အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း ၃၉ - မိုးကောင်းကင်တာအိုက အလုပ်မဖြစ်ရင် မဟာတာအိုကို လုပ်ခိုင်းလိုက်...

အဆုံးအစမရှိသော ဖိအားများနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို အဆုံးသတ်စေမည့် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး ပွင့်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုမျက်လုံးသည် ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံမှုအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော မြေခွေး ဟူယန်အပေါ်သို့ ချက်ချင်း အာရုံကျရောက်သွားလေ၏။

"..."

ဟူယန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို အရူးအမူး ခါယမ်းနေလေသည်။

ငါ မဟုတ်ဘူး... ငါက ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေပေမယ့် မိုးကောင်းကင်တာအို အဖေကြီးကို ရန်စဖို့ သတ္တိ လုံးဝမရှိပါဘူး...

ဒီမိစ္ဆာကောင်လေးတွေက ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့ဆီမှာ ခွန်အား ဘယ်လောက်များ ရှိလို့လဲ... ဒါတောင်မှ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့...

ပိုင်ယွီက ကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို သူ၏ ပုံမှန် အမူအယာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ဤကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးသည် ရှေးဟောင်းခေတ်ကထက် ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းနေပေသည်။

ပိုင်ယွီက သူ၏ ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

မိုးကောင်းကင်တာအိုက ကြင်နာမှု မရှိဘူး... ငါက မိုးကောင်းကင်တာအိုပဲ...

"ချွင်..."

ဓားတစ်လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လန်ချင်းဆုန့်၏ ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ လှိုင်းထလာကာ မိုးကောင်းကင်တာအိုဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

"မိုးကောင်းကင်တာအိုက ကြင်နာမှု မရှိဘူး... မိုးကောင်းကင်တာအိုကို ငါ ခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်..."

မိုးကောင်းကင်တာအိုက ခွင့်မပြုသဖြင့် ရှောင်ဖုန်းသည် နတ်ဘုရားသားရဲ၏ အသိစိတ်ကြောင့် ရှုံးနိမ့်သွားချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရှောင်ဖုန်းနှင့် နတ်ဘုရားသားရဲတို့အကြား ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးစေလိုရုံသာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဓားများဆွဲထုတ်ကာ မိုးကောင်းကင်တာအိုကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ထိုပြဿနာကို အမြစ်မှစ၍ ဖြေရှင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးသည် ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ နှစ်ခုက ထိုမျက်လုံးထံသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မူလက တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသော ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။

ဒီဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ...

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် နှုတ်ဆက်နေသည့်အလား သူ၏ စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

"သူပဲ... သူက တကယ်ပဲ ဝင်စားခဲ့တာလား..."

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

သူ မကြီးပြင်းလာခင် သူ့ကို အခု သတ်ပစ်မယ်...

ပိုင်ယွီ၏ ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသော်လည်း ထိုအရာက ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ချိန်ရွယ်မနေခဲ့ချေ။

ထိုအစား ထိုအရာသည် ပိုင်ယွီ၏ ပုံရိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားလေ၏။

ဖျော့တော့သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ရင်း...

"မင်းကို နောက်တစ်ခါ မျက်ကန်းဖြစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးရမလား..."

ဤစကားလုံးများသည် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး၏ အချိန်အတော်ကြာ တံဆိပ်ခတ်ခံထားရသော အမှတ်တရများကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရလေ၏။ မူလက တိမ်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံသည် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက နတ်ဘုရားသားရဲ နှစ်ကောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသော ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သေးသွယ်ကာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးမြွေတစ်ကောင်သည် ရှောင်ဖုန်းဆီသို့ ကိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားလေ၏။

"ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး..."

ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် ဤလျှပ်စီးမြွေ၏ ဇာစ်မြစ်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြလေသည်။

ထိုအရာသည် အချိန်မြစ်ထဲမှ လူတစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေ၏။

ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမျိုးသည် ပြိုင်ဘက်၏ တည်ရှိမှု ခြေရာများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ရည်ရွယ်လေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအရာသည် နေရာနှင့် အချိန်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။

"မောက်မာလိုက်တာ..."

"တိရစ္ဆာန်..."

ဤကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးသည် သိုင်းပညာ ကျင့်ဝတ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်း နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်သွားကြလေ၏။

"သေချင်နေတာပဲ..."

ထိုနှစ်ဦးက ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသနည်းကို လန်ချင်းဆုန့် မသိရှိသော်လည်း ထိုအရာသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုမျက်လုံး၏ ပြဿနာ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာပေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်က ဓားကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

လန်ချင်းဆုန့် လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေ၏။

ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ နှစ်ခုနှင့် တောင်ထိပ်ငယ်လေး ဝင်္ကပါက အသက်သွင်းလိုက်သော တိုက်ခိုက်မှုတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားလေ၏။

ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ရဲကြတာလဲ...

အတိတ်ကာလက ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေထဲက ဘယ်သူကများ ငိုယိုပြီး မိုးကောင်းကင်တာအို အဖေကြီးကို ညင်ညင်သာသာ ရိုက်ခတ်ဖို့ မတောင်းပန်ခဲ့လို့လဲ... ဒီသုံးယောက်ကျမှ တချို့က ဓားတွေ ဆွဲထုတ်လာပြီး တချို့က ဝင်္ကပါတွေကို အသက်သွင်းလာကြတာ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...

ရှောင်ဖုန်းတွင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုသာ ရှိသောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးထံမှ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မှတ်မိ၍မရနိုင်လောက်အောင် အားနည်းသွားခဲ့လေသည်။

အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးမျိုးကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မိုးကောင်းကင်တာအိုပင် မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ထိုသုံးဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးမှာ အနည်းငယ် ချောက်ချားသွားလေ၏။ ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး တစ်စက်ကို ထုတ်ယူခြင်းကပင် ထိုမျက်လုံး၏ စွမ်းအား ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခါလည်း ငါ အထိုးခံရပြန်တော့မလို့လား...

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး ထွက်ပြေးခြင်းဟူသည် ထိုမျက်လုံး မွေးဖွားလာကတည်းက တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ချေ။

ထိုအရာသည် လုံးဝကို အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေ၏။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက ထိုမျက်လုံးအား ထိုးနှက်နေသော လူသုံးဦးကို အဆိပ်ပြင်းစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုမျက်လုံး၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

စောင့်နေလိုက်... မင်းတို့ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရတဲ့အခါ မင်းတို့ကို ငါ သေအောင် ရိုက်ချပစ်မယ်...

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက ထိုသုံးဦးကို တားဆီးလိုက်ရာ သူတို့သည် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် မည်မျှပင် ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်သည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ဒဏ်ရာရစေရန်မှာ သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်သေးချေ။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးက ထိုသုံးဦးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုမျက်လုံး၏ အကြည့်သည် ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး ဝင်ရောက်သွားသော ရှောင်ဖုန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

"ထွက်သွားချင်တာလား... ငါ့ကို ခွင့်တောင်းပြီးပြီလား..."

အိုးယန်၏ ဖျော့တော့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားရှိ မူလချီများသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ အရူးအမူး စုစည်းလာကြပေ၏။

မူလချီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

မိုးကောင်းကင်တာအိုကို ဘယ်သူ ထိရဲတာလဲ...

ရုတ်တရက် သွေးမိုးများ ရွာကျလာလေ၏။ သွေးမိုးများ ကျရောက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် အပေါက်ငယ်လေးများ ဖြစ်သွားပေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ရှေးဟောင်းကာလ၏ အထီးကျန်မှုနှင့် ဆိတ်ငြိမ်မှုတို့ ပါဝင်နေပုံရသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

အသံ ပေါ်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားရှိ ရာသီဥတု လေးမျိုးသည် အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီး နေနှင့် လတို့သည် လင်းလက်နေသော မီးရောင်များကဲ့သို့ တလှည့်စီ ပေါ်လာကြပေသည်။

ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားလေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်နေသော အိုးယန်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအယာ ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စစ်မှန်သောချီများသည် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ လှိုင်းထနေပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်တို့ သုံးဦးနှင့် ဟူထူတို့သည် အိုးယန်၏ အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးနှင့် ရှောင်ဖုန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး ရှိနေသော ရှောင်ဖုန်းသည် စတင် ပျက်စီးယိုယွင်းလာလေ၏။ မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့၏ ပုံရိပ်ယောင်များသည် ဤပျောက်ကွယ်သွားမှုကို အသည်းအသန် ခုခံနေကြသော်လည်း ဤလျှပ်စီးမြွေ၏ ရှေ့တွင် လျှပ်စီးမြွေက သူတို့ကို တစ်ဆင့်ချင်း မျိုချနေသည်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြပေသည်။

အိုးယန်က သူ ဖမ်းဆုပ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအသံသည် မည်သူ့အသံဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်လေ၏။

မိုးကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အသံ...

အိုးယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးသည် ထိုမမြင်ရသော လက်ကြီး၏ အောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲချခံလိုက်ရလေသည်။

"ဟွန့်..."

မူလက ရှေးကျပြီး အထီးကျန်ဆန်သော အသံသည် တိုးညှင်းသော ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အိုးယန်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဖိအားက သူ့ကို အရူးအမူး ညှစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် ထိုခံစားချက်က သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုခံစားချက်သည် အရည်ပျော်နေသော ရေခဲနှင့် နှင်းများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

ကြီးမားကျယ်ပြောပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စစ်မှန်သောချီများသည် အိုးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် မွှေနှောက်နေပြီး ရေခိုးရေငွေ့အဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားလုနီးပါး ဖြစ်နေလေ၏။

တိမ်တိုက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ လူ့မျက်နှာကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပေသည်။

သို့သော် အိုးယန်က ထိုလူ့မျက်နှာကြီးကို ပုံဖော်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော စစ်မှန်သောချီများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး လူ့မျက်နှာ တိမ်တိုက်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေ၏။

"မင်းက ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့အောင် လုပ်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး... မဟာတာအို ကို လာခိုင်းလိုက်..."

အိုးယန်က ဖျော့တော့စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မမြင်ရသည့် လက်ကြီးကို သူ၏ နံဘေးသို့ ခေါ်ယူလိုက်လေ၏။

အိုးယန်က လက်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်ဖုန်း၏ အနီးသို့ ဆွဲယူသွားလေသည်။

မူလက သောင်းကျန်းနေသော ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး သည် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေ၏။ လျှပ်စီးမြွေက ၎င်း၏ ခေါင်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည့်ဆဲဆဲတွင်...

အိုးယန်က လက်ကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဖိသိပ်ထည့်လိုက်လေတော့၏။

ချက်ချင်းပင် ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး သည် လျှပ်စီးမြွေတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပေသည်။

မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့၏ ပုံရိပ်ယောင်များသည် ချက်ချင်း ခိုင်မာလာလေ၏။

စူးရှသော နဂါးဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှသော ငှက်အော်သံတစ်ခုလည်း ပါဝင်လာပေသည်။

မူလက ကြမ်းတမ်းနေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ရွှေရောင် ကြာပန်းများဖြင့် ချက်ချင်း ပွင့်လန်းလာပြီး ကံကောင်းစေသော အဝါရောင်ချီများ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ခရမ်းရောင်ချီများက မိုင်သုံးထောင်အထိ လင်းထိန်သွားစေခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားသားရဲ တစ်ကောင် မွေးဖွားလာချိန်တွင် ကံကောင်းစေသော လက္ခဏာများ ဆင်းသက်လာသင့်ပေ၏。

သို့သော် အိုးယန်ကို မကျေနပ်ပုံရသဖြင့် ကံကောင်းစေသော လက္ခဏာများသည် တစ်ခဏမျှသာ ပေါ်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ..."

အိုးယန်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်လေ၏။

အခန်း ၄၀ - အောင်မြင်မှု

မိုးကောင်းကင်တာအို သည် အနည်းငယ် ကပ်စေးနှဲသော်လည်း ထိုအချက်က ရလဒ်အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

ရှောင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စတင်ဖြစ်ပေါ်နေသော ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် လျင်မြန်စွာ နာလန်ထူလာလေ၏။

သူ၏ အနောက်ရှိ မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့၏ ပုံရိပ်ယောင် နှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာပြီး နတ်ဘုရားသားရဲများ၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ဖိအားသည် သူတို့ထံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

သို့သော် အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ ရှောင်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ပေါ်လာသော ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးပင် ဖြစ်၏။

လူတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ အကြောက်တရားကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လျှပ်စီးမျှင်များသည် ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးကို ဝန်းရံထားလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး... အရပ်ငါးမျက်နှာ နတ်ဘုရားသားရဲများ...

ဒီလောက်များပြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ဆိုတာ သေမျိုးလူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...

သို့သော် ခုလေးတင် ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး သည် ရှောင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် ဖျက်ဆီးချိန်တွင် ထိုမိုးကြိုးသည် ရှောင်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ခြေရာများ ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ပြီးတော့ အသစ်မွေးဖွားလာတဲ့ မိုးပြာနဂါး နဲ့ ဗာမီလီယန်ငှက် တွေကလည်း ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး ရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ရှောင်ဖုန်းနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြတယ်...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပြီးနောက် ရှောင်ဖုန်း၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခရမ်းကောင်းကင် နတ်ဘုရားလျှပ်စီးမိုးကြိုး၊ မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့၏ နတ်ဘုရားဆန်သော စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှုများ ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ထိုမျက်လုံးများအတွင်း၌ မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ကူးခတ်နေပေ၏။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသူများကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

အိုးယန်၏ အမြင်အာရုံတွင် ရှောင်ဖုန်း၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်သည် အံ့မခန်းဖွယ် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေ၏။

အမည် - ရှောင်ဖုန်း (လူသားဧကရာဇ်)

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် - ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်

အရိုးအမြစ် - ၀

ကံကြမ္မာ - ၈

ဆွဲဆောင်မှု - ၈

ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ပါရမီ - ၁၁

သီးသန့်စွမ်းရည်များ - နှိမ်နင်း၍မရသော ဆန္ဒ၊ အရပ်ငါးမျက်နှာ နတ်ဘုရားသားရဲများ

အကဲဖြတ်ချက် - လူသားမျိုးနွယ်မှာ လူသားဧကရာဇ် မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ...

ဘုရားရေ... အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို ပြင်ဆင်သွားတာ ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ...

အိုးယန်က နတ်ဘုရားသားရဲများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသော ရှောင်ဖုန်း၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို ကြည့်ကာ အာမေဍိတ်သံ မပြုဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်တာအို၏ သားတော်ဆိုတဲ့အတိုင်း စနစ်ကိုတောင် အချက်အလက်ပြဘုတ် ပြောင်းလဲအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ...

ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအားများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မူလချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်ကာ အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးနေ၏။

ဒါက နတ်ဘုရားသားရဲတွေရဲ့ စွမ်းအားလား...

ရှောင်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် အရပ်ငါးမျက်နှာ နတ်ဘုရားသားရဲများ ၏ မိုးပြာနဂါး နှင့် ဗာမီလီယန်ငှက် တို့သည် အသက်ဝင်နေပြီး ရှောင်ဖုန်း၏ ကျောပြင်မှ အချိန်မရွေး ရုန်းထွက်လာနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

"ဟား..."

ရှောင်ဖုန်းက လက်သီးတစ်ချက် မထိုးကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဧရာမ ချီလှိုင်းတစ်ခု သူ၏ လက်မောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအရာက ကျောက်ပြာချပ် ဆယ်ချပ်ကျော်ကို လှန်ပစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးထဲတွင် မီတာဝက်ခန့် နက်သော လက်သီးရာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပေ၏။

ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ လက်သီးကို ကြည့်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေလေ၏။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် စီနီယာအစ်ကို မာရှင်းယဲ့လိုလူမျိုး သူ ထပ်မံ ဆုံတွေ့ရပါက သူတို့ကို ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့်အထိ သေအောင် ထိုးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဖုန်း သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုမှ ပြန်လည်နလန်မထူနိုင်သေးမီမှာပင် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ စူးရှသော ခေါက်သံတစ်ခု ကျရောက်လာလေ၏။

အိုးယန်က ရှောင်ဖုန်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်က ခေါင်မိုးကို ဆွဲဖြဲနေတာတောင် လုံလောက်အောင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတဲ့အထဲ မင်းက ကြမ်းပြင်ကိုတောင် တူးနေသေးတယ်ပေါ့..."

အိုးယန်၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရသော ရှောင်ဖုန်းက ရယ်မောနေပြီး သူ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ အိုးယန်က သူ့ကို ဆူပူသည့်တိုင် ရှောင်ဖုန်းက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြနေလေ၏။

အိုးယန်က ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ ရိုက်ခတ်ခံထားရသော တောင်ထိပ်ငယ်လေး အပြင်ဘက်ရှိ အမာရွတ်များ ထင်နေသော တောင်ပေါ် သစ်တောကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ "အခြေခံမန္တန်ပညာရပ် နိဒါန်း" ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူက မန္တန်တစ်ခု၏ အသုံးပြုနည်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှောက်လျက် တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ပြန်လည်နုပျိုခြင်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားရှိ ဝိညာဉ်ချီများသည် အိုးယန်၏ ကြီးမားကျယ်ပြောလှသော စစ်မှန်သောချီများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်မိုးရေ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အမာရွတ်များ ထင်နေသော တောင်ပေါ် သစ်တောအပေါ်သို့ ရွာကျလာလေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်မိုးရေ ၏ နှစ်ခြင်းခံမှုအောက်တွင် လျှပ်စီးကြောင့် ပျက်စီးသွားသော သစ်ပင်များသည် အကိုင်းအခက် အသစ်များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာကြပေ၏။

အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသော ကျောက်တုံးများမှ စိမ်းလန်းစိုပြေသော မြက်ရိုင်းများ ပေါက်ရောက်လာလေသည်။

လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခကြောင့် မူလက ညှိုးနွမ်းသေဆုံးသွားခဲ့သော အပင်များနှင့် သစ်ပင်များသည် ဤ စိတ်ဝိညာဉ်မိုးရေ အောက်တွင် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို စိမ်းလန်းစိုပြေလာကြလေ၏။

သို့သော် ပျက်စီးသွားသော သစ်သားလမ်းများ၊ သေဆုံးသွားသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများအတွက်မူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ပျက်စီးသွားတဲ့ သစ်သားလမ်း ကို ပြင်လိုက်... သေသွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို မြှုပ်လိုက်... မင်းကြောင့် ဖြစ်ရတာဆိုတော့ မင်းပဲ သွားလုပ်လိုက်တော့..."

အိုးယန်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး အမိန့်အတိုင်းပါပဲ..."

ရှောင်ဖုန်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ..."

အိုးယန်က သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ အခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားလေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်တို့ သုံးဦးနှင့် ဟူထူတို့မှာ ထိုနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီတို့၏ ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒများပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပေသည်။

မြေခွေး ဟူယန် တစ်ကောင်တည်းသာ သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ကာ ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အိုးယန် ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

"ဒီလို နက်နဲတဲ့ မန္တန်မျိုးကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလေ..."

အိုးယန်က နေရာတွင် အေးခဲနေသော လူများကို ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... အစ်ကို စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လို့ ရမလား..."

သူ၏ အနောက်မှ ရှောင်ဖုန်းက မသေချာစွာဖြင့် ပြောဆိုလာလေ၏။

"မင်း..."

အိုးယန်က ရှောင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ဖုန်း မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်ကို သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ညွှန်ပြနေသော သူ၏ ညာဘက်လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံး ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးထံမှ နေရာလွတ် အတက်အကျ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရသော လူလေးဦးသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ရရှိသွားကြလေ၏။

သူက ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် မျက်လုံးကို အခုလေးတင်မှ ရထားတာကို... ချက်ချင်း အသုံးပြုနိုင်နေပြီလား...

ဒီလို ပါရမီမျိုးက တကယ်ကို တာအိုရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံထိုက်ပါတယ်လေ...

အိုးယန်က လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိသွားသော လူလေးဦးကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီတို့၏ ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒများသည် ပိတ်လှောင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူ၏ အခန်းခေါင်မိုးကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

အိုးယန်က ဟူထူကို ကာကွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ပိုင်ယွီတို့ကို မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မနက်ဖြန် ငါ့အိမ်ကို ပြင်ပေး... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ကို ငါ အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်မယ်..."

လန်ချင်းဆုန့်အတွက်မူ ခေါင်မိုးပြင်ခြင်းသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် အိုးယန်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်းကမူ ရှောင်ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အောင်မြင်သွားပြီလား..."

ရှောင်ဖုန်းက ချန်ချန်ရှန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ချန်ချန်ရှန်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားလေသည်။

လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ် အရပ်ငါးမျက်နှာ လူသားဧကရာဇ် က တကယ်ပဲ သူ့လက်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာပဲ...

ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားဧကရာဇ်လေ...

ချန်ချန်ရှန်းသည် ဤအရာကို တွေးမိတိုင်း သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

အိုးယန်က ချန်ချန်ရှန်းကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဂျူနီယာညီလေး ချန်နဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်တို့ အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်လို့များလား...

မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ...

ပိုင်ယွီကမူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ သခင်တစ်ဦးသည် သူ၏ တာအိုကို ပြီးပြည့်စုံစေရန်အတွက် ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဟူထူက ရှောင်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို စူးစမ်းလိုသော အမူအယာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူ့ကျောပေါ်က တက်တူးက ဟူထူကို နည်းနည်း ကြောက်သွားစေတယ်...

အဘိုးက ပြောဖူးတယ်... တက်တူးရှိတဲ့သူတွေက မြေခွေးကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးတဲ့...

ဟူထူက အိုးယန်ကို မအီမသာဖြင့် ဆွဲကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဂျူနီယာညီလေး ရှောင်က လူဆိုး ဖြစ်သွားမှာလား... သူက တက်တူးတွေတောင် ထိုးနေပြီလေ..."

အိုးယန်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ထူထူ... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက ဂျူနီယာညီလေး ရှောင် ပိုကောင်းလာဖို့အတွက် အစပြုမှုလေး သက်သက်ပါပဲ..."

ဟူထူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရှောင်ဖုန်းကို မအီမသာဖြင့် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းနေပြီး လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော တိဗက်မြေခွေး ဟူယန် တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိနေပေ၏။

ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းဟာ အနှစ်တစ်သောင်းမှာ တစ်ခါပေါ်လာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေချည်းပဲ... ပြီးတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ပေါ်ထွက်လာမှုက ခေတ်ကာလတစ်ခုရဲ့ အစကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်...

သို့သော် ထိုအချက်သည်ပင် တိဗက်မြေခွေး ဟူယန်ကို စိုးရိမ်စေသောအရာ ဖြစ်ပေ၏။

ကောင်းကင်တာအိုက ပြည့်စုံတာကို လျှော့ချပြီး လိုအပ်နေတာကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်...

ဒီလို ပါရမီရှင်တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်ထွက်လာတာက ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ခေတ်ကာလတစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုရုံသာမက ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုရဲ့ အစကိုလည်း ကိုယ်စားပြုနေတယ်...

တောက်ပတဲ့ ကြယ်တွေရဲ့ ခေတ်ကာလတစ်ခု စတင်လာတိုင်း အဲ့ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ အလောင်းတွေ၊ သွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း ယှဉ်တွဲနေတတ်တယ်...

ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေနဲ့တောင်မှ သူက သာမန် ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သက်သက်ပါပဲ...

တကယ်လို့ မြစ်အဆုံးသတ်ကပ်ဘေးကြီး တကယ် ရောက်လာခဲ့ရင် သူတောင်မှ အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

တိဗက်မြေခွေး ဟူယန်က သူ့ရှေ့ရှိ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

မြစ်အဆုံးသတ်ကပ်ဘေးကြီး ရောက်လာတော့မှာလား...

Book 4 end.