အခန်း (၁၉၃-၁၉၄)

အခန်း (၁၉၃) အရမ်းမြန်မြန် မသေစေနဲ့

ဝမ်ဝေ့ကျွင်းနှင့် လီချန်တို့က ဓားချီကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် ကျောက်စိမ်းပြားလေးပေါ်သို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားကာ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကြလေသည်။

"ဒီတော့ ဒီသေချင်နေတဲ့ကောင်က ဟိုခွေးမရဲ့ ခွေးတပည့်ပေါ့လေ" ဟု ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား"

ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားချေ၊ သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သွေးမိစ္ဆာက ဘယ်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိစရာမလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်။ သူတို့ကို ငါ ခုတ်ပိုင်းနိုင်သလားဆိုတာပဲ သိဖို့လိုတာတဲ့"

"ကောင်စုတ်လေးက စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေပါလား" ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ရာ သူ၏အသံက ရေခဲအလား အေးစက်သွားလေသည်။

လီချန်က ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ညီအစ်ကိုဝမ်၊ ဘာလို့ အချိန်ကုန်ခံပြီး စကားပြောနေမှာလဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်၊ ဝက်တစ်ကောင်လို လုပ်ပြီး ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ကို ပြန်ပစ်ချလိုက်ရအောင်။ အဲဒီအခါကျရင် သွေးမိစ္ဆာရဲ့ မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ၊ ညီအစ်ကိုလီ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

စကားသံများ မဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ဓားက တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီချန်ကလည်း သူ၏ လှံဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက နာလင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်၊ သွေးရောင် ဓားအငွေ့အသက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ချက်ချင်း ရစ်ခွေသွားလေသည်။

သူက တုံ့ဆိုင်းခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဝမ်ဝေ့ကျွင်းက ခုခံရန် သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သံမဏိသံများ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူ၏ လက်ဖဝါးများပင် ထုံကျဉ်သွားလေသည်။

ဆယ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ခွန်အားကြီးနေတာလား။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရူးသွပ်နေသော သွေးချီများက ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဒီရေလှိုင်းများအလား သူ၏ထံသို့ ရိုက်ခတ်လာလေသည်။

"ဒီကောင်လေးက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား" ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွားလေသည်။

သူက မကြာသေးခင်ကမှ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေရတာလဲ။

ဒါက အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးချေ။ သူ၏ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။

ဝမ်ဝေ့ကျွင်း ကိုယ်တိုင်မှာ ဂူဗိမာန်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း စက္ကူတစ်ရွက်အလား အားနည်းလွယ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း လီချန်က သူ့ထက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးကို အထင်မသေးရဲတော့ချေ၊ သူ၏ လှံက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက ဝမ်ဝေ့ကျွင်းကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ဘေးတိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ကြက်သွေးရောင် ဓားချီများက ဆာလောင်နေသော ကျားရိုင်းတစ်ကောင်အလား လီချန်ထံသို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီချန်က မခုခံနိုင်တော့ချေ၊ သူက နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကာ သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူက သူ၏ လှံကို ပြန်ယူရန် ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်မို၏ ဓားက တောက်ပသွားပြီး လီချန်၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

သူ၏ သွေးနှင့် ချီများကို နာလင်ဓားက စုပ်ယူသွားပြီး ဓားကို ပိုမို အားဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်သွားလေသည်၊ သူက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်လိုက်လေသည်။

သူ ခြေနှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ ရှောင်မို၏ အေးစက်သော ဓားသွားက သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"မိတ်ဆွေလေး၊ လက်လွန်မသွားစေနဲ့"

ရှောင်မို ခုတ်ချတော့မည့် အချိန်မှာပင် အိုမင်းသော အသံတစ်သံက ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်ပျံလာလေသည်။

မသေမျိုးအဆင့်၏ ဖိအားတစ်ခုက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ရှောင်မိုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်လေသည်။

"ငါ့တပည့်က မင်းကို စော်ကားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့တွေက ဂိုဏ်းတူတွေပါပဲ။ သနားညှာတာမှု ပြသလိုက်ပါ" အကြီးအကဲ၏ အသံက ညင်သာသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အထင်အမြင်သေးစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် မလုပ်ဘူးဆိုရင်ရော" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်၊ "အကောင်းပြောနေတုန်း နားထောင်တာ ကောင်းမယ်"

"ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်လေ"

စကားသံများ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားကို ခုတ်ချလိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဝမ်ဝေ့ကျွင်း၏ ခေါင်းမှာ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

သူက ဓားကို ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

လူသိရှင်ကြား ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော အကြီးအကဲက ရှောင်မို၏ နဖူးဆီသို့ လက်တစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်မှာပင် ဓားရှည်တစ်လက်က အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အကြီးအကဲထံသို့ ကျဆင်းလာလေသည်။

မဟာအကြီးအကဲက ဂါထာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဧရာမ သံမဏိအိုးကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း။

သံမဏိအိုးကြီးနှင့် သွေးရောင်ဓားတို့ ဝင်တိုက်မိသွားကြလေသည်။

အနန္တမိစ္ဆာ မှော်ဝင်္ကပါက ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်လာပြီး မသေမျိုးအဆင့် နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များကို မြိုချပစ်လိုက်လေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဆယ်လီပတ်လည်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်း သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

သွေးရောင်ဓားက အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြန်လည်လွင့်ပျံသွားလေသည်။

သူမက ရှောင်မို၏ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ မဟာအကြီးအကဲကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီတော့ ရှင်က ငါ့ရဲ့ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် တပည့်ကိုတောင် အရှက်မရှိ ဝင်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

"သွေးမိစ္ဆာ၊ မင်းရဲ့ တပည့်က ဆုံးမမှု လိုအပ်နေတယ်" ဟု မဟာအကြီးအကဲ ရှာခုံးက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ ရှင် ရူးနေပြီလား။ သူက ငါ့တပည့်ပဲ၊ သူ့ကို ဆုံးမဖို့ ရှင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ" သွေးမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒါ့အပြင် ရှင် ဆုံးမထားတဲ့ တပည့်က အခုတော့ အလောင်းဖြစ်နေပြီလေ"

ရှာခုံးက လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး သွေးမိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"တိုက်ချင်လို့လား" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

"ဟွန့်" ရှာခုံးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"တောက်" သွေးမိစ္ဆာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်သည်၊ "အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး သတ္တိကြောင်လာလေပဲ"

သူမက ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ပြုံးပြလိုက်သည်၊ "တကယ်ကို အကြောက်အလန့် မရှိတာပဲ။ အဲဒီ အဘိုးကြီး ရှိနေတာတောင် မင်းက ခုတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

ရှောင်မိုက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်၊ "မသေမျိုးအဆင့် ဖိအားကြီး ကျဆင်းလာတာတောင် ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလို့ ရနေသေးတယ်ဆိုကတည်းက ခင်ဗျား ရောက်နေပြီဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ထက် အဆင့်နှစ်ဆင့် မြင့်တဲ့သူတွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်လို့မရဘူးလို့ ခင်ဗျားပဲ ပြောထားတာလေ"

"ဒါဆို သူတို့ကရော" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းမရှိတော့သော အလောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာရန်ငြိုးရှိလို့လဲ"

"ဘာမှမရှိပါဘူး" ရှောင်မိုက အတွင်းမှ သွေးချီများကို ငြိမ်သက်စေရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် သေရည်ဝယ်နေတုန်း သူတို့က ခင်ဗျားကို စော်ကားနေတာ ကြားလိုက်ရလို့ပါ"

"ငါ့ကို စော်ကားတယ်" သွေးမိစ္ဆာက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဟားဟား၊ ကောင်ဆိုးလေး၊ ငါ့ကို ဆဲဆိုနေတာလေး ကြားရုံနဲ့ မင်းက ဒေါသထွက်သွားတာလား"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆရာလေ။ ခင်ဗျားကို စော်ကားတာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်တာပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား"

ရယ်မောနေဆဲမှာပင် သွေးမိစ္ဆာက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်လေသည်။

"မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ စရိုက်က ငါနဲ့ ကိုက်တယ်၊ ငါ သဘောကျတယ်"

သူမက သေရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "သူဌေး၊ ငါ့ရဲ့ စန်းလော့သေရည် ရပြီလား"

"ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ အစောကြီးကတည်းက ဖြည့်ပြီးပါပြီ" ဆိုင်ရှင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဘူးသီးခြောက်ကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "ရော့၊ သောက်လိုက်"

သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ချောင်းများဖြင့် ကိုင်ထားသော သေရည်ဘူးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ငါ သောက်ထားလို့ ရွံနေတာလား"

"ကျွန်တော်က ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သေရည်မသောက်ဘူး"

"ကလေးဟုတ်လား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကတည်းက မင်း လူသတ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ မင်းက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး" သူမက ဘူးသီးခြောက်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်၊ "သောက်လိုက်စမ်းပါ၊ အဘွားကြီးတစ်ယောက်လို အချိန်ဆွဲမနေနဲ့"

ရှောင်မိုက သေရည်ဘူးကို မြှောက်ကာ မော့သောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်၊

ပူပြင်းသော အရက်ရည်များက သူ၏ လည်ချောင်းကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလေသည်။

သူမှာ မဟန့်တားနိုင်ဘဲ ချောင်းဆိုးမိသွားလေသည်။

သူက ဤမျှ ပြင်းရှသောအရာကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့ချေ။

"အသုံးမကျလိုက်တာ၊ သေရည်ကောင်းကောင်းလေးတောင် မသောက်နိုင်ဘူး" သွေးမိစ္ဆာက ဘူးသီးခြောက်ကို ပြန်ယူကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေသည်၊ "ပြန်ကြစို့"

ပြန်လည် သက်သာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။

လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးတစ်ယောက်တို့ မြို့ပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြရာ နွေရာသီလေပြေက ၎င်းတို့၏ ဝတ်ရုံများကို လာရောက်ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။

အနီရောင်ဂါဝန်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို ဘေးတိုက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်၊

"ဟေး၊ ကောင်လေး"

"ဗျာ"

"အရမ်းမြန်မြန် မသေစေနဲ့"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊

"အင်း"

အခန်း (၁၉၄) ဒါတောင် မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူး

ရဲ့ရွှယ်တောင်ထိပ်တွင်။

ကျန်းရှင်းက သူမ၏လက်ဖဝါးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ရှောင်မို"

တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းပြန်လာသော ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းရှင်း၏မျက်လုံးလေးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ရှောင်မို၊ ရှင် ပြန်လာပြီပဲ"

သူမက သူ၏ထံသို့ ပြေးသွားရာ သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှုများ တောက်ပနေလေသည်။

ရှောင်မို ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှ ထွက်ခွာသွားကတည်းက ကျန်းရှင်းမှာ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းရဲ့ရှောင်မိုက အနန္တတာအိုမြို့တော်မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးသွားတာပဲ" သွေးမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုအား ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်လေး၊ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေတယ်။ မင်း ငါ့ကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းလို့ရတယ်၊ သေချာစဉ်းစားပြီးရင် ငါ့အခန်းထဲ လာရှာလှည့်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက နောက်ထပ်တစ်ရေးအိပ်ရန် ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ရှောင်မိုအတွက်တော့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်လခွဲတာကာလအတွင်း အတွေ့ရအများဆုံး မြင်ကွင်းမှာ သွေးမိစ္ဆာ အိပ်စက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျန်းရှင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ပြဿနာနည်းနည်းပါပဲ၊ ရှင်းပြီးသွားပါပြီ"

"အို" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မို မပြောချင်ပါက ကျန်းရှင်းကလည်း ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းမည်မဟုတ်ချေ။

ရှောင်မိုက သူမကို ခြံဝန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ထိုနေ့က သူ ဝယ်လာခဲ့သော အဝတ်အစားများနှင့် အစားအသောက်များကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းက သူမအတွက် အဝတ်အစားများ မလိုကြောင်းနှင့် အစာရှောင်ဆေးလုံးများပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူမကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူမက အဝတ်အစားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး သူ ယူလာပေးသော အစားအသောက်များကိုလည်း တစ်လုတ်မကျန် ကုန်စင်အောင် စားသောက်လိုက်လေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်း ကျန်းရှင်း အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ရှောင်မိုက ခိုးထွက်လာခဲ့ပြီး သွေးမိစ္ဆာ၏တံခါးကို သွားရောက်ခေါက်လိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့"

သွေးမိစ္ဆာ၏အသံက အခန်းတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ သွေးမိစ္ဆာ၏အခန်းထဲသို့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဖူးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အခန်းအပြင်အဆင်က ရိုးရှင်းလှသည်၊ ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးသာ ရှိလေသည်။

မှန်တင်ခုံပင် မရှိချေ။

၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။

သူမကဲ့သို့ ရုပ်ရည်မျိုးဖြင့် သွေးမိစ္ဆာမှာ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။

ထို့အပြင် သူမ၏စရိုက်ကလည်း ထိုသို့ ပြင်ဆင်ခြယ်သခြင်းကို ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

နူးညံ့သော ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သွေးမိစ္ဆာက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ဘေးတိုက်လှည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မင်ရည်အလား နက်မှောင်သော ဆံကေသာများက ချည်နှောင်ထားခြင်းမရှိဘဲ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေကာ သူမ၏အသားအရေကို ပိုမို၍ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးနေစေလေသည်။

သူမက ကျနေသော ဆံနွယ်စလေးတစ်ခုကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရာ ဖမ်းစားညှို့ငင်နိုင်လောက်သည့်အထိ လှပလွန်းလှသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာမူ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပွင့်နေသေးလေသည်။

သူမ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပိုးသားညအိပ်ဂါဝန်လေးက လိုက်ပါလှုပ်ရှားသွားပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောက်ကြောင်းများကို ပေါ်လွင်စေလေသည်၊ သွယ်လျသော ခါး၊ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်အုံ၊ ဝိုင်းစက်သော တင်ပါးများဖြင့် သူမ၏အချိုးအစားတိုင်းက လောကရှိ အမျိုးသမီးအများစုကို ရှက်သွေးဖြာသွားစေနိုင်လောက်အောင် စုံလင်လှပနေလေသည်။

"ရောက်လာပြီလား၊ ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပေါ့"

သွေးမိစ္ဆာက သမ်းဝေလိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ဂါဝန်အောက်ခြေမှ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များက တဖြတ်ဖြတ် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏နုနယ်သော ခြေကျင်းဝတ်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ နင်းလျှောက်သွားလေသည်။

သူမက စားပွဲပေါ်မှ သေရည်အိုးကို မကာ တစ်ငုံ မော့သောက်လိုက်လေသည်။

သူမ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုများ ယိုဖိတ်နေသော်လည်း သူမ၏စရိုက်က ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလေသည်။

"ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျန်းရှင်းကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ပြုစေချင်တယ်"

"ဟင်"

သွေးမိစ္ဆာက သေရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အဲဒီတောင်းဆိုမှုက ငါ့ကို နည်းနည်း အကျပ်ရိုက်သွားစေတာပဲ။ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

"အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှောင်မိုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် မှင်တက်သွားသော်လည်း မသိဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

သွေးမိစ္ဆာ မည်သို့ သိရှိသွားသလဲဆိုတာကို သူ လုံးဝ မတွေးတတ်တော့ချေ။

"အဲဒါက တခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အာရုံခံနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ဖတ်နိုင်တယ်လေ"

သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျန်းရှင်း စိတ်ဖတ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း အစကတည်းက သိနေခဲ့ပေမယ့် သူမအတွက် လျှို့ဝှက်ပေးထားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ဆရာက မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လေ၊ သူမက ငါ့နှလုံးသားထဲကို လှမ်းစူးစမ်းတဲ့အခါ ငါ ခံစားမိတာပေါ့။ တန်ယန်ဂိုဏ်းက အရူးတွေက အမြင်မကျယ်ကြဘူး၊ သူတို့က သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့သက်သက်နဲ့ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို သုံးပြီး အဆင့်နိမ့်ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်၊ တကယ့်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ"

ရှောင်မို၏စိတ်များ တင်းကျပ်သွားပြီး သူ၏ နာလင်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့" သွေးမိစ္ဆာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ငါသာ သူ့ကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ချင်ခဲ့ရင် အစောကြီးကတည်းက လုပ်ပြီးနေလောက်ပြီ။ မင်းတို့ ကလေးနှစ်ယောက်က ငါ့ကို တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ရှောင်မို "..."

"အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ငါ မလိုအပ်ဘူး။ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကိုတောင် ငါ အာမခံနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အနောက်ဘက်ဒေသက ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မင်း သိလား"

သွေးမိစ္ဆာက နောက်ထပ်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူမဘာသာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အင်အားအကြီးဆုံး အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုက မိစ္ဆာဂိုဏ်းနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တို့ပဲ၊ သူတို့နှစ်ခုပေါင်းက နယ်မြေရဲ့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းပိုက်ထားကြတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ရန်သူတွေပဲ"

"ရှေးရှေးတုန်းက ဗုဒ္ဓဘာသာ တပည့်တစ်ယောက်ဟာ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီနှလုံးသားက ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ရေစက်ပါနေတယ်၊ အပြင်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းက သူ့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့သွားမှာပဲ"

သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို၊ မင်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ပြီ၊ တစ်သက်လုံး မင်းက မိစ္ဆာတပည့်ပဲ။ ကျန်းရှင်းကို လွှတ်လိုက်လို့ သူမက အခွင့်အရေးရပြီး မဟာတာအိုကို လျှောက်လှမ်းနိုင်သွားမယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ပြန်လာခဲ့ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အနာဂတ်ကိစ္စတွေက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာမှာပါ။ တကယ်လို့ အဲဒီလို ဖြစ်လာခဲ့ရင်လည်း ကျွန်တော် လက်ခံမှာပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သိတာတစ်ခုကတော့ ကျန်းရှင်းက ဒီမှာ ဆက်နေလို့မရဘူး၊ သူမ ထွက်သွားပြီး သူမနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရမယ်ဆိုတာပဲ"

သွေးမိစ္ဆာက သူ၏မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ရှောင်မိုက လုံးဝ မျက်တောင်မခတ်ခဲ့ချေ။

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို ခေါ်ပြီး သွားတော့"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက သဘောတူလိုက်လေသည်။

"သူမကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ဆီ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒီက ဘုန်းကြီးတွေက မဆိုးပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလောက်ကြီး ဟန်ဆောင်မကောင်းကြဘူး။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းလို့ခေါ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးက တကယ့် အရည်အချင်းရှိတယ်၊ သူက ကျန်းရှင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်။

မင်း ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ဓားသုံးချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် ကျန်းရှင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားခွင့် ပြုမယ်။

အဲဒီ ဓားသုံးချက်က မင်းရဲ့အဆင့်ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ခု အပြည့် မြင့်တဲ့ အင်အားနဲ့ ခုတ်မှာနော်။

မင်း လက်ခံလား၊ လက်မခံဘူးလား"

"ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာလား၊ ငါ အင်အားလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သေချာ ကျင့်ကြံတော့" သွေးမိစ္ဆာက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပို၍ပို၍ သဘောကျလာလေသည်။ "သွားတော့၊ ငါ အိပ်တော့မယ်"

ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

သူ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် သွေးမိစ္ဆာ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ သူမက ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်"

ချောင်းဆိုးခြင်းက ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူမ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ သွေးများကို ကြည့်ရင်း သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ငါ့သေဖို့အတွက် အချိန် ဘယ်လောက်များ ကျန်သေးလို့လဲ"

သူမက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်ရာ ရှောင်မိုက ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

[ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆရာလေ။ ခင်ဗျားကို စော်ကားတာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို အိုးမဲသုတ်တာပဲ ]

အနန္တတာအိုမြို့တော်တွင် ရှောင်မို ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်တွေးမိပြီး သွေးမိစ္ဆာက မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို သူ့ဆရာလို့ ပြောနေတာကိုး..."

"ဒါတောင်မှ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လခွဲအတွင်းမှာ မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူး"