အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉) ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်ချင်တယ်

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့သည် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်တွင် နေရာချထားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့အား သာမန်ဘုန်းကြီးများ နေထိုင်ရာနေရာနှင့် အတန်ငယ် ကွာဝေးသော အတော်လေး သီးသန့်ဆန်သည့် ခြံဝန်းတစ်ခုတွင် နေရာချပေးထားလေသည်။

ကျန်းရှင်းကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ချက်ချင်း ထွက်ခွာမသွားသေးဘဲ ရက်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

ငါးရက် ခြောက်ရက်ခန့်အတွင်း ရှောင်မိုက ဘုရားဖူးများ အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိကာ ဗုဒ္ဓအား ပူဇော်လေ့ရှိသည့် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်း ရှိသော်လည်း ရှောင်မိုက အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ဤထိပ်တန်း ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်ကြီးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ချင်သေးသည်။

သူ၏ အမြင်တွင် အခြားသော ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်များနှင့် အကွာခြားဆုံးအချက်မှာ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်တွင် 'ဦးဦးဖျားဖျား အမွှေးတိုင်' ဟုခေါ်သော အရာမျိုး မရှိဘဲ ဘုရားဖူးများကိုလည်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားထားခြင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျောင်းတော်သို့ သင် ငွေမည်မျှပင် လှူဒါန်းစေကာမူ။

ငွေတစ်ထောင်ကျပ်သား လှူဒါန်းလျှင်လည်း ကြေးပြားတစ်ပြား လှူဒါန်းသော ဘုရားဖူးနှင့် တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က စားသောက်ဆောင်တစ်ခုကိုလည်း ဖွင့်လှစ်ထားလေသည်။

မည်သူမဆို ဝင်ရောက်စားသောက်နိုင်ပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလျှင် ကြေးပြားငါးပြား ကျသင့်သော်လည်း မည်သူကမျှ ငွေကောက်ခံခြင်း မရှိချေ။

အကယ်၍ သင်က မတတ်နိုင်ပါက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားနိုင်ပြီး နောက်ပိုင်း ငွေရှိလာသည့်အခါမှသာ ပြန်လည်ပေးဆပ်နိုင်လေသည်။

ထိုမျှသာမကသေးချေ။

ရှောင်မိုက ပင်မခန်းမဆောင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တာအိုလင်္ကာတစ်စုံကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးသည်၊

"မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ယုတ်မာနေမယ်ဆိုရင် အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိလည်း ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

မင်းရဲ့ အပြုအမူက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဦးမချလည်း ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

၎င်းက ရှောင်မိုကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်၊ သူ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အရှေ့ဘက် ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတိုင်း အသက်ရှုကြိမ်အနည်းငယ်ရှူစာမျှ ရပ်တန့်သွားလေ့ရှိသည်။

"ဒကာလေး ဒီလင်္ကာကို ကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေတာကို ဒီဘုန်းကြီးအို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတယ်"

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်တွင် နေထိုင်သည့် ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် ရှောင်မိုက အရှေ့ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး လင်္ကာကို ငေးမောကြည့်နေစဉ် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက လျှောက်လာပြီး ပြုံးရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်" ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒီမျိုးဆက်သစ်က ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှာ ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီးနောက် ရင်ထဲမှာ သံသယတချို့ ဖြစ်လာလို့ပါ"

"အို" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက ပြုံးရင်း မိန့်လိုက်သည်၊ "ဒကာလေးသာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒီဘုန်းကြီးအိုကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် ဒီမျိုးဆက်သစ်က ရဲတင်းစွာပဲ မေးခွန်းထုတ်ပါရစေ" ရှောင်မိုက လင်္ကာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ပထမအချက်က ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှာ ဘာလို့ တာအိုလင်္ကာ ရှိနေရတာလဲ"

အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်မိုက ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒုတိယအချက်က ပင်မခန်းမဆောင်က ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေ အားလုံးက ဘာလို့ ရွှံ့နဲ့ လုပ်ထားရတာလဲ"

"ဟားဟားဟား" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး မင်ရောင် လင်္ကာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "ဒကာလေး၊ ဒီလင်္ကာက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "သဘာဝကျကျကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပေါ့"

"အဓိပ္ပာယ်လည်းရှိပြီး လူတွေကို ကောင်းမှုလုပ်ဖို့လည်း တိုက်တွန်းနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်မှာ တာအိုလင်္ကာ ချိတ်ဆွဲထားလည်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက ပွင့်လင်းစွာ မိန့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "အဲဒါ အမှန်ပါပဲ"

"ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေ ဘာကြောင့် ရွှံ့နဲ့ လုပ်ထားရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့"

ရွှီကျင်းက ရှောင်မို၏ ဒုတိယမေးခွန်းကို ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေကို အရင်တုန်းက ရွှေဆိုင်းတွေ ကပ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဆင်းရဲသားတွေ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲလာတဲ့အခါတိုင်း ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ရွှေဆိုင်းတစ်ချပ်ကို ခွာယူပြီး သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခု ဖြတ်ကာ သူတို့ကို ချေးငှားပေးခဲ့တယ်။

အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေ အားလုံးက ရွှံ့နဲ့လုပ်ထားသလို ဖြစ်သွားတာပဲ"

"ဘယ်သူကမှ ပြန်မဆပ်ခဲ့ကြဘူးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်တဲ့သူတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့"

ရွှီကျင်းက လှည့်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ရွှံ့ရုပ်ပွားတော်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကရုဏာတရားများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကူညီချင်သော်လည်း စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဒါပေမယ့် ရွှေကို ပြန်ဆပ်တဲ့သူတွေက ချေးငှားတဲ့သူတွေထက် အများကြီး ပိုနည်းတယ် မဟုတ်လား။ ရွှေပြန်ဆပ်တဲ့သူတွေက ချေးငှားတဲ့သူတွေထက် ပိုများလာမယ့် တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့ရင်တော့ ဗုဒ္ဓဓမ္မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီလို့ ဆိုနိုင်ကောင်းပါရဲ့"

ရှောင်မိုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒကာလေးက ငယ်ရွယ်ပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာမှမကွာခြားဘူး။ ပြီးတော့ ဒကာလေးမှာလည်း ဉာဏ်ပညာအမြစ် ပါလာတာကို ငါ မြင်တယ်။ ဒကာလေးအနေနဲ့ ငါတို့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို ဝင်ရောက်ချင်စိတ်များ ရှိသလားလို့ မေးပါရစေ"

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးဝတ်ဖို့ မစဉ်းစားရသေးပါဘူး" ဟု ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"လူဝတ်ကြောင် တပည့်ဖြစ်ရင်တောင် ကောင်းပါတယ်" ရွှီကျင်းက အနည်းငယ် ဇွဲမလျှော့သေးပုံပေါ်လေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်၊ "ကျွန်တော့်ကို ဓားသိုင်းသင်ပေးခဲ့တဲ့သူက ကျွန်တော် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်သာ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျောင်းတော်အတွက် ပြဿနာတွေ အများကြီး သယ်လာပေးသလို ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်တယ်"

ရွှီကျင်း "ဒါပဲလား"

ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းရှင်း၏ ခြံဝန်းရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်သာ ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ကျန်းရှင်းက သေချာ ကျင့်ကြံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမကို ကျွန်တော် အချိန်မဆွဲချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က သွေးချီတွေကို ကျင့်ကြံထားပြီးသားဆိုတော့ တခြားအရာတွေကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံလို့ မရနိုင်တော့သလို တခြားအရာတွေကို ကျင့်ကြံဖို့လည်း မသင့်တော်တော့ဘူး။ ဒီမျိုးဆက်သစ် လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက် အဆင့်နဲ့ ခွန်အား လိုအပ်တယ်"

"ဒါ့အပြင်" ရှောင်မိုက ရယ်မောလိုက်သည်၊ "အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက ဟိုအမျိုးသမီးက ပုံမှန်ဆို ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့။ ကျွန်တော်သာ မရှိရင် သူမ ပျင်းနေလိမ့်မယ်"

"အော်မီတောဖော"

ရွှီကျင်းက လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီဘုန်းကြီးအို နားလည်ပါပြီ။ ဒကာလေးအနေနဲ့ ဒကာမ သွေးမိစ္ဆာကို ငါ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး"

"သေချာပေါက်ပါ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒကာလေး ဘယ်တော့လောက် ထွက်ခွာမှာလဲ" ဟု ရွှီကျင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီည ယင်နာရီ (နံနက် ၃ နာရီမှ ၅ နာရီအတွင်း) မှာပါ"

"ဒကာမလေး ကျန်းရှင်း သိရဲ့လား"

"မသိပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "သူ့ကို ပေးမသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်"

ကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာလေသည်။

ထိုညနေခင်းတွင် ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းရှင်းတို့ ညစာစားပြီးနောက် ကျန်းရှင်းနှင့်အတူ ကြယ်များကို အတန်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူက အိပ်ရန် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ကျန်းရှင်းလည်း သူမ၏ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ယင်နာရီ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

ရှောင်မိုက နိုးထလာပြီး သူ၏ နာလင်ဓားကို ကောက်ယူကာ သူ၏ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာပြီး ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လရောင်က တောင်ပေါ်သစ်တောတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားလေးများ၏ အော်မြည်သံများက သစ်ပင်များကြားတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

တောင်အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာစဉ် တိတ်ဆိတ်နေသော ခုံးနျန်တောင်ပေါ်တွင် ကြည်လင်သော စမ်းရေသံများကိုပင် ကြားနိုင်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို တောင်စောင်းတစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထင်းရှူးပင်အောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးလေးများက ရှောင်မို၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်အလား အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သစ်ပင်နောက်သို့ ကမန်းကတန်း ပုန်းကွယ်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်ပြူထွက်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက သူမရှိရာဘက်သို့ ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပြန်သွင်းသွားလေသည်။

"မင်းကို ငါ မြင်ပြီးပြီ၊ ထွက်ခဲ့တော့" ရှောင်မိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ အမှန်တကယ် လူမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှောင်မိုရှိရာသို့ လျှောက်လာရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ငါ ထွက်သွားမယ်ဆိုတာကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းက မင်းကို ပြောပြလိုက်တာလား" ဟု ရှောင်မိုက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ယင်နာရီတွင် ထွက်ခွာမည့်အကြောင်းကို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် တစ်ပါးတည်းကိုသာ ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း" လိမ်ညာပြောဆိုတတ်ခြင်း မရှိသော မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ရှင် ခိုးထွက်သွားတော့မယ်လို့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးက ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ နောင်တမရရအောင် ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လာနှုတ်ဆက်ပါလို့လည်း ပြောတယ်"

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရွှီကျင်းကတော့ တကယ်ပဲ..." ရှောင်မိုက လက်မှိုင်ချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူအများစုက တခြားသူများအတွက် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိန်းသိမ်းပေးတတ်ကြသည်၊ တစ်ဖက်လူက ယနေ့ခေတ် ဗုဒ္ဓဘာသာတွင် အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

သို့တိုင် သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဤကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တကယ်ကို ကွဲပြားခြားနားလွန်းသည်ဟုသာ ဆိုနိုင်ပေတော့မည်။

"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား" ကျန်းရှင်းက သူမ၏ လျှော်တေအင်္ကျီလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှောင်မိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အင်း"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်ချင်တယ်" ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အာရှင်း၊ မင်း ငါနဲ့ လိုက်လို့မရဘူး။ ငါက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်ရမှာ၊ မင်းက အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ ဒီနေရာက မင်း ရှိသင့်တဲ့ နေရာပဲ"

ရှောင်မိုက အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီမှာဆိုရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး"

"ဒီမှာဆိုရင် မင်းကို လမ်းညွှန်ပြသပေးမယ့် အကောင်းဆုံး ဆရာရှိတယ်"

"ဒီမှာဆိုရင် မင်းက ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကျင့်ကြံပြီး ဗုဒ္ဓတာအိုထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်မယ်၊ တစ်လောကလုံးက မင်းကို ရိုသေလေးစားကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျောင်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ ဗုဒ္ဓနဲ့ နတ်ဒေဝါတွေ အားလုံးက မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးကြလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမယ့် ရှောင်မို"

ကျန်းရှင်းက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဒီကျောင်းတော်ထဲက ဗုဒ္ဓနဲ့ နတ်ဒေဝါတွေ အားလုံးထက်... ကျွန်မက ရှင့်ဘေးမှာပဲ နေချင်တာပါ"

အခန်း (၂၀၀) ဝမ်ရှင်း

ကျန်းရှင်း၏ အသံလေးက တောင်ပေါ်သစ်တောထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားလေသည်။

ရှောင်မိုက သူမ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အတွင်းမှ တောင်းပန်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရလေသည်၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသော်လည်း သူက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ အင်္ကျီစွန်းမှ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

သို့တိုင် ရှောင်မို ခြေအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ကျန်းရှင်း၏ လက်ဖဝါးလေးက သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို ထပ်မံဆွဲကိုင်လာပြန်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲဖယ်လိုက်သော်လည်း ကျန်းရှင်းက ထပ်မံဆွဲကိုင်လာပြန်လေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အားနည်းလွယ်ပုံရသော ဤမိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ ခေါင်းမာသော အသွင်အပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟူး" ရှောင်မိုက ဤညတွင် သက်ပြင်းမည်မျှ ချခဲ့ပြီးပြီလဲဆိုတာကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ၊ "အာရှင်း၊ လွှတ်လိုက်တော့"

ကျန်းရှင်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

"အာရှင်း၊ ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောမယ်၊ လွှတ်လိုက်တော့" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်မို၏ လေသံက တမင်သက်သက် တင်းမာနေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်းရှင်းက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို၊ ရှင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ၊ ကျွန်မကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မထားခဲ့တော့ဘူးဆို" ကျန်းရှင်းက သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အရိုးထိအောင် အေးစက်သော လေပြေတစ်ခုအလား စူးရှနေလေသည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးလေး တုန်ယင်နေသော်လည်း ကျန်းရှင်းက လုံးဝ မလွှတ်ပေးခဲ့ချေ။

"ကျန်းရှင်း၊ ငါ မင်းကို အရာအားလုံး လိမ်ပြောခဲ့တာ"

သူ၏ စကားသံများ ကျရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို အပြင်းအထန် ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရှင်းက သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ရန် ရှေ့သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် လရောင်အောက်တွင် နာလင်ဓား၏ အေးစက်သော အလင်းတန်းက သူမ၏ရှေ့တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှင်းက အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူမ၏ ခြေဖျားရှေ့တည့်တည့်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှောင်မို၏ ဓားရှည်က နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခုကို ထွင်းထုထားခဲ့လေပြီ။

"မင်း ရှေ့ကို နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးတာနဲ့ ငါ ခုတ်မှာက မင်းပဲ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ကျန်းရှင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးချီများ ရောယှက်နေသော သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူမ၏ ပခုံးများပေါ်သို့ ဖိကျလာလေသည်။

အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ တောင်ပေါ်သစ်တော၏ ညအမှောင်ရိပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တောင်စောင်းပေါ်ရှိ လင်းထိန်နေသော လရောင်အောက်တွင် ကောင်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးငယ်သာ မှင်တက်စွာ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးလေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ခြေဖျားရှေ့ရှိ ဓားရာကို ညင်သာစွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် ဝူမင်တို့၏ အကြည့်များက သစ်ပင်များကို ဖောက်ထွင်းကာ တောင်စောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

"ဆရာဦးလေး... ဒါက..." ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူမင်က သူ၏ဘေးရှိ ဆရာဦးလေးကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။

"ဝူမင်" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ မိန့်လိုက်သည်၊ "ကျန်းရှင်းသာ ရှေ့ကို နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှောင်မိုက အဲဒီဓားနဲ့ သူ့ကို ခုတ်ချလိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ဝူမင် "..."

"ရှောင်မိုက ခုတ်ချလိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျန်းရှင်းက ကြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ဝူမင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ရှောင်မိုက ခုတ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျန်းရှင်းကလည်း သူမ အဲဒီစည်းကို ကျော်သွားရင်တောင် သူ့ရဲ့ ဓားက ကျလာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ဘာလို့ ရှေ့ကို မတိုးရဲခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ အဲဒီစည်းကို ကျော်သွားခဲ့ရင် ရှောင်မိုနဲ့ တကယ်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး ပတ်သက်ခွင့် ရတော့မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေလို့ပဲ"

"ဒါဆို ဆရာဦးလေး၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ" ဟု ဝူမင်က မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး၊ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ကောင်းပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောင်းတော်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေသည်။

ဝူမင်က ကျန်းရှင်းရှိနေသော တောင်စောင်းဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆရာဦးလေးကို ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတိုးတိုးလေးချရင်း ဆရာဦးလေး၏ နောက်မှ ကျောင်းတော်ဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး။

ဗုဒ္ဓကို ပူဇော်ရန် တောင်ပေါ်သို့ အတက်အဆင်း လုပ်နေကြသော ဘုရားဖူးများ အားလုံးက တောင်စောင်းတစ်ဝက်ခန့်ရှိ လမ်းပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့နိုင်ကြလေသည်။

နွေရာသီ၏ နေရောင်ခြည်က မည်မျှပင် ပြင်းထန်နေပါစေ၊ သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်ချိန် တောင်ပေါ်သစ်တောက မည်မျှပင် အေးစက်နေပါစေ။

သူမက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူမက အစားအသောက်လည်း မစား၊ ရေလည်းမသောက်ဘဲ ဒူးလေးကို ဖက်ကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ ဓားရာကိုသာ ငေးမောကြည့်နေလေသည်။

ကြင်နာတတ်သော ဘုရားဖူးများက ဤအကြောင်းကို ခုံးနျန်ကျောင်းတော်သို့ ပြောပြခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်ကာ သူသိရှိကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ဘာမျှမလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အပြင် ဘုရားဖူးများကိုပါ သူမအား မနှောင့်ယှက်ကြရန် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။

တတိယမြောက်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ ဘုန်းကြီးများ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရှင်းလင်းဟောကြားနေသော ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများကို နာယူနေကြချိန်မှာပင် တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မိန်းကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က ကျောင်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပင်မဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ၏ ဟောကြားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ ခန်းမဆောင်ထဲရှိ ဘုန်းကြီးများ အားလုံးကလည်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာနေသော မိန်းကလေးငယ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက သူမ၏ရှေ့ရှိ ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်မ... ဗုဒ္ဓဓမ္မကို ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်" မိန်းကလေးငယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ အချိန်အတော်ကြာ ရေမသောက်ထားရသဖြင့် သူမ၏ အသံလေးက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်အိုကြီးက ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒကာမလေး ကျန်းရှင်း၊ မင်း ဒါကို တကယ်ပဲ သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား"

"စဉ်းစားပြီးပါပြီ" မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒကာမလေး၊ ဘာအကြောင်းရင်းကြောင့် ဗုဒ္ဓဓမ္မကို သင်ယူချင်ရတာလဲ" ဟု ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်အိုကြီးက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ပါ" မိန်းကလေးငယ်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှောင်မိုက ကျွန်မကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ဓမ္မတရားကို သေချာသင်ယူပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံမယ်။ ကျွန်မ ကြီးလာတဲ့အခါ သူ့ကို သွားရှာမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ အကြောင်းရင်းကြောင့် သူက သူမကို တပည့်အဖြစ် လက်မခံဘဲ နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီလိုမျိုး ရပါ့မလားဟင်"

"ရပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ပြုံးလိုက်သည်၊ "သေချာပေါက် ရတာပေါ့။ ဘာလို့ မရရမှာလဲ"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ၏ တရားထိုင်ဖျာအစွန်းမှနေ၍ သူ့ကိုယ်သူ တွန်းထလိုက်ပြီး သာမန် လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးအလား တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာလေသည်၊ သူက ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်တွင်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

"လာ၊ ကျန်းရှင်း၊ လက်အုပ်ချီပြီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို မျက်နှာမူလိုက်"

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်မ ဒူးထောက်ရမလား"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ညင်သာစွာ မိန့်လိုက်သည်၊ "ဒူးထောက်ခြင်း မထောက်ခြင်းက မင်းအပေါ်မှာပဲ အပြည့်အဝ မူတည်ပါတယ်"

ကျန်းရှင်းက အထက်မြင့်မားသော နေရာတွင် ထိုင်တော်မူနေသော ရွှံ့ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ထောက်ချလိုက်လေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ အနီးနားရှိ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို မိန့်လိုက်သည်၊ "သင်တုန်းဓား"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သင်ဓုန်းဓားကို ယူလိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲရှိ ဘုန်းကြီးများ အားလုံးက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျမ်းစာများ ရွတ်ဆိုလိုက်ကြရာ လေထုတစ်ခုလုံးက လေးနက်ပြီး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားနေလေသည်။

"ပထမတစ်ချက်၊ မကောင်းမှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန်။ ရွှေရောင်ဓားက မိခင်ပေးထားသော ဆံကေသာကို ရိတ်ပယ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ လောကီဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အညစ်အကြေးများ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အိုမင်းသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော လက်ချောင်းများက သင်ဓုန်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားရာ ဆံနွယ်များ ကျဆင်းလာလေသည်။

"ဒုတိယတစ်ချက်၊ ကောင်းမှုအားလုံးကို ကျင့်ကြံရန် သစ္စာပြုရန်။ ရိတ်ပယ်ထားသော ဦးခေါင်းနှင့် စတုရန်းပုံ သင်္ကန်းတို့ဖြင့် ရဟန်းတစ်ပါး၏ အသွင်အပြင် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ တရားမင်း၏ ထိုင်ခုံအောက်တွင် နောက်ထပ် မျိုးဆက်တစ်ဦး တိုးလာလေပြီ။"

"တတိယတစ်ချက်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ရန် သစ္စာပြုရန်။"

တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းသွားပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်စများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ကျလာလေသည်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက်တွင် ဗုဒ္ဓတိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာကြပြီး ရွှေရောင် သန့်စင်သော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများက မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအထိ တောက်ပသွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများက ခုံးနျန်ကျောင်းတော်မှ အပြင်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး တောင်ပေါ်သစ်တောများ၊ လယ်ကွင်းများနှင့် မြို့များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ခုံးနျန်ကျောင်းတော်၏ ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးက မည်သူကမျှ ထုနှက်ခြင်းမရှိဘဲ အလိုအလျောက် မြည်ဟည်းလာလေသည်။

ခုံးနျန်မြို့မှ လူများက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆယ်မိုင်အကွာရှိ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးနေသော ကောင်းကင်ထက်၌ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တစ်ဆူ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အောက်သို့ ကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် ဖြစ်စဉ်မျိုးက ဆရာတော်ကြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဉာဏ်အလင်းရစဉ်က ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို သူတို့ မှတ်မိနေကြလေသည်။

ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ခေါင်းလောင်းသံများ လွင့်မျောပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဗုဒ္ဓတိမ်တိုက်များ ပြန့်ကျဲသွားကြလေသည်။

ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားလေသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ကာ မိန်းကလေးငယ်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူမကို ရွှေရောင် သင်္ကန်းတစ်ထည် ရုံလွှမ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"အော်မီတောဖော"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။

"ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ရဲ့ ၉၇၅ ဆက်မြောက် တပည့်။

'ဝမ်' (မေ့ပျောက်ခြင်း) ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ယူမယ်။

မင်းရဲ့ နာမည် 'ရှင်း' (နှလုံးသား) ကို ယူမယ်။

ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့ ဓမ္မအမည်က

ဝမ်ရှင်း လို့ ခေါ်တွင်စေ။"