အခန်း (၅-၆)

အခန်း (၅) ထောင်စုနှစ်များတိုင် တည်တံ့မည့် အမည်မသိသူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ဖြောင့်မတ်မှု

ထိုမြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေးမှာ တကယ်တော့ အလွန်ယုတ်မာပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော သူတစ်ဦးသာဖြစ်၏။

လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် သတိလစ်ဟန်ဆောင်နေသော သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ရှိနေသည်ကို သူ စောစောကတည်းက မြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ လူစွမ်းကောင်းကြီးကို လှည့်စားရန်အတွက် ကြောက်လန့်သွားဟန် တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားက ကွင်းတပ်ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အချိန်ကျမှသာ သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီးကို သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားနှင့်အတူ ညှပ်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီးကို တွန်းဖယ်ပေးရန် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ဟဲကျင်း၏ အိမ်တော်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလွန်းလှရာ အဓိကခန်းမဆောင်မှ လူစွမ်းကောင်းကြီးရှိရာသို့ ခြေလှမ်း ငါးဆယ်ခန့် ကွာဝေးနေ၏။ ဟဲရှန့်မှာ ကယ်တင်လိုစိတ် ရှိသော်လည်း ခွန်အား မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

တစ်ခဏအတွင်း ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစေခံများနှင့် လှပသော မိန်းမငယ်များ အားလုံးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သတ္တိနည်းသော မိန်းမငယ်အချို့မှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားမည့် မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဟဲရှန့်က အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကယ်တင်ရန် အလောတကြီး ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ ရဲရင့်သောမျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

စကားပြောရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် သူက အနောက်မှ ခုန်အုပ်လာသော ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် မြင်းပေါ်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေး၏ သိုင်းပညာမှာ ထိုချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲများထက် သာလွန်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ခုနက သူ၏ လှံချက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း လူစွမ်းကောင်းကြီး ပြေးဝင်လာသောအခါ လူစွမ်းကောင်းကြီး ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည့် အန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန် လှံမှာ လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းသဏ္ဍာန် ရုတ်တရက် လည်ထွက်သွား၏။ ထို့နောက် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ ခွန်အားကို ရုတ်တရက် စုစည်းလိုက်ကာ လှံထိပ်ဖျားမှာ မှန်းဆမရအောင် လှုပ်ရှားသွားပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီးဆီသို့ ထိုးစိုက်လာတော့သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ အကြံအစည်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ မျက်လုံးများကိုမူ အမှန်တကယ် လွတ်ကင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ လှုပ်ရှားနေသော လှံထိပ်ဖျားမှာ ဟဲရှန့်အတွက် ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤ လူစွမ်းကောင်းကြီးအတွက်မူ သိုင်းဆရာတစ်ဦးရှေ့တွင် မိမိ၏ နည်းပါးလှသော စွမ်းရည်များကို ထုတ်ကြွားနေခြင်းနှင့် မခြားနားပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူစွမ်းကောင်းကြီးက သူ၏ လည်ချောင်းကို ထိုးဖောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော လှံထိပ်ဖျား အစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်၏။

'ချွင်' ဟူသော အသံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ လက်ကောက်ဝတ်များ၌ သံမဏိကွင်းနှစ်ကွင်း တပ်ဆင်ထားသည်ကို ဟဲရှန့် မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသံမဏိကွင်းများမှာ အလွန်လေးလံပုံရပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ လက်သီးချက်များကို ပိုမိုအားပါစေရန် ပံ့ပိုးပေးနိုင်၏။ ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော အခိုက်အတန့်တွင် ထို သံမဏိကွင်းများက အကာအကွယ်အဖြစ်လည်း လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤ လူစွမ်းကောင်းကြီးသည် ခွန်အားသက်သက်သာရှိသော လူမိုက်တစ်ဦး လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ရဲရင့်သော်လည်း သေချာစေ့စပ်သော သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ထိုအခါမှသာ လူစွမ်းကောင်းကြီးက စကားပြောရန် အချိန်ရသွား၏။

"သခင်လေး... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလို သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ လှည့်ကွက်လောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မလှည့်စားနိုင်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း လူစွမ်းကောင်းကြီးက အန္တရာယ်များသော လှံချက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူက စစ်မြင်းကို ရှောင်ကွင်းသွားပြီး မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကို ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်အလား မြင်းပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်၏။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ကာ မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချန်ဟူမြင်းတပ်သားဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။

အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာသော မျက်လုံးများ နီရဲနေသည့် ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲမှာ မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကို သူ၏ ဓားဖြင့် ခုတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကြက်ဖတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ပင်ဖြစ်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းက မင်းရဲ့ သခင်ကို သတ်ချင်နေတာလား..."

သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ သဘာဝအတိုင်း စူးရှပြီး မြင့်မားနေရာ ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူစွမ်းကောင်းကြီးက မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေးကို အမှိုက်တစ်စအလား ရုတ်တရက် လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး တူကြီးတစ်ချောင်းခန့် တုတ်ခိုင်သော သူ့လက်သီးကို မြှောက်ကာ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လာသော ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ မျက်နှာဆီသို့ မညှာမတာ ထိုးချလိုက်တော့၏။

"လူစွမ်းကောင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပါဦး..."

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်က ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူစွမ်းကောင်းကြီးမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။ သို့သော် သူ၏လက်သီးက ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ မျက်နှာကို ထိမှန်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူက လက်သီး၏ ဦးတည်ရာကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲကို ဖမ်းဆုပ်ရန် သူ့လက်ကို ဖြန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... မကောင်းမှုကို အမြစ်ပြတ် နှိမ်နင်းရမယ်။ နယ်စပ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဝင်ရောက်လာတဲ့ ဒီလိုတိရစ္ဆာန်စိတ် ပေါက်နေတဲ့ ချန်ဟူလူမျိုးတွေကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

ချန်ဟူ မြင်းစီးသူရဲကို ချုပ်နှောင်ထားပြီးနောက် လူစွမ်းကောင်းကြီးမှာ ဟဲရှန့်၏ ပျော့ညံ့သော ကရုဏာတရားကြောင့် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဟဲမိသားစု၏ အစေခံအိုကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို စော်ကားကာ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် အတိအကျ ဖြစ်ကြောင်း သူ ယခု သေချာစွာမြင်တွေ့နိုင်ပြီဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤခွေးမသားကို ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်မည်ဟု ဟဲရှန့် ကျိန်ဆိုထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ကမ္ဘာက အသက် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် မသတ်ဖူးခဲ့သော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသော သည်လူကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် သူ၏သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

သူက အရင်ဆုံး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လူစွမ်းကောင်းကြီးကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"လူစွမ်းကောင်းကြီး... ဒီလိုဝံပုလွေလို လူတွေက ရန်ငြိုးတွေကို မှတ်ထားတတ်ပြီး ကျေးဇူးတရားကို မေ့လျော့တတ်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိတာမဟုတ်ပါဘူး။. ဒဏ်ရာကို ကျေးဇူးတရားနဲ့ ပြန်ဆပ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဟန်လူမျိုးတွေရဲ့ သဘောထားကြီးမှုက ဒီလိုနှလုံးသားမရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေအတွက်တော့ အားနည်းချက်နဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုသက်သက်ပါပဲ..."

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ ဟဲမိသားစုရဲ့ သစ္စာရှိအစေခံတစ်ယောက်ကို သူ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ခဲ့လို့ပါပဲ။ သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒ္သွေးကြွေးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အလွန်ရှက်စရာ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒီကျေးဇူးလေး တစ်ခုလောက်ပြုပြီး ဒီခွေးသူခိုးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်ပြုဖို့ လူစွမ်းကောင်းကြီးကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."

"ဟန်ခွေးမသား... မင်းမှာ သတ္တိရော ရှိလို့လား..."

သူ့ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ဖြတ်ချင်သည်ဟု ဟဲရှန့် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချုပ်နှောင်ခံထားရသော ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲမှာ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူက ဟဲရှန့်ကို ကြောက်လန့်သွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာထားကိုပင် ဖန်တီးပြလိုက်သေး၏။

သူ၏ အမြင်တွင် ဤစစ်လီပြည်နယ်ရှိ ဟန် လူမျိုးများမှာ ပါးစပ်ကိုသာ အသုံးပြုတတ်ပြီး လက်ကို အသုံးမပြုရဲသော သိုးများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟဲရှန့်ကဲ့သို့သော တော်ဝင်မိသားစုမှ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် သခင်လေးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားသေး၏။ လူသတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့သည် တစ်သက်လုံး လုပ်ရဲမည့် အရာမျိုးမဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ ထိုကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထား လုပ်ပြလိုက်သည်နှင့် ဟဲရှန့်က ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ မျက်နှာကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ရိုက်လိုက်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ "

ခွေးသူခိုး... ငါက လူစွမ်းကောင်းကြီးနဲ့ စကားပြောနေတာ။ မင်းလို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က ဘာလို့ လာပြီးဟောင်နေရတာလဲ..."

ဟဲရှန့်က တကယ်တမ်း လက်ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူစွမ်းကောင်းကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြောင်း ထင်ရှား၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူလည်း ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲကဲ့သို့ပင် တွေးထင်ထားခဲ့ပြီး ဟဲရှန့်မှာ စကားပြောသာ ကောင်းပြီး သတ္တိမရှိသော အထက်တန်းလွှာမိသားစုမှ သခင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက် အပြီးတွင် လူစွမ်းကောင်းကြီးမှာ ဟဲရှန့်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏အမြင်ကို မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူက ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးမှာ အစေခံတွေကို ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ ဒီလိုကြင်နာမှုမျိုး ရှိနေပြီး နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးကာလကလို ဖြောင့်မတ်တဲ့ နှလုံးသားမျိုးရှိနေမှတော့ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်ရဲမှာလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လူစွမ်းကောင်းကြီးက ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ လက်မောင်းများကို ချက်ချင်း ချိုးပစ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သူက ထိုလူ၏ ဒူးခေါက်ကွေးကို ကန်လိုက်ပြီး ဟဲရှန့်ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်သွားစေခဲ့၏။

သို့သော် ဤမျှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ခုခံရန် အစွမ်းအစ မရှိတော့သည့်တိုင် ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲမှာ မရပ်မနား ရက်စက်စွာ ကျိန်ဆဲနေဆဲပင်ဖြစ်၏။

"ဟန်ခွေးကောင်... လူတစ်ယောက်ကို သတ်တာက ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်တာနဲ့ မတူဘူးကွ။ မင်းဆီမှာ သတ္တိရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ တကယ်ရော လုပ်ရဲလို့လား... ဟားဟားဟား..."

ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ ဆူညံသံမှာ အလွန် ကျယ်လောင်လှသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်မှာ လုံးဝ မကြားရတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှ ကွင်းတပ်ဓား‌ကောက်ကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစေခံများနှင့် မိန်းမငယ်များ၏ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသော အသက်ရှူသံများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ အမြဲတမ်း သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော သူတို့၏ သခင်လေးက ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို တစ်ခါမှ မပြသဖူးကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သူ ထပ်မံမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အစေခံများနှင့် မိန်းမငယ်များ၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ အလွန် ရက်စက်ပြီး ရုပ်ဆိုးနေမည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် လက်ထဲရှိ ကွင်းတပ်ဓားကောက်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

ဟဲရှန့်က တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲ၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ရက်စက်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကွင်းတပ်ဓားကောက်မျိုးမှာ ခုတ်ထစ်ရန် သင့်တော်သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ရန် အသုံးပြုရာတွင်မူ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသေးကြောင်း သူ သိထား၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားအလားခွန်အားရှိသော ထို လူစွမ်းကောင်းကြီး မဟုတ်သလို အလွန် ကောင်းမွန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်များလည်း သူ့၌ မရှိချေ။

လည်ပင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လှီးဖြတ်ခြင်းသည်သာလျှင် အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

ပူနွေးသော သွေးများက ဟဲရှန့်၏ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာအနှံ့သို့ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာ၏။ ထိုပြင်းထန်လှသော သွေးနံ့ကြောင့် ဟဲရှန့်မှာ လူသတ်ပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူ့အစာအိမ်မှာ လှိမ့်တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဘေးသို့ ပြေးရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ သူက ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ရိုက် ဖိကိုင်ကာ အန်ချတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးရှိ အစေခံများနှင့် မိန်းမငယ်များ၏ အော်ဟစ်သံများကို သူ ကြားလိုက်ရ၏။ သူ အနည်းငယ် သက်သာလာချိန်တွင် ချန်ဟူမြင်းစီးသူရဲမှာ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင်စိမ်လျက် မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရရာ အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်းအထန် ထပ်မံအန်ချရပြန်သည်။

မည်မျှအချိန်ကြာသွားသည်ကို သူ မသိလိုက်ချေ။ ကျယ်ပြန့်သော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ကျောကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ဟဲရှန့်က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူစွမ်းကောင်းကြီး... လူစွမ်းကောင်းကြီး... ရပ်ပါတော့... ခင်ဗျားလက်ကောက်ဝတ်က သံမဏိကွင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို နာစေတယ်..."

ထိုအခါမှသာ လူစွမ်းကောင်းကြီးက ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။

"သခင်လေး... ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းသွားပါတယ်..."

“အဲ့တာမလိုပါဘူး လူစွမ်းကောင်းကြီးက ကျွန်တော့်အိမ်တော်က အသက် ဆယ့်ခြောက်ချောင်းကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဟဲရှန့်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်တော့မှမေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဟဲရှန့်က သူ၏ အဆင်မပြေမှုကို ချက်ချင်း မြိုသိပ်လိုက်ပြီး လူစွမ်းကောင်းကြီးကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ရိုးသားစွာ မေးလိုက်၏။

"လူစွမ်းကောင်းကြီးရဲ့ နာမည်ကြီးကို သိခွင့်ပြုပါ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် နောက်ဘဝမှာ မြက်ပင်တွေပဲ သယ်ပြီးဖြစ်ဖြစ်၊ ခေါင်းလောင်းပဲ ထိုးပြီးဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကျိန်းသေပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်..."

နာမည်မယူဘဲ ကောင်းမှုပြုလိုသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် လူစွမ်းကောင်းကြီးက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"တောင်ပေါ်က မုဆိုးတစ်ယောက်ပါ။ သခင်လေးကို ကျွန်တော့်အကြောင်း မှတ်မိနေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ရှုပ်ခံခိုင်းရဲမှာလဲ..."

သို့သော် ဟဲရှန့်က ထိုသို့ မတွေးခဲ့ချေ။ ဤ ခွန်အားကြီးမားသူသည် ချန်ဟူမြင်းတပ်ငါးဆယ်ကို လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သူဖြစ်ရာ သူသည် မွေးရာပါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းမှာ နောင်အခါ ထင်ရှားလာမည့် ကျားအရူးရှချူ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးတျန်ဝေ့တို့ထက် ညံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က အလွန် ရိုးသားစွာဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။

"လူစွမ်းကောင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေတာများလား..."

ဤလှည့်လည်သွားလာနေသော သူရဲကောင်းများနှင့် ဖြောင့်မတ်သော သူများအတွက် ဤအရာမှာ သူတို့ သည်းမခံနိုင်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းဖြစ်ကြောင်း ဟဲရှန့် သိထား၏။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ။ ကျွန်တော်က အောက်ခြေလူတန်းစားက ဆင်းသက်လာတာမို့လို့ နာမည်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီးချန်ဟိုင်က ကျွန်တော့်ကိုနာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်... အဲဒီနာမည်က ဝူမင်ပါ..."

"အမည်မသိပေမယ့် နှစ်ထောင်ချီပြီး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်တယ်။ ဒီနာမည်က အလွန်သင့်တော်လှပါတယ်။ အဲဒီသခင်ကြီး ချန်ဟိုင်က တကယ့်ကို... နေပါဦး..."

ဤသို့ပြောနေရင်း ဟဲရှန့်မှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ "ဝူမင်ဟုတ်လား ခင်ဗျားက ချင်နဲ့ ဟန် အကူးအပြောင်းကာလက လျိုမြို့စား ကျန်းလျန်နဲ့အတူ ပိုင်လော့ရှာမှာ ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ယင်ကျန့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အဲဒီခွန်အားကြီးတဲ့သူများလား..."

ထိုအခါ လူစွမ်းကောင်းကြီးက ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲဒါက ကျွန်တော်ပါပဲ..."

အခန်း (၆) သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခြင်း

သူ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာလား...။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်မှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေ၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် "စာများများဖတ်ရတာ တကယ် အကျိုးရှိတာပဲ..." ဟူသော အာမေဍိတ်သံ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအမည်မသိသူရဲကောင်းမှာ လူအများစုအတွက် အမှန်တကယ်ပင် အမည်မသိသူတစ်ဦး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် အမှတ်ရနေရန် မထိုက်တန်ဟု မဆိုလိုချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလူသည် ကျင်းခယ်၊ ကျွမ်ကျူးသို့မဟုတ် ယုရန်ကဲ့သို့သော ထာဝရ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများထက် လုံးဝ မညံ့သော သူရဲကောင်းဆန်မှုနှင့် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးကာလ၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှုတို့ အပြည့်အဝ ရှိနေသူဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သမိုင်းစာအုပ်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဟဲရှန့်အတွက်ပင်လျှင် ဤလူ၏ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော တိုက်ပွဲအကြောင်းကို သမိုင်း၏ ဖုံးကွယ်နေသော ထောင့်ချိုးများမှသာ သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ချင်မင်းဆက်သည် ကမ္ဘာလောကကို ပေါင်းစည်းခဲ့ချိန်တွင် ပထမဆုံးဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်သော ဥပဒေများကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် မကျေနပ်မှုများ အဆုံးအစမဲ့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ အစောပိုင်းဟန်မင်းဆက်၏ သူရဲကောင်းသုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းလျန်သည် ဟန်နိုင်ငံတော် ပျက်စီးသွားရမှုအတွက် လက်စားချေရန် ပထမဆုံးချင်ဧကရာဇ် ယင်ကျန့်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်စွမ်း မရှိသော စစ်ဗျူဟာမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် အစောင့်အကြပ် ထူထပ်လှသော ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ကို အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

ကျန်းလျန်မှာ အကြံအစည်များ ကုန်ခန်းနေချိန်တွင် ဟွိုင်ယန်၌ သခင်ကြီးချန်ဟိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့၏။ သခင်ကြီးချန်ဟိုင်၏ ထောက်ခံချက်ဖြင့် ဤအမည်မသိသူရဲကောင်းနှင့် သူ တွေ့ဆုံခွင့် ရခဲ့သည်။ ထိုတွေ့ဆုံမှုတွင် ဤအမည်မသိ သူရဲကောင်းသည် ပေါင်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အလေးချိန်ရှိသော သံမဏိတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်နိုင်ပြီး ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ကျန်းလျန်မြင်တွေ့ခဲ့ရရာ သူ၏ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်တော့၏။

အမှန်တကယ် ချီးကျူးထိုက်သောအရာမှာ ဤလူစွမ်းကောင်းသည် အောက်ခြေလူတန်းစားမှ ဆင်းသက်လာပြီး စာမတတ်သော်လည်း အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး ကမ္ဘာလောကအတွက် ဂရုစိုက်တတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သာမန် ပြည်သူလူထု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူ ခံစားသိရှိပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ချင်ခေတ်ကို အဆုံးသတ်ရန်အတွက် သူ၏ ခွန်အားကို ပံ့ပိုးပေးလိုခဲ့၏။

ကျန်းလျန်နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် အမည်မသိသူရဲကောင်းသည် ပထမဆုံးချင်ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံရန် ကျန်းလျန်အား ကူညီပေးဖို့ သူ၏ အသက်ကို စတေးရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်လော့ရှာတိုက်ပွဲတွင် အမည်မသိသူရဲကောင်းသည် ပထမဆုံးချင်ဧကရာဇ်ကို ကြားဖြတ် လုပ်ကြံရန် သူ၏ သံမဏိတူကြီးကို ပစ်ပေါက်ခဲ့၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ပထမဆုံးချင်ဧကရာဇ်မှာ သံသယများတတ်သူဖြစ်ပြီး ခရီးထွက်တိုင်း မြင်းလေးကောင်ဆွဲ ရထားလုံး အများအပြားကို ပြောင်းလဲစီးနင်းလေ့ရှိသည်။ အမည်မသိသူရဲကောင်းသည် ရထားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့သွားအောင် ထုခွဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပထမဆုံးချင်ဧကရာဇ်ကိုမူ အန္တရာယ် မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းလျန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရန် အမည်မသိ သူရဲကောင်းသည် ဧကရာဇ်ကို စောင့်ကြပ်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ရက်စက်သည့် သောင်းနှင့်ချီသော ချင်စစ်သားများကို သွေးချောင်းစီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်လော့ရှာ၌ ကျဆုံးသွားခဲ့တော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရင်း ငရဲပြည်မှထို 'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဆင့်ခေါ်ခြင်း' စနစ်၏ အံ့ဩဖွယ် အသုံးဝင်မှုကို ဟဲရှန့်က ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့၏။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် မကောင်းမှုကို ရန်သူတစ်ဦးအလား မုန်းတီးတတ်သော ဤ လူစွမ်းကောင်းကြီး ရှေ့ထွက်လာခြင်းက သူ့ကို ကယ်တင်ရန် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဤအမည်မသိသူရဲကောင်း၏ ဘဝကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ယခုအချိန်၌ ဟဲရှန့် အလိုအပ်ဆုံးသော ကိုယ်ရံတော်နှင့် ထပ်တူနီးပါးကျနေ၏။

ဤလူသည် ထူးခြားသော သိုင်းပညာစွမ်းရည်များရှိပြီး ပေါင်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အလေးချိန်ရှိသော သံမဏိတူကြီးကို ကိုင်ဆောင်နိုင်ကာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခွန်အားမှာ လှံနှစ်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ ချောက်ကမ်းပါးများကိုဖြတ်၍ ကျားများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့သော တျန်ဝေ့ထက် လုံးဝကို အားမနည်းချေ။

ထို့အပြင် သူသည် ကမ္ဘာလောကကို ဂရုစိုက်ပြီး မကောင်းမှုကို မုန်းတီးကာ ရဲရင့်သော်လည်း သတိရှိပြီး ဆုတ်သင့်၊ တက်သင့်သည်ကို သိရှိကာ ယဉ်ကျေးမှု ထုံးစံများကိုလည်း နားလည်ထား၏။ သူ့ကို ဟဲရှန့်၏ ဘေးတွင် ထားရှိခြင်းက လွှမ်းမိုးနိုင်သော လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ရုံသာမက ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ရရှိစေနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဟဲရှန့်က ဤလူ၏ ဇာစ်မြစ်အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ မျက်လုံးများ၌ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြတ်ပြေးသွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤသည်မှာ အမည်မသိသူရဲကောင်းသည် ဟဲရှန့်အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဟဲရှန့်က ဝူမင်၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အကယ်၍ ခင်ဗျားမှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးဆိုရင် အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီး ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ ဒီအိမ်တော်မှာ ဆက်နေဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ငြင်းဆန်လိုမှုကို ဟဲရှန့် မြင်လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ စကားများမှာ မယဉ်ကျေးလွန်းကြောင်း ဟဲရှန့် သဘောပေါက်သွား၏။

ဤအမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီးမှာ ဆုကြေးအတွက် အကူအညီပေးမည့်သူ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို အလုပ်ခန့်လိုကြောင်း အလွန်အမင်း အရေးတကြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းက မိမိကိုယ်ကို အခွင့်အရေး ယူလွန်းသူတစ်ဦးအဖြစ် ထင်မြင်သွားစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အမည်မသိလူစွမ်းကောင်းကြီး ငြင်းပယ်မည့်အချိန်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ဟဲရှန့်က အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"လူစွမ်းကောင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။ တုံကျိုးက မြို့တော်ကို ဝင်လာပြီး လောယန်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဟဲမိသားစုက တုံကျိုးရဲ့ မျက်မုန်းကျိုးတာ ခံနေရပြီလေ။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခဏတာ ကယ်တင်နိုင်ပေမယ့် တစ်သက်လုံးတော့ မကယ်တင်နိုင်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒီအိမ်တော်မှာ ဆက်နေမှသာ ဒီအိမ်ထောင်စုရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို သေချာစေမှာပါ..."

ဤစကားက ပထမစကားထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေသေး၏။

*အထင်မလွဲပါနဲ့ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူ့ကို ကိုယ်ရံတော် လုပ်ခိုင်းဖို့ အရှက်မရှိ တောင်းဆိုနေတာပဲ... သူက ဘယ်လိုလုပ် အထင်မလွဲဘဲနေမှာလဲ*

*ဒါ့အပြင် ဟဲအိမ်တော်တစ်ခုလုံးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သူတစ်ယောက်တည်း တကယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလား။ တုံကျိုးဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ သူက လူတစ်သိန်းကျော်ရှိတဲ့ စစ်တပ်ကြီးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ရေတွက်လို့မရတဲ့ အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်တွေက ဟဲမိသားစုကို နင်းခြေသွားလိမ့်မယ်။ အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်နေပါစေ စစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ*

*ဒီတောင်းဆိုမှုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိ တောင်းဆိုနေတာနဲ့ အတူတူပဲ*

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တကယ်ပဲ ပြတ်သားသွားပြီး တာဝန်သိစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလာခဲ့၏။

"သခင်လေးက မိသားစုအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တည်ရဲမှတော့ ဒီလုပ်ရပ်ဟာ သားလိမ္မာ တစ်ယောက်နဲ့ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်လို အောက်တန်းစားအသက်တစ်ချောင်းက သခင်လေးနဲ့အတူ သေအတူရှင်မကွာ ခံစားဖို့ ဘယ်လိုလုပ်မရဲဘဲနေမှာလဲ..."

အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကတိစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟဲရှန့်မှာ စိတ်ထဲမှ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဟုတ်ပေသည်။ ဤလူ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးချမ်းပြီး အနည်းငယ် တက်ကြွနေပုံရ၏။ သို့သော် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်တတ်သည့် စွမ်းရည်ဖြင့် မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤရှေးခေတ်လောကနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် ယခင်ဘဝက သမိုင်းကို နှစ်သက်ခဲ့ပြီး သမိုင်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ သိရှိထားသဖြင့် ရှေးခေတ်လူများသည် တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် စံနှုန်းများတွင် ခေတ်သစ်လူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားကြောင်း သူ သိထား၏။

ရှေးခေတ်လူများသည် ကတိသစ္စာများနှင့် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှုကို တန်ဖိုးထားကြပြီး ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန်ကို အများဆုံး ဂရုစိုက်ကြသည်။ သူရဲကောင်းဆန်သော သူများသည် အခြားသူများ ဒုက္ခရောက်လေလေ ပို၍ ရိုးသားစွာ ကူညီလေလေဖြစ်၏။ ထိုသို့ ကူညီခြင်းကြောင့် သူတို့၏ အသက်ကို ပေးဆပ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့သည် မကြာခဏဆိုသလို တုံ့ဆိုင်းနေလေ့ မရှိကြချေ။

ကျေးဇူးဆပ်ရန်ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြု၍ အမည်မသိလူစွမ်းကောင်းကြီးကို ဟဲရှန့် ဆက်လက်မထိန်းထားနိုင်သော်လည်း သူ အန္တရာယ်ရှိနေသေးကြောင်း ထောက်ပြလိုက်သရွေ့ အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီးသည် နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤရှုထောင့်မှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရှေးခေတ်လူများသည် ခေတ်သစ်လူများထက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဘာသာရေး နယ်ပယ်တွင် များစွာ ပိုမိုသန်မာကြပေသည်။

“ချီးကျူးစရာပဲ… တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပဲ..."

ဟဲရှန့်က သူ၏ ဉာဏ်ကောင်းမှုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေချိန်မှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသံဩဩ တစ်ခုက လွင့်ပျံလာခဲ့၏။

“မင်းတို့လို အသိပညာမရှိဘဲ ရမ်းကားတဲ့ လူမိုက်တွေ။ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့ စစ်သားတွေကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး ငါဆိုတဲ့ တုံဟွမ်ကို စော်ကားရုံမကဘဲ ငါ့ဦးလေးကိုပါ ဆန့်ကျင်ချင်နေသေးတာလား။ မင်းတို့က သေခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လို ရေးရမှန်းတောင် မသိကြဘူးပဲ..."

*တုံဟွမ်... တုံကျိုးရဲ့တူလား။ တုံကျိုး သေပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက မျက်နှာလိုမျက်နှာရလုပ်ဖို့ ခေါင်းဖြတ်ခံခဲ့ရတဲ့ သမိုင်းထဲက ဇာတ်ပို့ဇာတ်ရုပ်လေးတစ်ခုပဲဖြစ်ခဲ့တဲ့ လူရွှင်တော်လေးလား…*

ယခုမှသာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မောက်မာစွာ အော်ဟစ်နေသော မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ်ငယ်လေး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဟဲရှန့် သိလိုက်ရ၏။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြည့်လျှံနေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ လင်းလက်မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

တုံဟွမ်ကဲ့သို့သောလူမျိုးမှာ အငြိုးအတေးကြီးပြီး စိတ်ထားသေးသိမ်သော သူအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ယနေ့ သူတို့နှစ်ဦး ဤကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ရန်ငြိုးတစ်ခု စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယခင်ဘဝက ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို ဟဲရှန့် အများကြီး တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု တုံဟွမ်၏ ခွင့်လွှတ်မှုကိုရရှိရန် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ တုံဟွမ်၏ ကရုဏာကိုရရှိမည်မဟုတ်ဘဲ တုံဟွမ်ကို ပို၍ပင် အရှက်မဲ့လာစေမည်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိထား၏။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်သည် သူ့ကိုယ်သူတောင် တုန်ယင်သွားစေမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်သည်။

“ဒီတုံဟွမ်ကို သတ်ပစ်ရမယ်…*

ဤအတွေးက သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်နှင့် ဟဲရှန့်မှာ ကြက်သီးထမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် အစပိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ လွန်မြောက်သွားပြီးနောက် ဤသည်မှာ သူ၏ အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်ဖြစ်ကြောင်း တည်ငြိမ်စွာ သဘောပေါက်သွား၏။

ယခုအချိန်သည် ကျုံဖျင်ခြောက်နှစ်ဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်တွင် ကွမ်တုန်းဒေသမှ စစ်ဘုရင်များက တုံကျိုးကို ဆန့်ကျင် ပုန်ကန်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန် မတိုင်မီတွင် ဟဲရှန့်သည် အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီး၏ အကာအကွယ်ဖြင့် စစ်လီပြည်နယ်မှ လွတ်မြောက်သွားရန်သာ လိုအပ်၏။

ကွမ်တုန်းဒေသမှ စစ်ဘုရင်များက တုံကျိုးကို ဆန့်ကျင်တော်လှန်ကြချိန်တွင် သူသည် ယခင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး၏ သားအဖြစ် ရှေ့ထွက်ကာ စစ်သားများကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဒေသခံစစ်ဘုရင်တစ်ဦးအဖြစ် နေရာတစ်ခုရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် အောက်ဘုံမှအစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များကိုဆင့်ခေါ်ခြင်းစနစ်နှင့် သမိုင်းကို ကြိုတင် သိမြင်နိုင်စွမ်းတို့ဖြင့် ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် ကြီးစိုးရန် ယှဉ်ပြိုင်မည့် သူ၏ကြီးကျယ်သော လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူဘစတင်နိုင်မည်ဖြစ်၏။

ဤသို့တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယခု တုံဟွမ်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းက သူ၏ အနာဂတ် ကြီးစိုးမှုအတွက် အကျိုးကျေးဇူးသာရှိပြီး ဆိုးကျိုးမရှိနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် လူသတ်ပြီးနောက် အန်ခြင်းနှင့် အဆင်မပြေမှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ဟဲရှန့်မှာ ရုတ်တရက် ခံစားချက် တစ်ခု ရရှိခဲ့၏။

*လူသတ်ခြင်းဆိုတာက... တစ်ယောက်တည်း သတ်ရတာ သိပ်ပြီး အားမရသေးသလိုပဲ*

ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တုံဟွမ်ကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုမျှမက သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခြောက်သွေ့စပြုနေပြီဖြစ်သော သွေးများကိုပင် လျှာဖြင့် သပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ…

အပြင်ပန်းတွင် မောက်မာစွာ အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော တုံဟွမ်သည် ဟဲရှန့်၏ ရင်တုန်စရာကောင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

*ဒီအရင်စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ သားက ရူးသွားပြီလား။ ဟုတ်တယ်... စစ်မြေပြင်မှာ လူသတ်ဖူးတဲ့ လူတော်တော်များများက ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်လွတ်သွားပြီး လူသတ်ရတာကို ရူးသွပ်သွားတတ်ကြတယ်…*

သို့သော် ဟဲရှန့်က အမည်မသိ လူစွမ်းကောင်းကြီးအား တုံဟွမ်ကို ချုပ်နှောင်ထားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူကိုယ်တိုင် ဓားဖြင့် ထိုးနိုင်ရန် သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ အေးစက်စက်သတ္တုသံက ရုတ်တရက် ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။

"လက်ခံသူ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့။ သည်လွှဲပြောင်းပေးမှုက အစမ်းသုံးဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး လက်ခံသူက အမြဲတမ်း အသုံးပြုလို့ မရပါဘူး။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်အကြာမှာ အမည်မသိ ခွန်အားကြီးမားသူဟာ ငရဲပြည်ကို ပြန်သွားပါလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ လက်ခံသူက တုံဟွမ်ကိုသတ်ပြီး အစောင့်အကြပ် ထူထပ်တဲ့ လောယန်ကနေ မြင်းတစ်စီးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း လွတ်မြောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် အောင်မြင်နိုင်ခြေက သုည ပါပဲ..."

"ဘာ..."

ဟဲရှန့်မှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားရုံသာမက သေးပင် ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဒီစနစ်က ရွှေလက်ချောင်း ဟုတ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။ အဲဒါကလည်း ဗားရှင်း ၂.၀ တဲ့။ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ အလုပ်မလုပ်ဘူးလို့ မင်းက ငါ့ကို လာပြောနေတာလား..."

ကံဆိုးစွာဖြင့် ဟဲရှန့်ကို တုံ့ပြန်မှုမှာ အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုသာ ဖြစ်၏။ စနစ်မှာ ပျက်ကျသွားပုံရပြီး ဟဲရှန့်၏ ညည်းညူမှုများကို ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ အာရုံမစိုက်တော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လွင့်စွာ ပွင့်နေသော အိမ်တော်တံခါးပေါက် အပြင်ဘက်မှ လိမ့်ဝင်လာသော မြင်းခွာသံများက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မြင်းစီးဝင်လာပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်ခုန်းရဲ့ အမိန့်တော်အရ ယခင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့သား ဟဲရှန့်ကို အိမ်တော်သို့ ဆင့်ခေါ်ပါတယ်..."

ဟဲရှန့်မှာ သေချာတုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာ… ဖက်တီးတုံက ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား..."

{စစ်ခုန်းမှတ်စု။ စစ်ခုန်းသည် ဟန်မင်းဆက်ခေတ်က အထက်တန်းအရာရှိကြီး ၃ ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြေစာရင်း၊ ပြည်သူ့လုပ်ငန်းနှင့် သဘာဝဘေးအန္တရာယ် စီမံခန့်ခွဲမှုတို့ကို တာဝန်ယူရသည်။ စစ်ခုန်းအိမ်တော်မှာ ထိုအရာရှိ၏ ရုံးစိုက်ရာနှင့် တရားဝင်နေအိမ်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် တုံကျိုးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။}