အခန်း (၉-၁၀)

အခန်း (၉) တုံကျိုးကို တွေ့ဆုံရန် စစ်ခုန်းအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

တုံကျိုးကို ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကနဦး စဉ်းစားမိသွားပြီးနောက် ဟဲရှန့်၏ စိုးရိမ်တကြီး ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွား၏။ ထိုစဉ် သူ့ဘေးတွင်ရှိသော အမည်မသိလူစွမ်းကောင်းကြီး(ဝူမင်)မှာ ရှက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်နေသည်ကို ဟဲရှန့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဟဲရှန့်သည် လက်ခံသူဖြစ်သောကြောင့် ဝူမင်သည် ဤနေရာတွင် ကြာရှည် မနေနိုင်ကြောင်းကို စနစ်က သူ့အား စောစီးစွာ အသိပေးခဲ့၏။ သို့သော် ဝူမင်ကိုယ်တိုင်အတွက်မူ စနစ်က နောက်ဆုံး အချိန်ရောက်မှသာ ဤသတိပေးချက်ကို ပေးခဲ့ပုံရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က ဝူမင်အား ချက်ချင်း စကားပြောလိုက်၏။

“ဝူမင်... ခင်ဗျားမှာ လုပ်စရာတခြားကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတယ်မလား..."

ဟဲရှန့်၏ စကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ သူ ဆက်နေ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ဟဲရှန့် စောစောကတည်းက သိထားသည်ကို ဝူမင်က ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။ သူက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် တကယ့်ကို ရှက်မိပါတယ်။ အိမ်မှာ လုပ်စရာအလုပ်လေးတွေ ကျန်နေသေးတာကို ကျွန်တော် ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကို ကျွန်တော် သစ္စာစောင့်သိပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးပြီမို့ ကျွန်တော့်စကားကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဖျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝူမင်၏ သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ရိုးသားသော မျက်နှာနှင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လင်းလက်နေသော ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သည့် စိတ်ဓာတ်တို့ကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်၏။ နောင်အခါ အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် ဤဝူမင်ကို သူ့ဘေးတွင် အမြဲတမ်း ခေါ်ထားရမည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို ငရဲပြည်လို သရဲတစ္ဆေတွေနေတဲ့နေရာမျိုးမှာ ထားခဲ့ရတာဟာ တကယ့်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် အချိန်မကျသေးချေ။ ဟဲရှန့်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် သူ့အလိမ်အညာကို ဆက်လက် ပြောဆိုရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဝူမင်... ခင်ဗျားရဲ့ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အိမ်ကိုအရင်ပြန်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအကျပ်အတည်းကနေ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်သွားတာနဲ့ ခင်ဗျားကို ရှာဖွေပြီး ရိုးရိုးစားသား ကြိုဆိုနိုင်ဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ဟဲရှန့်က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေးနက်ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကတိစကားပါ..."

"ရွှေလိုပဲ တန်ဖိုးရှိပါတယ်..."

ဝူမင်က ဟဲရှန့်နှင့် လက်ဝါးချင်း အားပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် ဟဲရှန့်၏ ခေါင်းထဲတွင် အေးစက်စက် စက်ရုပ်သံကို ရုတ်တရက် ထပ်မံ ကြားလိုက်ရ၏။

“ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းနှင့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်၏ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ချောင်ချောင်၏ အာရုံစိုက်မှုကိုရရှိခဲ့သည်။ ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၁၀၀ တိုးလာပါသည်…”

ဤရုတ်တရက် ဝင်လာသော အသိပေးချက်ကြောင့် ဟဲရှန့်မှာ ချောင်ချောင်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားတော့၏။ ထိုအကြည့်က ချောင်ချောင်၏ ထက်မြက်ပြီး စူးရှသော မျက်လုံးများထဲရှိ မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

စဉ်းစားရင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ဟဲရှန့်မှာ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွား၏။ အမတ်ချောင်သည် ဝူမင်၏ နတ်ဘုရားအလား စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ပါးနပ်သော သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် နောင်နှစ်များကဲ့သို့ ကမ္ဘာလောကကို ယှဉ်လုမည့် ကောက်ကျစ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး မဖြစ်သေးသော်လည်း အရည်အချင်းရှိသူများကို စုဆောင်းလိုသည့် သူ၏ဆန္ဒမှာ စတင်နိုးကြားနေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်သည် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို အမှန်တကယ် သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည် ဟဲရှန့်ကို အမြင်သစ်တစ်ခုဖြင့် သဘာဝကျကျ ကြည့်ရှုလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များအကြောင်းကိုမူ ဟဲရှန့် ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုတော့ချေ။ ရေတွက်မရနိုင်သော ကူးပြောင်းခြင်း ဝတ္ထုများ၏ ထုံးစံများအရ ၎င်းတို့မှာ ငရဲပြည်မှ အရည်အချင်းရှိသူများကို ဆင့်ခေါ်ရာတွင် သူ အသုံးပြုရမည့် အမှတ်များ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ အချိန်ကျရင် ပြန်ဆုံပါ့မယ်.."

အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပုံရ၏။ ခွဲခွာရမည်ကို ဝန်လေးနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝူမင်က ဟဲရှန့်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အချိန်ကျရင်ပြန်ဆုံပါ့မယ်..."

ဟဲရှန့်ကလည်း ဝူမင်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် အလေးအနက် အရိုအသေပေးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

အမှန်တကယ်ပင် ဤမြင်ကွင်းက ချောင်ချောင်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး ချီးကျူးစကားများ လွှတ်ခနဲ ထွက်ကျသွားစေခဲ့သည်။

"ဒီလောက်သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်က သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးထားမှတော့ သခင်လေးရဲ့ အသက်လုံခြုံရုံသာမကဘဲ တိုးတက်ဖို့အတွက် အရင်းအနှီးလည်း ရသွားပြီပဲ။ ရွှေတုံးတစ်ထောင်က ရဖို့လွယ်ပေမယ့် ဒီလို ဖြောင့်မတ်တဲ့ စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ကတော့ ရှာရခက်တယ်..."

ကံဆိုးစွာဖြင့် ဟဲရှန့်က ချောင်ချောင်၏ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်များတွင် မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုပင် ပါဝင်နေ၏။

*ခေါင်းဆောင်ချောင်... အရမ်း ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့။ နောက်နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင် ခင်ဗျားဆီကို အဲဒီ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စစ်သည်တော်ရှချူ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကိုသာ ခင်ဗျား ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် လူကြမ်းကြီးတျန်ဝေ့လည်း အဲဒီလောက် စောစောသေမှာမဟုတ်ဘူး…*

"မုန့်သဲ... ကျုပ်တို့ အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ တုံကျိုးကို သွားတွေ့ရအောင်။ တကယ်လို့ အဲဒီလူယုတ်မာတုံဟွမ်က အရင် တိုင်သွားရင် လမ်းမှာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးနေခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ဟဲရှန့်မှာ တင်းမာမှုကို ခံစားနေရ၏။ သူ့ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ဆေးဆရာတစ်ဦးခေါ်ရန်နှင့် အိမ်တော်ရှိ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အစေခံများကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် ချောင်ချောင်ကို သူက အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဟဲရှန့်၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များနှင့် သွေးများပေကျံနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်ချောင်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရှီဝမ်... ဒီပုံစံနဲ့ တုံကျိုးကို သွားတွေ့မလို့လား..."

ဟဲရှန့်က ရယ်မောလိုက်၏။

“ဒီပုံစံအတိုင်းပဲ... ဒီပုံစံက ပိုအဆင်ပြေတယ်..."

ခေါင်းဆောင်ချောင်မှာ အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်၏။ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဟဲရှန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ သူသည်လည်း အချိန်ဆွဲတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ အရင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့သော ယခု ဟဲရှန့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူသည်လည်း ဟဲရှန့်အပေါ် ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပိုမိုရရှိသွား၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်တော်က ရှီဝမ်ကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ အဓိကခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှီဝမ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်လူတစ်ယောက် ရှိနေတာ ကောင်းပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင်လည်း မုန့်သဲကို ကျုပ်က အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဟဲရှန့်က ထပ်မံ၍ ရိုးသားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူသည် ယဉ်ကျေးမှုလွန်ကဲခြင်းက အပြစ်တင်ခံရမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သော စကားပြောကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤအချိန်တွင် နိုင်ငံချစ်စိတ်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်နေသေးသည့် ချောင်ချောင်အပေါ် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မြင်းပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်သော ချောင်ချောင်မှာ ဤအရိုအသေပေးမှုကိုသာ လက်ခံနိုင်တော့၏။ ထို့နောက် အစေခံတစ်ဦးက ဟဲရှန့်အတွက်လည်း မြင်းကောင်းတစ်စီးယူဆောင်လာပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ကြာပွတ်ကို မြှောက်ကာ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးအိမ်တော် မှ အရင်ဆုံး မြင်းစီးထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း တံခါးပေါက်မှ သူ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောက်ကွယ်မှ အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ချောင်ချောင် ကြားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုမုန့်သဲ... ကယ်ပါဦး..."

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ပူနေဆဲဖြစ်သော ချောင်ချောင်ပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး၏ သားဖြစ်သူ ဟဲရှန့်မှာ အားနည်းပြီး ဖျားနာတတ်ကာ မြင်းစီးခြင်းအကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ အစေခံမှာလည်း ဟဲရှန့်ကို မကြာခဏ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးလေ့ရှိသော အနီးကပ် အစေခံတစ်ဦးမဟုတ်ပုံရသဖြင့် ဟဲရှန့်သည်လည်း ချောင်ချောင်နှင့်အတူ မြင်းစီး၍ လိုက်ပါသွားမည်ဟု သဘာဝကျကျ ယူဆလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်းပေါ်တက်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရုန်းကန်ပြီးနောက် မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ရမှန်းမသိသော ဟဲရှန့်က မြင်း၏တင်ပါးကို ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စစ်မြင်းက ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ ဟဲရှန့်မှာ ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားပြီး ပက်လက်လန် လဲကျသွားတော့၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုမြင်းမှာ ယဉ်ပါးပြီး သိမ်မွေ့သော မြင်းတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ဒေါသကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းသော မြင်းတစ်ကောငါဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေခံရပြီးနောက် ဟဲရှန့်မှာ သူ့ဖခင်ထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်သော ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သေဆုံးသွားရမည် ဖြစ်၏။

အချိန်ထပ်မံနှောင့်နှေးမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေသော ချောင်ချောင်မှာ ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သော ဟဲရှန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းတစ်စီးတည်း အတူစီးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ထို့အပြင် ဤလူသညါ မြင်းစီးခြင်းအကြောင်းကို ဘာမှမသိသဖြင့် ချောင်ချောင်မှာ မြင်း၏ အရှိန်ကို လျှော့ချရပြီး မကြာခဏ ညည်းညူနေရ၏။

“ရှီဝမ်... ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တင်းနေအောင် ဖက်ထားစရာမလိုပါဘူး..."

သို့သော် မြင်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် ခေါင်းမူးလာသော ဟဲရှန့်ကမူ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“မရဘူး... မုန့်သဲ... ကျုပ်ကြောက်တယ်..."

သနားစရာကောင်းသော ချောင်ချောင်မှာ အသက်သုံးဆယ်တိုင်တိုင် တည်ဆောက်ထားခဲ့သော သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အစောက ဆူညံသံများကြောင့် အိမ်တော်တံခါးဝတွင် လူအများအပြားက ချောင်းကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုတံတိုင်းမြင့် အိမ်တော်ကြီးများအတွင်းရှိ အစေခံများမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရာတွင် မည်သည့်အခါမျှ အားနည်းခြင်းမရှိချေ။ မနက်ဖြန်လောက်ဆိုလျှင် သူနှင့် ဟဲရှန့် မြင်းတစ်စီးတည်း အတူစီးခဲ့သည့် အကြောင်းများ လောယန်တစ်မြို့လုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေလောက်ပြီဖြစ်၏။

ရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် ချောင်ချောင်မှာ ပို၍ပင် အရှိန်လျှော့ရတော့သည်။ ဟဲရှန့်၏ တောင်းဆိုမှုအရ သူက လောယန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် မြင်ကွင်းများကိုလည်း စတင် ဖော်ပြပေးနေရ၏။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာ သူတို့ကို အနည်းငယ် ပို၍ သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး အာရုံလွှဲရန်နှင့် ကားမူးခြင်း (ဤနေရာတွင် မြင်းမူးခြင်း) ကို ရှောင်ရှားရန် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်း သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး သိထားကြသည်။

ဩဂုတ်လကုန်ပိုင်းဖြစ်သဖြင့် ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ယနေ့ ရာသီဥတုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်၏။ သစ်ပင်များမှ အရွက်များ စတင် ညှိုးနွမ်းကြွေကျနေသော်လည်း နေရောင်မှာ တောက်ပနေပြီး မအေးချမ်းချေ။

သို့သော် ချောင်ချောင်၏အဆိုအရ ဇွန်လကတည်းက မိုးများ ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေခဲ့သဖြင့် နေရာအများအပြားတွင် ရေကြီးမှုများဖြစ်ပေါ်ခဲ့၏။ တုံကျိုးသည် ဤအကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ခုန်းလျိုဟုန်ကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ထိုစစ်ခုန်းနေရာတွင် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် နေရာယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များသည် လူသားတို့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့ အပြန်အလှန် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်ဟူသော ဟန်မင်းဆက်၏ ကွန်ဖြူးရှပ် အယူအဆ၏ အခြေခံသီအိုရီပင်ဖြစ်၏။ ညံ့ဖျင်းစွာဖြင့် အရှေ့ဟန်မင်းဆက်၏ အမတ်ကြီးသုံးဦးမှာ ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရရန် အတိအကျ သတ်မှတ်ခံထားရပုံပေါ်သည်။

ယခုအခါ တုံကျိုးမှာ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော စစ်ခုန်းအိမ်တော်တွင် သဘာဝကျကျရှိနေ၏။ မကြာမီတွင် ကျောက်ဟွမ်ဖေးတျန်က သူတို့ နှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ စစ်သားများကို လောယန်နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျယ်ပြန့်ပြီး မညီမညာဖြစ်နေသော နန်းတော် အဆောက်အအုံများက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဟဲရှန့်အား သူ၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းလိုက်၏။ အလွန်မြင့်မားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အတိုင်းအတာအားဖြင့် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

လောယန်နန်းတော်ကို မြင့်မားသော မြေစိုက်ပလက်ဖောင်း တစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး မြောက်ဘက်တွင် မန့်တောင်ကို နောက်ခံထားကာ တောင်ဘက်တွင် လောမြစ်ကို မျက်နှာမူထား၏။ ၎င်းတွင် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊မြောက် နန်းတော်များအပြင် ယုံအန်းနန်းတော်လည်း ပါဝင်သည်။

တောင်ဘက်နန်းတော်နှင့် မြောက်ဘက်နန်းတော်တို့သည် အဓိက နန်းတော်အဆောက်အအုံနှစ်ခုဖြစ်၏။ တောင်ဘက်နန်းတော်ကို အနောက်ကျိုးမင်းဆက် ကာလတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လောယန်၌ အိမ်ထောင်စု ၁၀၀,၀၀၀ကို အပိုင်စားရရှိခဲ့သော လွီပုဝေက တောင်ဘက်နန်းတော်ကို ပြုပြင်ပြီး ထပ်မံ တိုးချဲ့ခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းဟန်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်ကွမ်ဝူလျိုရှို့သည် လောယန်ကို မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ချိန်တွင် တောင်ဘက်နန်းတော်ကို ထပ်မံ ပြုပြင်ခဲ့ပြန်သည်။ ဧကရာဇ်၏ တရားရုံးများနှင့် မိဖုရားနန်းဆောင်များ အားလုံးမှာ ထိုနန်းတော်အတွင်း၌တည်ရှိ၏။

ဧကရာဇ်မင်၏ လက်ထက်ရောက်မှသာ မြောက်ဘက်နန်းတော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ နန်းတော်နှစ်ခုမှာ တစ်လီ (အကွာအဝေးယူနစ်) ကွာဝေးပြီး အဝေးမှ မျက်နှာချင်းဆိုင်တည်ရှိကာ လောယန်မြို့၏ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက် တစ်ဝက်စီ၏ ဗဟိုနေရာများကို အသီးသီး နေရာယူထားကြ၏။ မြောက်ဘက်နန်းတော်မှာ ပိုမိုမြင့်မားသော မြေပြင်ပေါ်တွင်တည်ရှိပြီး ကွေ့ကောက်နေသော အမိုးပါ လျှောက်လမ်းမြင့်များဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။

ဟန်မင်းဆက်၏ နန်းတော်မှာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှ၏။ အတိုင်းအတာအားဖြင့် ပြောရလျှင် မြောက်ဘက်နန်းတော်၏ အဓိကခန်းမဆောင်ဖြစ်သော သဲယန်ခန်းမဆောင်တစ်ခုတည်းပင်လျှင် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ၃၇ကျန်းကျော် ရှည်လျားပြီး လူတစ်သောင်းကျော် ဆံ့နိုင်သည်။ ၎င်း၏ ကျောက်စိမ်းလှေကားထစ်များမှာ နှစ်ကျန်းမြင့်ပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ရေပန်းများပင်ရှိကာ အလွန် ဇိမ်ကျလှပေသည်။

နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်တွင် မြင့်မားသော လင်းထိုက်နက္ခတ်တာရာကြည့်စင် တည်ရှိပြီး နက္ခတ်တာရာဖြစ်စဉ်များ၊ ကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို စောင့်ကြည့်ရန် အသုံးပြုသည်။ ထို့အပြင် အလွန်တရားဝင်သော ကွန်ဖြူးရှပ် ကျမ်းစာများကို ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်စာတိုင် ၄၆ ခု ပါဝင်သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ရှီဖျင် ကျောက်စာတိုင်လည်းရှိ၏။ ထို့အပြင် ဗုဒ္ဓဘာသာ အရှေ့အရပ်သို့ ပြန့်ပွားလာမှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော အလွန် ကျော်ကြားလှသည့် မြင်းဖြူကျောင်းတော် လည်းရှိသေးသည်။ နေရာအနှံ့အပြားရှိ ရှုခင်းများက မျက်စိကျိန်းလုမတတ် ဖြစ်စေ၏။

အမတ်ကြီးသုံးဦး၏ အိမ်တော်များမှာ တောင်ဘက်နန်းတော်၏ အပြင်ဘက် အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်တွင် တည်ရှိသည်။ ဟဲရှန့်နှင့် ချောင်ချောင်တို့သည် ကွမ်ယန်တံခါးမှတစ်ဆင့် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ကွမ်ယန်လမ်းမကြီးအတိုင်း အရှေ့ဘက်သို့သွားကာ ခိုင်ယန်လမ်းမကြီး သို့ရောက်လျှင် မြောက်ဘက်သို့ကွေ့၍ အမတ်ကြီးသုံးဦး၏ အိမ်တော်များရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ ဤအိမ်တော်များ၏ ဗိသုကာလက်ရာများမှာလည်း အလွန် ဇိမ်ကျလှပြီး နန်းတော်များကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လုနီးပါးဖြစ်သည်။

အရှေ့ဟန်မင်းဆက်တွင် အမတ်ကြီး သုံးဦးဆိုသည်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ် ၊ ပညာရေးဝန်ကြီးနှင့် စစ်ခုန်းတို့ကိုဆိုလို၏။ ထိုအချိန်က ဝန်ကြီးချုပ်ရာထူးကို မသတ်မှတ်ရသေးသဖြင့် အမတ်ကြီးသုံးဦးမှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အောက်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တရားဝင်ရာထူး သုံးခုဖြစ်ပြီး တန်တစ်သောင်းအဆင့်ရှိကာ လက်အောက်ခံတစ်ဦးအတွက် အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းနှင့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ အာဏာများမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး အများအားဖြင့် ဘေးဖယ်ခံထားရသော်လည်း တုံကျိုးမှာမူ ဘေးဖယ်ခံထားရသူများထဲတွင် လုံးဝမပါဝင်ချေ။

ခမ်းနားလှသော စစ်ခုန်းအိမ်တော်ကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်က သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ချောင်ချောင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ စစ်ခုန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းများကို အမြန်လှမ်းလိုက်၏။

သို့သော် သူ စစ်ခုန်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော လူတစ်ယောက်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိကာ အဆုံးအစမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းနေကြတာလဲ... ယန်တင်းကို သံချပ်ကာမြင်းတပ်သုံးထောင် ဦးဆောင်ပြီး ဟဲအိမ်တော်ကို မြေလှန်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်..."

အခန်း (၁၀) ကမောက်ကမခေတ်၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး တုံကျိုး

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော ချောင်ချောင်နှင့် ဟဲရှန့်တို့မှာ ဤဟိန်းဟောက်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြပြီး တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ဦး၏ တင်းမာမှုနှင့် နက်နဲသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်သည် ကမောက်ကမ ခေတ်၏ ပါးနပ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ လျင်မြန်သော ဉာဏ်ရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည့် အချိန်ပင်ဖြစ်၏။ ဟဲရှန့်မှာ မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိသေးချိန်တွင်ပင် ချောင်ချောင်က တံခါးစောင့်များ သတင်းပို့မည့်အချိန်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်ခုန်း... အမိန့်တော်အတိုင်း သင့်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားက ယခင်စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ သား ဟဲကျီယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ..."

(တရုတ်တွေမှာ အိမ်ခေါ်နာမည်၊ အမည်ရင်း ဒီလိုမျိုးခွဲထားပါတယ်။ ဟဲရှန့်- ဟဲကျီယွမ်-ရှီဝမ်)

ဤအသံက ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အတွင်း၌ ဖရိုဖရဲ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုနောက်တွင်မူ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ခဏအကြာတွင် သံချပ်ကာဝတ် လှံကိုင်တပ်သားနှစ်တန်းမှာ ခန်းမဆောင် အတွင်းမှ ထွက်လာကြသည်။ ဟဲရှန့်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ခေါင်းဆောင်စစ်သားက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“စစ်ခုန်းရဲ့ အမိန့်တော်အရ ဟဲရှန့်ဟာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ထိခိုက်စေဖို့ တမင်ကြံစည်ခဲ့ပြီး အပြစ်ရှိတဲ့တရားခံတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။ သူ့ကို ဓားတွေနဲ့ ခြံရံပြီး ခန်းမဆောင်ထဲ ဝင်လာစေရမယ်..."

'ဓားတွေနဲ့ ခြံရံပြီး' ဆိုသည်မှာ ပဒေသရာဇ် မင်းဆက်များ၏ ထူးခြားသော ဓလေ့ထုံးတမ်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် ဆင့်ခေါ်ခြင်း မရှိဘဲ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများ သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခံသော အမတ်များအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သဘာဝကျကျပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန်ဖြစ်၏။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤနည်းလမ်းကို လူတစ်ယောက်အား ခြိမ်းခြောက်ရန်နှင့် အရှက်ခွဲရန် တဖြည်းဖြည်း အသုံးပြုလာခဲ့ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့တီထွင်ခဲ့သော ဤရှေးဟောင်းပဒေသရာဇ် ဓလေ့ထုံးတမ်းများမှာ တကယ့်ကို ထိရောက်လှကြောင်း ဟဲရှန့် ဝန်ခံရပေမည်။

ခေါင်းဆောင်စစ်သား၏ အော်ဟစ် အမိန့်ပေးသံအဆုံးမှာပင် ဟဲရှန့်သည် လူလေးယောက်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရ၏။ ဓားများ ဆွဲထုတ်လိုက်သော အသံမှာ တိုတောင်းပြီး ပြတ်သားကာ တောက်ပပြီး အေးစက်နေသော ဓားသွား လေးလက်မှာ သူ့လည်ပင်း တစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

အခြားလှံကိုင်တပ်သားများကလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို အပေါ်သို့ ထောင်ထားရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့၏ လှံသွားများကို ဟဲရှန့်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြ၏။ ဤစစ်သားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟဲရှန့်၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်း ထူပူသွားပြီး ကြောက်လန့်လွန်း၍ သေးထွက်ကျတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်ဘဝက ရုပ်ရှင် သို့မဟုတ် ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများတွင် ဤကဲ့သို့သော ရိုးအီနေသည့် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့ဖူး၏။ ဇာတ်ကွက်ကို ကြိုတင်သိထားသဖြင့် လည်ပင်းတွင် ဓားတင်ခံထားရသူမှာ သေချာပေါက် သေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်ယောက်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို တကယ်သတ်ချင်တယ် ဆိုရင် ဤသည်ထက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူတဲ့ နည်းလမ်းတွေရှိပေသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်း သူ့အလှည့် ရောက်လာသောအခါ ဓားဖြင်ြ ခြံရံခံထားရသည့်တိုင် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနိုင်ခဲ့ကြသော သမိုင်းထဲက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် စစ်သည်တော်များကို အလွန်အမင်း လေးစားသွားမိတော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤစစ်သားများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ တမင် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။ စစ်မြေပြင်တွင် ခေါင်းပေါင်းများစွာကို ခုတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော ဤ အထက်တန်းစား စစ်သည်တော်များမှာ သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လှံများကို မြှောက်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စတင်လောင်ကျွမ်းနေပြီဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဟဲရှန့်သာ အနည်းငယ်မျှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုကို လုပ်လိုက်ပါက သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ပစ်ရန် သူတို့က အလွန် ဝမ်းသာအားရနှင့် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်လုံးများက ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏လက်ရှိအခြေအနေမှာ တုံကျိုးက သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မသတ်သည့် အခြေအနေမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဤနေရာရှိ တုံကျိုး၏ လုပ်ရပ်များက သူသည် ဟဲရှန့်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်းထန်သော ဆန္ဒတစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကြိုးတန်းပေါ်တွင် ကနေရသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ တူညီနေပေသည်။

ထိုအခိုက် ဟဲရှန့်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးငယ်လေးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခြေသလုံးများမှာလည်း အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာခဲ့၏။ လမ်းဘယ်လို လျှောက်ရမလဲဆိုတာကိုတောင် မေ့သွားပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ အသိတရားက သူ့ကို အဆက်မပြတ် သတိပေးနေ၏။

*လုံးဝ အကြောက်တရားကိုပြလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မင်း ကြောက်တာကို ပြလေလေ ပိုပြီး ပျာယာခတ်လေလေပဲ။ ပြီးတော့ ပျာယာခတ်လေလေ အမှားတွေ ပိုလုပ်မိလေလေပဲ။ အမှားတစ်ခုလုပ်မိတာနဲ့ ပိုမြန်မြန် သေရလိမ့်မယ်…*

ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်မှာ မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် မှိတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စားရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။

*ဒါရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာ... ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာ... ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာ... ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုပဲ…*

တခါတရံတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အတော်လေး သိသာထင်ရှားကြောင်း ပြောရမည်ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟဲရှန့်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စစ်သားများမှာ အရင်ကလောက် မကြမ်းတမ်းတော့ဘဲ အနည်းငယ်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းနေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

*အင်း...ဒီဇာတ်ပို့တွေရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က တကယ် မြင့်မားတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ အားလုံးက အံကိုက်ပဲ…*

အနီးအနားတွင် သူ၏ လက်နက်များကို ဖြုတ်သိမ်းနေသော ချောင်ချောင်ပင်လျှင် ဟဲရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်အထိပင်ဖြစ်၏။ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ချောင်ချောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကျေနပ်သဘောကျမှုတို့ ရောယှက်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထပ်မံ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်အပြီးတွင် ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အမှန်တကယ် ပြေလျော့သွားတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချောင်ချောင်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဟဲရှန့်သည် ထို အေးစက်စက်စက်ရုပ်ကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းနှင့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်၏ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ချောင်ချောင်ထံမှ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်.။ ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၄၀၀ တိုးလာပါသည်။ စုစုပေါင်း ဂုဏ်သတင်းအမှတ် - ၅၀၀…”

အမှန်တကယ်ပင် သေစေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကြွားဝါမှုဆိုသည်မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ခေါင်းဆောင်စစ်သား၏ ဟဲရှန့်အပေါ် ဆက်ဆံရေးမှာ သူ၏တည်ငြိမ်မှုကြောင့် တိုးတက်မလာခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူက အသုံးမကျသော သူ၏ လက်အောက်ခံ များကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဟဲရှန့်အား အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ခန်းမဆောင်ထဲဝင်ပါ..."

စစ်ခုန်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဟဲရှန့်သည် အိမ်တော်၏ တည်ကြည်လေးနက်သော အပြင်အဆင်ကြောင့် ဖန်တီးထားသည့် လွှမ်းမိုးနိုင်သော အာဏာနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထပ်မံခံစားလိုက်ရ၏။ ဟန် နှင့် ထန်မင်းဆက် နန်းတော်များကို များသောအားဖြင့် မြေစိုက် အဆောက်အအုံများဖြင့် တည်ဆောက်ထားလေ့ရှိပြီး ကြီးမားခမ်းနားကာ ခံ့ညားထည်ဝါလှသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို မိမိ၏ သေးငယ်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရစေသည်။ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ရပ်နေသော လှံကိုင်အစောင့်နှစ်တန်းနှင့်အတူ လက်နက်စင်များပေါ်ရှိ အေးစက်စက် လက်နက်များ၏ အရောင်အဝါက တင်းမာလှသော လေထုကို ပိုမို ကြီးမားစေ၏။

သို့သော်လည်း ယခင်က အခက်အခဲကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ဟဲရှန့်မှာ ယခုအခါ ဤအရာများအပေါ် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ရုပ်ရှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများက ဤမျှ အသေးစိတ်ကျသော နောက်ခံ အပြင်အဆင်ကိုပင် ဖန်တီးရန် ငွေကြေး သုံးစွဲရဲကြသည်ဟုသာ သူ ခံစားရ၏။

ထို့နောက် လက်နက်ကိုင် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သားများ၏ ဝိုင်းရံမှုဖြင့် ဟဲရှန့်သည် ခန်းမဆောင်၏ ထိပ်ဆုံးနေရာသို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေ၏။ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ အသက်လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ခန့်အရွယ်ရှိ ခွန်အားကြီးမားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး ကျင်းရှန်းသရဖူကို ဆောင်းထားကာ အတော်လေး ဇိမ်ကျကျဝတ်ဆင်ထား၏။

သို့သော် သူ၏ လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြမ်းတမ်းသော အသားစိုင်များရှိနေပြီး အောက်သို့ ကွေးဆင်းနေသော မျက်ခုံးထူထူများ၊ ထင်ရှားသော နှာခေါင်းတစ်ခု၊ ပါးစပ်ကျယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသည်။ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အာဏာနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။

ဤကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးသည် အကြောက်တရားကို ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူသည် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူသော သူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ခံစားရစေသည်။

ဤလူမှာ ကမောက်ကမခေတ်၏ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးဖြစ်သော တုံကျိုးပင် ဖြစ်၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အခြားသူများကိုမူ ဟဲရှန့် အသေအချာ အကဲခတ်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူ သတိထားမိလိုက်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ စင်မြင့်အောက်တွင်ရပ်နေသော တုံဟွမ်ပင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကျေနပ်နေပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးက သင့်ကို သေစေရန် ရည်ရွယ်ထားသော မြွေတစ်ကောင်ကို သတိရစေသည်။

"ယခင်စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ သားဟဲရှန့်က. စစ်ခုန်းသခင်ကြီးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်..."

ယခုအချိန်တွင် တုံ့ဟွမ်ကို ဂရုစိုက်ရန် ဟဲရှန့်၌ အချိန်မရှိချေ။ သူက ခန်းမဆောင် ထိပ်တွင်ရှိသော တုံကျိုးကို လေးစားစွာဖြင့် အရင်ဆုံး အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ နှိမ့်ချလွန်းခြင်းလည်း မရှိသလို မောက်မာလွန်းခြင်းလည်း မရှိချေ။

ထိပ်ဆုံးတွင်ရှိသော တုံကျိုးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားမပြောချေ။ ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟဲရှန့်၏ လက်ရှိ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ မျက်နှာတွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခြင်းမှာ အမတ်ကြီးသုံးဦးအနက် တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် လုံးဝ မသင့်တော်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဤအပြုအမူကို ဟဲရှန့်၏ ယဉ်ကျေးမှု ကင်းမဲ့ခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ပိုမို ကြီးလေးစွာ ယူဆမည်ဆိုပါက တုံကျိုးကို သူက တမင်စော်ကားခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူနိုင်၏။ တုံကျိုးက သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်ခြင်းမှာ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန် အကြာအထိ တုံကျိုး မှာ စကားမပြောဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဆိုးသွမ်းနေ၏။ ဤနယ်စပ်စစ်သည်တော်သည်လည်း ဟဲရှန့်၏တမင်ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ့ရင်ထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ဖိနှိပ်ထားခြင်း အမှန်တကယ်ဖြစ်၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမိုတင်းမာပြီး လေးလံလာခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ခန်းမဆောင်ထိပ်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ဟဲရှန့် ပိုမို ခံစားလာရ၏။ ထို အကာအကွယ်မဲ့နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု၊ မထီမဲ့မြင်ပြုမှု နှင့် သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထူထပ်လာပြီး ဟဲရှန့်ကို လွှမ်းခြုံလာကာ အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ဖြစ်လာစေ၏။

သို့သော်လည်း သူက စကားပြောကာ အရိုအသေပေးပြီးကတည်းက ဟဲရှန့်သည် အံကြိတ်ကာ ခေါင်းမာစွာဖြင့် သည်းခံနေခဲ့သည်။ တုံကျိုးကို တောင်းပန်ရန် သူ ပါးစပ်မဟခဲ့သလို ဆင်ခြေများလည်း မပေးခဲ့ချေ။ ဤသတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခုခံလျက် သူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ တုံကျိုးနှင့် သူ၏ နိုင်ငံရေးအုပ်စုက သူ့ကို အကဲဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူနှင့် တုံကျိုးကြားက စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။ ဤယှဉ်ပြိုင်မှု၏ ရလဒ်က တုံကျိုး၏ အမြင်တွင် သူ၏ အနာဂတ် ရပ်တည်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည် ဖြစ်၏။

သေချာတာပေါ့... ။ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွင် ရှုံးနိမ့်သွားပါကလည်း ဟဲရှန့်၏ သွေးများ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားနိုင်သည်ကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ တိတ်ဆိတ်မှုကြားက သေခြင်းရှင်ခြင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးသာလျှင် ဤစမ်းသပ်မှုကို လောင်းကြေးထပ်ကာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ဟုတ်ပေသည်... ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်သည် လောင်းကစားလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တုံကျိုး၏ စရိုက်လက္ခဏာ၊ သူ၏အကြိုက်များ နှင့် ဤဖက်တီးကြီး၏ နိုင်ငံရေးအရ ကျယ်ပြန့်သော အမြင်တို့အပေါ်တွင် အလောင်းအစား လုပ်နေခြင်းဖြစ်၏။

သို့သော် နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် တုံကျိုး၏ နိမ့်ချီမြင့်ချီ ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်မှာ ပိုမိုလျင်မြန်လာပြီး ဖိနှိပ်ထားသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ကို ဟဲရှန့် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် အခြေအနေကို မြင်တွေ့နေရသော ချောင်ချောင်က အံကြိတ်ကာ စကားပြောရန် စွန့်စားလိုက်၏။

"စစ်ခုန်းရဲ့အမိန့်တော်က ဟဲကျီယွမ်ကို အိမ်တော်ဆီ အမြန်ဆုံး ခေါ်ဆောင်လာဖို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဟဲကျီယွမ်မှာ သန့်စင်ဖို့ အချိန်မရလိုက်ပါဘူး။ စစ်ခုန်း နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ဟွန့်..."

တုံကျိုးက နှာခေါင်းမှနေ၍ မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ချောင်ချောင်၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကို သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ချောင်ချောင်၏ ရှင်းပြမှုကြောင့် တုံကျိုးသည် သူ့ရင်ထဲရှိ ဒေါသအချို့ကိုလည်း လျှော့ချလိုက်နိုင်သည်။ သူက မေးလိုက်၏။

"ဟဲရှန့်...ဒီအဘိုးကြီးအပေါ် မင်းမှာ နာကြည်းချက်တွေ ရှိနေတာများလား..."

ဤမေးခွန်းမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ နယ်စပ်စစ်သည်တော်ဖြစ်သော တုံကျိုး၏ မောက်မာပြီး လွှမ်းမိုးလိုသော စတိုင်လ်ကို အပြည့်အဝ ပြသနေ၏။

သို့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်သည် သူ့ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သင့်အပေါ် စကားပြောကာ အချိန်ဖြုန်းလိုသူတစ်ဦးက သင့်ကိုယ်သင် ရှင်းပြရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။