ... နင် လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို မလိမ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သစ္စာဆိုပြီးသွားရင်တော့... ငါတို့ လှည်းတစ်စီးတည်းကို အတူတူ စီးရပြီပဲ...”

ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ထားသော သစ္စာတစ်ခုကို ဖောက်ဖျက်မိလျှင် ဘာဖြစ်လာမည်လဲဆိုတာကို လင်းတုန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူကမျှ ထိုအကြောင်းကို မပြောကြသောကြောင့်ပင်။ ကျင့်ကြံသူများ ထိုကဲ့သို့ သစ္စာဆိုကြသည်ဟူသော ကောလာဟလများကိုသာ သူ ကြားဖူးခဲ့ပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင်... ထိုကောလာဟလများက အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ သဘောတူညီကြသည်။

သင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားလေလေ၊ သစ္စာက ပိုပြီး ချည်နှောင်မှု အားကောင်းလေလေ...

ဟူ၍...။ အခြေခံအဆင့် တွင်၊ သူ၏ အမြုတေ အား အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်ရုံဖြင့် သူ လွတ်မြောက်သွားနိုင်လေသည်။

သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်အနေဖြင့် (တကယ်တော့၊ သူမက တံဆိပ်ပြား ဝတ်ဆင်မထားသဖြင့် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်ကို သူ သေချာ မသိပေ) သံမဏိအဆင့် သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းအဆင့် တစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ သူမ၏ သစ္စာဆိုမှုက အများကြီး ပိုပြီး လေးနက်မည် ဖြစ်သည်။ သူမက ပိုမို ကြီးမားသော စွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူက သဘောရိုးဖြင့် ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

သို့သော်လည်း၊ သူ တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘများပင်လျှင် လက်ထပ်ခဲ့ကြစဉ်က သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို တိုင်တည်၍ အချင်းချင်း သစ္စာမဆိုခဲ့ကြပေ။

ယီရင် က သူ့ကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သူမ၏ လက်ကို ယူကာ၊ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ သူမကလည်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိုနည်းတူပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်... သို့သော် အများကြီး၊ အများကြီး ပို၍ ပြင်းထန်လေသည်။ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ မသွားစေရန် သူ အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်ထားရလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က အေးစက်နေသည့်တိုင် သူ ချွေးထွက်လာသည်။ သူ သစ္စာဆိုရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမက ၎င်းကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်မည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ အဲ့တာ မလုပ်ခင်မှာ ဒီကိစ္စကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စဉ်းစားသင့်...”

သူ စပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူမက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

“နင်က ငါ့ကို ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကနေ လွတ်မြောက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးရမယ်... ပြီးတော့ ငါက နင့်ကို အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး... အပြင်ဘက်မှာ နင် တည်ငြိမ်ပြီး အခြေတကျ ဖြစ်သွားတဲ့အထိ နင့်ကို လုံခြုံအောင် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုတယ်...”

သူမ၏ မာဒြာ အနည်းငယ်က သူ၏ လက်မှတစ်ဆင့် လျှောဆင်းလာပြီး သူ၏ သွေးကြောများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ ၎င်းက သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ဓားတစ်လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ပွတ်ဆွဲသွားသည့်အလား စူးရှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။ သူက သူမ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို လိုက်လုပ်ကာ၊ သူမ၏ မာဒြာ နောက်သို့ လိုက်၍ သူ၏ မာဒြာ ကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

“ငါ... ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ဟာ... ဓားသူတော်စင် ရဲ့ တပည့် ဖြစ်တဲ့ ယီရင် ကို... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ရဲ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်မြောက်အောင် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ပြီး သစ္စာဆိုပါတယ်... အဲဒီအတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့... အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ကနေ အဝေးကို... အပြင်ဘက်က နယ်မြေတွေဆီကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့နဲ့... အဲဒီအချိန်အတွင်း သင့်လျော်တဲ့ အကာအကွယ် ပေးဖို့ကို မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျမလာသလို၊ သူ၏ ဝိညာဉ် တင်းကြပ်သွားသည်ကိုလည်း သူ မခံစားရပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်က ပြောင်းလဲမသွားပေ။ အခြား သက်ရောက်မှု တစ်ခုခု ရှိလာမည်လားဟု သူ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း၊ ယီရင် က သူမ၏ လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်လေသည်။

“နင်က အရမ်းကို တရားဝင်ဆန်ဆန်နဲ့ သေသေသပ်သပ် ပြောသွားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး... နင် ပြောချင်တာကို ပြောလိုက်ရင်... နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျန်တာကို ဆက်လုပ်သွားလိမ့်မယ်...”

သစ္စာဆိုချက်ကို သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ထွင်းထုထားသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဟု မျှော်လင့်နေသည့်အလား၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်ကို မသေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အလုပ်ဖြစ်သွားလား...”

“ဒါက ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် တစ်ခု မဟုတ်ဘူး... ကတိတစ်ခုပဲ... အလုပ်ဖြစ်သွားပြီ...”

သူမက ကျောက်တုံးကို ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခု ငါတို့က လေးကြိုးလို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့... နင် ငါ့ကို အမှန်တိုင်း ပြောလို့ရပါပြီ... နင်က ငါးစာ တစ်ခုပဲ... ဟုတ်တယ်မလား...”

လင်းတုန်းတွင် စော်ကားခံရစရာ ဂုဏ်သိက္ခာ သိပ်များများစားစား မရှိသော်လည်း၊ သူ ပေးထားသော စကားအပေါ် သူမ၏ ထပ်တလဲလဲ သံသယ ဝင်မှုများက သူ၏ ဂုဏ်မာနကို စတင် ထိခိုက်လာစေလေသည်။

“တကယ်လို့ အဲဒါက နင့်ကို ယုံကြည်သွားစေမယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုင်တည်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ် သစ္စာဆိုပါ့မယ်... အစစ်အမှန် သေမျိုးမဟုတ်တဲ့ တမန်တော် တစ်ပါး ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့တာပါ...”

သူမက သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။

“ဝက်တစ်ကောင်လို သွေးထွက်အောင်သာ လှီးချလိုက်စမ်း... နင် နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ...”

“ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ လိမ်လည်း မလိမ်ဘူး... သူက ငါ့ကို သေရာကနေ ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာ...”

“ပြီးတော့ သူက... သူက ငါ့ကို ကယ်တင်စေချင်ခဲ့တာလား... နင့်ကို သုံးပြီလေ...”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယီရင် ၏ အသံက သံသယဖြစ်နေပုံ မပေါ်တော့ဘဲ၊ ရှုပ်ထွေးနေပုံရလေသည်။ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်ကောင်း ပါဝင်နေနိုင်သည်။

လင်းတုန်းသည် သူမကို အမှားမပြင်ပေးချင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်အထိ သူ ရိုးသားခဲ့လေပြီ။

“ငါ့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တဲ့ နေရာမှာ သူ့ဆီမှာ ရည်ရွယ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက နင့်ကို ကယ်တင်စေချင်တယ် ဆိုတာကိုတော့ ငါ သေချာ သိတယ်...”

သူမကို ခြေစုံရပ်နိုင်အောင် ဆွဲထူပေးရန် သူ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ဓားကို နောက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“တကယ်လို့ ရမယ်ဆိုရင်... အဲဒီကိစ္စကို ငါတို့ စတင်ချင်ပါတယ်... အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းက ဘယ်လောက် ဝေးလဲ...”

သူမ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

“နင်သိအောင် ပြောရရင်... နင်က သူတို့နဲ့ အတူတူပဲလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ...”

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နင် ငါ့ကို ယုံသွားပြီ မဟုတ်လား...”

အကယ်၍ ဝိညာဉ်-သစ္စာဆိုခြင်း တစ်ခုက သူ၏ ရိုးသားမှုကို သူမ ယုံကြည်လာစေရန် မလုံလောက်ဘူးဆိုလျှင်၊ ဘယ်အရာက လုံလောက်မည်ကို သူ မသိတော့ပေ။

“ယုံပါတယ်... နင် ခေါင်း တစ်ခုခု ချွတ်ယွင်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို... တမန်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... နင် လိမ်နေတယ်လို့တော့ ငါ မငြင်းတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့ဆီကို ဦးတည်လာနေတဲ့ လက်နက်ကိုင် တိုက်ခိုက်ရေးသမား ခုနစ်ယောက် အကြောင်းကို နင့်ကို သတိမပေးခဲ့မိတာကို ငါ နောင်တရနေပြီ...”

လင်းတုန်း၏ အကြည့်က ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားလေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ... နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ... သူတို့ ဘယ်တော့ ဒီကို ရောက်လာကြမှာလဲ..."

***

အပိုင်း(၆၄)

ယီရင်က လက်ညိုးကို စက်ဝိုင်းပုံစံ လှည့်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကို အစီအရင် အလံ တွေနဲ့ ငါ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချထားတယ်... ဒါက စွမ်းအားကြီးတဲ့ နယ်နိမိတ် တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအင်လည်း အများကြီး မယူဘူး... ဒါပေမဲ့ ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ အာရုံခံနိုင်တယ်... အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှာ မိုင်ဝက်လောက် အကွာအဝေးအထိ ရှိတယ်..."

နယ်နိမိတ် ပိုကြီးလေလေ၊ အစီအရင် က ပိုမို ရှုပ်ထွေးလေလေဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လည်ပတ်ရန် မာဒြာ ပို၍ လိုအပ်လေလေ ဖြစ်သည်။ အချက်ပေး နယ်နိမိတ် တစ်ခုမှာ အရှင်းလင်းဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး အမျိုးအစားများထဲတွင် ပါဝင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူကတော့ တစ်မိုင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော အရာတစ်ခုကို အသက်သွင်းနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရွေးချယ်စရာများကို ချင့်ချိန်နိုင်ရန် သူက ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံးကို အလျင်အမြန် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"စောစောက နင် ငါ့ကို ပုန်းနေခဲ့တာဆိုတော့... ဒီနား တစ်ဝိုက်မှာ နင် ပုန်းစရာ နေရာတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်... ငါတို့ ပုန်းပြီး စောင့်နေလို့ ရပါတယ်..."

သူမက ရူပါရုံ ပုံရိပ်များထဲတွင် သံမဏိအဆင့် များကို သူမ တိုက်ထုတ်ခဲ့သော ချောက်ကမ်းပါး၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"နင် မြင်နိုင်မယ်လို့ ယူဆရတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းက အဲဒီမှာ ရှိတယ်... အဲဒါက တိမ်တဲ့ ဂူတစ်ခုဆီကို သွားတဲ့လမ်းပဲ... ဖွတ်တစ်ကောင်ရဲ့ အရေခွံထက်တောင် ပိုကျပ်နေသေးတော့... နင်တော့ ဝင်ဆံ့မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတုန်းက အဲဒါကို ငါ တွေ့ခဲ့တာ... ပြီးတော့ ညတိုင်း အိပ်စက်ခွင့်လေး နည်းနည်းပါးပါး ရဖို့ အဲဒီထဲကို ငါ အတင်းတိုးဝင်ရတယ်..."

ထို့ကြောင့် ပုန်းနေခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူက အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့် ကို သူ့ဘာသာ လိုက်ရှာနေဟန် ဆောင်၍ ရနိုင်လေသည်။ သူသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်၊ သူတို့က သူ့ကို ယုံကြည်ကောင်း ယုံကြည်နိုင်လေသည်။ သို့သော် အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင်၊ ယီရင် သည် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ယောက်ကို သူမ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို လုပ်ကြည့်ရအောင်... နင်က ဂူထဲမှာ ပုန်းနေ... ငါ အပေါ်တက်သွားပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောမယ်... သူတို့ကို လမ်းမှားအောင် လမ်းလွှဲပေးလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်မယ်... သူတို့ အခု ဘယ်မှာလဲ..."

ယီရင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ ဂူဆီသို့ မသွားခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရောက်နေပြီး၊ လက်က ဓားပေါ်တွင် ရှိနေလေသည်။

"ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဆရာ ငါ့ကို ပထမဆုံး သင်ပေးခဲ့တဲ့ အရာကတော့... အချိန်တန်လာပြီဆိုရင်... သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ... ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးတဲ့..."

သူမ၏ စကားများမှာ အလွန် အေးစက်ပြီး အရှိကို အရှိအတိုင်း ပြောနေသဖြင့် လင်းတုန်း၏ အရိုးများထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေလေသည်။

"အချိန်မကျသေးပါဘူး..."

လင်းတုန်းက အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။ သူက ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ခရမ်းရောင် အလံပုံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ နှင်းများထဲတွင် စိုက်ထူရန် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားလေသည်။

"ငါ့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်နိမိတ် အစီအရင် တစ်ခု ရှိတယ်... နှင်းတွေအောက်မှာ တွင်းတူးပြီး ပုန်းနေလို့ ရတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ အောက်ဆင်းလာတဲ့ အချိန်ကျရင်..."

ယီရင် သည် နံရံဆီသို့ ယိမ်းထိုးနေသော ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အားနည်းမှုက သိသာထင်ရှားနေလေသည်။ လေပြင်းက သူမ၏ တွဲလောင်းကျနေသော ဝတ်ရုံစုတ်များကို လှုပ်ခါသွားစေပြီး၊ ထိုမျှလောက်သော အင်အားကပင် သူမကို မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားစေနိုင်လောက်သည့်အလား ရှိလေသည်။

ခုနစ်ယောက်သော တိုက်ခိုက်သူများကို တိုက်ထုတ်ရန်ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်တော့၊ သူမ ဘယ်လိုများ မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်သလဲ ဆိုတာကိုပင် လင်းတုန်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ထိုစကားကိုပင် သူ ပြောထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ပေနှစ်ဆယ် မြင့်သော ကျောက်နံရံ၏ အောက်ခြေတွင် ခြေတစ်လှမ်း စတင်လိုက်ပြီး ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုခြေလှမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည့်အလား အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုသကဲ့သို့ ပုံပေါက်နေလေသည်။ သူမကို အနောက်မှနေ၍ သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဆံပင်များနှင့် စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေလေသည်။ သူမ၏ အနီရောင် ကြိုးခါးပတ်မှာ လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေပြီး၊ သူမ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်အထိ ၎င်းက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားလေသည်။

သူသည် အလံ ခုနစ်ခုကို အလျင်စလို စိုက်ထူပြီး နှင်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမက သူမ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီဆိုလျှင်၊ ၎င်းက ဆိုလိုသည်မှာ...

စူးရှသော ကလေးအသံ တစ်သံ လေပြင်းကို ကျော်လွန်၍ ထွက်ပေါ်လာရာ၊ လင်းတုန်း၏ စိတ်ဓာတ်များကို ပို၍ပင် ကျဆင်းသွားစေလေသည်။ ထိုအသံကို သူ သိလေသည်။

"မင်းရဲ့ သတ္တိအတွက် မင်းရဲ့ ဆရာက ဂုဏ်ယူနေလိမ့်မယ်... အဲဒါကိုတော့ ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်..."

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း မင်းအရွယ်နဲ့ဆိုရင် အလွန် ထူးချွန်လွန်းပါတယ်... တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပါ..."

"အသက်အရွယ် အကြောင်းကို မင်း သေချာပေါက် ပြောချင်တာလား..."

ယီရင် က ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို အောက်ဘက်မှနေ၍ မြင်နေရပြီး၊ ယခုအခါ သူမ ဆံပင်များကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဖြောင့်စင်းနေအောင် ညှပ်ထားသလဲ ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားလေပြီ: လေက မည်မျှပင် တိုက်ခတ်ဆွဲငင်နေပါစေ၊ ဆံပင်တစ်မျှင်မှ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်မသွားပေ။

"ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် က ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အောက်တန်းကျသေးတယ်... ခွေးတွေတောင်မှ သူတို့ရဲ့ ခွေးပေါက်စတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မလွှတ်ဘူး..."

ဝှိုက်ဟော၏ အသံက အေးစက်သွားလေသည်။

"ငါက တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ အပြန်အလှန် စော်ကားပြောဆိုမှုတွေ မလုပ်နိုင်ဘူး... ငါ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး... ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒီကိုလာဖို့ ငါ့ကိုယ်ငါ နှိမ့်ချခဲ့ပြီးပြီ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လမ်းစဉ် ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားပြီဆိုတာကို မျက်ကန်း တစ်ယောက်တောင် မြင်နိုင်တယ်... မင်း မတ်တပ်တောင် အနိုင်နိုင် ရပ်နေရတယ်... မင်း တစ်ညလုံး အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ရတာ သီတင်းပတ်တွေချီနေပြီ ဆိုတာလည်း ရှင်းနေတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဝတ်ရုံတွေကလည်း ပျက်စီးနေပြီ... မင်း အေးခဲနေရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီကိုလာတာက ပါရမီ ကို လေးစားလို့ပဲ... ငါ တကယ် လေးစားတယ်... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ..."

‘သူတို့ ယီရင်ကို လိုအပ်နေတာပဲ...’

လင်းတုန်း နားလည်သွားပြီး၊ ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းအသစ်များ သူ၏ ရှေ့တွင် ပွင့်ဟလာလေသည်။ သူတို့က ယီရင် ကို ရှင်းလင်းပစ်ရန်သာ ကြိုးစားနေသည်ဟု သူ ယူဆထားခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းက သူမအတွက် ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရန် ဟူသော ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က သူမကို လိုချင်နေသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမတွင် အပေးအယူ လုပ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်။ သူမတွင် အသာစီးရမှု ရှိနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ခေါင်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အကြည့်တစ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းက လင်းတုန်းကို ဘေးဒုက္ခ ဆိုက်သွားစေရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

ကာဇန် မာဒဲရက် က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပထမတွင် နားလည်ရခက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

"ဝိညာဉ်မဲ့က ဒီကောင်မနဲ့ အတူတူပဲ..."

သူက ဝှိုက်ဟောထံသို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်းက သူ၏ နာကျင်နေသော မေးရိုးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ တမန်တော် တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ဘဝတွင်ရှိသော ကံကောင်းမှု အားလုံးကို အသုံးချပစ်လိုက်သည် ဖြစ်ရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆူရီရယ် ထံမှ အလည်အပတ် ခရီးစဉ် နောက်ပိုင်းတွင်၊ သူ၏ ကံကြမ္မာများက ဆိုးရွားလာပုံပေါ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ဟုတ်လား..."

ဝှိုက်ဟောက ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာလို့လဲ... သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

"သူက သူတော်စင် ရဲ့ တပည့် နဲ့ အတူတူပဲ..."

ဒဲရက် က လင်းတုန်းထံမှ မျက်လုံးမလွှဲဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား က သူ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ် ကိုင်တွယ်ဖို့ နှိမ့်ချစွာ ခွင့်တောင်းပါတယ်..."

"ခွင့်ပြုချက် ဟုတ်လား... ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်သွားဖြစ်သွား ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူ့လိုလူ အယောက် တစ်ရာ ရှိနေရင်တောင် ငါ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်... အဲဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်... မင်းရဲ့ ပခုံးပေါ် ထမ်းပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့... ငါ အလုပ်လုပ်နေတုန်း ငါ့ကို လာမရှုပ်ရင် ပြီးတာပဲ..."

ယီရင် က အမာရွတ်များရှိသော သူမ၏ မျက်နှာကို သူ့ ဘက်သို့ စောင်းလိုက်သော်လည်း၊ ဝှိုက်ဟော ဖြစ်ရမည့် သူဆီသို့သာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း သူ့ကို မြှုပ်ပစ်လိုက်လို့ ရမလား..."

သူမက မေးလိုက်ရာ၊ ထိုစကားက သူ၏ ရင်ကို အောက်ခြေအထိ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။ သူမနှင့် အတူရှိမနေကြောင်း၊ သို့မဟုတ် သူမက သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲထားကြောင်း သူ ဟန်ဆောင်၍ ရနိုင်သေးသည်။ ယခုတော့၊ သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

လင်းတုန်းက ဒဲရက် ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ခွေးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဘယ်သူ့ အကူအညီမှ ကျွန်တော် မလိုပါဘူး..."

ခိုင်မာသော မာဒြာ ဖြင့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အနီနှင့် အညိုရောင်စပ် အုတ်ခဲများသည် ကာဇန် တပည့် ၏ အနောက်ဘက် လေထုထဲတွင် စုစည်းလာလေသည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းလာချိန်တွင်၊ ၎င်းတို့သည် ငှက်တစ်ကောင်၏ အမြီးကဲ့သို့ ယပ်တောင်သဖွယ် ဖြန့်ကားသွားလေသည်။

"အခုကတည်းက စပြီး တောင်းပန်ထားတော့..."

ဒဲရက် က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တောင်းပန်နိုင်သေးတဲ့ အချိန်လေးမှာပေါ့..."

လင်းတုန်းက နက်ရှိုင်းသော စိတ်သက်သာရာရမှု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ထားသော သစ်သား အစောင့်အရှောက် သော့ ဆီသို့ လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ လွယ်ကူနေခဲ့လေသည်။

စောင်းကြိုးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တေးဂီတသံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ အပေါ်ဘက် ကမ်းပါးယံမှနေ၍ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီး တစ်ခု ပြိုကျလာလေသည်။ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်အပေါ်တွင် ထပ်တင်ထားသော ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လင်းတုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အတုမှန်း သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း၊ ဒဲရက် က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို လက်မောင်းဖြင့် ကာကွယ်လိုက်လေတော့သည်။

"မင်း မေ့သွားပြီလား..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်၏။ ဒဲရက်သည် သူ၏ အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဖြူရောင် မြေခွေး နယ်နိမိတ် က သူ၏ အာရုံများကို ပုံပျက်သွားစေပြီး၊ သံမဏိအဆင့် က ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အုတ်ခဲတစ်လုံးကို နံရံဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ ငါက အဲဒီ လှည့်ကွက်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ထပ်ပြီး အနိုင်ရပြန်ပြီ... ခွေးတစ်ကောင်တောင်မှ အရိုက်ခံရတာကို မှတ်မိတယ်လို့ မပြောကြဘူးလား..."

“ခွေးမသား... သေစမ်း...”

ဒဲရက်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြန်၏။ နောက်တစ်ကြိမ် လင်းတုန်းကို လုံးဝ လွဲချော်သွားပြန်လေသည်။

အထက်ဘက်တွင်၊ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော အဖြူနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံက တစ်ခဏမျှ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက သူ၏ တပည့်များကို အော်ဟစ်လိုက်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်လေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ သွေးစီးကြောင်း ပါးပါးလေးတစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ စီးကျလာလေသည်။