အခန်း (၆၅-၆၆)

အပိုင်း(၆၅)

လင်းတုန်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ အဖြူနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်း ပေါက်ကွဲသွားပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လင်းတုန်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပူလှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အခြား အမျိုးသား တစ်ဦး၏ သွေးသံတရဲရဲ အော်ဟစ်သံက ယီရင် သည် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းစွာ ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေလေသည်။

ဂျိန်း...

အနီးအနားမှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ကာဇန် မာဒဲရက် ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားစေသည်။ နယ်နိမိတ် အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းက လင်းတုန်းအတွက် အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းမနေသလို၊ ပိုမို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုနိုင်ရန်အတွက် အစောင့်အရှောက် သော့ ကိုလည်း သူ သုံးမထားချေ။ သို့သော်လည်း... ထိုသံမဏိအဆင့် သည် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော လက်သည်းများရှိသည့် ကဏန်း တပ်မတော်ကြီး တစ်ခုနှင့် တိုက်ခိုက်နေရသည့်အလား ရှိလေသည်။ ထို ထင်ယောင်ထင်မှား အရာများက အမှန်တကယ် သွေးထွက်အောင် လုပ်နေသည့်အလား သူက အော်ဟစ်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်နေလေသည်...။

သို့သော် သူသည် ထိုကဏန်းများကို သူ၏ အုတ်ခဲများဖြင့် တိုက်ခိုက်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် တူညီသော လှည့်ကွက်တစ်ခုတည်းတွင် ဒုတိယအကြိမ် ကျော့ကွင်းမိသွားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ မေ့သွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သူ သိထားပြီး၊ သူသည် လင်းတုန်းကို ထိမှန်ရန် သို့မဟုတ် အစီအရင် ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော မာဒြာ များကိုသာ ပစ်ပေါက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘သူ့ကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...’

လင်းတုန်း တွေးမိလေသည်။ အဖြူရောင် မြေခွေး နယ်နိမိတ် ကို တည်ဆောက်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးမိနစ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်ရသော လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး၊ လင်းတုန်းတွင် အစစ်အမှန် အစီအစဉ် တစ်ခု ချမှတ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ဒေါသထွက်နေသော သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်၊ သူ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိကြောင်း သူ နားလည်သွားလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က၊ သူသည် အကြီးအကဲ ရာမ် ၏ ရှေ့တွင် ဒဲရက် ကို အနိုင်ယူရန်သာ လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို နယ်နိမိတ် အတွင်း မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ထားခြင်းက သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ကောင်းမွန်လေသည်။ ယခုတော့...

လင်းတုန်း သူ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့၍ မရနိုင်ပေ။ အစီအရင် ကို သက်စောင့် အော်ရာ ဖြင့် လောင်စာဖြည့်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းပင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန် မတိုင်မီမှာပင်၊ ဒဲရက် က သူ ရမ်းသမ်းပစ်ပေါက်နေသော အုတ်ခဲများဖြင့် အလံ ခုနစ်ခုထဲမှ တစ်ခုကို ထိမှန်သွားနိုင်ခြေ အလွန်များလေသည်။ သူ့ကို ထားခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍၊ အခြား ဘာများ ရှိဦးမည်နည်း။

‘အချိန်တန်လာပြီဆိုရင်... သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ...’

ဘုန်း...

လက်မအနည်းငယ် အကွာမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား၊ ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော အုတ်ခဲ တစ်လုံးက သူ၏ ခေါင်းဘေးရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက် ထုတ်သုံးနိုင်သမျှ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဝင်ဆောင့်သွားလေသည်။ ကျောက်စများက လင်းတုန်း၏ မျက်နှာကို လာစင်၏။ သူသည် အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသော မောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အူထွက်သွားလေသည်။

ဒီထက် နည်းနည်းလေး ပိုနီးသွားခဲ့လျှင်၊ သူ သေသွားခဲ့လောက်ပြီ။

ဒဲရက်သည် ထင်ယောင်ထင်မှားမှုထဲတွင် ဟိန်းဟောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ အောင်ပွဲနှင့် မည်မျှ နီးစပ်သွားခဲ့ပြီလဲ ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအုတ်ခဲက လင်းတုန်း၏ အခြေအနေ အမှန်ကို ပြိုကျလာစေခဲ့လေသည်။

သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဇာတ်လမ်းက ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားရန် လက်တစ်လုံးအလိုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ က တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ကောင်းကင် တမန်တော် တစ်ပါးက သေခြင်းတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး အချိန်ကိုပင် နောက်ပြန် စီးဆင်းစေခဲ့သည်... ပြီးတော့ ထိုအရာတွေ အားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်၊ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆူရီရယ် ၏ ဖန်ပုတီးစေ့ ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းက အထိအတွေ့တွင် နွေးထွေးနေပြီး၊ သူ တွေးတောနေစဉ် လက်ချောင်းများကြားတွင် လှိမ့်ကစားနေလိုက်သည်။

အချက်တစ်ချက်ကတော့ လုံးဝကို ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ဒီချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဒဲရက် နဲ့ အတူရှိနေခြင်းက၊ လင်းတုန်းကို သေရေးရှင်ရေး အန္တရာယ်ထဲ ကျရောက်စေလေသည်။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံ က သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ အကြည့်များက ယီရင် ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမှ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ပြီး နှင်းများထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြှုပ်နေသော လှံတစ်လက်ဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။ ပျံသန်းလာနိုင်သော အုတ်ခဲများကို ရှောင်ရှားရန် သူက ကိုယ်ကို နှိမ့်ထားလိုက်ပြီး၊ လက်နက်ဆီသို့ တွားသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

‘သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရမှာပဲ...’

လှံကို သူ စစ်ဆေးကြည့်ရန် အခွင့်အရေး မရမီမှာပင်၊ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားလေပြီ။ အုတ်ခဲတစ်လုံးက အလံကို ထိမှန်သွားပြီး၊ စက်ကွင်းက လေထဲမှ မြူခိုးများကဲ့သို့ ချက်ချင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လင်းတုန်းအတွက်တော့၊ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် တိမ်တိုက်တစ်ခု လွင့်မျောသွားသည်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒဲရက် ကတော့ လက်တွေ့ဘဝ တစ်ခုမှ အခြားတစ်ခုသို့ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အမှန်တကယ် ယိမ်းထိုးသွားလေသည်။ အလံ ကိုယ်တိုင်က ကျိုးပဲ့သွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ကျန်ရှိသော အစီအရင် များနှင့် ချိန်ညှိထားမှုမှ လွတ်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

နယ်နိမိတ် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ အသက်တစ်ခါရှူချိန်ထက် နည်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင်၊ ဒဲရက် သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လှည့်ကာ သူ့ကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

လင်းတုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စုစည်းလိုက်သည်။ သူ ဘယ်လိုပဲ အကြောင်းပြချက် ပေးပေး၊ ဒီနေရာမှာ လုပ်စရာဆိုလို့ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အေးစက်ပြီး ချောကျိကျိဖြစ်နေသော သစ်သားကို တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဒဲရက် ကို သူ ထိုးချလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ရိုးရှင်းနေလေသည်။ ပထမဆုံး ထိုးသွင်းမှုမှာ အခြေခံအားဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ဓားတစ်လက်ကို စိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ၎င်းကို ဒဲရက် ၏ ကျောပြင်ထဲသို့ စိုက်သွင်းလိုက်ပြီး၊ အလျင်အမြန် ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း လှံကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်အထိ ကာဇန် က ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။ ထိုအခါမှသာ တစ်ခုခုက သူ့ကို တုပ်လိုက်သည့်အလား ရှေ့သို့ ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက ဒဏ်ရာရသွားသည့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။

လင်းတုန်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဒဲရက် သည် မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို လှည့်လာပြီး လင်းတုန်း၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားမည့် အုတ်ခဲတစ်လုံး ပစ်ပေါက်လိုက်မည်ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာ အဆုံးသတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူက ထိုလူ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး၊ မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်လာမည့် ပုံသွင်းဖန်တီးထားသော မာဒြာ ဒုံးကျည်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း သူ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးချလိုက်လေသည်။

ဘာပညာရပ်မှ မပါဘဲ၊ ဘာကျွမ်းကျင်မှုမှ မပါဘဲ၊ သွေးထွက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု နှင်းဖုံးနေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်အထိ လင်းတုန်းသည် ကာဇန် မာဒဲရက် ကို ထိုးချနေခဲ့လေသည်။ လှံကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ၊ သူကပါ အတူတူ လဲကျသွားပြီး လေကို မဝနိုင်သည့်အလား အငမ်းမရ ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... သူ၏ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ခါးသီးသော မျက်ရည်များကို သူ မျိုသိပ်လိုက်လေသည်။

တောင်တန်း နှလုံးသား စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မှာ ရွှံ့ဖြင့် ဆွဲထားသော ဘီလူးတစ်ကောင်၏ ပုံကြမ်းနှင့် တူလေသည်။ ၎င်းက လေးလံသော လက်များဖြင့် လေထဲတွင် ရမ်းကားရင်း တစ်ခဏမျှ ယိမ်းထိုးသွားလာနေခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အားနည်းနေပြီး အသိစိတ် သိပ်မကပ်တော့ပေ။ လင်းတုန်းသည် မျက်တောင်ခတ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် မျက်ရည်များ ထွက်လာသည်အထိ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က သူ့ကို မြင်သည်ဟူသော အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပေ။ ၎င်းက နံရံဆီသို့ ဖိကပ်ကာ စိမ့်ထွက်သွားပြီး၊ ပျော့အိနေသော ရွှံ့များကဲ့သို့ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်နက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး၊ အမောတကော အသက်ရှူလိုက်၏။ သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေလေသည်။ သူ အန်ချင်လာသလိုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

တစ်နေ့နေ့ကျရင် လူတစ်ယောက်ကို သူ သတ်ရလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ကို သူ အမြဲတမ်း လက်ခံထားခဲ့လေသည်။ တိုက်ခိုက်ရေး ဆိုသည်မှာ ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ် များ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကလန် များကိုလည်း အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါက အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရန် အားပေးထားကြလေသည်။ သူ၏ မိဘများ ရှားရှားပါးပါးသာ ပြောလေ့ရှိသော်လည်း၊ သူတို့ ငယ်စဉ်က လူများကို သတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

သို့သော် ထိုအရာက ဒီထက်ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သွေးရန်သူ တစ်ယောက်အပေါ် အောင်ပွဲခံလျက် ရပ်နေပြီး၊ တိုက်ပွဲ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သွေးကြောများ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်ကာ၊ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ သာလွန်မှုကို သက်သေပြနိုင်မည်ဟု သူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးလေသည်။ အေးခဲနေတဲ့ နေရာလေးမှာ ကွေးကွေးလေးနေပြီး၊ မျက်ကန်းဖြစ်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကို ထိုးသတ်ရမယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော်... ဒဲရက် က သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ မပေးခဲ့ပေ၊ ထို့အပြင် ဝေ့ ကလန် အကြီးအကဲများက ကာဇန် သံမဏိအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူ့ကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လောက် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့မိလျှင်၊ သူ သေချာပေါက် သေသွားခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင်၊ အလောင်းဆီမှ သူ မျက်နှာလွှဲထားလိုက်သည်။ ကလေးဘဝကတည်းက သူ့ကို ဘယ်လိုပဲ ပြောဆိုသင်ကြားထားပါစေ၊ ဒီနေရာမှာ အောင်ပွဲခံစရာ ဘာမှ မရှိပေ။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း နောက်တစ်ချက် ထပ်မံ လင်းလက်သွားပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေပြင်ညီ အကွေးပုံစံ တံမြက်လှည်းသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွား၏။အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူ့ကို တားထား... ဖမ်းချုပ်ထားစမ်း..."

ယီရင် ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားစဉ်၊ အနက်နှင့် အနီရောင် ရောယှက်နေသော မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်တစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

***

အပိုင်း(၆၆)

လင်းတုန်းသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီသို့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး၊ သူ၏ အစီအရင် အလံ များကို အလျင်စလို လိုက်ကောက်လေသည်။ အခြား မည်သူ့ကိုမျှ သတ်ဖြတ်ရန် သူ မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း၊ မဟာမိတ် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရန် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက သူရဲဘောကြောင်သူ တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် များများစားစား ပါဝင်ကူညီနိုင်ရန် အလွန် အားနည်းနေလျှင်တောင်မှ၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

အလံများ အားလုံးကို သူ စုဆောင်းပြီးသွားသောအခါ၊ ၎င်းတို့ကို သူ၏ အပြင်ဘက် ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ချွန်ထက်နေသော ကျောက်နံရံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံများက ယိမ်းထိုးနေလေပြီ။ တစ်နေကုန် လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံ နေခဲ့ရခြင်း၊ တစ်ညလုံး မအိပ်ရခြင်း၊ သူ၏ မာဒြာ များအပေါ် သက်ရောက်နေသော ဖိအားများနှင့် သူ၏ စိတ်ခံစားမှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ အားလုံးက သူ့အတွက် များပြားလွန်းလာလေပြီ။

"နောက်တစ်ခေါက် အားယူလိုက်ဦး..."

သူက ပြောလိုက်ပြီး၊ ရှေ့ရှိ တက်ရမည့် နေရာကိုသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ ထွက်ခွာမည့် ခရီးစဉ်ကို မေ့ထားရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

'ဒီ နောက်ဆုံး တစ်ခုလေး ပြီးရင်... ငါ အိပ်လို့ရပြီ...'

လက်တစ်သစ်ချင်းစီ၊ သူ အပေါ်သို့ တွယ်တက်လာခဲ့သည်။ အပေါ်ရောက်သောအခါ၊ နှင်းပြင်ကွက်များပေါ်တွင် ပန်းရောင် သွေးများ ပေကျံနေလေသည်။

ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့်များ ဟိုတစ်ယောက် ဒီတစ်ယောက် လဲကျနေပြီး၊ အများစုမှာ ဒဏ်ရာရနေကာ အနည်းငယ်မှာ သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်မှာ သူ၏ လက်မောင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော ပြတ်ရှဒဏ်ရာကို ဖိထားပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေလေသည်။ သူက လင်းတုန်းကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း၊ ဘာကိုမျှ မြင်ပုံမရဘဲ၊ ရှေ့နောက် ယိမ်းထိုးနေရုံမျှသာ ရှိလေသည်။

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလျက် ကျဆင်းလာရာ၊ သူ့ထံမှ နှင်းများက စက်ဝိုင်းပုံစံ လွင့်စင်ထွက်သွားလေသည်။ သူက ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုကို ရှေ့သို့ ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ၊ ထိုအလင်းတန်းက သူ၏ ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဖြတ်သန်းခုတ်ပိုင်းသွားပြီး၊ မီးလောင်ကျွမ်းကာ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသော အပိုင်းနှစ်ပိုင်းအဖြစ် ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းက ယိုင်လဲကျသွားချိန်တွင် ကျွတ်ကျွတ်မြည်သွားပြီး၊ သစ်သားစများကို လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုက အနီးအနားရှိ အခြား သစ်ပင်များတွင် နက်ရှိုင်းပြီး မည်းနက်နေသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်အပင်မျှတော့ ပြိုလဲမသွားခဲ့ပေ။

ထိုသစ်ပင်စည်များထဲမှ တစ်ခု၏ အနောက်ဘက်မှ ယီရင် လျှောထွက်လာ၏။ သူမ၏ ဓားက တလက်လက် လင်းလက်သွားလေသည်။ တောက်ပနေသော တံစဉ်းတစ်ခု၏ အစွန်းကဲ့သို့၊ ပါးလွှာသော ပုံပျက်လှိုင်းတစ်ခုက သူမ၏ လက်နက်မှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

ဝှစ်...

အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက ငုံ့ရှောင်လိုက်ရာ၊ ဓားမာဒြာက အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို နက်ရှိုင်းစွာ ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။ သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ အမှတ်တစ်ခုဆီသို့ အလင်းကို စုစည်းလိုက်သော်လည်း၊ သူမက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လင်းတုန်းက ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြန်ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းနှင့်သာ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ကလန် မှ အကြီးအကဲများက ထင်ယောင်ထင်မှား ပညာရပ်များဖြင့် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အချို့ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမျှ မပြသနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းအဆင့် များကြားရှိ စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပြီး၊ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ သူ ပုန်းနေလျှင် ပို၍ လုံခြုံမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ဆူရီရယ် က တောင်ကြား မှ ထွက်ခွာသွားခြင်းဖြင့် သူသည် ရွှေအဆင့် ကိုပင် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို ရရှိနိုင်ကြောင်း အကြံပြုထားခဲ့သည်။ ထိုအယူအဆကပင် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းကို မွဲတေသွားစေသော်လည်း၊ ၎င်းက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်း အလွန် ကန့်သတ်ခံထားရကြောင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ လုံလောက်အောင် မမြင်တွေ့ရသေးပေ၊ လုံလောက်အောင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပေ။ အကယ်၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ကို အဆုံးထိ သူ လျှောက်လှမ်းချင်သည်ဆိုလျှင်၊ မျက်လုံးကို ပြူးပြူးကျယ်ကျယ် ဖွင့်ထားလျက် သူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောက သူ့ကို မြင်သွားလေသည်။

အကြီးအကဲ က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အလင်းတန်း တစ်ခုကို လင်းတုန်း ရှိရာဘက်သို့ ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။ လင်းတုန်းသည် ကျောက်တုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး၊ လုံလောက်အောင် မြန်ဆန်ပါစေဟု မျှော်လင့်လျက် သူ့ကိုယ်သူ အောက်သို့ ပြုတ်ကျခွင့် ပြုလိုက်သည်... ထိုသို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ်၊ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူသော အကြီးအကဲ ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လျက် ခုန်တက်လာသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် သွယ်လျလျ ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ ရိပ်ခနဲ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဘုန်း...

လင်းတုန်းသည် ကျောပြင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး၊ သူ၏ အဆုတ်ထဲမှ လေများ အောင့်သွားလေသည်။ အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင်ပင်၊ သူ၏ ပြုတ်ကျမှုကို အရှိန်လျော့ပေးခဲ့သော နှင်းများနှင့် ကျောပိုးအိတ်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း၊ တစ်ခုခုများ ကျိုးမသွားပါစေနှင့်ဟု သူ မျှော်လင့်မိလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ နံရိုးများ...

ဆူးမြက် ဆေးလုံး ကပင် စတင် အလုပ်လုပ်လာပြီး၊ သူ၏ ဒဏ်ရာများ တစ်ဝိုက်တွင် အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြင့် စူးရှယားယံလာလေသည်။

သူ အသက်ကို ကောင်းကောင်း ပြန်ရှူနိုင်သွားသောအခါ၊ ချောက်ကမ်းပါး ပြင်ပရှိ လောကကြီးက တိတ်ဆိတ်နေလေပြီ။ စမားရ၏ အလင်းကွင်း က လုံးဝ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ နေမင်းက တောင်တန်းများအထက်သို့ ခေါင်းပြူထွက်လာလေပြီ။ မဆုံးနိုင်သော၊ မမြင်နိုင်သော ရေစီးကြောင်း တစ်ခုအဖြစ် လေပြင်းများကသာ ဆက်လက် တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားရမှုနှင့် အတူ လင်းတုန်းသည် သူ၏ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် တက်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်လေသည်။

ယီရင် သည် ချောက်ကမ်းပါး ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ ဆံပင်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွင့်ဝဲနေကာ၊ အမောတကော အသက်ရှူလျက် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းထားသော ဓားကို တုတ်ကောက်တစ်ခုသဖွယ် အားပြု မှီထားလေသည်။ လင်းတုန်းသည် အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောကို ရှာဖွေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်စလို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်ထွက်သွားတာလဲ..."

ပြန်မဖြေမီ သူမက အသက်ရှူသံကို ညီအောင် အရင် ညှိလိုက်သည်။

"ပိုနက်တဲ့ နေရာကို... တောင်ရဲ့ နောက်တစ်ဖက်ခြမ်းကို... သူက လည်လှီးခံထားရတဲ့ ဝက်တစ်ကောင်လို သွေးတွေ ထွက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

"နင် တကယ်ပဲ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နဲ့ သံမဏိအဆင့် တပည့် ခြောက်ယောက်ကို မောင်းထုတ်လိုက်တာလား... တစ်ယောက်တည်းနဲ့လေ..."

သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါလုပ်တာက ငါးယောက်ပဲ..."

ဒဲရက် သည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင် လဲကျနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အိမ်နှင့် အဝေးကြီးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် စွန့်ပစ်ခံထားရလေသည်။ လင်းတုန်း လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"နင်က တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... နင့်ရဲ့ဆရာကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်..."

"ဟုတ်တယ်..."

ယီရင် က အဝေးသို့ ရောက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမက အရုဏ်တက်ချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သို့သော် လင်းတုန်းကတော့ အချိန်ဖြုန်း စောင့်ဆိုင်းနေချင်စိတ် မရှိပေ။ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အပို တပည့် ဝတ်ရုံများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို သူ ယူလာခဲ့မိသည်ကိုပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အနီးအနားတွင် အခြား ဝတ်စုံများစွာ ရှိနေသော်လည်း၊ သွေးစွန်းနေမှုများက အနည်းငယ်တော့ သိသာနေစေမည် ဖြစ်သည်။

"နင် ဒါတွေ ဝတ်ထားသင့်တယ်..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံ က သနားကြင်နာမယ်ဆိုရင်တော့... တောအုပ်ထဲမှာ တခြား တပည့်တွေ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှိနေတယ်လို့ပဲ ယူဆထားလိုက်ကြရအောင်... နင့်ရဲ့မျက်နှာကို သူတို့ အရင်က မမြင်ဖူးဘူးဆိုရင်... ဒီဝတ်စုံတွေနဲ့ဆို နင့်ကို သူတို့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး... နင့်အတွက် တံဆိပ်ပြား တော့ ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့..."

သူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လဲကျနေသော တပည့်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သာ သေဆုံးသွားကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သော်လည်း၊ အခြားသူများမှာလည်း သေမင်းနှင့် သိပ်မဝေးတော့ပေ။ သေဆုံးသွားသော ကောင်လေး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သည် အဝါရောင် အရိုးစု ပုံကြမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အလောင်းမှနေ၍ ကွာကျလာလေသည်။ ၎င်းက တောအုပ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား မထွက်ခွာမီ လင်းတုန်း၏ ဘက်သို့ တစ်ချက်မျှသာ လှည့်ကြည့်သွားလေသည်။

"နင် တစ်ခုခုတော့ ရှာတွေ့နိုင်မှာ သေချာပါတယ်..."

သူက စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ယီရင် သည် အဝတ်အစားများကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံပေါ်မှ ထပ်၍ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများက အလွန် ကြီးမားနေသဖြင့် သူမအတွက် နေရာလွတ်များပင် ကျန်နေသေးလေသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် သူ၏ အာရုံက သူမ၏ ခါးတွင် ပတ်ထားသော အနီရောင် ကြိုးခွေအထူကြီးဆီသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ သူမက ၎င်းကို ဖြည်မချခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းက ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့် ၏ အဝတ်အစားများ အပြင်ဘက်သို့ အလိုလို ရောက်ရှိနေလေသည်။ ခါးပတ်က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဖောက်ထွင်း၍ အရည်ပျော် ထွက်လာသည့်အလား ပင်။

သူမက သံမဏိအဆင့် တိုက်ခိုက်သူ တံဆိပ်ပြား ကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် စွပ်လိုက်ပြီး၊ သူမကိုယ်သူမ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု လိုသေးလား..."