အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း (၁၉၅) ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ မရှိရင် မကောင်းဘူး

ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်။

နေ့စဉ် မောင်းနာရီမတိုင်မီ ရှောင်မိုက သူ၏အခန်းမှထကာ နာလင်ဓားကိုကိုင်ဆောင်ရင်း သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။

သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို စုစုပေါင်း ဟန်ပန်ကိုးမျိုးဖြင့် ခွဲခြားထားပြီး ဟန်ပန်တစ်ခုစီတိုင်းက ယခင်ဟန်ပန်အပေါ် အခြေခံကာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်ကိုးဆင့်နှင့် ကိုက်ညီမှုရှိလေသည်။

နောက်ပိုင်းဟန်ပန်များကို ရောက်လာလေလေ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကျင့်ကြံလေလေ ကျင့်စဉ်သွေဖည်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများလေလေပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ ကျင့်ကြံခြင်းအမြန်နှုန်းက တကယ်ကို လျင်မြန်လွန်းလှသည်၊ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှာပင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုက နှေးကွေးသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြခဲ့ချေ။

အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာများက ကူညီထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းကို ထည့်မပြောလျှင်တောင်မှ ရှောင်မိုက အဆင့်တစ်ခုကို ချိုးဖျက်ရသည်မှာ ရေသောက်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလွယ်ကူသည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေသည်။

ကျင့်ကြံသူများ မကြာခဏ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသော အဆင့်တက်ရန်ခက်ခဲသည့် အတားအဆီးဆိုသည်ကိုမူ ရှောင်မိုက သေချာပေါက် တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

၎င်းအပြင် သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းက ရှောင်မိုနှင့် အလွန်အမင်း ကိုက်ညီမှုရှိနေခြင်းကလည်း ပါဝင်လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီနှင့် ပတ်သက်၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလာရလေသည်။

သူက တကယ့်ကို ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။

ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး နှစ်လအကြာတွင် သူက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရှောင်မိုက သူ၏ကျင့်ကြံမှု မြန်ဆန်လွန်းနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏အဆင့်ကို တမင်သက်သက် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဆင့်ငယ်တစ်ခုကို ချိုးဖျက်သွားခဲ့ရသေးသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏အဆင့် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေမည်ကို သံသယဝင်မိလေသည်။ တစ်နေ့တွင် သူက သွေးမိစ္ဆာကို မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအုတ်မြစ်က မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာလား"

ရှောင်မို၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာမှာ သောက်လက်စ သေရည်များ သီးသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်၊ "မြန်မြန်ကျင့်ကြံနိုင်တာက အုတ်မြစ် မတည်ငြိမ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒါဆို တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံတာတောင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ကြတဲ့ အရူးတွေကရော သူတို့ရဲ့ အုတ်မြစ်က အလွန်အမင်း ခိုင်မာနေလို့လား"

"အရင်တုန်းက မင်း ဝမ်ဝေ့ကျွင်းနဲ့ လီချန်တို့ကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို မချိုးဖျက်ခင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာ သုံးလေးနှစ်လောက် အချိန်ကုန်ခံခဲ့ကြရတာ"

"ဒါတောင်မှ သူတို့က မင်းရဲ့ ဓားဟန်ပန်အကွက်နှစ်ဆယ်ကိုတောင် ဒဏ်မခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အဲဒါက ဘာကိုပြနေတာလဲ"

ရှောင်မို "..."

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ နှုတ်ခမ်းမှ သေရည်များကို သုတ်လိုက်သည်၊ "ပါရမီရှင်ဆိုတာ ပါရမီရှင်ပဲ၊ အရူးဆိုတာ အရူးပဲ။ မင်းရဲ့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်က တခြားလူတွေ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲ။ ကြိုးကြိုးစားစား ဆက်လေ့ကျင့်ပါ၊ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"

"မှတ်ထား၊ မင်းက ငါ့တပည့်ပဲ။ မင်းရဲ့အဆင့်က မြန်မြန်တက်လာတာ သဘာဝကျပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ဓားအောက်မှာ သေသွားတာ ကြာလှပေါ့"

"..."

သွေးမိစ္ဆာက ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် ရှောင်မိုကလည်း စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ဆက်လက်လေ့ကျင့်လေတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ကျင့်ကြံမှုများ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင်လည်း သူမအတွက် ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရှိလာမည်မဟုတ်သည့်အပြင် သူမအတွက် အရှက်ရစရာပင် ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားလေသည်။

ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ ပထမဆုံး ဟန်ပန်နှစ်ခုကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ခုနစ်လမြောက်တွင်။

တစ်မနက်ခင်းတွင် ရှောင်မိုက အဆင့်ချိုးဖျက်ကာ ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ယခင်က ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ပေးရန်အတွက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

သွေးမိစ္ဆာကလည်း ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ရန် သူမ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရတနာများကို ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုရတနာများက အလွန်အမင်း နိမိတ်မကောင်းသော အရာများဖြစ်ကြပြီး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သွေးချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက ထိုရတနာသုံးပါး၏ သွေးချီများကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရကာ ကျင့်စဉ်သွေဖည်ခြင်း ဖြစ်လုနီးပါးအထိ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာစေရန် တစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် အသားကျသွားပြီးနောက်တွင်မူ ရှောင်မိုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ဂူဗိမာန်အဆင့်မှာလည်း လုံးဝ ခိုင်မာတည်ငြိမ်သွားခဲ့လေသည်။

ဂူဗိမာန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာထံသို့ သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်။

ရှောင်မိုက ပြဿနာများပေါများလှသော ဤအနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှ ကျန်းရှင်းကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်ခဲ့သည် မှန်သော်လည်း။

ရှောင်မိုက စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်တတ်သော လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ၊ သွေးမိစ္ဆာ၏ ဓားသုံးချက်ကို ချက်ချင်းသွားရောက် စိန်ခေါ်လောက်သည့်အထိ သူ မမိုက်မဲခဲ့ပေ။

သူ၏ခွန်အားများ မလုံလောက်သေးကြောင်း သူ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ တတိယမြောက်ဟန်ပန်ကို သေချာပေါက် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်နိုင်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်တိတိ ပြည့်မြောက်သွားသော နေ့၏ နံနက်ခင်းတွင်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်မိုက အလိုလို သိမြင်လာသော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် သူ၏ဓားကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

သွေးရောင် ဓားချီက လခြမ်းတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်းငါးဆယ်ကွာဝေးသော တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ထက်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေသည်။

လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် သွေးရောင် ဓားချီက အားနည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။

ထိုတောင်ထွတ်၏ အနောက်ဘက်တွင် အမြင့်တူညီသော တောင်ထွတ်များ ရှိနေပြီး သွေးမိစ္ဆာက ထိုတောင်ထိပ်များ အားလုံးပေါ်တွင် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများကို ယခင်ကတည်းက ချထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဝေးဆီမှ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံများကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတိုင်းမှာ ထက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဓားချီက ကျန်းသုံးရာအကွာအဝေးအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်၏ တောင်စောင့်မှော်ဝင်္ကပါကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားလေရာ အမျိုးသမီးတပည့်အတော်များများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆဲဆိုကြရင်း ၎င်းတို့၏ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ကို မည်သူကများ သေချင်စော်နံစွာဖြင့် လာရောက်အနှောင့်အယှက်ပေးရဲသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းမှာ သူတို့ လုံးဝ ရန်မစရဲသည့် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် သခင်၏ တပည့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့က လက်လျှော့လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးအနည်းငယ်က ၎င်းတို့၏ အသံများကို လှိုင်းများဖြင့် ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "မောင်လေးက ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ရဲ့ တံခါးကိုတောင် လာခေါက်နေပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှာ လာမဆော့ချင်ဘူးလား"

ရှောင်မိုက မကြားဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ ဤအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူများက သူ့လို လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ပရောပရည် လုပ်နေကြလေသည်။

သို့သော် ဤဓားချက်အပြီးတွင် သူက တတိယမြောက်ဟန်ပန်ဖြစ်သော "သွေးလမင်းခုတ်ချက်" ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို၊ မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"

ရှောင်မို သူ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ချိန်မှာပင် ကျန်းရှင်း၏ အသံက သူ၏အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လာပြီ"

ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ခြံဝန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျန်းရှင်းက ရှောင်မို၏ နေ့စဉ်ဘဝကို ဂရုစိုက်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက ကျန်းရှင်းအား နေ့စဉ် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အသားများကို ပေးလေ့ရှိပြီး ရှောင်မိုကို အားဖြည့်ပေးရန်အတွက် အစားအစာအဖြစ် ချက်ပြုတ်ခိုင်းလေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက သူမကို အတူစားရန် ခေါ်သော်လည်း ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေပြီး အမြဲတမ်း အစာရှောင်ဆေးလုံးများကိုသာ စားသုံးခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူမကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းခန့် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ရှောင်မိုနှင့်အတူ နာခံစွာ ဝင်စားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သာမန် သေမျိုးများအတွက်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝလှသော သားရဲအသားများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးမိပါက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးသွားစေနိုင်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းရှင်း၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသား ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အထူးခြားဆုံးဖြစ်ရာ သူမက စားသလောက် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်လေသည်။

ထိုအချိန်အထိ ကျန်းရှင်းက မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းမှော်ပညာရပ်များကိုမျှ မသင်ယူရသေးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြွယ်ဝသော အသားများမှရရှိသည့် အာဟာရဓာတ်များက သူမ၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ချီစုစည်းမှုအဆင့်၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

၎င်းက ကျန်းရှင်း၏ ပါရမီ မည်မျှအထိ လွန်ကဲနေသလဲဆိုတာကို ပြသနေလေသည်။

အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်လာလေလေ ရှောင်မိုက သူမကို ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ကာ ကျင့်ကြံစေရန် ပိုမိုဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာလာလေလေပင် ဖြစ်သည်။

"အာရှင်း" နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟင်" ကျန်းရှင်းက ပါးစပ်ထဲတွင် တူများကို ကိုက်ထားလျက် ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကို နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားချင်လို့" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှင်းက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်၊ "ဘယ်နေရာလဲ"

"ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော် တစ်ခုကိုပေါ့"

ရှောင်မိုက သူ၏အတွေးများကို စုစည်းလိုက်လေသည်။

"အာရှင်း၊ မင်းရဲ့ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားက အရမ်းကို ထူးခြားလွန်းတယ်။ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတယ်ဆိုပေမယ့် သူမက အဆုံးမှာတော့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်တယ်။ တခြားသူတွေသာ သိသွားခဲ့ရင် သူမလည်း မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် မင်းကို ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာ တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားချင်တာ"

"အဲဒီမှာ မင်းက ဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ယူနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်"

"အနည်းဆုံးတော့ မင်း အခုလိုမျိုး ပုန်းကွယ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့လာပြီး မေးလိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင်ခေါ်သွားမယ့် နေရာမှာ ရှင်ရော ရှိနေမှာလား"

ရှောင်မိုမှာ ခဏတာမျှ စကားဆွံ့အသွားလေသည်။

"အရူးမလေး" အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "ငါ ရှိတာ မရှိတာ ဘာများကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။ အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား။ အဲဒီနေရာကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ"

"ဒါပေမယ့် ရှောင်မို..."

ကျန်းရှင်းက သူမ၏ရှေ့ရှိ ကောင်လေးကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင်ပြောတဲ့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ..."

"ဒါပေမယ့် ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ မရှိရင် မကောင်းဘူး"

အခန်း (၁၉၆) ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်၊ တကယ်ပဲ လိမ်မပြောတာ မဟုတ်လား

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျန်းရှင်းက အဝတ်လျှော်ရန် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ် တစ်ဝက်ခန့်ရှိ စမ်းရေကန်ဆီသို့ သွားနေစဉ် ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာ၏ ခြံဝန်းဆီသို့ ထပ်မံထွက်ခွာသွားလေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏အခန်းထဲတွင် တစ်ရေးအိပ်မနေခဲ့ချေ၊ ယင်းအစား သူမက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲထိုင်ကာ ဈေးပေါသော ဝတ္ထုတစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေလေရာ ထိုအရာက ရှောင်မိုကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်"

ရှောင်မို ဝင်လာသည်ကို အာရုံခံမိသော သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ စာမျက်နှာများကိုသာ ဆက်လက်လှန်နေလေသည်။

"အဲဒီလောက်တော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်" ရှောင်မိုက သူမ၏စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ စာဖတ်တာလား"

"တကယ်ပဲ ဆိုတာက ဘာသဘောလဲ။ ငါက အမြဲတမ်း စာအုပ်တွေကို မြတ်နိုးတာ၊ မင်းသာ သတိမထားမိခဲ့တာပါ" သူမက အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်သည်၊ "ရော့ ကြည့်ကြည့်၊ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူမက စာအုပ်ကို သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ထိုဇာတ်လမ်းက အသက်ဝင်လှသော ရုပ်ပုံများပင် ပါဝင်သည့် သီးသန့် ကာမရာဂနှိုးဆွသော ဝတ္ထုတစ်အုပ် ဖြစ်နေလေသည်။

သူက စာအုပ်ကို ဒေါသတကြီး ပိတ်ချလိုက်ပြီး ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ကာ သွေးမိစ္ဆာကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒါကို စာအုပ်မြတ်နိုးတယ်လို့ ခေါ်တာလား"

"ခင်ဗျားက ညစ်ညမ်းတဲ့ ဦးလေးကြီးဇာတ်လမ်းတွေကို သဘောကျနေတာပဲ"

"ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်နဲ့" သူမက ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ဆရာမှာ တာအိုလက်တွဲဖော်မှ မရှိတာ၊ ငါ့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းလို့ မရဘူးလား။ ဒါ့အပြင် ရမ္မက်ဆိုတာကလည်း သွေးစွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲလေ၊ တပ်မက်မှုက သွေးချီတွေကို ပိုပြီး ထူထပ်လာစေတယ်"

"ဒါဆိုလည်း လက်တွဲဖော် သွားရှာလေ" ဟု ရှောင်မိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟက်" သွေးမိစ္ဆာက ထရပ်ကာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "နှစ်သုံးထောင်အတွင်းမှာ ငါ့အချိန်တွေ ပေးရလောက်အောင် တန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှ ငါ မတွေ့ဖူးသေးဘူး"

သူမက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ "မင်းသာ နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ထောင်လောက် ပိုကြီးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးနိုင်မယ် ကောင်လေး"

ရှောင်မို "..."

"ကဲပါ၊ စနောက်နေတာ တော်လောက်ပြီ" သူမက ခြံဝန်းအပြင်သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ထွက်သွားသည်၊ "လာ အရိုက်ခံလှည့် ကောင်လေး"

ရှောင်မိုက နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက တောင်ထိပ်ရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျန်းဆယ့်ငါးခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

သွေးမိစ္ဆာက သစ်သားဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ "သုံးချက်ပဲ ကောင်လေး။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"လာခဲ့ပါ" သူက နာလင်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

"ပထမတစ်ချက်"

သူမ စကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ၏ သစ်သားဓားက အောက်သို့ လှဲယမ်းကျဆင်းလာလေသည်။

ရှောင်မိုက ထိုဟန်ပန်ကို မှတ်မိသွားလေသည်။

သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ ပထမဆုံးဟန်ပန်၊ ကြက်သွေးရောင် တောက်ပခြင်းပင်။

ပထမဆုံးဟန်ပန်က မခက်ခဲလှချေ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြက်သွေးရောင် တောက်ပခြင်းဟန်ပန်ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့တိုင် သွေးမိစ္ဆာ ခုတ်ချလိုက်သောအခါ နေဝင်ဆည်းဆာ တိမ်တိုက်များက သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူက သူ၏ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တူညီသော ဟန်ပန်ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ကြက်သွေးရောင် ဓားချီနှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသွားကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သွေးရောင် လိပ်ပြာလေးများအလား ပြန့်ကျဲလွင့်စင်သွားလေသည်။

အသက်တစ်ရှိုက်စာ အကြာတွင်တော့ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားလေသည်။ ရှောင်မိုက သူ၏ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးများ စီးကျနေလေသည်။

"ပထမတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မင်းက ဒီလိုဖြစ်နေပြီလား။ ကောင်လေး၊ မင်း တကယ်ရော ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လား" သူမက သစ်သားဓားကို ပခုံးပေါ်တင်ထားပြီး လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ "ဒုတိယတစ်ချက်"

"အို"

သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ သစ်သားဓားက လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဒုတိယမြောက်ဟန်ပန်၊ မှေးမှိန်သွားသော အနီရောင်။

သွေးချီများက သစ်သားဓားကို ရစ်ပတ်သွားပြီး ကျန်းနှစ်ဆယ်အထိ ရှည်ထွက်သွားလေသည်။

ဧရာမ သွေးရောင်ဓားကြီးက အောက်သို့ ခုတ်ချလာလေသည်။

ရှောင်မိုက ခုခံရန် သူ၏ဓားကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း။

ကြက်သွေးရောင် ဓားသွားက နာလင်ဓားကို ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ တစ်ပေခန့် ကျွံဝင်သွားလေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးများ ကွဲအက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားလေသည်၊ သူက သံချေးနံ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကြီးမှာ ထက်ပိုင်း ကွဲအက်သွားလေပြီ။

"တတိယအချက်က သွေးလမင်းခုတ်ချက်ပဲ။ မင်းလည်း အဲဒါကို သုံးလို့ရတယ်။ ငါ့ခါးက ဆွဲလဲလေးကို ပြတ်အောင် ခုတ်နိုင်ရင် မင်းကို ငါ ဆရာလို့ ခေါ်မယ်"

သူမက လွှဲယမ်းခုတ်ချလိုက်လေသည်။

လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် သွေးရောင်ဓားတစ်လက်က သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက ခုတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးစွမ်းအင် လခြမ်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝုန်း။

တောင်ထိပ်တစ်ခွင်တွင် သွေးချီများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သဲပွင့်များကို မီတာအတော်များများအထိ မြင့်တက်သွားစေလေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းဆယ့်ငါးခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သွေးစက်များက မြေကြီးထဲသို့ တစ်စက်စက် ကျဆင်းနေလေသည်။

သို့တိုင် သူက ထင်းရှူးပင်ပေါက်လေးတစ်ပင်အလား မတ်မတ်ရပ်နေပြီး လဲကျသွားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ကျွန်တော် ကျန်းရှင်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလို့ ရပြီလား" ဟု သူက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"သီသီလေး အောင်မြင်တယ်ပေါ့လေ" သူမ၏ မြင့်မားသော ကော်လာအောက်မှ ဆေးလုံးများပါသော ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန်လေး ကပ်ကျန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"တစ်နေ့ တစ်လုံးသောက်၊ သုံးရက်နေရင် မင်း အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" သူမက သမ်းဝေလိုက်ပြီး သစ်သားဓားကို ပစ်ချကာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ပြန်သွားလေသည်၊ "မှတ်ထား၊ သုံးလပြည့်ရင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်လာခဲ့။ အပြင်မှာ သွားမသေနဲ့၊ ငါက အလောင်းကောက်ရတာကို မုန်းတယ်"

သူက သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆေးတစ်လုံးကို မြိုချလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ခြံဝန်းကို ရှင်းလင်းကာ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ စတင်ဆင်းသက်သွားလေသည်။

"ဒီကောင်လေးတော့..."

လမ်းတစ်လျှောက် ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ့ကို ကြည့်ရင်း သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ငွေရောင် ဆွဲလဲလေး၏ ကြိုးက ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ဆွဲလဲလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေလေသည်။

"တကယ်ကို သီသီလေးပဲ၊ လူမိတော့မလို့"

သူမက ဆွဲလဲလေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

တောင်စောင်း တစ်ဝက်လောက်ရှိ

ကြည်လင်သော စမ်းရေကန်ဘေးတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ထားပြီး အဝတ်များကို တုတ်ဖြင့် ထုနှက်လျှော်ဖွပ်နေလေသည်။

သူမက ကျနေသော ဆံနွယ်စများကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ နှင်းစက်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်လေသည်။

ပုံဆောင်ခဲလေးများအလား ရေစက်များက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။

"အာရှင်း" ဟု ရှောင်မိုက လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်မို" ကျန်းရှင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို အဝတ်အစားပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း သုတ်ကာ ပြေးလာခဲ့လေသည်၊ "ရှင် ရောက်လာပြီပဲ။ ခဏစောင့်နော်၊ ကျွန်မ အဝတ်လျှော်တာ ခဏနေရင် ပြီးတော့မယ်"

"မလိုတော့ဘူး" သူက ပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီလို့ သွေးမိစ္ဆာက ပြောလိုက်တယ်။ ငါတို့ တန်းပြီး ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို သွားကြမယ်"

"ဟင်။ သူမက ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်တာလား" ကျန်းရှင်းက မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အင်း၊ ငါ ပညာစုံပြီလို့ သူမက ထင်နေလို့လေ"

"ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်" သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်သွားလေသည်။

"ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ" သူက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လှည့်ဆင်းသွားသည်၊ "မြန်မြန်လုပ်"

သူမက ပစ်ထားခဲ့သော အဝတ်ဟောင်းများကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်ကာ နောက်မှ ကမန်းကတန်း ပြေးလိုက်သွားလေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း သူမက သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ရှောင်မို၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်၊ တကယ်ပဲ လိမ်မပြောတာ မဟုတ်လား"

"တကယ်၊ တကယ်ကို မလိမ်ပါဘူး" သူက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟေး"

သူ၏ ပြတ်သားသော အဖြေကြောင့် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးက ယုံကြည်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပသွားလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ နေဖို့နေရာ တစ်ခုရှာကြမယ်လေ"

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီလေ"

"ကျွန်မတို့က လူဆိုးတွေ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ သွားနေကြမယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

"ကျွန်မတို့ အတူတူ လယ်လုပ်ကြမယ်၊ အတူတူ ငါးဖမ်းကြမယ်၊ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြမယ်နော်"

သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း၊ သူမ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် စကားသံလေးများကို ကြားရင်း ရှောင်မိုက သူ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒါ မကောင်းလို့လား" သူမက လှည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲရင်း မေးလိုက်လေသည်။

သူက လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည်၊

"ကောင်းပြီလေ"