အခန်း (၁-၂)

အခန်း (၁) လောကရတနာ

မဟာစကြာဝဠာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လောကထောက်တိုင်ဟု ထင်ရှားသော ယူဇနာ ရှစ်သောင်း မြင့်သည့် မြင်းမိုရ်တောင် ရှိသည်။ ရေအောက် ယူဇနာ လေးသောင်း၊ ရေပေါ် ယူဇနာ လေးသောင်း ရှိပြီး လောကရှိ ဘုံအများစုမှာ ၎င်းပေါ် မှီခို၍ တည်ရှိနေကြ၏။ မြင်းမိုရ်တောင် ဆိုသည်မှာ အလှအပများ စုဝေးရာ အရပ်ဒေသတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီများထဲက ပန်းများ၊ ဆေးပင်များ၊ ရေအိုင်များနှင့် ရတနာများ အမျိုးစုံအောင် တည်ရှိလေသည်။

မြင်းမိုရ်တောင်၏ ခါးပမ်း၌ ကြာမျိုးငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံသော အနောတတ်အိုင် ရှိသည်။ အနောတတ်ဆိုသည်မှာ နေရောင်၊ လရောင် မကျရောက်ဘဲ တောင်အရိပ်ကြောင့် အမြဲတစေ အေးမြသည်ဟု အဓိပ္ပါယ်ရ၏။ ထိုအိုင်မှာ မျက်စိတစ်ဆုံး ရေပြင်ကြီးများသာ ရှိပြီး ပင်လယ်အသေးစားဟု ခေါ်ရလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းပေသည်။ ၎င်း၏ကမ်းစပ်၌ ကြာမျိုးငါးပါးက သူ့အစုနှင့်သူ ခြံရံပေးထားသဖြင့် အနောတတ်မှာ သဘာဝအတိုင်း လှချင်တိုင်း လှနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောတတ်အိုင် အလယ်၌ ရေဝဲအသေးစားလေး တစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေ့လာခဲ့သည်။ ထိုရေဝဲလေး ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသက်ဓာတ်များက ရေဝဲနေရာသို့ ပြေးလာကြလေသည်။ အသက်ဓာတ်များ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ ရေဝဲမှာ တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာတော့သည်။ ၎င်း၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အနီးအနားက အသက်ဓာတ်များ ခမ်းခြောက်ကာ သစ်ပင်၊ ပန်းမန်များမှာလည်း ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းကုန်လေသည်။

ရေဝဲ၏သက်ရောက်မှုမှာ မြင်းမိုရ်တောင်ကို ဗဟိုပြုလျက် ကောင်းကင်ထိတိုင် မြင့်မားလာတော့သည်။ ယူဇနာ တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ အသက်ဓာတ်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ဆွဲယူခံလိုက်ရသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရေဝဲ လည်ပတ်မှု အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်ကာ ကျယ်လောင်လာသဖြင့် လောကရှိ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တို့မှာလည်း စတင် သတိထားမိလာကြသည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်"

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံ ဆင်မြန်းထားသည့် လူငါးယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် သန့်စင်သော အသွင်အပြင်နှင့် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတို့ ရှိကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ လောကရတနာ ပေါ်လာတော့မှာလား" ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် တစ်ယောက်က ပြောသည်။

"ကြည့်ရတာတော့ အဲလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က လောကရတနာ ပေါ်လာမယ့် နိမိတ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်" နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။

"လောကရတနာ ပေါ်မလာတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ။ ဒီတစ်ခါ လူ့ဘုံမှာ ပေါ်လာတာဆိုတော့ ဒီရတနာကို စကြာမင်းပဲ ပိုင်ဆိုင်ရမယ်" တတိယ တစ်ယောက်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ဒီလောက် မလွယ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒီတစ်ခါ ပေါ်တဲ့ လောကရတနာက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတော့ ဘုံအားလုံး သိပြီးလောက်ပြီ။ မကြာခင် မဟာပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်လာမယ် ထင်တယ်" စတုတ္ထတစ်ယောက်က အကျိုးအကြောင်းသင့်စွာ ထောက်ပြသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က မည်သည်မျှ မပြောဘဲ အပေါ်ဘက် ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာအား စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရွှစ်..."

ဟင်းလင်းပြင်က စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ထိုနေရာမှ ပထမရောက်လာသော လူများကဲ့သို့ တူညီသည့် ရွှေရောင်ဝတ်စုံများနှင့် လူများ တစ်ရာနီးပါးခန့် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... ရောင်းရင်း ဧကရာဇ်တို့ကတော့ တယ်လည်း လက်သွက်တာကိုး။ ကောင်းတာလေးတွေကို တိတ်တိတ်လေး ဝှက်မထားရဘူး။ ရောင်းရင်းကောင်းတွေကို မျှပေးမှ မိတ်ဆွေကောင်း ပီသတော့... ဟင် " ထိုလူမှာ စကားဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။

" ဒါ... ဒါ လောကရတနာပဲ၊ သောက်ကျိုးနည်း... လောကရတနာ ပေါ်လာတာကို ငါ့မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်ရတော့မှာပဲ။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်တွေ ခြေလက်ဆန့်တာကို မြင်ရလောက်အောင် ငါတို့တော့ ကံကောင်းပြီပဲ" ထိုလူက အံ့ဩတကြီး ပြောသည်။

တခြားလူများမှာ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ရပ်နေကြသည်။ လောကရတနာဆိုသည်မှာ သူတို့နှင့် မဆိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သက်ဆိုင်သူများကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တချို့လူများမှာ အခြေအနေအား စူးစမ်းရန် အနားသို့ တိုးကပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည်လည်း ရေဝဲအနီးသို့ များများစားစား မကပ်နိုင်ဘဲ အဝေးကနေသာ လေ့လာနေရသည်။

"ဝုန်း..."

ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲသံတစ်သံနှင့် အတူ သိန္ဓောမြင်းတစ်ထောင် က,သော ယာဉ်ပျံကြီးတစ်စီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက စကြာယာဉ် ဖြစ်လေသည်။ စကြာယာဉ်နှင့်အတူ စကြာမင်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိလိုက်ကြသည်။

"အရှင့်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် "

လူပေါင်းတစ်ရာ၏ အသံမှာ မြင်းမိုရ်တောင်ကြီးအား ရိုက်ခတ်ကာ ဟိန်းထွက်သွားလေတော့သည်။

စကြာယာဉ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တံခါးမှာ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ယာဉ်ပေါ်မှ အသက် သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုလူရွယ် ခြေချလိုက်သည့် နေရာတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တစ်ချက် ကွေးညွတ်သွားရသည်။ သူ၏ဘုန်းတန်ခိုးကြောင့် အလျှံတညီးညီး ထွက်နေသော ရောင်ဝါများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်အား အလင်းဓာတ်ဆောင်နေသည်။ ထိုလူရွယ်သည် ကြည့်မိသူများကို အလိုလို နိမ့်ကျသွားစေသည့် ခံစားချက်အား ပေးစွမ်းသည်။ ရုပ်ရည်မှာလည်း ယောက်ျားကောင်း အင်္ဂါရပ်များနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် အထူး ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

"လောကရတနာ ဘယ်အချိန် ပေါ်လာမလဲ" ထိုလူရွယ်၏ အသံမှာ ဩရှရှဖြင့် လေးပင်လှသည်။ နားထောင်မိသူများအား အလိုလို ညွတ်ကျိုးစေသော အသံဩဇာ ရှိသည်။

စကြာမင်းသည် ရေဝဲကို စိုက်ကြည့်ရင်း အခြေအနေအား ကိုယ်တိုင် စူးစမ်းလိုက်သည်။

'ဒီတစ်ခါ ပေါ်လာတဲ့ လောကရတနာက ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်' သူတွေးနေမိသည်။

" လျှောက်တင်ပါတယ် အရှင်၊ အနားကို တိုးသွားလို့ မရတာကြောင့် ခန့်မှန်းခြေ အနေနဲ့ပဲ သိခဲ့ရပါတယ်။ အများဆုံး ခုနစ်ရက်၊ အနည်းဆုံး သုံးရက်အတွင်း လောကရတနာ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်" ရောက်ရောက်ချင်း အခြေအနေကို စူးစမ်းခဲ့သော လူတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ" စကြာမင်းသည် စကြာယာဉ်အတွင်း ပြန်ဝင်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း ရေဝဲ၏ တဟီးဟီး အသံမှအပ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။ အားလုံးမှာ ရေဝဲကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

" ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"

ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူများမှာ လူ့ဘုံနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သည့် သားရဲဘုံမှ မဟာပုဂ္ဂိုလ် နှစ်ပါးဖြစ်သော နဂါးမင်းနှင့် ဂဠုန်မင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည်လည်း လောကအမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဖြစ်ပေရာ စကြာယာဉ်များ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကြာယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် လောကအရောင်များပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အရှိန်အဝါ သက်သက်ဖြင့်ပင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ တရှဲရှဲ မြည်နေတော့သည်။

နဂါးမင်းမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်ဖြူ ဆံပင်ဖြူနှင့် အသက် ၄၀ အရွယ် ရင့်ကျက်သည့် အသွင်ဆောင်သည်။ ရုပ်ရည်မှာ အဖြူရောင်များသာ ဆင်မြန်းထားသဖြင့် တစ်မျိုး ထူးခြားနေတော့သည်။

ဂဠုန်မင်းသည် အသက် ၆၀ အရွယ် အဖိုးကြီး တစ်ဦးအသွင် ဖြစ်သည်။ ဆံပင် နီကျင်ကျင်များမှာ ရှုပ်ပွေနေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသည်။ ဝတ်ထားသည့် နီညိုရောင် ဝတ်စုံမှာလည်း လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်နေပြီး ခါးတွင် အရက်ဘူးတစ်ဘူးအား ချိတ်ထားသည်။

"အောက်ဘုံနား နီးကပ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်က တော်တော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အထိကို မခံဘူး" နဂါးမင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"လောကရတနာ ပေါ်လာဖို့က အချိန်လိုသေးတာပဲ။ ဟေ့ လူသားလေး၊ မင်းမှာ အရက်ပါလား" ဂဠုန်မင်းက လူသားဧကရာဇ်တစ်ပါးအား လှမ်းမေးလိုက်သည်။

လူသားဧကရာဇ်မှာ မငြင်းဆန်ဝံ့ဘဲ ဣစ္ဆာသယ အိတ်ထဲမှာ လူ့ဘုံ၏ အကောင်းဆုံး အရက်အား သွားပေးလိုက်ရသည်။

"ငါ အိပ်ပျော်နေတာ တော်တော် ကြာသွားတယ်။ လူ့ဘုံက အရက်ရဲ့ အရသာကိုတောင် မေ့တော့မလို့။ အရက်ဆိုရင်တော့ လူ့ဘုံကို ဘယ်ဘုံမှ မမီတာတော့ ဝန်ခံရမယ်။ အား... ကောင်းလိုက်တာကွာ" ဂဠုန်မင်းသည် အရက်တစ်ငုံ မော့ကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လေပူတစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။ ထိုလေပူမှာ အရှိန်ပြင်းသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ မီးတောက်များ ခြံရံလျက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဂဠုန်မင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့ လေပူမှာ ယခုလေးတင် ပွင့်လာသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ငှက်အိုကြီး... ကျုပ်ကို ခြောင်းတိုက်ရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျား သေချင်နေတာလား" ဒေါသတကြီး အသံတစ်သံနှင့်အတူ မိစ္ဆာဘုံ၏ စကြာယာဉ်မှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဟားဟားဟား... ငါ တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်ရင် ဒီလောက်ပဲ ဖြစ်နေမလားကွ။ ဒါက မတော်တဆပါ။ ကလေးလုပ်မနေစမ်းပါနဲ့ကွာ" ဂဠုန်မင်းက ရယ်မောကာ ပြောသည်။

"ဟွန်း..." နှာမှုတ်သံနှင့်အတူ မိစ္ဆာဘုံ၏ မဟာပုဂ္ဂိုလ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငိုညည်းသံကဲ့သို့ တအီအီ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူသည် ဝတ်ရုံနက် အထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ကွင်းများမှာလည်း မည်းနက်နေသည်။ သူသည် စကြာယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဂဠုန်မင်းအား မကျေမနပ် အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်သည်။

"ကောင်လေး မာန်စကြာ၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ မင်းနောက်က ခွေးလေးကောင်ရော မပါဘူးလား။ ငါ အရက်သောက်ရတာ အာပူလို့ အမြည်းလိုနေတာ။ မင်းကောင်တွေ ပါလာရင် တစ်ခါတည်း အမြည်းရတာပေါ့" ဂဠုန်မင်းက ပြုံးကာ ပြောသည်။

"အဖိုးကြီး၊ ကျုပ် ဒီနေ့ လောကရတနာ ရတော့မှာမို့ စိတ်ကြည်နေတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ ရန်မဖြစ်ချင်ဘူး။ နောက်ပြီး ကျုပ်ညီလေးတွေကို ခွေးလို့ မပြောနဲ့။ မဟုတ်ရင်..."

"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲကွ။ မင်းတို့တွေက တကယ်လည်း ချတာမဟုတ်ဘဲ လေပေါလာတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ရှိပြီတုံး"

ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲသံနှင့်အတူ စကြာယာဉ်တစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုံက သိကြားမင်း ပိုင်ဆိုင်သော စကြာယာဉ် ဖြစ်သည်။ သိကြားမင်းက ရောက်ရောက်ချင်း ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စကြာယာဉ် ရပ်လိုက်သည်နှင့် သိကြားမင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သိကြားမင်းမှာ မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ ထွက်ပေါ်မနေဘဲ သာမန်လူအတိုင်းသာ ရှိသည်။ ရုပ်ရည်မှာ ဖြူဖြူနွဲ့နွဲ့ဖြင့် စာပေသမားပုံစံ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံမှာလည်း သာမန် ဖျင်ကြမ်း ဝတ်စုံသာ ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ခေါက်ယပ်တောင် တစ်ချောင်းအား ကိုင်ထားသည်။

"နဂါးလေး၊ မင်းအစ်မရော နေကောင်းရဲ့လား။ သူနဲ့ မတွေ့ဖြစ်တာ အတော် ကြာပြီပဲ။ ဟူး... အရင်တုန်းက အချိန်တွေကို ပြန်သတိရတိုင်း နာကျင်စရာတွေပဲ ဖြစ်နေတော့ ခက်သား " သိကြားမင်းက နဂါးမင်းကို နှုတ်ဆက်ရင်း ခပ်ပါးပါးလေး စနောက်လိုက်သည်။

"သိကြားမင်း၊ ကိုယ့်သိက္ခာနဲ့ကိုယ် မနေတတ်ဘူးလား။ နောက်တစ်ခါ ဒီအကြောင်း ထပ်ပြောရင် ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောစရာတွေ များသွားလိမ့်မယ်" နဂါးမင်းက ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဝုန်း..."

နောက်ထပ် အက်ကွဲသံနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ စကြာယာဉ် တစ်စီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ဗြဟ္မာမင်း၏ စကြာယာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

"လူတောင် စုံနေပြီပဲ" ဗြဟ္မာမင်းသည် စကြာယာဉ်ရပ်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ဗြဟ္မာမင်းမှာ အနီရောင် ဝတ်စုံအား သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာလည်း သေချာ ဖြီးသင်ကာ သျှောင်ထုံး ထုံးထားသည်။ အသက် ၂၀ ခန့် အရွယ်ရှိပြီး ရုပ်ရည်မှာ စကြာမင်းထက် နည်းနည်းမျှ မလျော့ပေ။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အဆင်တန်ဆာများမှာ ဖိနပ်ကစ၊ သရဖူထိ အကောင်းဆုံးဆိုသော ရတနာများသာ ဖြစ်သည်။

"တော်တော် ကြွားတာပဲ" သိကြားမင်းက မသဲမကွဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... အချိန်လေး ရတုန်း ငါတို့ အတူတူ ဝိုင်းဖွဲ့လိုက်ကြရအောင်။ ငါတို့တွေ စုံဖို့ဆိုတာ လောကရတနာပေါ်လာတာက လွဲရင် ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဟေ့ လူသားကောင်လေး၊ အပျိုမလေးလို အိမ်တွင်းပုန်း လုပ်မနေနဲ့။ အပြင်ထွက်ခဲ့" ဂဠုန်မင်းက ဦးဆောင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ ကျောက်ဖျာကြီး တစ်ချပ်ပေါ်တွက် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ ဝိုင်းဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ နောက်ရက် အနည်းငယ်ဆို မည်သို့ ဖြစ်ကြမည် မသိသေးသော်လည်း ယခုချိန်တွင်တော့ အားလုံးက ငြိမ်းချမ်းစွာ အရက်သောက်နေကြလေသည်။

အခန်း (၂) လောကဦး ကြာပန်း

မြင်းမိုရ်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်က ဟင်းလင်းပြင်မှာ အသားတုံး ခွေးဆွဲနေသကဲ့သို့ တဗြိဗြိနှင့် အဆက်မပြတ် ပြဲကွဲနေသည်။ ဘုံအရပ်ရပ်မှ စစ်တပ်များ၊ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် လေလွင့် ဗေဒါများ တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လေလွင့် ဗေဒါဆိုသည်မှာ မည်သည့် ပြည်ထောင် သို့မဟုတ် မည်သည့် ဂိုဏ်းမှ ဝင်မထားဘဲ တစ်ကိုယ်တော် ရပ်တည်ကြသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဆိုလိုသည်။

သားရဲစစ်တပ်ကြီးမှာ ကုန်းနေ၊ ရေနေ သားရဲမျိုးစုံ ပါရှိပြီး ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်၊ အစွမ်းထက်သော တန်ခိုးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်အား လွှမ်းမိုးထားသည်။

လူသားစစ်တပ်ကြီးမှာ ဘုရင်များ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင် တဝင်းဝင်းဖြင့် လွန်စွာ တောက်ပကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပေသည်။

မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးမှာမူ အနက်ရောင် အနီရောင် အငွေ့အသက်များ ရောပြွမ်းနေကာ ညည်းတွားသံများ၊ ငိုကြွေးသံများနှင့် ကျိန်စာတိုက်သံများ ကြွက်ကြွက်ညံနေသဖြင့် အလွန် ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

နတ်ဘုံစစ်တပ်သည် တူရိယာများ ကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အရှိန်အဝါ တစ်စက်မျှ အပြင်မထွက်ဘဲ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံများဖြင့်သာ စနစ်တကျ ရပ်နေကြသည်။

ဗြဟ္မာဘုံ စစ်တပ်မှာ အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မာဧကရာဇ်များမှာ ဥပေါသထမျိုးနွယ် ဆင်များ စီးနင်းထားပြီး ဗြဟ္မာဘုရင်များမှာ အဿတိုရ်မြင်းများ စီးထားကြသည်။ ဘုံအားလုံးတွင် ဗြဟ္မာဘုံမှာ အချမ်းသာဆုံးဘုံဟူသော ဘွဲ့ဖြင့် တကယ် ထိုက်တန်ပေ၏။

ဂိုဏ်းအစုအဖွဲ့များမှာလည်း သူ့အုပ်စုနှင့်သူ နောက်နားတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့နောက်တွင် လေလွင့်ဗေဒါများ ရှိသည်။ လူပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိသော်လည်း ရေဝဲအသံမှတစ်ပါး တခြား မရှိပေ။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်များရှေ့တွင် အသံထွက်ဝံ့မည့်သူလည်း ရှိမည် မထင်ချေ။

"ဒီတစ်ခါ ဘာရတနာ ပေါ်လာမယ် ထင်လဲ" သိကြားမင်းက မေးသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်က အသက်ဓာတ်တွေ စုပ်ယူနေပုံကို ကြည့်ရရင် ဒီတစ်ခါတော့ အသက်နဲ့ ဆိုင်မယ့် လောကရတနာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဗြဟ္မာမင်းက တွေးဆကာ ဖြေသည်။

မာန်စကြာမှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ အသက်နှင့်ဆိုင်သည် ဟူသော အသံကြောင့် နှုတ်ခမ်းများ တဆက်ဆက် တုန်သည်ထိ စိတ်လှုပ်ရှာသွားသည်။ ထိုရတနာကို ရအောင် ယူဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီရတနာက ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်မယ် ထင်လား" နဂါးမင်းက မျှော်လင့်ချက်ကြီးသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးသည်။

"အတိအကျတော့ ပြောလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချိုးဖြတ်နိုင်မယ် ဆိုရင်တောင် နောက်ဆုံးကြိုးထိ မရောက်နိုင်မှာ သေချာတယ်" စကြာမင်းက လေးနက်စွာ ဖြေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ နောက်ဆုံးကြိုးထိ မရောက်တာလဲ။ နောက်ဆုံးကြိုးထိ မရောက်ရင် ငါတို့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ" ဂဠုန်မင်းသည် ရင်ထိတ်သွားက အလောတကြီး ပြန်မေးသည်။

နဂါးမင်းသည်လည်း မျက်မှောက်ကြုတ်ကာ ရေဝဲဘက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို မည်သည့်အချိန်မှ ရမည်နည်း။

"အကြောင်းပြချက်ကိုတော့ ကျုပ်လည်း ပြောပြလို့ မရဘူး။ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မှာပါ" စကြာမင်းက စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

အရက်ဝိုင်းမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ အတွေးကိုယ်စီ ဖြစ်သွားကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေးရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ရေဝဲမှာလည်း ယူဇနာ ငါးရာထိ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ယူဇနာ ငါးရာ ပတ်လည်က အသက်ဓာတ်များမှာ ခမ်းခြောက်သွားသဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်ရန် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ရေဝဲမှာ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြလာသည်။ အသက်ဓာတ်များကို စုပ်ယူခြင်း မပြုတော့ဘဲ အရှိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးလာခဲ့သည်။

ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရေဝဲမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရေဝဲရပ်တန့်သွားသည်နှင့် အိုင်အလယ်တွင် ရွှေရောင် အလင်းက စတင် တောက်ပလာခဲ့သည်။

မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ ထရပ်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့အား မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုက တားထားသလို ရှေ့ဆက်တိုးမရတော့ပေ။

ဂိုဏ်းပေါင်းစုံနှင့် လေလွင့်ဗေဒါများမှာ ရတနာပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ရွစိရွစိ ဖြစ်လာကြသည်။ မည်သည့် ရတနာ ပေါ်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုကြသည်။ သို့သော် ရှေ့တွင် အင်အားအကြီးဆုံး စစ်တပ်ကြီး ခံနေသဖြင့် အရဲလည်း မကိုးရဲကြပေ။ သူတို့မှာ သိလိုစိတ်ကို အောင့်အီးထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"လောကရတနာက ကိုယ်ပိုင် အကာအကွယ်ကို ဖွင့်ထားပြီပဲ။ သိပ်မကြာခင် ရတနာကို မြင်ရတော့မယ်" မာန်စကြာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

သူ့စကားဆုံးပြီး မကြာမီမှာပင် အိုင်အလယ်မှ ရွှေရောင် အဆင်းရှိသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်က ရေအောက်မှ ထိုးထွက်လာသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကြာပန်း၏အလင်းရောင်မှာ ကောင်းကင်ထိတိုင် ထိန်လင်းကာ ဘုံငါးဘုံအား အလင်းရောင် ဆောင်ကျဉ်းလေသည်။

ရောက်ရှိလာကြသော ပရိသတ်ထုကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လောကရတနာ ပေါ်လာသည်က တစ်သတ်တွင် တစ်ခါ ကြုံရဖို့ မလွယ်ပေ။

"လောကရတနာက ကြာပန်းလား။ ဒါက ဘယ်နေရာမှာ သုံးရမှာလဲ။ နေပါဦး... ဒီကြာပန်းကို ငါ သိသလိုပဲ" သိကြားမင်းက တီးတိုး ရေရွတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်လည်း မြင်ဖူးသလို ခံစားနေရတယ်။ ဘယ်နေရာမှာလဲကွာ" နဂါးမင်းမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့ မြင်ဖူးတာ မှန်တယ်။ ဒါ လောကဦး ကြာပန်းပဲ" ဗြဟ္မာမင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာ... ဒါက လောကဦးတုန်းက တစ်ခါပဲ ပွင့်ဖူးတဲ့ လောကဦးကြာပန်းလား။ ပရိက္ခရာ ရှစ်ပါးကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ လောကဦး ကြာပန်းလား" ဂဠုန်မင်းက အံ့ဩတကြီး ထအော်တော့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လောကဦးတုန်းက ဒီကြာပန်း မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ ပရိက္ခရာရှစ်ပါးကြောင့် ဗုဒ္ဓပေါင်း များစွာ ပွင့်ထွန်းပြီး စကြဝဠာကြီး အေးချမ်းခဲ့တယ်။ ဒါက အဖိုးဖြတ်လို့ မရတဲ့ ရတနာပဲ။ ဒီတစ်ခါရော ဘာရတနာ ဖြစ်မလဲ။ လူ့ဘုံမှာ ပွင့်တဲ့ ကြာပန်းဆိုတော့ ဒါနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရတနာကို လူ့ဘုံမှာပဲ ထားရမယ်" စကြာမင်းမှာ မဖြစ်စဖူး စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

"ဟမ့်... အိပ်မက် မက်နေတာပဲ။ ရတနာဆိုတာ ထိုက်တန်တဲ့ လူပဲ ရတာ။ ထိုက်တန်တယ် မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ အချိန်က အဖြေပေးလိမ့်မယ်" မာန်စကြာက ခနဲ့သည်။

"စကြာမင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီရတနာက နောက်ဆုံးကြိုးကို မဖြတ်နိုင်ဘူး" နဂါးမင်းက စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။

"ရတနာ မွေးဖွားတော့မယ်" ဗြဟ္မာမင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

ဗြဟ္မာမင်း စကားဆုံးသည်တွင် ကြာပန်းမှာ ဖူးနေရာမှာ ပွင့်အာလာတော့သည်။

"အူဝဲ... အူဝဲ... အူဝဲ"

"ဟင်... ဟာ... အို "

ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မဟာပုဂ္ဂိုလ်များသာကမ ဘုံးငါးဘုံ စစ်တပ်ရော အနောက်က ပရိသတ်များပါ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။

လောကရတနာဆိုသည်မှာ လက်နက်တစ်လက်၊ ဆေးပင်တစ်ပင် သို့မဟုတ် လောက အကျိုးပြုမည့် ရတနာ တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ထားကြသည်။ ယခုတွင်မူ လောကရတနာမှာ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို သူတို့ မည်သို့ အသုံးပြုရမည်နည်း။ ယင်းက မည်သို့သော ဟာသနည်း။

"ဒါက သန္ဓေသားပဲ။ ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုမှာ ငါ ဖတ်ဖူးတယ်။ လောကရတနာက မွေးဖွားပေးတဲ့ သန္ဓေသားက ဆေးတစ်လုံထက် တန်ဖိုးရှိတယ်။ သန္ဓေသားရဲ့ အဆီအနှစ်ကို ခုနစ်ရက်အတွင်း စုပ်ယူမယ်ဆို ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်" စကြာမင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်ဖို့ ဆိုသည်မှာ မဟာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာအား ချိုးဖြတ်နိုင်မည် ဆိုပါက သူတို့သည် အရာအားလုံးကို ရင်းဝံ့ပေသည်။

"ဒီရတနာကို ငါ ပိုင်တယ်။ ဟေ့ လူနှစ်ယောက်၊ ကျုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပေး။ ကျုပ်သာ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်လည်း ပျက်ပြီလေ" မာန်စကြာက နဂါးမင်းနှင့် ဂဠုန်မင်းကို ပြောသည်။

"မင်း ရူးနေလား။ မင်းတို့ ဘယ်သူပဲ ရရ မင်းတို့ တက်လမ်းအတွက် ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖြတ်မှာပဲ။ ကန့်သတ်ချက် ပြတ်တာနဲ့ ငါတို့လည်း လွတ်လပ်ပြီကွ။ ငါက မင်းကို ဘာကြောင့် ကူညီရမှာလဲ" နဂါးမင်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ လောကရတနာမှာ သူတို့အတွက် များစွာ အသုံးမဝင်သဖြင့် သူစိတ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကိုပင် အလိုက်ကန်းဆိုး မသိသည့် ထိုမိစ္ဆာက သူ့အား အရူးကွက်လာနင်းနေသည်။

ဂဠုန်မင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည်။ "ကဲ... ထုံးစံအတိုင်း ရတနာက ငါတို့အတွက် အသုံးမဝင်လို့ ဒီပွဲကနေ ငါတို့ ထွက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရတနာကို တရားမျှမျှတတနဲ့ အနိုင်ရသူကို ငါတို့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် နဂါးမင်းနှင့် ဂဠုန်မင်းတို့က နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သားရဲစစ်တပ်ကြီးမှာလည်း နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... သူများတွေ နောက်ဆုတ်သွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလဲ ခင်ဗျားတို့ကရော ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို စုပ်ယူမလို့လား" မာန်စကြာက တဟဲဟဲ ရယ်ကာ ပြောသည်။

"မင်း စကားပြောတာ ဆင်ခြင်ရင် ကောင်းမယ်။ ဒါက သက်ရှိမဖြစ်သေးဘူး။ လောကရတနာ သန္ဓေသားပဲ။ မင်းတို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လို အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါမလုပ်ဘူး" စကြာမင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်မယ် စိတ်ကူးထားလဲ။ ငါတို့တွေ တိုက်ခိုက်ကြရင် ဒီနေရာက လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဖြေရှင်းလို့ ရမယ့် နည်းလမ်းလေး စဉ်းစားပါဦး" သိကြားမင်းက ဝင်ပြောသည်။

"ဒီရတနာက ကျုပ်အတွက် အရေးကြီးတယ်။ ကျုပ် ရမှကို ဖြစ်မယ်" မာန်စကြာက လောဘကြီးစွာ ပြောသည်။

"မင်းအတွက်ပဲ အရေးကြီးတယ် ထင်နေလား။ ငါတို့အတွက်ရော အရေးမကြီးဘူးလား။ မင်းလိုချင်တယ်ဆို တရားမျှမျှတတ ယှဉ်ပြိုင်။ စည်းကမ်းဖောက်ရင် အကုန် ဝိုင်းတိုက်ခိုက်တာ ခံရမယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား" ဗြဟ္မာမင်းက မာန်စကြာအား ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"ဟွန့်... ခင်ဗျား စမ်းကြည့်လေ။ ကျုပ်လည်း ဒီနှစ်တွေမှာ အလကား မနေပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ အရိုးအိုကြီးတွေ အရင်လို မာသေးလား ကြည့်ရတာပေါ့" မာန်စကြာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဘွဲ့ဖြူလက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘွဲ့ဖြူလက်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှောင်ထုများ ကြီးစိုးသွားသည်။ မိစ္ဆာများမှာ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ဘွဲ့ဖြူလက်နက်အား အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။ ဘွဲ့ဖြူလက်နက်သည် သူတို့၏ ဒုတိယ မဟာပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။