အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း (၁၉) အဲဒီစကားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း... မင်း ပြောရဲလား

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကွမ်းယန်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

အဝေးမှနေ၍ ဆူပူအုံကြွမှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသော သာမန်ပြည်သူလူထု များဖြစ်စေ၊ ဆူညံနေသော အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်များဖြစ်စေ ပါးစပ်ကိုသာ အသုံးပြုတတ်ပုံရသည့် ခေါင်းမာသော ပညာရှင်လူငယ်လေး ဟဲရှန့်သည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားတစ်ဦးကို ဓားဖြင့် ထိုးဖောက် သတ်ဖြတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟဲရှန့်၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ဟဲရှန့်က ပြုံးကာ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်၍ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်၏။ မသေသေးသော လျန့်ပြည်နယ်စစ်သား၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ ဂလုဂလုဟူသော ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ သွေးများစီးကျလာသည်။

ထို့နောက် ဤပြုံးနေသော လူငယ်လေးသည် သူကိုယ်တိုင် ပြီးမြောက်အောင် ဖန်တီးထားသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကို သဘောကျနေသည့်အလား လျန့်ပြည်နယ် စစ်သား၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲနုတ်လိုက်၏။ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားသွားတစ်လျှောက် သွေးများပန်းထွက်လာပြီး ၎င်း၏ သွေးညှီနံ့များက လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကွမ်းယန်လမ်းမကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားရုံသာမက လုံးဝ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။

ဓားဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြသော ဤလျန့်ပြည်နယ် သံချပ်ကာမြင်းတပ် စစ်မှုထမ်းဟောင်းများအတွက် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ချေ။ အစောက လျန့်ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူတို့တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ လက်ပေါ်တွင် အသက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဟဲရှန့်၏ ရိုးရှင်းသော ပညာရှင်ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် သူ အခုလေးတင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းတို့ကြားက သိသာထင်ရှားသော ကွာခြားမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှရာ ဤ လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားများ၏ နားလည်ထားမှုကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်၏။

သူတို့အမြင်တွင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ တကယ်တော့ မခက်ခဲလှပေ။ စိတ်ခံစားမှုက အသိတရားကို လွှမ်းမိုးသွားပါက မည်သူမဆို ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးနိုင်ပေသည်။ သို့သော် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာချိန်တွင်ပင် မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လူသတ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး အပြုံးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးထားနိုင်သေးသည့် ဟဲရှန့်ကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးကမူ သူတို့ကို ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အနောက်လျန်သံချပ်ကာမြင်းတပ် များမှာ ပို၍ပင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြတော့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် သွေးများ ပေကျံနေသော ကွင်းတပ်ဓားကောက်ကို ဟွာအန်း၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။

"မင်းတို့လူတွေက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဖြစ်လာခင် ဒီခွေးကောင်ရဲ့ အသက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ အရင်ဆုံး သေချာပေါက် အဆုံးသတ်ပစ်မယ်..."

တွန့်ဆုတ်နေသော အနောက်လျန်သံချပ်ကာမြင်းတပ်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဟဲရှန့်က အပြုံးလေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်၏။ သူနှင့်ဝူမင်တို့မှာ လူနည်းစုဖြစ်ပြီး အားနည်းသော်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သူက ထိန်းချုပ်ထားပုံရသည်။

"မင်းတို့က စစ်တပ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို နားထဲ လေလည်သလိုမျိုး သဘောထားကောင်း သဘောထားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟွာအန်းသာ မင်းတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် သေသွားမယ်ဆိုရင် မင်းတို့လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်နော်..."

ဟန်မင်းဆက်သည် ချင်မင်းဆက်၏ စနစ်ကို အမွေဆက်ခံထားပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေမှာ အတော်လေး တင်းကျပ်ဆဲဖြစ်၏။

“တားမြစ်ချက် ဆယ့်ခုနစ်ချက် နှင့် သေဒဏ်ပေးနိုင်သော ပြစ်မှုငါးဆယ့်လေးခု” အပြင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် တာဝန်ယူရသည့် စနစ်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တပ်မှူးသေဆုံးပါက 'ထွင်' တပ်စုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗိုလ်မှူး သေဆုံးပါက 'ချွီ' တပ်စုတစ်ခုလုံးကို ကွပ်မျက်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ဤလျန့်ပြည်နယ်စစ်သားများမှာ မောက်မာပြီး ဥပဒေမဲ့ကာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ သဘောထားကြသော်လည်း စစ်တပ်တစ်ခုက တရားဝင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဥပဒေများကို လျစ်လျူရှုလေလေ၊ သူတို့၏ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းများမှာ ပို၍ ရက်စက်ပြီး အကြောင်းပြချက် ကင်းမဲ့လေလေဖြစ်ကြောင်း ဟဲရှန့် သိထား၏။

အကယ်၍ ဟွာအန်းသာ ဤလျန့်ပြည်နယ် စစ်သားများ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဟဲရှန့်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါက ဟွာရှန်းသည် သူ၏ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ထိုနှစ်ရာစလုံးကို သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သတ်ဖြတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဟဲရှန့်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှေ့တိုးရန် တွန့်ဆုတ်နေပြီဖြစ်သော လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားများမှာ ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး သူတို့၏ အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်းမှုများမှာ သူရဲဘောကြောင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာဖြစ်တော့၏။ သူတို့၏ ယခင်က မောက်မာပြီး ရန်လိုသော ဟန်ပန်များမှာ ဟဲရှန့်၏ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကာ ပါးနပ်သော နည်းဗျူဟာများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် ဟွာအန်းမှာ ဤအရာကြောင့် အညံ့ခံရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

သူသည် အထက်လူကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အားကိုး၍ ရက်စက်စွာ ပြုမူတတ်သော်လည်း အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ရာထူးနိမ့်အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားအများစုကဲ့သို့ပင် အသက်ကို ပဓာနမထားသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး သူ့ထံတွင် ရှိနေ၏။ ဟဲရှန့်၏ သွေးများ ပေကျံနေသော ကွင်းတပ်ဓားကောက်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ရုံမှလွဲ၍ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ခွေးသူခိုး... မင်း သူ့ကို သတ်ရဲရင် ငါ့ကိုရော ဘာလို့ မသတ်တာလဲ။ အားလုံး အတူတူ သေလိုက်ကြတာပေါ့..."

"အတူတူသေရမယ်ဟုတ်လား..."

ဟဲရှန့်က လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ အပြည့် ပါဝင်နေ၏။

"မင်းရဲ့ခွေးအသက်က ငါ့အသက်နဲ့ တန်းတူတယ်လို့တွေးဖို့ ဘယ်သူက မင်းကို ယုံကြည်မှုတွေ ပေးထားတာလဲ။ မင်း ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ပေးခံရဖို့အတွက် ငါက မင်းကို သတ်စရာတောင် မလိုဘူးလေ..."

“ထွီ..."

ဟွာအန်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး ဟဲရှန့်၏ စကားများကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ရှင်းလင်းစွာ ပယ်ချလိုက်၏။

သို့သော် ဟဲရှန့်က ထပ်မံ၍ ပြုံးလိုက်ပြန်၏။ သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟွာအန်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်းရင်ထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာကိုရော မင်းသိလား..."

"မသိဘူးမလား... အဲဒီမေးခွန်းက မင်းအတွက်တော့ အရမ်းနက်နဲလွန်းပါတယ်။ အင်အားကျဆင်းသွားတဲ့ ယခင်စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ သားဖြစ်တဲ့ ငါက စစ်ခုန်းရဲ့တူကို ရိုက်နှက်ခဲ့တာတောင် ဘာလို့ မသေတဲ့အပြင် လက်ထောက်စစ်ရေးအရာရှိ းတောင် ဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာကို မင်း နားလည်မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူးလေ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွာအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တဖျပ်ဖျပ် မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ရင်ထဲမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဟဲရှန့်ကို အရေးတယူ သဘောထားရန် ငြင်းဆန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤအထက်တန်းစား မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူသည် သူ ပုံမှန် တွေ့ကြုံနေကျ စာအုပ်ကြီးသမား ပညာရှင်အရာရှိများနှင့် မတူညီကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ ဟဲရှန့်က လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း၊ သူ၏ ထူးခြားစွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်အောက်ခံနှင့် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော စကားများအရ ဤလူသည် သာမန်လူ လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"ဟဲရှန့်... မင်းရဲ့ဟန်ဆောင်တဲ့ စကားတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း။ စစ်ခုန်းက ငါတို့ လျန့်ပြည်နယ် ကပဲ။ ငါတို့က သူ့ရဲ့တိုက်ရိုက်စစ်တပ်တွေ... ငါတို့ကို ရန်စတာဟာ စစ်ခုန်းကို ဆန့်ကျင်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

ဟွာအန်းမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ ဟဲရှန့်၏ စူးရှသော အကြည့်အောက်တွင် သူ့စိတ်ထဲရှိ ဝှက်ဖဲကို သူ မထုတ်ဖော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ဟဲရှန့်အတွက်မူ ဤစကားများမှာ ဟာသတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေ၏။

"တုံဟွမ်က လျန့်ပြည်နယ်က ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး စစ်ခုန်းရဲ့ တူလည်းဖြစ်တယ်လေ။ ပြီးတော့ ရလဒ်က မင်းတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင်ရှိနေတာပဲ..."

"ဒီကနေစပြီး အခြေအနေတွေ ဘယ်လိုတိုးတက်လာမလဲဆိုတာကို မင်းကို ငါ ပြောပြမယ်..."

ဟွာအန်း၏ ပါးပြင်ကိုပုတ်ကာ ဟဲရှန့်က ယုံကြည်မှု အပြည့်နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အချိန်လည်း အတော်လေးကြာနေပြီလေ။ မြို့တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားတဲ့ စစ်လီတပ်မှူးကြီးကလည်း ဒီဆူပူအုံကြွမှုကို ကြားပြီး လာနေလောက်ပြီ။ သူ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းကို သူ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်မယ်။ မင်းတို့ လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားတွေရဲ့ အခုလေးတင် ဥပဒေမဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ဘေးဖယ်ထားဦး။ မင်းတို့ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ် နှစ်ရာကျော်က ငါ့ကို အထပ်ထပ်ဝိုင်းရံထားပြီး လှံတွေနဲ့ ချိန်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တပ်မှူးကြီးသာ မျက်စိမကန်းဘူးဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူ နားလည်မှာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား..."

"ဒါကြောင့် ငါ ရပ်တန့်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်တဲ့ လျန့်ပြည်နယ်နဲ့ ပမ်းပြည်နယ်စစ်သားတွေကြားက သေးငယ်တဲ့ ပဋိပက္ခလေးတစ်ခုဟာ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီးတစ်ခုအဖြစ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးဟွာရှန်းမှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိနေရင်တောင်မှ ဒါဟာ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက အထက်အရာရှိ ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး ဥပဒေကို လုံးဝ မထီမဲ့မြင်ပြုတာပဲလေ။ အကယ်၍ ငါတို့က ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ပမ်းပြည်နယ်က လူတွေကို သတ်ဖို့၊ မြို့တော်က လူတွေကို သတ်ဖို့အတွက် မင်းက စစ်တပ်ပုန်ကန်မှု တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ..."

"အခြေအနေတွေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီဆိုတော့ လျန့်ပြည်နယ်က ဖြစ်ရုံသက်သက်နဲ့ စစ်ခုန်းက မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ဟဲရှန့်က ဟွာအန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဤ ဦးနှောက်မရှိသော လျန့်ပြည်နယ် စစ်သည်တော်အတွက် သနားကရုဏာ သက်သွားမိ၏။

"အရင်ကတော့ သူက လျန့်ပြည်နယ်ကဖြစ်ပြီး မင်းတို့ လျန့်ပြည်နယ်လူတွေကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးခဲ့မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက ဟန်မင်းဆက်ရဲ့ အမတ်ကြီး သုံးပါးထဲကတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ စစ်ခုန်းဖြစ်နေပြီ။ ဒီကမောက်ကမလောကကြီးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး သမိုင်းမှာ နာမည် ချန်ရစ်ချင်နေတဲ့ အမတ်ကြီးတစ်ပါးလေ။ မင်းလို တပ်ခွဲမှူးသေးသေးလေး တစ်ယောက်ကြောင့် သူ့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

"အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့လူမိုက်... ဒီလောယန်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ခြေတော်ရင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းက အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်တယ်။ ခွန်အားသက်သက်ကိုပဲ အားကိုးတတ်တဲ့ မင်းလို လူမျိုးက ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်လိုပဲ ဘာမှပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့လောက်ပဲ အောင်မြင်လိမ့်မယ်... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဟဲရှန့်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် လွှဲယမ်းကာ ကြောက်လန့်ပြီး တွေဝေနေသော ဟွာအန်း၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်၏။

"မင်း... မင်း... ဒီအကြောင်းတွေအားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြနေတာ ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

ဟွာအန်း၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်းမရအောင် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်နေ၏။ သူသည် မိုက်မဲသော်လည်း အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်အထိတော့ မမိုက်မဲချေ။ ဟဲရှန့် ပြောပြသွားသော အခြေအနေများမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူ သဘာဝကျကျ နားလည်ထားသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ အသက်ရှင်ရန်ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ၏ ဦးလေးဟွာရှန်းပင်လျှင် ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကာလအတွင်း တုံကျိုးသည် လောယန်မြို့တွင်း၌ လျန့်ပြည်နယ်တပ်ဖွဲ့များ ပြဿနာဖန်တီးခြင်းကို တားမြစ်သည့် တင်းကျပ်သောအမိန့် အများအပြားကို အမှန်တကယ် ထုတ်ပြန်ခဲ့ဖူး၏။ လျန့်ပြည်နယ် နှင့် ပမ်းပြည်နယ်ကြားက ပဋိပက္ခမှာလည်း တုံကျိုး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သည်။ တုံကျိုးသည် သူ၏ အာဏာကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် ကွပ်မျက်ရန် အစားထိုးခံရမည့်သူအချို့ကို ရှာဖွေနေကြောင်း သတင်းစကားများပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ငါ ဘာမှမလိုချင်ဘူး... မင်းတို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီအပြစ်မဲ့ သာမန်ပြည်သူလူထုတွေအတွက် တရားမျှတမှုကိုပဲ ငါ လိုချင်တာ..."

ဟဲရှန့်က ဟွာအန်း၏ မျက်နှာကို ကန်လိုက်ပြီးနောက် လမ်းမပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော သာမန်ပြည်သူလူထုများကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီသာမန်ပြည်သူလူထုတွေက ဘာပြစ်မှုတွေ ကျူးလွန်ခဲ့လို့ မင်းတို့လို တိရစ္ဆာန်တွေက တမလွန်ကို ပို့လိုက်ရတာလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီသာမန်ပြည်သူလူထုတွေကို အသက်ပြန်ရှင်လာစေနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲပစ်ဖို့ ငါ ဝမ်းသာအားရ လုပ်မိမှာပဲ..."

"မင်း... မင်းက အဲ့ဒီအောက်တန်းစား သာမန်ပြည်သူလူထုတွေအတွက် လက်စားချေပေးဖို့ ဒီလို းလုပ်နေတာလား..."

ဟဲရှန့်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွာအန်းမှာ တစ်ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

*ဒီကောင်က အပျင်းပြေ လုပ်နေတာလား... အဲဒီအောက်တန်းစား သာမန်ပြည်သူလူထု တွေ သေသွားတော့ရော ဘာအရေးကြီးလို့လဲ…*

သေချာတာပေါ့...

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟဲရှန့်က သူ့ကို နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက်ဖြင့် ဆုချလိုက်၏။

"အောက်တန်းစားသာမန်ပြည်သူလူထုလို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း... မင်း ပြောရဲလား..."

အခန်း (၂၀) လာသင့်လာထိုက်သူ အားလုံး ရောက်လာပြီ

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကွမ်းယန် မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာသည်အထိ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ဟဲရှန့် မသိခဲ့ချေ။

ထိုလူနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ တစ်ချိန်က ဟဲရှန့်ကို ဝင်ရောက် ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသော ကျားရှပင်ဖြစ်၏။ အခြားတစ်ယောက်မှာ ကျားရှထက် များစွာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ကျားရှနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။ သူ၏ တောက်ပပြီး စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်လုံးများက အေးစက်သော ရေကန်တစ်ခုအလား တိတ်ဆိတ်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ကျားရှ၏ အကြည့်များနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေ၏။

လူငယ်လေးမှာ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရပြီး ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းခြုံလိုသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ရည်မှန်းချက်များနှင့် ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရှိနေသည့် အရွယ်ပင်ဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သူ့နေရာမှနေ၍ ဟဲရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်နေ၏။

စည်းကမ်းမဲ့နေသော လျန့်ပြည်နယ်နှင့် ပမ်းပြည်နယ် စစ်သားများကို ဟဲရှန့်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အော်ငေါက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ဟွာအန်း၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် လျန့်ပြည်နယ် ခေါင်းဆောင်ကို ကွပ်မျက်ရန် အေးစက်ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လျန့်ပြည်နယ် ပုန်ကန်သူများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဟွာအန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရာတွင် သူ၏ပါးနပ်ပြီး ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်များ ဖြစ်စေ အရာအားလုံးက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူငယ်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သွေးဆူလာစေခဲ့သည်။ သူသည်ပင် ဝူမင်နှင့်အတူ ဟဲရှန့်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ရန်သူများကို ခုတ်ထစ် ရှင်းလင်းရန် ဝင်ပါချင်စိတ်များပင် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့၏။

"အဖေ... ကြည့်ပါဦး... သခင်လေးဟဲက သနားစရာကောင်းအောင် သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ သာမန်ပြည်သူလူထုတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြနေတယ်။ အဲဒီအပြစ်မဲ့ ဝိညာဉ်တွေအတွက် တရားမျှတမှုကို သူ ရှာဖွေပေးနေတာ သေချာတယ်။ ပြည်သူတွေကို ဂရုစိုက်ပြီး ဉာဏ်ပညာရော ရဲစွမ်းသတ္တိပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဲ့လိုလူမျိုးက ကမ္ဘာကြီးကို ပုံဖော်ပြီး ကြီးမားတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေ ပြုလုပ်ဖို့ ကံပါလာတာပဲ..."

ဟဲရှန့်က ဟွာအန်း ၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်လေးမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

“ဟန်မင်းဆက်မှာ အဲ့လိုအရည်အချင်းရှိတဲ့သူရှိနေတာ တကယ့်ကံကောင်းတာပဲ... အဖေ... လူယုတ်မာတွေကို အပြစ်ပေးပြီး မကောင်းမှုကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ဖို့ စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီး ရောက်လာတဲ့အထိ သူ စောင့်နိုင်အောင် သခင်လေးဟဲကို ဘာလို့ ကူညီမပေးတာလဲ..."

(သမိုင်းအရ စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီးဆိုတာက ရိုးရိုးစစ်ဗိုလ်မှူးကြီးများထက် အဆင့်မြင့်ပြီး မြို့တော်ဥပဒေရေးရာ ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် စီမံခန့်ခွဲရေးချုပ်ဖြစ်သည်။ ဟန်မင်းဆက်၏ အာဏာအရှိဆုံး ရာထူးငါခုးထဲတွင်ပါဝင်သည်။ ဧကရာဇ်ထံ တိုက်ရိုက်တင်ပြနိုင်သည်)

ကျားရှသည် သူ၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူ ကျားကျီဆီသို့ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ၎င်းကို ဖုံးကွယ်မထားသော ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"ကျီအာ... မင်းအစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ယှဉ်ရင် မင်းက တည်ငြိမ်မှုအများကြီး လိုအပ်နေသေးတယ်..."

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုလိုက်မှုကို အားကိုး၍ ကျားကျီက ဤစကားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလိုက်၏။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့အစ်ကို နှစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ လုံလောက်ပါတယ်။ အိမ်ကြီးက အမြဲတမ်း မှိုင်းညို့ပြီး ခြောက်ကပ်မနေအောင် ဒီသားလေးက နည်းနည်းပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ မသိတဲ့သူတွေ အလည်လာရင် လူမရှိတဲ့ အိမ်ကြီးထဲ ဝင်လာတယ်လို့တောင် ထင်သွားနိုင်တယ်..."

ကျားကျီ၏ ရဲတင်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျားရှမှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်ဗျူဟာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သားဖြစ်သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သဘာဝကျကျ နားလည်ထားပြီး သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် ကိုက်ညီအောင် မည်သို့ သင်ကြားပေးရမည်ကို သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျားရှက စကားလမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလိုက်၏။

"ငါ့အမြင်အရပြောရရင်... အဲဒီသခင်လေးဟဲ သာ တကယ်ပဲ ဉာဏ်ပညာရော ရဲစွမ်းသတ္တိပါ ရှိတယ်ဆိုရင် သူက စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီး ရောက်လာမယ့် အချိန်အထိ လုံးဝစောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားက ကျားကျီကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။

"ဘာလို့လဲ..."

ကျားရှက မှုန်ဝါးဝါး ပြုံးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် လှုပ်ခါလိုက်၏။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ..."

"အဖေ..."

ကျားရှက သူ့သားကို နားလည်သလို ကျားကျီကလည်း သူ့ဖခင်ကို သေချာပေါက် နားလည်ထား၏။ ဖခင်ဖြစ်သူက ထိုစကား နှစ်ခွန်းကို ပြောပြီးနောက် သူက အဖြေ၏ အရိပ်အယောင်လေးကိုမျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ပါက ဖခင်ဖြစ်သူသည် ပါးစပ်ပိတ်ထားမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို စိတ်ပျက်မှုများကြားတွင် လှောင်ပိတ်ထားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် မည်မျှပင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပါစေ၊ ကျားကျီသည် သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို သေချာစဉ်းစားရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ မွေးဖွားလာသည့် နေ့မှစ၍ ယနေ့အထိ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကောက်ချက်ချမှုများမှာ တစ်ခါမျှ မမှားယွင်းခဲ့ဖူးချေ။ ဤအချက်က လူငယ်လေး ကျားကျီကို စိန်ခေါ်မှုမှာ ပို၍ ကြီးမားလာသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျားရှ၏ မိသားစုကဲ့သို့သော မိသားစုမျိုးတွင် မွေးဖွားလာပြီး ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် ကျားကျီသည် နိုင်ငံရေးကို အတော်အသင့် နားလည်ထား၏။ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် နားလည်ပြီ... လက်ရှိ စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီးက ဟဲမိသားစုကို ပျက်စီးသွားအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ယွမ်ရှောက် ပဲလေ။ အကယ်၍ ယွမ်ရှောက်သာ ရောက်လာရင် ရှုပ်ထွေးမှုတွေ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ။ သခင်လေးဟဲက မူဝါဒရှိတဲ့သူဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ယွမ်ရှောက်ရဲ့လက်ကနေတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းချင်မှာ မဟုတ်တာ သဘာဝပါပဲ..."

ကျားရှက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ မိန်းမစိုးများကို ဖိအားပေးရန် အရပ်ရပ်မှ စစ်တပ်များကို ခေါ်ယူရန် ယွမ်ရှောက်က အကြံပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဟဲကျင်း သေဆုံးခဲ့ရသည်မှာ တစ်မြို့လုံး သိထားသည့် အများသိ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဟဲကျင်းနှင့် ယွမ်ရှောက်တို့သည် နောက်ပိုင်းတွင် အမှန်တကယ် သဘောထား ကွဲလွဲသွားခဲ့ကြသဖြင့် ဟဲကျင်းသည် ယွမ်ရှောက်အား စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ကာ သူ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွပ်ကဲမှု အာဏာကို ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်။ နာမည်အရ ရာထူးတိုးပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ရာထူးချထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ယွမ်ရှောက်မှာ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်၏။ ကျုံးရှောက်က မြို့တော်သို့ တုံကျိုးဝင်ရောက်လာမည့် အရေးကို တားဆီးထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ရှောက်က မြို့တော်ရှိ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများကို တုံကျိုးထံ လျှို့ဝှက်စွာသတင်းပို့ရန် သံတမန်များစေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ဝင်ရောက်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့ရာမှ လက်ရှိအခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ဟဲရှန့်က မတွေ့ချင်သူမှာ စစ်လီဗိုလ်မှူးကြီး ယွမ်ရှောက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"အဲဒါက အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အကြောင်းရင်းတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ကျားကျီမှာ မျက်နှာပန်း လှလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျားရှမှာ သင်ခန်းစာ မပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“တောအုပ်ထဲမှာ ထင်ပေါ်နေတဲ့ သစ်ပင်ဟာ လေတိုက်တာကို ခံရမှာပဲ။ မနေ့က သခင်လေးဟဲက အကြံအစည် အများအပြားကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး စစ်ခုံးရဲ့ သံသယဖြစ်မှုနဲ့ မကျေနပ်မှုကို ဆွဲဆောင်ထားပြီးပြီ။ အကယ်၍ ဒီနေ့ သူသာ လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားတွေနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကို ထပ်ပြီး ဖန်တီးမယ်ဆိုရင် စစ်ခုံးက အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမယ်လို့ မင်းထင်လဲ..."

"အဲ့ဒါက..."

ကျားကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ပြောင်းလွယ်ကာ ထင်ရာစိုင်းတတ်သော ထိုတုံကျိုးကို သူလည်း တွေးမိသွားပုံရ၏။ တစ်ခဏအတွင်း မြို့ရိုးအောက်ရှိ ဟဲရှန့်အတွက် သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အကယ်၍ အဲ့လိုသာဆိုရင် သခင်လေးဟဲက ဒီကိစ္စကို တကယ်ပဲ အမြန်ဖြေရှင်းဖို့လိုနေပြီ..."

"အဲဒါက သူ တကယ် ပါးနပ်မှုရှိမရှိဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

ထိုအခါမှသာ ကျားရှက သူ့အကြည့်ကို ဟဲရှန့်ဆီသို့ ပြန်လည်ရွှေ့လိုက်ပြီး မြို့ရိုးအောက်ရှိဖြစ်ရပ်များမှာ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သော အပန်းဖြေစရာတစ်ခုအလား ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဟဲရှန့်ကလည်း အေးအေးဆေးဆေး မော့ကြည့်ကာ မြို့ရိုးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟဲရှန့်သည် ကျားရှကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သေချာပေသည်။ ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်ဗျူဟာရှင်များကြားရှိ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု တစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဟဲရှန့်၏ လက်ရှိအဆင့်အတန်းမှာ ကျားရှ၏ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးရန်ပင် မထိုက်တန်သေးချေ။ သူ သတိထားမိသွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စနစ်၏ သတိပေးချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။

“သုံးပြည်ထောင်ခေတ်၏ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ် ကျားရှ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ဂုဏ်သတင်းအမှတ် ၁၀၀ တိုးလာပါသည်... စုစုပေါင်း - ၁၃၅၈ မှတ်…”

တိကျသော ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များကိုကြည့်ရင်း ၎င်းတို့၏ အရင်းအမြစ်ကို ဟဲရှန့် ယခု အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။ ဟန်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းနှင့် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်မှ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကသာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးစေသည် မဟုတ်ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုထံမှ ဂုဏ်သတင်းများကို သူ ရရှိနိုင်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျားရှ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏စုစုပေါင်း ဂုဏ်သတင်းမှာ ၁၂၀၀ ဖြစ်သင့်သည်။ ကျန်ရှိနေသော ၁၅၈ မှတ်မှာ ထိုနေရာရှိ စောင့်ကြည့်နေကြသော စစ်သားများနှင့် သာမန်ပြည်သူလူထုများထံမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ဟဲရှန့်က မြို့ရိုးဆီမှ သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူက ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်းကြောင်းအတွက် အရေးကြီးသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

"တပ်မှူးဟဲ ... ဒီနေ့ကိစ္စက ငါတို့ ရှုံးသွားပါပြီ..."

ဟဲရှန့်ထံမှ နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဟွာအန်းမှာ သူ၏ ယခင်မောက်မာမှုများကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့အတွက် ငါတို့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ..."

"ရိုးရှင်းပါတယ်... ငါ စတင်လှုပ်ရှားခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲဒီအပြစ်မဲ့သာမန်ပြည်သူလူထု တွေအတွက်ပဲ။ အသက်တစ်ချောင်းအတွက် အသက်တစ်ချောင်းဆိုတာက ရှေးခေတ်ကတည်းကရှိခဲ့တဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ။ မင်းတို့ လျန့်ပြည်နယ် နဲ့ ပမ်းပြည်နယ် စစ်သားတွေကြားက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ငါ ဂရုမစိုက်နိုင်သလို ဝင်လည်းမပါချင်ဘူး..."

ဟဲရှန့်က ကျယ်လောင်စွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့သော အသံမှာ ကွမ်းယန်လမ်းမကြီး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ဤစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ စစ်တပ် ဖွဲ့စည်းပုံများ၏ အပြင်ဘက် အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော သာမန်ပြည်သူလူထု များမှာ ဟဲရှန့်ကို မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထက်တန်းစားမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးက ပြည်သူတွေအတွက် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ရပ်တည်ပေးဝံ့သည်ကို သူတို့ မည်သည့်အချိန်က မြင်ဖူးခဲ့ကြမည်နည်း။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များမှာ အထက်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အမှတ် ၂၀၀၀ အမှတ်အသားကို ချက်ချင်း ကျော်လွန်သွားသည်ကို ဟဲရှန့်က ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သာမန်ပြည်သူလူထု များက သတင်းများဖြန့်ဝေပြီး သူ့ကို ချီးကျူးလာကြသည်နှင့်အမျှ ဤအမှတ်များမှာ မှန်မှန်ဆက်လက် စီးဝင်လာမည်ကို သူ သိနေသည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုက ပြည်သူများ၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပဲဆိုရင်တော့ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်..."

ဟွာအန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွား၏။ သူက လှည့်ကာ အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်နှစ်ရာကို အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ... သခင်လေးဟဲရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မကြားဘူးလား..."

အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်နှစ်ရာ၏ မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့၏။ သို့သော် ရန်ပွဲတွင်ပါဝင်ခဲ့ပြီး သာမန် ပြည်သူလူထုများကို ထိခိုက်စေခဲ့သော လျန့်ပြည်နယ်စစ်သား တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ဟွာအန်းကို ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်လိုက်ကြသည်။

"တပ်ခွဲမှူး ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက လျန့်ပြည်နယ်ကပါ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

သူတို့စကားမဆုံးမီမှာပင် သံလှံတစ်ဒါဇင်ကျော်က သူတို့၏ ကျောကို အနောက်မှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အဆုံးတိုင် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ လျန့်ပြည်နယ်စစ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသော အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်များမှာ သူတို့၏ ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်ရဲဘက်များအတွက် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် တစ်စက်လေးမျှပင် မပြသခဲ့ကြချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုများသာ ပါဝင်နေ၏။

ဟဲရှန့် ကောင်းကောင်း နားလည်ထား၏။ ခွန်အားကိုသာ ကိုးကွယ်သော ဤကဲ့သို့သော အရိုင်းအစိုင်း တပ်ဖွဲ့မျိုးအတွက် ကံဆိုးစွာ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်းမှာ ကံမကောင်းခြင်း သက်သက်သာဖြစ်သည်။ ကိုယ်ချင်းစာတရားနှင့် အကြောင်းပြချက်များမှာ သူတို့၏ အမြင်တွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများသာဖြစ်၏။

မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော လျန့်ပြည်နယ် စစ်သားများကို ကြည့်ရင်း ဟဲရှန့်မှာ သူတို့အတွက် သနားကရုဏာ သိပ်မဖြစ်မိသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။ ယခု သူ့အတွက် ကျန်ရှိနေသော ပြဿနာမှာ ထိုပမ်းပြည်နယ် စစ်သားများပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏အကြံအစည်များ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်မှာ အနီးရှိ ပင်းပြည်နယ် စစ်သားများဆီသို့ သဘာဝကျကျ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကွမ်ယန်လမ်းမကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းမှ အထက်တန်းစား မြင်းတပ်တစ်စုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစောက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အနောက်လျန် သံချပ်ကာမြင်းတပ်များ၏ တည်ရှိမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤမြင်းတပ်မှာ အထူးသဖြင့် သွက်လက်ပြီး လျင်မြန်ပုံရ၏။ ခေါင်းဆောင်မှာလည်း အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပမ်းပြည်နယ်က ကျန်းလျောင် ... တရားဝင်ကိစ္စနဲ့ ရောက်လာပါပြီ။ သာမန် ပြည်သူတွေ အခုချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း..."

ဟဲရှန့်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွား၏။ ကျန်းလျောင်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းလျောင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

*ကောင်းတယ်။ မလာသင့်တဲ့ လူတွေက မရောက်လာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ လာသင့်လာထိုက်သူ အားလုံးကတော့ အခု ရောက်လာကြပြီပဲ…*