အခန်း (၆၇-၆၈)

အပိုင်း(၆၇)

လင်းတုန်း ယီရင်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက ကြီးလွန်းနေပြီး၊ ဓားတစ်လက်ကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ တောအုပ်ထဲတွင် နှစ်ပတ်လောက် နေထိုင်လာခဲ့ရသည့်အသွင် ရှိနေလေသည်။ သို့သော် အဝေးမှ ကြည့်လျှင်တော့ သူမ အဆင်ပြေနိုင်လေသည်။

"အပြင်ထွက်တဲ့ လမ်းမှာ အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောနဲ့ မတိုးသရွေ့တော့... နင် အဆင်ပြေမှာပါ..."

ဝှိုက်ဟောက တောင်ကြား ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်ဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ လင်းတုန်းသည် အခြား အရာအားလုံးထက် ထိုအကြီးအကဲ ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့ ကံမကောင်းခဲ့လျှင်၊ အပြင်ထွက်မည့် လမ်းပေါ်တွင် သူ့ကို သွားတိုးနိုင်လေသည်။

လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကြီးမားသော အညိုရောင် ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး၊ အရေးကြီးသည့် အရာအားလုံး ပါမပါ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ၏ နယ်နိမိတ် အလံများ၊ ဆူရီရယ် ၏ နွေးထွေးသော ဖန်ပုတီးစေ့ နှင့် အခြား အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းအချို့...

သူ အများကြီး ယူမလာခဲ့သော်လည်း၊ တောင်ကြား၏ အလွန်ရှိ သူ၏ ခရီးစဉ်တွင် အခြား မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ သွားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ။

ထိုအတွေးကြောင့် လင်းတုန်း၏ ရင်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ့ပါးသွားလေသည်။ သူသည် လုံးဝကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ရှိ အရင်းအမြစ်တိုင်းကို အကုန်အစင် သုံးစွဲထားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း... သူ အောင်မြင်ခဲ့လေပြီ။ သူ အနိုင်ရခဲ့ပြီ။ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဤတောင်တန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် အန္တရာယ်များပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုက စောင့်ကြိုနေလေသည်။

ယီရင် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းပြတော့..."

လင်းတုန်းသည် စမားရ ၏ အလွန်ရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ မျက်နှာမူရန် လှည့်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ အနောက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။

"ဒီလမ်းဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကနေလွန်သွားရင်တော့... နင်က ငါတို့ကို လမ်းပြပြီး အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပေးရလိမ့်မယ်..."

"အပြင်ကို ဟုတ်လား... ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် နဲ့ ငါ ရှင်းစရာ စာရင်း ကျန်နေသေးတယ်လေ..."

သူမက သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့ဆရာရဲ့ အလောင်းရယ်... သူ့ရဲ့ ဓားရယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကိုပါ ယူသွားကြတာ... တကယ်လို့ သူ့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့လောက်အောင် ငါက စိတ်ပျော့ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ဒီ မြွေဟောက်သိုက် ကနေ ငါ ထွက်သွားခဲ့တာ သီတင်းပတ်တွေချီနေပြီ... ငါ ဒီမှာ လုပ်စရာ အလုပ်လေး နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်... ပြီးတော့ အဓိက အလုပ်ကတော့ နင် ငါ့ကို အဲဒီကို ပြန်ပြီး လမ်းပြပေးဖို့ပဲ..."

သူမ၏ စကားလုံးများက လင်းတုန်း၏ ခေါင်းကို အိတ်တစ်လုံးဖြင့် စွပ်၍ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းလေးကမှ သူ မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့သော လွတ်လပ်မှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်... သူ အသက်ရှူကျပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကျဉ်းထောင် တံခါးက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီးမှ၊ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပိတ်ရိုက်သွားသည့်အလား ပင်။ သူ လက်မခံနိုင်ပေ။

"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ဘူးလေ... နင် သစ္စာဆိုထားတယ်လေ..."

ထိုသစ္စာဆိုမှုက သူ့ကို မည်မျှ ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးမည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ ယီရင် ကဲ့သို့ စွမ်းအားရှိသူ တစ်ဦးအတွက်တော့ ၎င်းက အလွန် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော ကတိသစ္စာကို ဖောက်ဖျက်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ အနာဂတ် အလားအလာများကိုပင် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားစေနိုင်လေသည်။

ယီရင် က လက်ညိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"နင့်ကို အပြင်ရောက်တဲ့ လမ်းအထိ ငါ စောင့်ရှောက် ခေါ်သွားပေးမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအတိုင်း လုပ်ပေးမှာပါ... ငါတို့ လွတ်လွတ်ကင်းကင်း ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီစည်ပိုင်းရဲ့ အဖုံးကို ငါ ဖွင့်မှာ မဟုတ်သေးဘူး..."

သူ စကားလုံးများ ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်၊ သူမက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"အဲဒါက နင့်ကို နည်းနည်းလောက် စိတ်သက်သာရာ ရစေမယ်ဆိုရင်တော့... ငါ နင့်ကို စပြီး ယုံကြည်နေပြီ..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်းလေးပေါ့..."

...

လင်းတုန်းသည် နံနက်စောစောအချိန်တွင် ဒဏ်ရာရထားသော တပည့်ညီမငယ် တစ်ဦးနှင့်အတူ ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် ခြေဆွဲ ဝင်ရောက်လာရသလဲဆိုသည်ကို ရှင်းပြရန် သင့်လျော်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဖန်တီးထားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ရှင်းပြရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ အမျိုးသား တစ်ဦးက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်မဲ့ ကို ကျိန်ဆဲသွားပြီး၊ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အနည်းငယ်က ကိုယ်ချင်းစာကြောင်း ဖော်ပြကြကာ၊ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူတော်စင်၏ ဓားတပည့် အနေဖြင့် "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မကြာခင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဟု သူတို့ကို ကြင်နာစွာ အားပေးစကား ပြောကြားသွားလေသည်။

မည်သူကမျှ သူတို့ကို ထိုထက်ပို၍ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ကြပေ။ ယခုရက်ပိုင်းများတွင်၊ ဒဏ်ရာများဖြင့် အိမ်ပြန်လာရခြင်းက မဖြစ်မနေ ကြုံတွေ့နေရသည့် ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေလေပြီ။

လင်းတုန်း သူ၏ အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ အချိန်အကြာကြီး နေ၍မရကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒီအတိုင်း ခွေကျသွားလိုသည့် ဆန္ဒများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

"အကြီးအကဲ ဝှိုက်ဟောပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ သူ ပထမဆုံး လာစစ်ဆေးမယ့် နေရာက ဒီနေရာပဲ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မေးရိုးက တစ်ဖန် ပြန်လည် ကိုက်ခဲလာပြီး၊ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း ယားယံနေသော အပ်များက သူ၏ မျက်နှာအတွင်းပိုင်း၌ ကခုန်နေသည့်အလား ခံစားရလေသည်။

"အဲဒီလို မဖြစ်ခင် ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားသင့်တယ်... တကယ်လို့ နင် သဘောတူမယ် ဆိုရင်ပေါ့... ဘယ်ကို သွားရမလဲ ဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားထားတာ တစ်ခု ရှိတယ်..."

ယီရင် က သူ့ကို ကျော်လွန်၍ ယိမ်းထိုး လျှောက်သွားပြီး၊ သူ၏ ကုတင်ဆီသို့ သွားနေစဉ် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ စကားသံ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့တော့ ငါတို့ ဓားဆွဲထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သေသွားလိမ့်မယ်... အနားယူဖို့ လိုတယ်..."

ဒုတိယ ဖိနပ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ချွတ်နေစဉ်မှာပင်၊ သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်လျက် ခွေကျသွားလေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်၊ သူမ ဟောက်နေလေပြီ။

ပထမတွင်တော့... သေမင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက တွဲလောင်းကျနေချိန်၌ သူမ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်သွားနိုင်သလဲ ဆိုသည်ကို လင်းတုန်း တွေးမိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမက သူ၏ ကုတင်ကို ယူသွားခဲ့လေပြီ။ သူ ကျောပိုးအိတ်ကို ချွတ်ကာ တံခါးဘေးတွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ဖိနပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဆွဲချွတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်၏ ဘေးတွင် ချထားပေးရန် သူ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူ မှတ်မိလိုက်သော နောက်ဆုံးအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ သတိပြန်ရလာသောအခါ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် စမားရ ၏ အလင်းကွင်း က တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ မဖြစ်နိုင်သော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းက ကိုက်ခဲနေလေသည်။ သူသည် ဘေးစောင်း လဲကျနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းက ကုတင်ဘောင်နှင့် ပိနေကာ၊ ယီရင် ၏ လက်ချောင်းများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မှတ်မိရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ သူ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဆူရီရယ်၏ ရူပါရုံထဲမှနေ၍ ယီရင် ကို သူ မှတ်မိသော်လည်း၊ ယမန်နေ့က ဖြစ်ရပ်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး မြူခိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

မြူခိုးများ ရှင်းလင်းသွားပြီး သူ ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသလဲဆိုတာကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ချိန်တွင်၊ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို မတ်ကနဲ ထထိုင်မိသွားစေသည်။ သူသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် ၏ ရန်သူတစ်ဦးကို ကူညီခဲ့မိလေပြီ။ အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး၊ သံမဏိအဆင့် တပည့်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပြစ်မှုမျိုးအတွက် ဝေ့ ကလန် ၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး ပင်လျှင် အသက်နှင့် ရင်း၍ ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... လင်းတုန်းကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား သူ၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်မောကျနေခဲ့လေသည်။ သူ လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်လေပြီ။ သူသည် ယိမ်းထိုး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်လည် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဘယ်ကို လှုပ်ရှားရမည်နည်း။

ယီရင် မပါဘဲ တောင်ကြား မှ သူ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်သလို၊ အိမ်သို့လည်း ပြန်၍ မရနိုင်ပေ။ သူ၏ ကလန် သည် ကွေးနေသော ငွေတစ်ဝက် အကြွေစလေး တစ်စအတွက်ပင် သူ့ကို ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကြလိမ့်မည်။

သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ အတွေးများကို စုစည်းကာ၊ သူ၏ အခြေအနေကို အချိန်ယူ သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝှိုက်ဟောပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ က သူ့ကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမည်ဖြစ်ရာ၊ လင်းတုန်းသည် ဤနေရာကို ရန်သူ့ နယ်မြေ တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားရမည် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ယီရင် သည် ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့မိလေပြီ။

သို့သော် သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေများ ရှိနေပြီး၊ ထိုကိစ္စများအတွက် မရဏကမ္ဘာ တွင်သာ ပုပ်သိုးသွားပါစေတော့။ သူမ လိုချင်သောအရာကို မရမချင်း တောင်ကြား မှ သူမ ထွက်ခွာမည် မဟုတ်ချေ။ သူမ မပါဘဲ သူ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ပေ။

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ လွတ်မြောက်ရန် သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုကို သူ လိုအပ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြိုနေသမျှ အရာအားလုံးမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် သူမ၏ ခွန်အားကို လိုအပ်လေသည်။ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ အကြီးအကဲ တစ်ဦးပင်လျှင် ကျောင်းတော် ၏ နယ်မြေ ပြင်ပ၌ နာရီအနည်းငယ်မျှ ကြာရုံဖြင့် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားခဲ့ရရာ၊ ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဆယ်စက္ကန့်မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်ပင် ကံကောင်းရပေလိမ့်မည်။ သူ သူမကို လိုအပ်လေသည်။

သူမသည် သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူမ၏ ဝတ်ရုံများက ဖောင်းပွနေကာ၊ ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော သွေးကဲ့သို့ နီရဲသည့် ကြိုးမှာ တင်းကျပ်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။ သူမသည် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမဲ့နေပြီး၊ သူမ၏ အရေပြား တစ်လျှောက် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေကာ၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေလေသည်။

၎င်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသော်လည်း၊ သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရန် အတွေးများကို သူ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးက သူမကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည့်တိုင် တောင်ပေါ်တွင် ဆက်နေရလောက်အောင် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ အမွေအနှစ်ကို သူမ ဂရုစိုက်လေသည်။ သူ ပြောမည့် မည်သည့်စကားကမျှ သူမ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းအတွက် သူ မပျော်ရွှင်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားမှုကို သူ လေးစားနိုင်လေသည်။

လင်းတုန်းသည် တံခါးကို အက်ကွဲကြောင်းစာမျှ ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ စမားရ ၏ အလင်းကွင်း က လူသူကင်းမဲ့နေသော ဥယျာဉ်များနှင့် ရေခဲနေသော မိုးရေကျောက် အဆောက်အအုံများကို အလင်းရောင် ပေးစွမ်းနေလေသည်။ သူ သိနိုင်သလောက်တော့၊ သူ၏ တံခါးကို မည်သူကမျှ စောင့်ကြည့်မနေခဲ့ပေ။

***

အပိုင်း(၆၈)

လင်းတုန်း တွေးလိုက်မိ၏။ ဝှိုက်ဟောပြန်မရောက်လာသေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း လင်းတုန်း အကြောင်းကို သူ သတင်း မဖြန့်ရသေးခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် လင်းတုန်းသည် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့် တစ်ဦးဟူသော သူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အသုံးပြုရန် အချိန်ရနေသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့၊ ဓားသူတော်စင် ၏ အလောင်း ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသလဲဆိုတာကို သူ ရှာဖွေနိုင်သင့်လေသည်။

သူသည် ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

ယီရင် က မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ဝေဝါးပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေလေသည်။

လင်းတုန်းက အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဓားခါးပတ်ကို နေရာကျအောင် ပြင်ဆင်နေပြီး၊ နံရိုးများကို ထိုးမိနေသော ဓားလက်ကိုင်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရွှေ့နေလေသည်။

"ငါ့ကို စက္ကန့်နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေး... နင့်ရဲ့ဆရာကို သူတို့ ဘယ်မှာ ထားထားသလဲ ဆိုတာကို ငါ သွားစုံစမ်းလိုက်မယ်... ဝှိုက်ဟောပြန်မလာမချင်း... ငါက တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

သူသည် ကျောင်းတော် ကိုယ်စား တိုက်ပွဲတစ်ခုမှ ယခုလေးတင် ပြန်လာသည့်အသွင် ရှိနေလေသည်။ သူ၏ အဖြူရောင် တပည့် ဝတ်စုံများတွင် သွေးများနှင့် မြေကြီးများ ပေကျံနေပြီး၊ ခေါင်းမှသည် ခြေဖဝါးအထိ ပွန်းပဲ့ ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ယခုလေးတင်မှ ပြန်လည် နာလန်ထစ ပြုလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေခံအဆင့် ရှိသူ တစ်ဦးကို ဓားတပည့် နှင့် တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုထားသည်ဟူသော အယူအဆကို သူတို့ မျိုချလက်ခံထားမည်ဆိုလျှင်၊ အကြီးအကဲ အနေဖြင့် သူ ဖန်တီးသမျှ ဇာတ်လမ်းတိုင်းကို ယုံကြည်သင့်လေသည်။

သူမက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းဘေးဘက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒုက္ခခံမနေပါနဲ့တော့... သူ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို ငါ သိတယ်..."

လင်းတုန်းသည် တံခါးပေါက်တွင် အေးခဲသွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်ပျက်မှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ... နင့်ရဲ့ဆရာကို သွားယူပြီး ထွက်သွားကြရအောင်..."

"သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ရိတ်သိမ်းဖို့ လိုတယ်..."

အကြောဆန့်ရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျောင်းတော် ဆီကနေ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို ခိုးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်ထားခဲ့တယ်... ဒါက အရင်က ငါ ရောက်ခဲ့ဖူးတာထက် ခြေနှစ်လှမ်း ပိုနီးသွားတာပဲ..."

လင်းတုန်းက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ရိတ်သိမ်းမယ်။

"နင်က ရွှေအဆင့် လား..."

ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းမည့် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ရိတ်သိမ်းကာ မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ချည်နှောင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းက သင့်ကို သေမျိုးထက် ကျော်လွန်သွားစေကြောင်း လူတိုင်း သိကြလေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရွှေအဆင့် သည် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထက် ကျော်လွန်သော အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်ကတော့၊ ဆူရီရယ် ၏ အဆိုအရ၊ ရွှေအဆင့် သည် အစပြုမှု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

"မရောက်သေးပါဘူး..."

ယီရင် က သူ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ သွင်းယူခြင်းက... နင်တို့ အားလုံး ခေါ်တဲ့ ကျောက်စိမ်းအဆင့် နဲ့ နင်တို့ ခေါ်တဲ့ ရွှေအဆင့် ကြားက ကွာခြားချက်ပဲ... အဲဒါက ဆရာ့ဆီကနေ တပည့်ဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးတဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ် တစ်ခုလိုပဲ..."

ယီရင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်ကြေကွဲသွားသော အမူအရာတစ်ခု ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွား၏။ သူမသည် သူမ၏ ဆရာကို ယခုလေးတင် ဆုံးရှုံးထားခဲ့ရကြောင်း လင်းတုန်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်သည်။ အချို့သူများအတွက်တော့၊ ထိုအရာက သွေးသားထက်ပင် ပိုမို နီးကပ်သော သံယောဇဉ်ကြိုး တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လေသည်။

လင်းတုန်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရာ၊ သူမက သိသာစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။

"နင် ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ..."

"ငါတို့ ဘယ်သွားရမလဲ သိရင်... သွားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ... အခု... အစီအစဉ် တစ်ခုလောက် ဆွဲရအောင်... နင် လိုအပ်နေတဲ့ ပစ္စည်းက ဝိညာဉ်-ချိတ်ပိတ်စာရွက်လို့ ငါ ခန့်မှန်းရတယ်..."

ယီရင်၏ မျက်လုံးများက သူနှင့် တံခါးကြားတွင် ကူးလူးသွားလာနေသည်။

"အင်း... အဲဒါက ဝမ်းသာစရာပဲ... ငါက နင် ဆင်ခြေပေးပြီး ထွက်သွားမယ်... အကြီးအကဲတွေကို သွားပြီး သတိပေးမယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ..."

လင်းတုန်းသည် သူ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို အတင်းအကျပ် ကူညီခိုင်းခဲ့ပြီး၊ အခုချိန်ထိ သူ့ကို သံသယ ဝင်နေတုန်းပဲလား။

"ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သစ္စာဖောက်တွေပဲ... သူတို့က ငါ့ကို နင်ထက် ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"တံခါးကို ဟလိုက်... ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်မသွားနဲ့... ချောင်းကြည့်ရုံပဲ ကြည့်လိုက်..."

အကယ်၍ လင်းတုန်းသာ သူမ၏ ကစားပွဲများကို ဆက်ကစားနေရမည်ဆိုလျှင်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားရန် ကြိုးစားမိနိုင်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ..."

သူမက ပြန်မဖြေဘဲ၊ သူ တံခါးဖွင့်မည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်နေလေသည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ သူ ဖွင့်လိုက်သည်။ ညအမှောင်က စိုးမိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒူးတစ်ဖက် ချလိုက်..."

သူမက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

လူမိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားရလျက်၊ လင်းတုန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။ ထိုအခါ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မမြင်ရဘဲ ရှိနေခဲ့သော အရာတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သန့်စင်သော စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့၊ မျက်လုံးအမြင့်တွင် လွင့်မျောနေသော ပြန့်ပြူးသည့် တလက်လက် တောက်ပမှု တစ်ခု...

သူ လည်ချောင်းဆို့သွားလေသည်။ စောစောကသာ၊ သူ အပြင်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းထက် ပိုပြီး လှမ်းလိုက်မိမည် ဆိုလျှင်၊ ၎င်းက သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖြတ်တောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နင်က ဖန်တီးရှင် လား..."

"အုပ်ချုပ်သူ အဖြစ် မွေးဖွားလာတာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကိုတော့ ငါ ဖန်တီး ခဲ့တာပဲ..."

ထိုစကား ကိုယ်တိုင်က သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဖော်ပြချက်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဝေ့ ကလန် ၏ ပထမ အကြီးအကဲ သည် အဖြူရောင် မြေခွေး လမ်းစဉ် ၏ ဖန်တီးရှင် နည်းစနစ်ရော အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ်ကိုပါ တတ်ကျွမ်းသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်လေ့ရှိသည်၊ သေချာသည်ကတော့ သူက တစ်ခုထက် အခြားတစ်ခုတွင် ပို၍ ပါရမီပါမည် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်တုန်းကလဲ..."

သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဓားသွားကို စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မျက်လုံး မမှိတ်ခင်လေးတင်... ငါတို့ သစ္စာတော့ ဆိုခဲ့ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီညမှ တွေ့ဖူးကြတာလေ... အဲဒီတုန်းက နင့်ကို ငါ မယုံသေးဘူး..."

သူမက ၎င်းကို လွန်ခဲ့သော နာရီပေါင်းများစွာကတည်းက ပုံသွင်းဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိခင်အနီးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူပီပီ၊ ၎င်းအတွက် မည်မျှ ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်သည်ကို သူ သိလေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဖန်တီးခြင်းကို အပျော်တမ်းလောက်သာ လုပ်တတ်သူဖြစ်လျှင်၊ ၎င်းကို ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

မမြင်ရသော ဓားတစ်လက်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ ဦးနှောက်ကို နှစ်ပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်မည့်ပုံကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နေမိ၏။ သူ အတင်းအကျပ် ထိုအတွေးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"အဲဒါက ငါ့အတွက် သေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ထပ်မချတော့ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်လို့ ရပြီဆိုတဲ့ သဘောလား..."

သူမက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သေစေနိုင်တာတွေတော့ မလုပ်တော့ပါဘူး..."

"အဲဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

သူ ရနိုင်သမျှကို ယူရမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... အခု... ငါတို့ ဝိညာဉ်-ချိတ်ပိတ်စာရွက် လိုတယ်မလား..."

ယီရင် က သူမ၏ ပခုံးများကို လျှော့ချလိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်များကို ကုတင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲချလိုက်လေသည်။ သူမက ဓားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အားပြု ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ၊ သူမ အမှန်တကယ် ဖြစ်တည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသွားလေသည်။

"အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲဆိုတာ နင် သိလား..."

"သာမည ရတနာ ခန်းမဆောင် မှာ... ကျောက်စိမ်းအဆင့် ဖန်တီးရှင် တစ်ယောက်က ခန်းမဆောင် အပေါ်ထပ်မှာ နေတယ်... ပြီးတော့ ကြမ်းပြင်တွေအောက်မှာ အစီအရင် နဲ့ အသက်သွင်းထားတဲ့ လုံခြုံရေး မှော်ပစ္စည်း တွေ ဖုံးကွယ်ထားတယ်..."

သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အနီးသို့ ပို၍ ကိုင်းညွတ်လာလေသည်။

"အဲဒါက ဘာမှမဟုတ်တာထက်စာရင်တော့ ပိုပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုလို့ ပြောရအောင်လည်း မပြည့်စုံသေးဘူး... ကဲ... ဒီ ရတနာ ခန်းမဆောင် က... သူတို့ဆီမှာ ချိတ်ပိတ်စာရွက်တွေ ထက်ပိုပြီး သိမ်းထားတယ် မဟုတ်လား..."

ရုတ်တရက်၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် နေထိုင်ရခြင်းမှ ကောင်းမွန်သောအရာ တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်း လင်းတုန်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

"အဲဒီအထဲမှာ သူတို့ဆီ ဘာတွေရှိသလဲ ဆိုတာကို နင် ယုံတောင် ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ... ကဲ... ရန်သူတွေဆီကနေ ခိုးယူတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝေ့ ကလန် က နင့်ကို ဘာတွေ သင်ပေးထားလဲ..."

"ငါ့ ကျောပိုးအိတ် ယူလာခဲ့မယ်..."