အခန်း (၅၈၅-၅၈၆)

အပိုင်း ၅၈၅- ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓား

ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန် အမှောင်ထုအောက်တွင်၊ တစ်မြို့လုံးသည် ရေနွေးအိုးကြီးတစ်လုံးပမာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ ဒေါသထွက်နေသော လူထုကြီးသည် သေမျိုးလောကများတွင် ကျူးလွန်နေသည့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုသတင်းများကို အဆောင်များဖြင့် ထုတ်လွှင့်ခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ အိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် အလုံးအရင်းဖြင့် စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၍ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ကာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

" လွှတ်ပေး။ လွှတ်ပေး"

ညီညွတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော သာမန်ပြည်သူများ၏ အသံများသည် ကောင်းကင်အုပ်စိုးအိမ်တော်၏ နံရံများကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် လျူမူ၏ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်မှုက တခဲနက် ထောက်ခံမှုကို ရရှိသွားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စီရင်သူများသည် အိမ်တော်ကို ဝိုင်းထားကြပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"တပ်မှူးလျူ ကို လွှတ်ပေး၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားဂိတ်ပေါက်ဆီ သတင်းပို့ကြ"

"လူယုတ်မာကို ဖော်ထုတ်ပြီး သေမျိုးလောက ကမောက်ကမဖြစ်မှုတွေအတွက် တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေး"

သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်များသည် ကောင်းကင်ရုံးတော် ၏ တရားမျှတမှုအပေါ် မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန်လေးတစ်ခု ရှိနေသေးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ အော်ဟစ်သံများကြောင့် မြို့တော် ကို ပွက်လောရိုက်သွားစေသောအခါ မြို့သူမြို့သားတိုင်းနီးပါးက ဤမြင်ကွင်းအား ကြည့်ရှုရန် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်အနီးသို့ လာရောက်စုရုံးနေသည်။

"သူမကို မလွှတ်ပေးရင် အိမ်တော်ကို ငါတို့ ဝင်စီးမယ်"

မကြာခင်မှာပင် လူထု၏ ဒေါသသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၍ အကယ်၍ အဓိက အစိုးရ ရုံးတော်သာ ကျူးကျော်ခံရလျှင် မိုးကြိုးဌာနပင် အရှက်ကွဲကိန်း ဆိုက်သွားမည်ဖြစ်၏။

ဝုန်း

ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ ကြီးမားလှသော တံခါးကြီးများ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဟန်ပန်ရှိသည့် ကောင်းကင်အရာရှိများ တစ်ဒါဇင်ခန့် ထွက်ပေါ်လာကာ အရှိန်အဝါများမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလှ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရသေးဘဲ လူအုပ်ကြီးကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူတို့ကား ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ ဩဇာတိက္ကမ အကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပေတည်း။ လျူကျိုးယွီ၊ သခင်ကြီးကျောက် နှင့် သခင်ကြီးချန် စသည့် အဆင့် ၆ ကောင်းကင်အရာရှိများ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြကာ ဘေးတွင် သခင်မလု ရပ်နေပြီး အေးစက်စက်နှင့် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် မျက်လုံးအားလုံးသည် ငွေရောင်ဆံပင်များနှင့်ဖြစ်သော်လည်း နုပျိုနေဆဲဖြစ်သော အလယ်ဗဟိုရှိ အဘိုးအိုထံသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားကြသည်။

"မြို့စားကျန်း ပြန်လာပြီလား"

ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် တွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော မြို့စားကျန်းသည် အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုင်စွဲထား၍ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ကပင် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် လူအများအပြားကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

"တိတ်စမ်း"

အမိန့်ပေးသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လယ်ကွင်းပြင်များထက် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော မုန်တိုင်းတစ်ခုလို မိုးချုန်းသံကြီးပမာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆူညံနေသော မြင်ကွင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

"အကျဉ်းသားကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့"

စီရင်သူများသည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ကာ ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် လျူချောင်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဂုတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားကာ စုရုံးနေသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ပြသရန် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ဖမ်းဆီးခံထားရသော အမျိုးသမီးကို သူ မကြည့်ဝံ့သဖြင့် မျက်နှာလွှဲကာ အောက်သို့ တွန်းချလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်၏။

"တပ်မှူးလျူ"

လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်နှင့်သာ တူနေပြီး၊ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ ပြည်သူများသည် စူးရှသော နာကျင်မှု ခံစားလိုက်ရသည်။

"လူကြီးမင်းများ"

မြို့စားကျန်း ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာသည် တိတ်ဆိတ်သွားစေကာ အကြည့်အားလုံး သူ့ထံ အာရုံစိုက်လာစေသည်။

"ငါ မိုးကြိုးဌာနမှာ နှစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် မှာ ဒီလို ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ လျူမူ၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ဖခင်ကို ချောက်ချဖို့အတွက် အလိမ်အညာတွေကို ဘယ်လို ဖန်တီးခဲ့တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းကို ပြောပြလိုက်စမ်း"

လူအုပ်ကြီးမှာ မင်သက်သွားပြီး၊ သူ၏ အသံနက်ကြီးကြောင့် စိတ်များယုံကြည်စိတ်များ ဝေဝါးသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် နာခံစွာ ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ၊ နှလုံးသားထဲတွင် သနားကြင်နာစိတ်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ..."

လျူမူသည် ခေါင်းမော့လာခဲ့၍ မျက်ဆံများမှာ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်နေပြီး လျှာမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့၍ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်။

"တပ်မှူးလျူ ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ မင်းအနောက်မှာ ရှိပါတယ်"

လူအုပ်ထဲမှ အသံတစ်သံက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ထောက်ခံသော စကားများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"သူတို့ကို မကြောက်နဲ့"

သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝိညာဉ်ကွဲကြေမတတ် ဖြစ်နေပြီး အသံမှာ သစ်တုံးဆွေးတစ်ခုလို အသက်မဲ့နေကာ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာက သူမပိုင်ဆိုင်သည့်အရာ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လည်ချောင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အနီရင့်ရောင် ပိုးကောင်များသည် အသားကို ကိုက်ဖြတ်ကာ သွေးကို စုပ်ယူစားသောက်နေကြသဖြင့် လက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက ခံစားနေရသော ဝေဒနာကို ပြသနေသည်။

"ကျွန်မ… မှား…ခဲ့ပါတယ်။"

သွေးကြောမျှင်များ ယှက်သန်းနေသော မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"မှားခဲ့တယ်တဲ့လား"

ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၏ ပြည်သူများသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို တောင့်တင်းသွားပြီး အော်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ အချို့က သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"လူတိုင်းကို ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ လုအန်း သေဆုံးသွားပါပြီ။ သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ အဖေနဲ့ အစ်ကို မဟုတ်ပါဘူး။ လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ သေမျိုးလောကနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလိမ်အညာတွေကို ကျွန်မ ဖန်တီးခဲ့တာပါ..."

လူအုပ်ကြီးက ပေါက်ကွဲသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ သူမကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပုံရိပ်ဖမ်း စက်လုံး ထဲက သက်သေအထောက်အထားတွေက ငြင်းမရဘူးလေ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သခင်မလုသည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဲဒါက သေမျိုးလောကမှာ မိုးကြိုးဌာနက လုပ်ခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပဲ။ သတ္တဝါတွေ ကပ်ဘေးကနေ ကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ လျူမူက တချို့ကို မတော်တဆ တွေ့သွားပြီးတော့ အမှန်တရားကို ဖြတ်တောက်၊ လိုရာဆွဲပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ မင်းတို့လို အရူးတွေပဲ အသုံးချခံရပြီး အရုပ်လေးတွေလို ဖြစ်သွားမှာ"

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေတွင် ပိတ်မိသွားကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူမက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး နဖူးသည် အေးစက်သော မြေပြင်ကို ထိနေကာ ထိုစကားလုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေစဉ် အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

"ငါ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့သားပဲ၊ ကောင်းကင်ရုံးတော် ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေကြားမှာ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် သတ္တဝါတွေရဲ့ သက်တမ်းကို ဝါးမြိုတဲ့ အပြစ်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်လေ။ ယုတ္တိမတန်လိုက်တာ"

"သူတို့က ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား"

"အေးလေ၊ လျူမူက လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာပဲ"

"မင်းတို့ကိုမင်းတို့ ကြည့်ကြဦး၊ ခုလေးတင်တင် ဒေါသထွက်ပြီး မျောက်တွေလို ကြိုးဆွဲရာ ပါသွားကြတာ"

"ထိုက်တန်တဲ့သူတွေအတွက် တရားစီရင်၊ သတ်သင့်တဲ့သူတွေကို သတ်၊ ပြီးရင် လူစုခွဲကြရအောင်။ ကျင့်ကြံမယ့်အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းနဲ့"

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အမျိုးမျိုးသော ပြစ်တင်ရှုတ်ချသံများက ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့ရသောအခါ မြို့စားကျန်း၊ သခင်မလု၊ သခင်ကြီးကျောက် နှင့် သခင်ကြီးချန် တို့သည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ လျူကျိုးယွီ၏ မျက်နှာက အေးစက်တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားနေရသော လျူချောင်သည် ခေါင်းမော့ရင်ကော့၍ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လိမ်ညာနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းတို့ မှားနေပြီ၊ အရူးတွေရဲ့။ ဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုပဲ"

အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုသည် မည်သည့်အခါမျှ တညီတညွတ်တည်း သဘောတူညီသည့် အဖြစ်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့စားကျန်း သည် သံပူတုန်း ရိုက်ရမည့် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကာ ကြီးမားလှသော အာဏာစက်နှင့် ကြေညာခဲ့သည်။

"လျူမူက အပြစ်တွေကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဝန်ခံခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ဥပဒေအရ၊ သူမဟာ အလိမ်အညာတွေကို ဖြန့်ဝေပြီး အရာရှိတွေရဲ့ ဂုဏ်ကို ညစ်ညမ်းစေတဲ့ အပြစ်ရှိတယ်။ ငါကိုင်စွဲထားတဲ့ အာဏာအရ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူမကို လူပုံလယ်မှာ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ဖို့ အမိန့်ချတယ်။ လျူချောင်ချောင်၊ ကောင်းကင်အုပ်စိုး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓားကို ကိုယ်တိုင် သွားယူစမ်း။ တရားမျှတမှုအတွက် ဆွေမျိုးပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကောင်းကင်ရုံးတော် က အပြစ်သားကို ရှင်းလင်း၊ ငါတို့ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို ကာကွယ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့..."

လျူချောင်က တုန်ယင်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော ဟန်ပန်ဖြင့် ကွပ်မျက်သည့် ဓားကို ယူဆောင်ရန် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မောင်နှမနှစ်ယောက်က ထိုဓားဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူဆိုးများ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြရပြီး လျူမူသည် တစ်ချိန်က လေးစားရသော အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ လူပေါင်းများစွာရှေ့တွင် ရိုသေခဲ့ဖူးသော ဓားဖြင့်ပင် သူမ၏ခေါင်းကို ဖြတ်မည့်နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးကြည့်ဖူးမည် မဟုတ်ပေ။ သနားစရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုအောက်တွင် ရုန်းကန်မှုများသည် မည်သည့် ဂယက်ကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ဘဲ သူမသာ ဒူးထောက်ကာ နဖူးကို အေးစက်သော မြေပြင်နှင့် ဖိကပ်ထားရပြီး မျက်ရည်များမှာ မြေကြီးကို စိုစွတ်စေသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အရှက်မဲ့သော အမှောင်ထုရှေ့တွင် သူမနှင့် လုအန်း တို့သည် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှပေ။

"ဓား ရောက်ပါပြီ"

လျူချောင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲ၏ ခေါင်းပုံစံ လက်ကိုင်ရှိသော ပလက်တီနမ် ဓားကြီးကို မြှောက်ထားပြီး တရားမျှတမှုနှင့် အလင်းရောင်ကို ကိုယ်စားပြုသူတစ်ဦး ဟန်ပန်ဖြင့် ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း"

ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ အချို့က တွေဝေသွားကြပြီး အချို့မှာ အားပေးသြဘာ ပြုနေကြသည်။ အားပေးသံများသည် သူမကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသံများကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး လူအများသည် အမှန်တရား ရှာဖွေရမည်ကို မနှစ်သက်ကြဘဲ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကိုသာ လိုလားပုံပေါ်၏။

ဘုန်း

လျူချောင်သည် လျူမူအနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုးဓားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားရာ ၎င်း၏ အလေးချိန်ကြောင့် နတ်ဘုရား၏ အာဏာစက် သက်ရောက်လာသကဲ့သို့ ကမ္ဘာမြေကြီးကိုယ်တိုင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ၏ လက်များသည် သားရဲခေါင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသော လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ၎င်းကို ကိုင်စွဲခြင်းမှာ ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်၊ ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ တရားစီရင်ရေး အင်မော်တယ် ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလိုသောကြောင့် အိပ်မက်ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု သူ အောင်မြင်သွားသဖြင့် ညီမအရင်းအား သတ်ရမည့်အဖြစ်ကိုပင် မေ့လျော့နေကာ ဝမ်းသာလုံးဆို့နေပြီး ဖခင်ကို ဂုဏ်ယူစေချင်သည်။

ထို့အပြင် လျူမူအပေါ် သူ၏ ဒေါသများက အဆမတန် ပေါက်ကွဲသွားကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မရှိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့၏။

"လျူမူ၊ မင်းက ရက်စက်တယ်။ အပြင်လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ အဖေနဲ့ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရက်တယ်။ ငါတို့ကို သေစေချင်နေတာမလား။ ဒီနေ့၊ ငါက ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ပြီး မင်းကို ကွပ်မျက်မယ်။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ ဒါတွေအကုန်လုံးကို မင်းဘာသာမင်း ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် မင်းကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမယ်။ မင်းနဲ့ လုအန်း က အတူတူပဲ၊ လောကကြီးထဲက ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အမှုန်အမွှားလေးတွေ၊ အင်မော်တယ် တစ်ပါးအနေနဲ့ ကြောက်စိတ် ကင်းရမယ်။ အရာအားလုံးက ငါ့အမိန့်အောက်မှာ ရှိပြီး သေမျိုးတွေက ငါ တိုးတက်ဖို့ သေပေးရမယ်ကွ။ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ပဲ"

ဤစကားများကို သူ အသံထွက်၍ မပြောရဲသော်လည်း ရဲဆေးတင်ထားသလို အတွေးများကို အသုံးချကာ ဓားကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကွပ်မျက်မှုကို ချက်ချင်း လုပ်စမ်း"

လျူကျိုးယွီက လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်အထိ မာန်တင်းကာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အပိုင်း ၅၈၆- မိစ္ဆာဓားသမား

"ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း"

လူအုပ်ကြီးက သရော်လှောင်ပြောင်ကာ အားပေးသြဘာပြုကြပြီး အော်ဟစ်ရင်း မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုစကားသံများသည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးနေသည့် ဓားထောင်သောင်းကဲ့သို့ လျူမူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး နာကျင်မှုများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏အနောက်တွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူ ဓား၏ အလင်းရောင်နှင့် မီးတောက်များသည်လည်း အမှောင်ထဲတွင် နေတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူမကို မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ လျူချောင်သည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက မီးရှူးတိုင်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်။

"လုအန်း..."

သူမသည် အငမ်းမရ အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြောင့် အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေရင်း ထိုနာမည်တစ်ခုကို အော်ခေါ်လိုက်မိသည်။

“လုအန်း၊ လုအန်း... ငါ လာနေပြီ။ အဝေးကြီး မသွားနဲ့။ ငါ့ကို စောင့်ပါနော်”

မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပြီး စီရင်သူ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထား၍ ရပ်နေကာ ရိုးအသော အပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေရင်း သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း စကားပြောရန် ရှက်ရွံ့သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တကယ်မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အားကုန်သုံးကာ ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခိုက်၊ လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်အဖျား၊ အဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေကာ သွေးမြူများနှင့် မီးခိုးမည်းများ ရောယှက်နေပြီး လူ့အသွင်ယူထားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

"လျူမူ သေစမ်း"

လျူချောင်သည် ရွှေရောင်အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားပေါ်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးတောက်များ ဖြာထွက်လာ၍ သူမ၏ လည်ပင်းကို ပူလောင်စေသည်။ အသက်ဓာတ်များကို သူလက်ခံရရှိချိန်တွင် နောင်တရစိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။

"အပြစ်သားတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်၊ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်ပဲ"

သူက အသံကုန် ဟိန်းဟောက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများကို ဓားထဲသို့ ပို့ဆောင်ရင်း ပိုင်းချလိုက်ရာ မျဉ်းကွေးသဏ္ဍာန် အလင်းတန်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ ဤဓားသွားအောက်တွင် လျူမူ၏ လည်ပင်းသည် နုနယ်လွန်းလှသည်ဖြစ်ရာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပေတော့မည်။ သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ကျဆင်းသွားသယောင် ခံစားလိုက်ရ၍ တင်းမာသော မျက်နှာ ပြေလျော့သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမသည် ကြောက်ရွံ့မနေဘဲ ခေါင်းကို မော့ထားကာ၊ မျက်လုံးများသည် အဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းပြပြ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ သတိထားမိခဲ့၏။

“ဟိုမှာ ဘာရှိလို့လဲ”

စူးရှသော လေခွင်းသံတစ်ခုသည် လျူချောင်၏ နားထဲတွင် အကြမ်းပတမ်း ပေါက်ကွဲသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ရောက်ရှိလာသော သွေးမြူခိုးများအကြားမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘာကြီးလဲ…"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏နဖူးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားသောအခါ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲ၍ ကြေမွသွားသော ဦးခေါင်းခွံမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးများက အနောက်တွင်ရှိနေသော လျူမျိုးနွယ် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။ လျူချောင်၏ ခေါင်းပြတ် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားကို အောက်သို့ ဆက်လက်ခုတ်ချနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဓားချင်း ဟန့်တားခံလိုက်ရသဖြင့် လျူမူကို လွဲချော်သွားကာ မြေပြင်၌သာ မြောင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားခဲ့သော လျူချောင်သည် ညီမဖြစ်သူကို မသတ်နိုင်ခင် ဘုန်းခနဲ ပစ်ကျသွားပြီး ပြတ်သွားသော လည်ပင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းသည် နေရာချင်း လဲသွားခဲ့သဖြင့် လာရောက်ကယ်တင်သူ မည်သူဆိုသည်ကိုပင် မတွေးနိုင်တော့ဘဲ သူမက စိတ် ဟာလာဟင်းလင်းဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လျူကျိုးယွီ၏ စိတ်နှလုံး ကွဲကြေသွားပြီး မျက်နှာက သစ်ကိုင်းခြောက်ကဲ့သို့ ရှုံ့မဲ့ကာ ခေါင်းအထိ သွေးများ ဆောင့်တက်လာပြီး အမြင်အာရုံများ ဗလာ ဖြစ်ကုန်သည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ လူအများသည် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။

"လျူချောင် သေသွားပြီ"

"တစ်ယောက်ယောက်က ကွပ်မျက်မှုကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာလား"

“ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ဒီလို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတာလဲ”

မြို့စားကျန်း၊ သခင်ကြီးကျောက်၊ သခင်ကြီးချန် နှင့် သခင်မလုတို့သည် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲကြောင့် လန့်သွားကြပြီး လှောင်ပြုံးများက အံ့အားသင့်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၍ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရာလမ်းကြောင်းသို့ ရှာဖွေနေကြသည်။

ဝုန်း

ကောင်းကင်မှ လူရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး လျူမုမု၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သောအခါ မြေပြင်တလျှောက် အက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်အုပ်စိုး အိမ်တော်၏ တံခါးကြီးဆီသို့ အက်ကြောင်းလိုက်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားစေ၏။

"ဒါက..."

လူတိုင်းသည် အသစ်ရောက်လာသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ခါမြင်လိုက်ရရုံနှင့် ဝိညာဉ်အထိ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုလူသည် မီးခိုးမည်းများနှင့် သွေးမြူများ ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းနေကာ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ရှိပြီး အနက်ရောင်နှင့် သွေးနီရောင် ရောယှက်ထားသည်။ နက်ရှိုင်းသော အနီရောင်မျက်လုံးများနှင့် သွေးရောင်ဆံပင်များ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အထက် သွေးကြောများ ထွက်ပေါ် ဖုံးလွှမ်းနေကာ လူနှင့်ဓားကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေရန် ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။ အသားအရေသည်ပင် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်ကာ ကျောချမ်းတုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ဤပုံသဏ္ဌာန်သည် လူသားတစ်ဦးနှင့် မတူညီသောကြောင့် သခင်မလုသည် ပါးစပ်စည်းမစောင့်ဘဲ အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်ချင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေရတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကများ ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ လျူမူ၊ မင်းက ဒီမိစ္ဆာနဲ့ ပူးပေါင်းနေတာလား။ သူ့နာမည်ကို အခုချက်ချင်းပြောစမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးမယ်"

အရိပ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သွေးရောင်မျက်လုံးများက သခင်မလုအပေါ် ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွား၏။

"ဘာလဲ၊ နင်က ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား"

သူမက လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း ကြောက်စိတ်ကြောင့် မြို့စားကျန်းနှင့် လျူကျိုးယွီတို့၏ အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ မိစ္ဆာထံမှ သွေးမြူများနှင့် မီးခိုးမည်းများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးကြောများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တောက်ပနေကာ အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်ရင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော် ၏ အရာရှိများထံ ပြေးဝင်သွားသည်။ ဤမိစ္ဆာသည် သူတို့ကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ သာမန်ကာလျှံကာ ကြည့်လိုက်လျှင် အားကောင်းပုံ မရသော်လည်း လက်ထဲရှိ ဓားမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ အစွမ်းထက်လှသည်။ ဒေါသကြောင့် ရူးမတတ်ဖြစ်နေသော လျူကျိုးယွီသည် သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဓားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ဝင်ရောက်၍ သခင်မလု၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ဘာကောင်ကြီးလဲ"

သူမ၏မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားစဉ်မှာပင် အာချောင်လှသော ပါးစပ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရပြီး လည်ချောင်းအထိ ရောက်သွားသဖြင့် ဓားသွားထက်ထက်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားစေ၏။

"အား"

မိစ္ဆာသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့..."

သူမ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ ပြူးထွက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။ အနီးကပ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မီးခိုးမည်းများ ဖုံးလွှမ်းကာ သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာသည် အနက်ရောင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။

"လု..."

မိစ္ဆာသည် သူမ၏လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တံခါးတိုင်နှင့် ဆောင့်ပစ်ပြီး ဓားဖြင့် မျက်လုံးကို ထိုးသွင်းလိုက်သောကြောင့် အသံက ရုတ်တရက် တိတ်ကျသွားသည်။ သခင်မလု၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားပြီး လက်များ တွဲလောင်းကျသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးမည်းများ စီးထွက်လာသည့်တိုင်အောင် ကျန်မျက်လုံးတစ်ဖက် ထပ်မံ ထိုးဖောက်ခံရပြီး ဓား၏ မီးတောက်များကြောင့် အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်သော နာကျင်မှုကို သေမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်အပါအဝင် ဒွါရသုံးပေါက်လုံးမှ သွေးများ တပြိုင်နက် စီးကျလာကာ တစ်ဖက်လူ လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြေရင်းတွင် ခွေကျသွားသော မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လွန်း၍ အသက်ရှူမှားကုန်သည်။

"တပ်မှူးလျူ၊ ဒီလောက် ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ"

"သူက လူသတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ မင်းလည်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"

မိစ္ဆာသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဓားကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ လျှပ်တပြက် ထွက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူထောင်ပေါင်းများစွာကို တံစို့သီသကဲ့သို့ ပါးစပ်မှ ဝင်ကာ စအိုအထိ ဖောက်ထွက်သွားသောကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ ခြေထောက်များ ကန်ကျောက်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းကာ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြ၏။

"သေချင်တဲ့ကောင် ကျန်သေးလား"

မိစ္ဆာ၏ အသံသည် ကြမ်းတမ်းပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို အရိုးအထိ အေးစက်သွားစေရန် လုံလောက်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ရင်း အလဲလဲအကွဲကွဲဖြင့် ထွက်ပြေးကုန်သည်။

မြို့စားကျန်း၏ အမူအရာက အေးစက်နေပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ထိုလူရိပ်ကို ကြည့်ကာ နောက်လိုက်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းစမ်း"

စီရင်သူများက လူစုခွဲပြီး ဝိုင်းထားလိုက်ကြသော်လည်း ရန်သူ၏အစွမ်းကို နားလည်သဖြင့် အဆင့် ၆ ကောင်းကင်အရာရှိများသာ ကိုင်တွယ်ရန် ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ သူတို့အနက် လျူကျိုးယွီ၏ လက်စားချေလိုစိတ်သည် အပြင်းထန်ဆုံး လောင်ကျွမ်းနေကာ ယခုလေးတင် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသော သားဖြစ်သူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုကောင်းကင်အရာရှိ ခြောက်ဦးသည် ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်း မြို့တော်၏ အင်အားကို ကိုယ်စားပြုကာ နေရာခြောက်ခုခွဲ၍ မိစ္ဆာနှင့် လျူမူ ထွက်မပြေးနိုင်စေရန် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည်။

လျူမူသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာကို ကြည့်ပြီးနောက် သခင်မလု၏ မျက်လုံးအိမ်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ရည်များ နောက်တစ်ဖန် စီးကျလာပြန်သည်။ မြို့စားကျန်း နှင့် အခြား အင်မော်တယ်ငါးဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ထိုလူရိပ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထိုအချိန်မှသာ သူ၏မျက်ဝန်းများက နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားလေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်"