အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း ၆၃ မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခြင်း

ညအမှောင်ထုအောက်တွင် အနီရောင် ဧရာမ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲငှက်ကြီးက လေပေါ်တွင် တစ်ပတ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် ဆင်းသက်လာရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းပွင့်များ အများအပြား လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

"စီနီယာ ချီဖုန် လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချွေဟုန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး အနီရောင် တောက်ပနေသော ထိုငှက်ကြီးကို အလွန် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် လူကြီးသူမ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

အဝတ်အစားများ လှပ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေး ချွေချုံရွှမ်ကလည်း လိုက်လံ ဂါရဝပြုပြီးနောက် ထိုချီဖုန်ငှက်ကြီး အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟုန် ဒါက ချုံဟယ် နေရတဲ့ နေရာလား အရမ်းကို ခေါင်လွန်းတယ် အရှေ့ဘက်က မြို့နယ်လေးရဲ့ မီးစမ်းရေပေါက် အဆင့်ကလည်း အရမ်း နိမ့်တော့ ဝိညာဉ် ပစ္စည်းတွေ ထွက်နိုင်ဖို့ ခက်ခဲမှာပဲ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို နည်းနည်း ပိုကောင်းတဲ့ နေရာမှာ အစီအစဉ် မချပေးခဲ့တာလဲ"

"သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို ဦးလေးဟုန်လို့ မခေါ်ပါနဲ့ မခံယူရဲပါဘူး"

ချွေဟုန်က အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။ သူက အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် လက်မောင်းများက အလွန် ရှည်လျားနေသည်။

သူ၏ မျက်နှာက ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး မျက်လုံးများက အလွန် ထက်မြက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အမိန့်အရ လုပ်ရတာ"

ချွေချုံရွှမ် ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤကိစ္စအပေါ် ထပ်မံ မှတ်ချက်မပေးတော့ချေ။

သူက အသက် နှစ်ဆယ် မပြည့်သေးဘဲ ဘယ်ဘက် မျက်လုံးထောင့်တွင် မျက်ရည်ပေါက် ပုံစံ မှဲ့လေး တစ်လုံး ရှိသော်လည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော စရိုက် ရှိပုံမပေါ်ဘဲ စကားပြောရတာကို အတော်လေး နှစ်သက်သူ ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟုန် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အဲဒီလောက် အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး ကျွန်တော်က အပြင်ဘက်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အတွေ့အကြုံ ယူရမှာဆိုတော့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးရဦးမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ သူစိမ်းတွေလို မဆက်ဆံကြပါနဲ့"

ချွေဟုန်လည်း ထပ်မံ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယင်ထိန်မြို့နယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီအိမ်က ဘာလို့ လူမနေတော့တာလဲ"

ချွေဟုန်က မြို့နယ်အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သိပ်မသေးငယ်သော ခြံဝင်းကြီး တစ်ခုက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

သူက အနီးနားရှိ လူများကို မေးမြန်းကြည့်ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်အေးသွားသည်။ ထိုမိသားစုက ယင်ထိန်မြို့နယ်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ပိုကြီးသော အိမ်တစ်လုံးသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက လမ်းတစ်လျှောက် မေးမြန်းလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

"မသင်္ကာစရာ ပစ်မှတ်ကို တွေ့ပြီ"

ယင်ထိန်မြို့နယ်တွင် စကားပြောငှက် တစ်ကောင်က အတောင်ပံခတ်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။

မကြာမီ မြို့လယ်ခေါင်ရှိ ထိုအိမ်ကြီးထဲမှ ချွေဟုန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို နေ့ရွှေဒင်္ဂါးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာ မင်းက ဒီလို အလုပ်လုပ်တာလား ဒါဆိုရင်တော့ မင်းလည်း အသက်ရှင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့"

ချွေချုံရွှမ်ကလည်း ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ဆိုးရွားနေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ဘူးနော် အဲဒီတုန်းက သူ နိုးလာပြီးတော့ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ရူးသွားသလို အော်ဟစ်ပြီး အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတာ ကျွန်တော်... အနားမကပ်ရဲဘူး နောက်မှ ပြန်လိုက်ရှာတော့ မတွေ့တော့ဘူး"

အသက် လေးဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိ အမျိုးသား တစ်ဦးက မျက်နှာ ဖြူရော်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချွေဟုန်၏ အကြည့်က ကြောက်စရာကောင်းနေပြီး ရွှေရောင် မီးအိမ် နှစ်လုံး လင်းလာသကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်နေကာ ခွန်အားကြီးမားသော လက်တံရှည်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်၍ အမျိုးသားကို အလျင်အမြန် ဆွဲမတင်လိုက်သည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး ကျွန်တော်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတောင် လမ်းပေါ်မှာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့သေးတယ် အတော်လေး ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိတဲ့ပုံပဲ"

"ဟင်"

ထိုစကားက ချွေဟုန်နှင့် ချွေချုံရွှမ်ကို အံ့ဩသွားစေသည်။ မူလက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဟု ထင်ကာ ရင်ထဲ လေးလံသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အချိုးအကွေ့ တစ်ခုကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ သူက အဘိုးကြီး တစ်ယောက်နဲ့အတူ ဝူမိသားစုကို သွားလည်တာ သူက အရမ်းကို တက်ကြွနေပြီး ကိုယ်ပေါ်က ရောဂါတွေ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားတဲ့ ပုံပဲ"

"ဝူမိသားစုက ဘယ်လို နောက်ခံ ရှိလို့လဲ"

ချွေချုံရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် လှံနဲ့ မြား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူလို့ နာမည်ကြီးပြီး ဒီဒေသ တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဆင်းရဲသွားပါပြီ အဲဒီ လူငယ်လေးက ဘဝသစ်ရရှိခြင်း နည်းလမ်းကို သွားသင်ဖို့ ဝူမိသားစုဆီ သွားတာ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတယ်"

ချွေဟုန်က သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာက အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဒီဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသမှာ ဘဝသစ် ရသွားပြီလား ငါ... ဟင်း"

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချွေမိသားစုမှ ဩဇာတိက္ကမ ရှိသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ချွေချုံဟယ်ကို ဤနေရာတွင် သာမန်လူ တစ်ယောက်၏ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခိုင်းရန် အမိန့်ပေး ထားခဲ့သည်။

"ချုံဟယ်ကို အရင် ရှာကြတာပေါ့"

ချွေချုံရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။

ချွေဟုန်က ဝူမိသားစုသို့ သွားရောက်၍ အခြေအနေကို စုံစမ်းခဲ့သည်။

ချွေချုံရွှမ်က ဝင်မသွားဘဲ ယင်ထိန်မြို့နယ်၏ လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသ၏ ဓလေ့ထုံးစံများကို ခံစားကြည့်ချင်နေသည်။

သူ အဝေးကြီး မသွားဘဲ ဝူမိသားစု၏ ခြံဝင်းတံခါး အပြင်ဘက် မီတာ တစ်ရာခန့် အကွာရှိ ဆိုင်ခန်း တစ်ခုတွင် ဒေသထွက် ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများကို မေးမြန်းနေခဲ့သည်။

"ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသက ငှက်တွေက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းတာလား ငါ့ကိုတောင် ဝင်တိုက်မိမလို့"

ချွေချုံရွှမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းရှောင်လိုက်ရာ အမည်းရောင် ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ကပ်၍ ပျံသန်းသွားသည်။

အဝေးရှိ မလှမ်းမကမ်းမှ ကြီးမားသော ရှားပင်ကြီးပေါ်တွင် အဖြူရောင် ဇီးကွက် တစ်ကောင်က မျက်လုံး မှိတ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုတွေ နေတဲ့ ဧရာမ မြို့ကြီး ဒေသက လေယူလေသိမ်း ရှိရုံသာမက သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ အစွမ်းအစကလည်း အရမ်း ကိုက်ညီဖို့ များတယ် အားနာပါတယ် လူငယ်လေး အကယ်၍ မှားဖမ်းမိရင်လည်း ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးနော် ငါ တာဝန်ကျေအောင် လုပ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ မင်းကို အရင်ဆုံး အသုံးချပြီး ဒေါသဖြေပေးရလိမ့်မယ်"

...

သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာ အပြင်ဘက်တွင် အဘိုးကြီးလျူက နှမြောတသခြင်း မရှိချေ။ ဤမျှ အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို ကြုံတွေ့ဖူးပြီး သူက ချင်မင်ကို နှုတ်ဆက်ရန် သီးသန့် လာရောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အကယ်၍ အပြင်မှာ အဆင်မပြေရင် စောစော ပြန်လာခဲ့ ငါနဲ့အတူ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်တဲ့အထိ လာနေလို့ ရတယ်"

"အဘိုးက စကားကို ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ဘူးပဲ ကျုပ် ခရီးတောင် မထွက်ရသေးဘူး နားထောင်လို့ ကောင်းတာလေး ပြောလို့ မရဘူးလား"

ချင်မင်က ပြောလိုက်ပြီး သစ်ပင်နှစ်ပင်ရွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ညအမှောင်ထုအောက်တွင် အမည်းနှင့် အဖြူရောင် သစ်ပင်နှစ်ပင်က မီးစမ်းရေပေါက်၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အတော်လေး ထူးခြားနေပုံရသည်။

အဘိုးကြီးလျူက ပြောလိုက်သည်။

"အမည်းနဲ့ အဖြူရောင် တောင်တန်းကြီးကို အထင်မသေးနဲ့ အရင်တုန်းက အဖွဲ့အစည်း အသီးသီး အသက်ရှူမဝအောင် ဖိအားပေးနိုင်တဲ့ သေမင်းတမန် နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် တစ်နေ့နေ့ ဒီနေရာမှာ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထပ်ထလာဦးမှာ သေချာတယ်"

ချင်မင်က တောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တကယ်ပဲ အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာတွင် နှစ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျွန်တော် သွားတော့မယ် အဘိုးမှာ အတွေ့အကြုံအရ ပြောစရာ ရှိသေးလား"

အဘိုးကြီးလျူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ နောက်ဆုံးတော့ လူကောင်းက ပိုများပါတယ် ဒါပေမယ့် သူတစ်ပါးကို သတိထားရမယ့် စိတ်တော့ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး မင်းက အတော်လေး ရင့်ကျက်ပါတယ် ဒီကိစ္စတွေကို ငါ သတိပေးနေစရာ မလိုဘူး မြို့ထဲက လူတွေကိုတော့ မင်းဘာသာ သတိထားပေါ့ မြို့ပြင်မှာ အတွေ့ရများတဲ့ လူနှစ်မျိုး အကြောင်းကိုပဲ ငါ ပြောပြမယ် သေချာ သတိထားရလိမ့်မယ်"

ချင်မင်က အလွတ်သဘော မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူက တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ပြောပြမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

"ပထမ တစ်မျိုးကတော့ အသက်ကြီးတဲ့ နယ်လှည့် ကုန်သည်ပဲ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစက ဘယ်လိုပဲ နေနေ လျှော့မတွက်နဲ့ ထာဝရ ညအမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ အရပ်လေးမျက်နှာ သွားလာရဲတယ် ဆိုကတည်းက ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းအစ တချို့ မရှိဘဲနဲ့ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး နေ့တိုင်း အပြင်ဘက်မှာ ခရီးဝေး သွားလာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး အဲဒီအထဲက နယ်လှည့် ကုန်သည် တချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နောက်ခံကို မင်း လုံးဝ မသိနိုင်ဘူး တကယ်ပဲ စီးပွားရေး လုပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတာလား ဆိုတာလေ"

ချင်မင် ကြားသောအခါ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သင်ခန်းစာ ရလိုက်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ ယနေ့ သူက နယ်လှည့် ကုန်သည် အဖွဲ့ တစ်ခုနှင့်အတူ အဝေးသို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

"နေရာတိုင်းမှာ တောင်စောင့်သမားတွေ ရှိတယ် ဒါပေမယ့် အသက် တစ်ရာ ပြည့်တဲ့အထိ ဘေးကင်းစွာ ရှင်သန်နိုင်ပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ တောင်ကြီးထဲမှာ မကြာခဏ အဝင်အထွက် လုပ်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့သူတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မစော်ကားနဲ့ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဘာလဲဆိုတာ မင်း မသိနိုင်လို့ပဲ"

ချင်မင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးလျူကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အဘိုး ကျုပ်အတွက် ရွေးပေးလိုက်တဲ့ နယ်လှည့် ကုန်သည် ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့က အိုမေးမြို့နယ်ကနေ ထွက်မှာဆိုတော့ ကျုပ် အဲဒီကနေ ဖြတ်သွားတဲ့အခါ လမ်းကြုံရင် အဘိုး ငယ်ငယ်တုန်းက ခံခဲ့ရတဲ့ ဒေါသတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးဖို့ အဲဒီ မျောက်အုပ်ကို တောင်ထဲ ဝင်ပြီး သွားရှင်းပေးရမလား"

သူက မပြောသင့်တာကို ရွေးပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း မြန်မြန် သွားလိုက်စမ်း….."

"ဟားဟား..."

ချင်မင်က ရယ်မောသံများနှင့်အတူ အဝေးသို့ ထွက်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြန့်သော နှင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ချင်မင်က အိုမေးမြို့နယ်တွင် နယ်လှည့် ကုန်သည် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ အသိမိတ်ဆွေ တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝူမိသားစုသို့ ကျင့်စဉ်စာအုပ်သွားဖတ်စဉ်က သူ့ရှေ့ရှိ ထိုလူငယ်လေးက သူနှင့် အဘိုးကြီးလျူအတွက် လက်ဖက်ရည် လာချပေးခဲ့ဖူးသည်။

"မင်းက... ချင်မင်လား"

ဝူကျန်း အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာသော အမူအရာ ပြသလိုက်ကာ အသိမိတ်ဆွေ တစ်ဦးနှင့်အတူ ခရီးဝေး သွားရခြင်းက ကံကောင်းခြင်း တစ်ခုဟု ထင်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း ချီရှမြို့တော်ကို သွားမလို့လား"

ချင်မင်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ်ရှိ လူငယ်လေး ဝူကျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် ဗဟုသုတ သွားရှာချင်လို့ပါ ကျွန်တော်တို့ ဝူမိသားစုမှာ အောင်မြင်မှု ရခဲ့တဲ့သူတိုင်းက ချီရှမြို့တော်ကို သွားပြီး ဗဟုသုတ ရှာဖူးကြတယ်လေ"

ချင်မင်က အဘိုးဝူလည်း အဲဒီကို သွားဖူးပြီး မျက်စိကျစရာတွေ အရမ်းများလွန်းလို့ တစ်ညတည်းနဲ့ နေ့ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ပြားတောင် သုံးရဲခဲ့ပြီး အဲဒီမှာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ နေထိုင်ပြီးနောက် ဝူမိသားစုကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့ကြောင်း အလွန် ပြောချင်နေသည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ မူလ စိတ်ထားကို ခိုင်မာအောင် ထားပြီး အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမယ်"

"ကျွန်တော်က မျိုးဆက်သစ် လှံနဲ့ မြား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာရမယ်"

အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် လူငယ်လေးက ဘဝသစ် ရရှိပြီးဖြစ်ရာ အိပ်မက်များကို ပိုက်ထွေးကာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အဝေးသို့ သွားရောက် ကြိုးစားချင်နေသည်။

အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သော နယ်လှည့် ကုန်သည်က အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပြီး အဘိုးကြီးလျူ ပြောခဲ့သော ထိုကဲ့သို့သော နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးမျိုး မဟုတ်ရာ ချင်မင်ကို အတော်လေး စိတ်အေးသွားစေသည်။

ထို့အပြင် ရွှီချန်းဟုခေါ်သော ဤနယ်လှည့် ကုန်သည်က ဒေသတွင်းတွင် နာမည်ကောင်း အတော်လေး ရှိပြီး ချီရှမြို့တော်နှင့် ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသကြားတွင် မကြာခဏ သွားလာလေ့ ရှိကာ ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချ၍ စီးပွားရေး လုပ်ရုံသာမက အခကြေးငွေ ယူ၍ အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ ဒေသနှစ်ခုကြား သွားလာလေ့ ရှိသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ် အရှေ့ဘက်မှာ ကန္တာရကြီး တစ်ခု ရှိတယ် မြေပြင်ပေါ်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် တည်ရှိနေပြီး အဲဒီနေရာမှာ လုံးဝ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေကာ အလင်းရောင် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး တစ်ခါ ဝင်မိသွားရင် သေချာပေါက် သေမှာပဲ ပြန်ထွက်လာလို့ မရတော့ဘူး ဘယ်သူမှ လျှောက်မသွားကြနဲ့ ငါ့နောက်ကနေ သေချာ လိုက်ခဲ့ပြီး တောင်ခြေက လမ်းအတိုင်း ကပ်သွားကြ ကန္တာရ အစွန်းမှာ ဘာမှ လျှောက်မပြောမိဖို့ သေချာ မှတ်ထားနော် မဟုတ်ရင် ပြဿနာ တက်လွယ်တယ်"

ထွက်ခွာပြီး ဒုတိယနေ့တွင် ရွှီချန်းက အလွန် လေးနက်နေပြီး ကန္တာရ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ အထပ်ထပ် အခါခါ သတိပေးနေသည်။

ကန္တာရထဲတွင် မီးစမ်းရေပေါက် မရှိဘဲ သက်ရှိအငွေ့အသက် ကင်းမဲ့နေကာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆိုသူများ ဝင်ရောက်သွားလျှင်ပင် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိပြီး အထဲတွင် ဘာမှ မမြင်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် လုံးဝ မျက်စိလည် လမ်းမှားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့က လွင်ပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားနေကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ညအမှောင်ထုနှင့် နှင်းဖြူများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကန္တာရနှင့် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ အပင်များကို မြင်တွေ့ရန် အလွန် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်က ညဦးပိုင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုလွင်ပြင် ဒေသတွင် ညဉ့်နက်ပိုင်းနှင့် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ဧရာမ ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုက အရာအားလုံးကို မျိုချနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကန္တာရထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလို့လဲ စကားတောင် အလွတ်သဘော ပြောလို့ မရဘူးလား"

ရွှီချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲငှက်တွေတောင် ကန္တာရကို မဖြတ်ကူးရဲဘူး မဟုတ်ရင် သေလိမ့်မယ် မင်းက သူ့ရဲ့ အန္တရာယ် အဆင့်ကို နားမလည်သေးဘူးလား ဒါ့အပြင် ကန္တာရကို ရိုသေလေးစားမှု မရှိတဲ့ ဘဝသစ်ရထားသူတိုင်း သေချာပေါက် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရလိမ့်မယ် ဒါက ရယ်စရာ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး ဒေသအသီးသီးက ကန္တာရ အချို့က ဒီအတိုင်းချည်းပဲ"

"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်တာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်မလျော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလို ပြဿနာကို သေသေချာချာ သိချင်နေသေးတာလား အကြောင်းပြချက် ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ် တစ်ခုလောက် ပြောပြလိုက်ရုံနဲ့ မင်း လက်လျှော့သွားအောင် လုပ်လို့ ရတယ် အချို့သော လျှို့ဝှက် ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ရှင်းပြချက်အရ ကန္တာရက နတ်ဘုရား အချို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အခမ်းအနားတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ် အနီးအနားမှာ ရိုင်းစိုင်းရဲရင် သဘာဝကျကျ အနည်းငယ် အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ"

ချက်ချင်းပင် အဖွဲ့က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အနည်းငယ် အပြစ်ပေးခံရရုံဖြင့် အသက်ပေးရမည်ဆိုလျှင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရပါက ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ။

"နတ်ဘုရားတွေဆိုတာ အစွမ်းထက်တဲ့ သတ္တဝါ အချို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

" အဲဒါက နတ်ဘုရားပဲ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား မဟုတ်ရင် ငါ့အဖွဲ့ထဲကနေ ထွက်သွား"

...

ထိုအချိန်တွင် ချွေဟုန်က တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ဖြူဖွေးသော ဆင်အိုကြီး တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေကာ ၎င်း၏ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုသံများကို နားထောင်နေသည်။

မနေ့က ချွေချုံရွှမ်က ငှက်ကြီး တစ်ကောင်၏ ချီဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချွေဟုန်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေပြီး တောက်လျှောက် အပြေးအလွှား လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့ရာ တောင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်မှသာ သဲလွန်စ ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းက နောက်ခံ အလွန် ကြီးမားသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးသားရဲ တစ်ကောင်က မသင်္ကာစရာ ပစ်မှတ် တစ်ခုအဖြစ် ယူဆကာ ဖမ်းဆီးသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လတ်တလောတွင် အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သိရှိရသည်။

ချွေဟုန်က ဤနေရာအထိ တောက်လျှောက် ရှာဖွေလာခဲ့ရာ ရလဒ်အနေဖြင့် ခန့်မှန်း၍မရအောင် အစွမ်းထက်သော ဆင်အိုကြီး တစ်ကောင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူက တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး တာအို ရရှိထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ရှိနေကာ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ၎င်းတွင် ဖြူဖွေးသော ဆင်စွယ် လေးချောင်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချွေဟုန် ခေါင်းကိုက်သွားပြီး အလွန် ကြောက်လန့်သွားသည်။

တောအုပ်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ဆင်အိုကြီး ကိုယ်တိုင် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ကာ ကြီးမားလှသော ဆင်စွယ် တစ်ချောင်း မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားမှသာ ၎င်းတို့ထဲမှ နှစ်ချောင်းက အတုများ ဖြစ်ပြီး ယာယီ တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချွေဟုန် သိရှိသွားတော့သည်။

သူ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ အချိန်အကြာကြီး အလကား နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရပြီး သူက အစွယ်ခြောက်ချောင်းပါ ဆင်ဖြူတော်၏ မျိုးဆက်နှင့် တကယ်ပဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီဟု ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း….

တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲတွင် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့သည်။

...

အဖွဲ့ ထွက်ခွာပြီး တတိယနေ့တွင် ချင်မင်က ကန္တာရ၏ အမှောင်ထုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သာမန် ဘဝသစ်ရထားသူများ ဝင်ရောက်သွားလျှင် တကယ်ပဲ ချက်ချင်း မျက်စိလည် လမ်းမှားသွားမည် ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် လက်ဆန့်တန်းလိုက်လျှင်ပင် လက်ချောင်းများကို မမြင်ရချေ။

သူ၏ အကြားအာရုံ၊ အမြင်အာရုံနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းတို့က အလွန် အစွမ်းထက်နေလျှင်ပင် ကြည့်ရသည်မှာ ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်လာစေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့က ကန္တာရ အစွန်းရှိ တောင်ကြီးကို ကပ်၍ ခရီးသွားနေခြင်း ဖြစ်ပြီး တောင်ကို အမှတ်အသား အဖြစ် ထားရှိကာ လျှောက်မသွားသရွေ့ အလွန် ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။

တောင်ကြီးထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာရန်ကမူ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ မျိုးစုံ၏ ပိုင်နက်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး တောင်ကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်အောင် မြင့်မားသဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားလာရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။

ဝုန်း

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်မှ ကြီးမားသော အသံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်ရှိ တောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းလှရာ ဧရာမ ကျောက်တုံး မျိုးစုံ ပြုတ်ကျလာပြီး အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးရှိ လူအချို့ကို ဝင်တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မြန်မြန် ဆုတ်"

နယ်လှည့် ကုန်သည် ရွှီချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူများက တစ်ကိုယ်လုံး လင်းလက်နေသော ဆင်ဖြူအိုကြီး တစ်ကောင်က မတ်တပ်ရပ်ကာ လူတစ်ယောက်နှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက နှာမောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းက ပါးစပ်ထဲတွင် ဆင်စွယ် နှစ်ချောင်း ရှိနေရုံသာမက အပေါ်ပိုင်း ကိုယ်လက်အင်္ဂါများက လူသားများ၏ လက်မောင်းများကဲ့သို့ သွက်လက်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆင်စွယ် နှစ်ချောင်းကို စေးကပ်ထားကာ ဓားမြှောင် နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

ချင်မင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသော နေရာမျိုးတွင်ပင် ဆင်အိုကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ထိုလူ၏ ပုံစံကို သူ သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆင်ဖြူကြီးက လင်းလက်နေပြီး ထိုလူကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရအောင် အလင်းပေးနေသည်။

"လက်မောင်းတွေ အရမ်း ရှည်တဲ့ အမျိုးသား၊ အသက် သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်၊ မျက်နှာက ဓားနဲ့ ခုတ်ထစ်ထားသလိုပဲ၊ မကြာသေးခင်က ငါ တဖြည်းဖြည်း ပြန်မှတ်မိလာတဲ့ လူနှစ်ယောက်ထဲက အမျိုးသားနဲ့ အရမ်း တူတာပဲ"

သူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ထိုစဉ်က သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော လူနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ချွေဟုန် ကဲ့သို့သော သိုင်းသမားက အလွန် ထက်မြက်လှရာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသောအခါ သူ ခံစားမိသွားပြီး ထိုကုန်သည်အဖွဲ့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ရင်ခုန်သွားပြီး သူ ရှာဖွေနေသော လူကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

အခန်း ၆၄ အခမ်းအနား အငွေ့အသက် အပြည့်

နှစ်နှစ် ကြာပြီးနောက် ချင်မင်က ဒီနေရာတွင် လက်မောင်းရှည် အမျိုးသားနှင့် မတော်တဆ ပြန်ဆုံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန် အံ့ဩသွားပြီး ရင်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စများ အများအပြား ရှိနေကာ ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ချွေဟုန်က သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကာ ပြဿနာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို ဆင်အိုကြီး မသိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ဆက်ဆံရန် ခက်ခဲသော မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ချွေချုံရွှမ်ကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ပြီး အကယ်၍ ချွေချုံဟယ်ကိုပါ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးသွားမည်ဆိုလျှင် သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်မင်က ထိုတိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း အစရှိသည့် အမူအရာ အပြောင်းအလဲများကို လျှပ်တစ်ပြက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုလက်မောင်းရှည် အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရကာ ၎င်းက ပြန်လည် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသင့်သည့် အမူအရာမျိုး မဟုတ်ချေ။

ချင်မင်က စိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပူနွေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

အရှေ့ဘက်တွင် လမ်းပိတ်နေသဖြင့် နယ်လှည့် ကုန်သည် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့က ရှေ့ဆက် မသွားနိုင်တော့ဘဲ လူများက အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဆင့်ရှိ တိုက်ပွဲက လူကို တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆင်အိုကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ တောင်တန်းများ အားလုံးက လိုက်ပါ တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆင်အော်သံကြီးက အလွန် ကျယ်လောင်လွန်းလှရာ လူတိုင်း နားအူသွားကြပြီး နားကို နာကျင်စွာဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်ကြရသည်။

ထိုကြမ်းတမ်းသော လမ်းကျဉ်းလေး၏ ညာဘက်တွင် အဆုံးအစမရှိသော ကန္တာရကြီး ရှိနေပြီး ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေကာ ဘယ်ဘက်တွင်မူ မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များသော တောင်တန်းကြီးက ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသည်။

ဆင်အိုကြီး တစ်ကိုယ်လုံးက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ တောက်ပနေကာ နှာမောင်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော ဓားအလင်းတန်းများဖြစ်စေ၊ အပေါ်ပိုင်း ကိုယ်လက်အင်္ဂါများတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဆင်စွယ် ဓားများဖြစ်စေ အံ့မခန်း ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ရှိကြရာ လမ်းကျဉ်းလေး၏ ဘယ်ဘက်ရှိ တောင်နံရံကို ရိုက်ခတ်မိသောအခါ ဧရာမ ကျောက်တုံးများ အဆက်မပြတ် ပြိုကျလာကြသည်။

ထိုခမ်းနားကြီးမားသော တောင်ကြီးကိုပင် ၎င်းက ထိုးဖောက်သွားမည်ဟု လူများက သံသယ ဝင်နေကြသည်။

ချွေဟုန်က နာမည်ကြီး ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားရာ လက်နှစ်ဖက်တွင် ပေါင်သောင်းနှင့်ချီသော ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်တွင် ညအမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်ကာ ဆင်အိုကြီးကို အကြိတ်အနယ် ရင်ဆိုင်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ အောက်စည်းရောက်မနေပေ။

လူသား သိုင်းသမားနှင့် အဆင့်မြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲတို့ တိုက်ခိုက်နေကြရာ ကောင်းကင်အလင်းများ လှိုင်းထန်နေပြီး ပေါင်ထောင်နှင့်ချီ အလေးချိန်ရှိသော ကျောက်တုံးများက တောင်ကြီးပေါ်မှ အဆက်မပြတ် လိမ့်ကျလာကာ အရှေ့ရှိ လမ်းကျဉ်းလေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

နယ်လှည့် ကုန်သည် ရွှီချန်းက ကံဆိုးလိုက်တာဟု တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကိုမှ ဒီလို ကိစ္စမျိုးနဲ့ လာကြုံရတာလဲ။ သူက လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး အစွမ်းထက်သူများ၏ ပြဿနာထဲ ပါသွားကာ တစ်ဖွဲ့လုံး သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

"ကြောက်စရာကြီး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်ပြီး လူအများစု၏ မျက်နှာများတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦးက တိုက်ခိုက်နေရင်း တောင်ကမ်းပါး တစ်ခုကို ပြိုကျသွားစေပြီး ဝုန်းခနဲ အသံများနှင့်အတူ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားက ရေကြီးသကဲ့သို့ စီးဆင်း ပြုတ်ကျလာကာ ဖုန်လုံးကြီးများ ထောင်းထောင်းထသွားပြီး အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

လူတိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး မျက်နှာများက ဖြူရော်နေကြသည်။

ရွှီချန်း ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦးက ဘာလို့ ထွက်မသွားကြသေးတာလဲ။ ယခု သူတို့က လမ်းကျဉ်းလေး၏ အလယ်နှင့် နောက်ပိုင်း အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်း မရောက်မီ ထိုကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ လွတ်မြောက်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ အရှေ့ဘက်တွင် လမ်းပိတ်နေသဖြင့် ထပ်မံ ကြန့်ကြာနေမည်ဆိုလျှင် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ လာလမ်းအတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း အချိန်က လုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦး ထုတ်လွှတ်သော ကောင်းကင်အလင်းများက မတ်စောက်သော တောင်နံရံကို ရှင်းလင်းစွာ လင်းထိန်စေနိုင်သော်လည်း ညာဘက်ရှိ ကန္တာရက အမြဲတမ်း မှောင်မည်းနေပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ ဖြာကျလာသောအခါ ဤဘက်တွင် လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ်မျှပင် မဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း လူများက ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

"ဆင်အိုကြီး ငါ မင်းနဲ့ ဆက်မပြဿနာ ရှာတော့ဘူး ငါတို့ ဒီနေရာမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

ချွေဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ် မင်း သွားလို့ရပြီ"

ဆင်အိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးမားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်ထွတ် တစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကာ လှည့်၍ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချွေဟုန်၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်ပြီ ဆိုမှတော့ မင်းတို့ လူကို ပြန်လွှတ်ပေးလို့ ရမလား"

"စစ်ဆေးလို့ မပြီးသေးဘူး"

ဆင်အိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ချွေဟုန်က အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်"

"အင်း ချွေ... နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုဆိုတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ မျိုးနွယ်စုပေါင်း တစ်သောင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး ညအမှောင်ထုအောက်က ကျယ်ပြန့်တဲ့ မြေပြင်ကြီးမှာ နာမည်ကြီးတယ်လေ ဒါပေမယ့် ငါတို့လည်း မညံ့ပါဘူး နာမည်ကြီး တောင်ကြီး တစ်တောင်မှာ နေထိုင်ပြီး မင်းတို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နေရာတွေထဲက တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်"

ဆင်အိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချွေဟုန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စကားပြောကြည့်ရအောင် ဒီကိစ္စမှာ သေချာပေါက် နားလည်မှု လွဲတာ ရှိရမယ် ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်ခါစဆိုတော့ မင်းတို့ကို သွားစော်ကားစရာ အကြောင်း မရှိဘူး"

သူက ချွေချုံရွှမ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြချင်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆင်အိုကြီးကို ဒီနေရာမှ ထွက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ချင်နေကာ နောက်မှ ချွေချုံဟယ်ကို တိတ်တဆိတ် လာတွေ့ရန် စဉ်းစားထားသည်။

...

ရွှီချန်းက ထိုသိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦး တောင်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန် သွား မဟုတ်ဘူး ငါနဲ့အတူ အရှေ့ကို ပြေးကြ"

အချိန် အလုံအလောက် မရှိတော့ရာ သူက လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ စတင် ပြေးလွှားပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဤကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို မလိုလားပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လူအားလုံးက ဘဝသစ်ရထားသူများ ဖြစ်ကြပြီး မဟုတ်လျှင် အရှေ့ဘက်တွင် ပြိုကျနေသော တောင်ကမ်းပါးက လမ်းပိတ်နေသဖြင့် သာမန်လူများ ကျော်ဖြတ်ရန်ဆိုလျှင် အချိန်အကြာကြီး ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့က တောက်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြရာ မောဟိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်တွင် မြူခိုးကြီးများ ထကျလာပြီး ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်းက ခြေအောက်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် မကြာမီ မမြင်ရတော့ချေ။

ခဏအကြာတွင် ရွှီချန်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထူထပ်သော မြူခိုးကြီးများက သူ့ကို ခြေလှမ်း မြန်မြန် မလှမ်းရဲအောင် လုပ်နေပြီး အကယ်၍ လမ်းမှားပြီး ကန္တာရထဲ ဝင်သွားမည်ဆိုလျှင် အကျိုးဆက်များကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုရွှီ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရွှီချန်းက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ကြနဲ့ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငါတို့ ကန္တာရကို မရိုမသေ မလုပ်ခဲ့ဘူး အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိခဲ့တယ် အခု လုံးဝ မပြာကြနဲ့ နောက်လူက ရှေ့လူရဲ့ အင်္ကျီကို ကိုင်ထား သေရင်တောင် မလွှတ်နဲ့ ငါက အရှေ့ဆုံးကနေ လမ်းပြမယ်"

လူအများအပြားက သူ၏ အင်္ကျီကို ကိုင်ချင်နေကြပြီး သူ့အနားတွင် ရှိနေမှသာ ပိုမို လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်း သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မတိုးကြနဲ့ ဘယ်သူ ကန္တာရထဲ ကျသွားကျသွား ငါ လိုက်မရှာဘူးနော်"

လက်တွေ့တွင် ယခုအခါ ရွှီချန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲတွင် မသေချာချေ။ နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးက ညလမ်းတွင် သေရေးရှင်ရေးကို ဆယ်ကြိမ်ကျော် မကြုံဖူးဘဲနှင့် ဆရာ တစ်ဆူ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု သူ့ကို ပြောဖူးရာ ယခု ကြုံတွေ့ရတော့မည်လား။

ချင်မင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ပြီး ရွှီချန်း၏ အင်္ကျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ စောစောက သူ တုံ့ပြန်မှု အတော်လေး မြန်ဆန်သဖြင့် အရှေ့ဆုံးသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သဘာဝအားဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော နယ်လှည့် ကုန်သည်နှင့် ကပ်နေခြင်းက အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်သည်။

အလယ်ရှိ လူများက အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အားနည်းသွားပြီး အရှေ့ရှိ လူကို ဆွဲမထားနိုင်ဘဲ လမ်းပြနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။

ရွှီချန်းက မီးတုတ်ကို ထုတ်ယူကာ လမ်းကို လင်းထိန်စေရန် မီးညှိရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။

အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့်က အလင်းရောင်ပေးသော ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာကြပြီး မီးညှိရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မကြာမီ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော တုန်ယင်နေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အကိုရွှီ တစ်ခုခုက... လေအေးတွေ မှုတ်နေသလိုပဲ ကျွန်တော့် မီးကို အကြိမ်ကြိမ် မှုတ်ငြိမ်းပစ်တယ်"

"မပြောနဲ့တော့"

ရွှီချန်းက ထိုလူကို စကားဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူလည်း လည်ပင်းပေါ်သို့ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မြူခိုးကြီးများက ပုံမှန်မဟုတ်အောင် ထူထပ်နေပြီး ဘယ်ဘက်ရှိ တောင်ကြီးကို မမြင်ရသလို ခြေအောက်ရှိ လမ်းကိုလည်း မမြင်ရဘဲ အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုသာ ရှိနေသဖြင့် မျက်လုံးများက အသုံးမကျတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချင်မင် အသံမထွက်ချေ။ ဤလေထုက အလွန် လေးလံပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှရာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မြူခိုးကြီးများ ထကျလာပြီး ဘာမှ မမြင်ရတော့ကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများလည်း ပျံ့နှံ့၍ မရတော့ချေ။

"အစ်ကိုရွှီ မီးတုတ် မလိုတော့ဘူး အရှေ့မှာ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိတယ် သူတို့ မီးထွန်းထားတယ် နည်းနည်း ဝေးပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်နေပေမယ့် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရင် ထွက်သွားနိုင်လောက်တယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင် မြူခိုးတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ တကယ်ပဲ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိနေတာပဲ လူရိပ်တွေ အများကြီးပဲ ခေါင်းဆောင်က မီးတုတ် ကိုင်ထားပြီး အရှေ့လမ်းကို လင်းထိန်စေတယ်"

အခြားလူများလည်း တွေ့ရှိသွားကြပြီး ဝမ်းသာသော အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

ချင်မင်က ရွှီချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် လုံးဝ တင်းမာသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားပုံရကြောင်း သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲဒီ မီးတုတ်ကို မကြည့်ကြနဲ့ အဲဒီ အဖွဲ့ကို သွားမကြည့်ကြနဲ့"

ရွှီချန်း၏ အသံက နိမ့်ကျနေပြီး လူအားလုံးကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ကန္တာရ အနီး မရောက်ခင် ရိက္ခာဖြည့်တဲ့ မြို့နယ်လေးမှာ ငါ သေသေချာချာ မေးခဲ့တယ် ဒီနေ့ ငါတို့ကလွဲရင် ခရီးထွက်တဲ့ အဖွဲ့ လုံးဝ မရှိဘူး"

"ရှုး"

"တောစောင့်နတ်ရေ"

လူအားလုံးက လေအေးများကို တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ အရှေ့ဘက်က အဖွဲ့က ဘယ်လို အဖွဲ့မျိုးလဲ။

"ငါ့လခွီး ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့ကို မတိုးနဲ့ ငါ့ဝိညာဉ်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားတော့မယ်ဟ"

ချင်မင်၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းနေပြီး ညမြူခိုးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအဖွဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအတော်လေး များပြားပြီး ဝေဝါးသော မီးတုတ်များက လမ်းကို လင်းထိန်စေကာ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ လမ်းပြပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုနေရာက အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံ အနည်းငယ်မျှပင် မထွက်ပေါ်ချေ။

ချင်မင် အပါအဝင် လူတိုင်းက နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ ကြည့်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ အားလုံးက ရွှီချန်း၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်လိုက်ကြသည်။

"အဲဒါ တကယ်တော့... ဘာကြီးလဲ"

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အချို့လူများက ရင်ထဲတွင် ပိုမို စိုးရိမ်လာလေလေ၊ တစ်ခုခုကို ပိုမို မေးမြန်းချင်လေလေ ဖြစ်လာကြသည်။

"နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးရဲ့ ပြောစကားအရ ထားလိုက်ပါတော့ မပြောတော့ဘူး မင်းတို့ကို သေလောက်အောင် လန့်သွားစေလိမ့်မယ်"

ရွှီချန်း၏ စကားက တစ်ဝက်တည်းနှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

အကယ်၍ အချိန်နှင့် နေရာသာ မမှားယွင်းနေပါက အဖွဲ့ထဲရှိ အနည်းငယ် အစွမ်းထက်သော ဘဝသစ်ရထားသူ အချို့က သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီချန်းက ဘာမှ မပြောတာကမှ ပိုကောင်းမည် ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စကားက ပို၍ပင် ကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလား။

"အစ်ကိုရွှီ အစ်ကို ဆက်ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် အစ်ကိုက စပြောပြီးမှ ရပ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး လန့်နေပြီဗျ"

"နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးရဲ့ အဲဒီ ရှင်းပြချက်ကို ပြောပြရင် မင်းတို့ထဲက သတ္တိနည်းတဲ့ကောင်တချို့ တကယ်ပဲ သေလောက်အောင် လန့်သွားလိမ့်မယ် ဒါဆိုရင် လျှို့ဝှက် ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ရှင်းပြချက် အတိုင်းပဲ ပြောကြရအောင် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အခမ်းအနား တစ်ခု လုပ်နေတာ ဖြစ်လောက်တယ် ငါတို့ လုံးဝ ဝင်မပါရဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရော ငါရော အနားကပ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိလို့ပဲ အဲဒီ မီးတုတ်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး အဲဒီ အဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သေချာပေါက် သူများရဲ့ စားပွဲပေါ်က ဟင်းလေး တစ်ခွက် ဖြစ်သွားပြီး သွေးသံတရဲရဲ အစားခံရလိမ့်မယ်"

လူအများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ချင်မင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ဤညအမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် သာမန် ဘဝသစ်ရထားသူများ အပြင်ထွက်၍ ခရီးဝေး သွားရန်ပင် ဤမျှ အန္တရာယ်များနေရာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

သူ ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသမှ လုံးဝ မထွက်ခွာရသေးမီမှာပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ဘာတွေ ထပ်ကြုံရဦးမည်နည်း။

"တခြား... ရှင်းပြချက်တွေ ရှိသေးလား"

အချို့လူများက ပိုမို ကြောက်လန့်လေလေ၊ ပိုမို အသေးစိတ် သိချင်လေလေ ဖြစ်လာပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများကြားတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပါဝင်လာကာ အမှန်တရားကို သိရှိချင်နေကြသည်။

ရွှီချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း ရှင်းပြချက် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ် ကန္တာရထဲက ခန့်မှန်းလို့ မရတဲ့ တည်ရှိမှုက စော်ကားခံလိုက်ရလို့ ဒီမြူခိုးကြီးက သူ့ရဲ့ ဒေါသပဲ အဲဒီ မီးတုတ်က သူ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ဒေါသမီးပဲ မင်းက မီးတောက်ကို တိုးဝင်တဲ့ ပိုးဖလံ လုပ်မလို့လား"

ရုတ်တရက် သူ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီး ခြေလှမ်း စမ်းသပ် မလှမ်းရဲတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ်တိုင် မျက်စိလည် လမ်းမှားတော့မည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုမီးတုတ်ကို မော့ကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘယ်ဘက်က ကန္တာရ၊ ဘယ်ဘက်က ခမ်းနားကြီးမားသော တောင်ကြီးနှင့် ကပ်နေသည်ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

ချင်မင်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘယ်ဘက်တွင် တောင်ကြီး ရှိသင့်ပြီး ညာဘက်တွင် ကန္တာရ ရှိသင့်သော်လည်း ယခု သူ၏ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်က သဲပြင်ပေါ်သို့ နင်းမိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီချန်းလည်း ဤကဲ့သို့ ပြဿနာ ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး သဲထဲတွင် နစ်ဝင်နေသော ဘယ်ဘက် ခြေထောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အရှေ့သို့ ဆက်မသွားရဲတော့ချေ。

"မတိုးနဲ့"

နောက်ဘက်ရှိ လူအချို့က ခြေလှမ်း မတန့်နိုင်ကြချေ။

"ငါ့ကို မတိုက်နဲ့ အို... မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး အပြင်ထွက်ရတာ မလွယ်ဘူးနော် ကိစ္စမရှိပါဘူး မလန့်ပါနဲ့"

အမှောင်ထဲတွင် လူတိုင်း အလွန် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ထိုလူကို တိတ်တဆိတ် အထင်သေးနေကြသည်။

"မိန်းကလေး မကြောက်နဲ့ ဘာလို့ ငါ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တွယ်တက်လာတာလဲ ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါ မိန်းကလေးကို ကျောပိုးပြီး ဆက်သွားမယ် ငါ့ လည်ပင်းကို ဖက်ထား"

သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ အသံက အလျင်အမြန် တုန်ယင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး မိန်းကလေးရဲ့ လက်သည်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှည်နေတာလဲ အေးစိမ့်နေတာပဲ ငါ့လည်ပင်းကို လျှောက်မစမ်းပါနဲ့... ရမလား"

စောစောက ထိုအမျိုးသားကို အထင်သေးနေခဲ့သော လူများ အားလုံး ယခုအခါ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြပြီး သူ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ တကယ်ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကြသည်။

"မိန်းကလေး စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောဦးလေ ငါ့ လည်ပင်းကို မစမ်းပါနဲ့တော့ သွေးထွက်နေပြီ... နည်းနည်း နာတယ်ဟ"

အမျိုးသား၏ အသံက သြရှရှ ဖြစ်သွားသည်။

နောက်ဘက်ရှိ လူငယ်လေး တစ်ဦးက မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အစ်ကို... စကား ဆက်မပြောပါနဲ့တော့ ငါ..."

အမျိုးသားက တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး မင်းက... မိန်းကလေးရဲ့ အင်္ကျီကို ကိုင်ထားတာလား ငါ့ကို ကူညီပြီး သူမကို ငါ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဆွဲချပေးလို့ ရမလား"

"ငါ အမွေးရှည်ကြီးတွေကို ကိုင်ထားသလို ခံစားရတယ်..."

လူငယ်လေး၏ အသံက အလွန် တုန်ယင်နေသည်။

အမျိုးသား၏ အသံက အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်။

"ဘယ်သူ လာကူညီပေးကြပါဦး အသက်ရှူရတာ... အရမ်း ခက်နေပြီ ငါ့ လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတယ် နည်းနည်း နာတယ် မိန်းကလေးရဲ့ လက်ကို ငါ ဆွဲခွာလို့ မရဘူး ဒီလက်သည်းတွေက အရမ်း ရှည်လွန်းတယ်"

လူတိုင်း အသံမထွက်ကြတော့ဘဲ အားလုံးက လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။