အခန်း (၇၂၇-၇၂၈)

အပိုင်း (၇၂၇) ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုတ်ကြီး

နယ်စားကြီးနန်းလုံသည် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

“ဒါက အင်မတန် ရိုးရှင်းပါတယ်… တာအိုမိတ်ဆွေ ကျောက်စိမ်းပုလဲ၊ တာအိုမိတ်ဆွေ ဟန်နှင့် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ဟာ တစ်သားတည်း ပူးပေါင်းပြီး နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ထဲက ရတနာတွေကို သွားရောက် သိမ်းပိုက်ကြမှာပါ… ရတနာတွေကို ရပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အင်အားတွေက အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သလို ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး…”

ဟန်လိသည် ချက်ချင်း ပြန်မဖြေချေ။ ထိုအစား သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနက်ရောင်လက်စွပ်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မိုးမြေလက်စွပ်များ ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နန်ကုန်းဝမ်၏ စီနီယာအစ်မကြီးထံမှ သူရရှိခဲ့သော အခြားလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ချက်ချင်း သတိရသွားတော့သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက ၎င်းမှာ မိုးမြေလက်စွပ်များ ထဲမှ ယန်လက်စွပ် ဖြစ်ရပေမည်။ လက်စွပ်နှစ်ကွင်းစလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီးမှာ တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှသည်ဟု ဟန်လိ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် ဆို၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေ ပြောပုံအရဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေနန်းလုံမှာ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ထဲကို ဝင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိနှင့်ပြီးသားပုံပဲ… မိုးမြေလက်စွပ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ရတနာတွေ ရယူပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးက ဘယ်လောက်ရှိလဲ… နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးဆိုတာ ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာအဖြစ် ကျော်ကြားတာနော်… ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီမှာ သေဆုံးပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သတ္တဝါတွေရဲ့ အစာ မဖြစ်ချင်ဘူး…”

ဟန်လိ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် နယ်စားကြီးနန်းလုံက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆို၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေဟန် မေးမှတော့ ကျွန်တော် မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး… သခင်ကြီးချန်းကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးဟာ အခုထိ အင်မတန် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ… တကယ်လို့ သတိမထားမိရင် ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းတွေထဲကို စုပ်ယူခံရနိုင်သလို ရှေးဟောင်း အတားအဆီး အကြွင်းအကျန်တွေထဲမှာလည်း ပိတ်မိသွားနိုင်တယ်…

အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အတွင်းထဲကို ဝင်ဖို့အတွက်ကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး… ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဝင်နိုင်ဖို့ကတော့ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ… ဒါပေမဲ့ ရတနာတွေကို ရှာဖွေတဲ့ အပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ ပြောလို့ မရသေးဘူး… နေရာက ပိုပြီး အန္တရာယ်များလေလေ ရတနာ ရနိုင်ခြေက ပိုများလေလေပဲလေ… အဲဒီနေရာတွေမှာ ဘာတွေ ရှိမလဲဆိုတာကို သခင်ကြီးချန်းကုန်း ကိုယ်တိုင်တောင် မသေချာဘူး… အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်ကြီးချန်းကုန်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ထားရတာကြောင့် သူက နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ရဲ့ ဗဟိုပိုင်းအထိ မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး… သူက အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်က ရတနာအချို့ကိုပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ဦးတုန်းက ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်… ဒီအန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေနဲ့ ပြန်လာနိုင်မှာ သေချာပါတယ်…”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ လေသံမှာ ဆွဲဆောင်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်စိမ်းပုလဲက ဆို၏။

“သေချာတာပေါ့… တကယ်လို့ တာအိုမိတ်ဆွေက အန္တရာယ်ကို မရင်ဆိုင်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီလက်စွပ်ကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးခဲ့ရုံပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ မင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်ပဲ ပေးနိုင်မှာပါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခု ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ သွားမဲ့နေရာမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိသလို အဲဒီရဲ့ အာနိသင်တွေကလည်း စိတ်ကူးထားတာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်… အဲဒါတွေကိုသာ ရခဲ့ရင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အလယ်အဆင့်နဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုတာ အချိန်တစ်ခုပဲ လိုပါလိမ့်မယ်… ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဟာ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာဆီကို တကယ်ပဲ တက်လှမ်းသွားကြသလား ဒါမှမဟုတ် တခြား အသွင်ပြောင်းလဲမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားကြသလား ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ… တာအိုမိတ်ဆွေ အနေနဲ့ အဲဒီ အမှန်တရားကို မရှာဖွေချင်ဘူးလား…”

ဟန်လိ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွား၏။ သူက ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ခုခုကြောင့် ကျွန်တော့်ကို နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ထဲ လိုက်လာစေချင်နေတာပဲ… စီနီယာတို့မှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် မဟာမိတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ… ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်နေစရာ မရှိပါဘူး…”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြသည်။

နယ်စားကြီးနန်းလုံသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် အရှက်ရဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက မတတ်သာသော လေသံဖြင့် ဆို၏။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တာအိုမိတ်ဆွေ မမေးခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် ဒါကို ပြောပြဖို့ လုပ်နေတာပါ… အဲဒီမှာ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းတွေနဲ့ အတားအဆီး အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေရုံတင်မကဘဲ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ကျန်ရစ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းသားရဲ အချို့လည်း ရှိနေတယ်… အဲဒီထဲမှာ မျိုးသုဉ်းသွားပြီဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုတ်ကြီး လည်း ပါဝင်တယ်… အဲဒီဖားပြုတ်ကြီးဟာ အသိဉာဏ် မရှိသေးဘူးဆိုပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အသက်ရှင်နေခဲ့တာဆိုတော့ အင်မတန် စွမ်းအားကြီးမားလှသလို တခြားကမ္ဘာက နတ်ဆိုးမီးတောက်တွေ ပါဝင်တဲ့ အကြေးခွံတွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်… သခင်ကြီးချန်းကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် အဲဒီ နတ်ဆိုးမီးတောက်တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စဦးမီးတောက်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်… တာအိုမိတ်ဆွေက စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ချက်ချင်း အေးခဲစေနိုင်တဲ့ အပြာရောင် ရေခဲမီးတောက်တွေကို သုံးနိုင်တာဆိုတော့ အဲဒီဖားပြုတ်ကြီးကို ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်…”

ဟန်လိသည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေး၏။

“စီနီယာ ဆိုလိုတာက အဲဒီဖားပြုတ်ကြီးက ချောက်ကမ်းပါးထဲကို ဝင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ထားလို့လား…”

တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်စိမ်းပုလဲက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး… တကယ်တော့ အဲဒီသားရဲဟာ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးရဲ့ ရုပ်အလောင်းနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ… အဲဒီရုပ်အလောင်း အနားမှာ ဘာ အတားအဆီး ဒါမှမဟုတ် ဘာဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းမှ မရှိပေမဲ့ ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုတ်ကြီးက အဲဒီအနားမှာပဲ အသိုက်လုပ်နေတာလေ… သခင်ကြီးချန်းကုန်းက အဲဒီရုပ်အလောင်းကို ရယူဖို့ ကြံစည်ခဲ့ပေမဲ့ ဖားပြုတ်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာခဲ့ရတယ်… ဒါတောင်မှ သူက ဖားပြုတ်ကြီးရဲ့ မီးတောက်အဆိပ် ကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ…”

ဟန်လိသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆို၏။

“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ… စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုတ်ကြီးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းပြီး ရတနာတွေကို သွားယူချင်နေတာပေါ့…”

နယ်စားကြီးနန်းလုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောကြား၏။

“ဖားပြုတ်ကြီးကို ကိုင်တွယ်ရတာဟာ ရှေးဟောင်း အတားအဆီးတွေနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းတွေကို ရင်ဆိုင်ရတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းပါတယ်… မင်းရဲ့ ရေခဲမီးတောက်တွေရှိရင် မှန်ကန်တဲ့ နည်းဗျူဟာကို သုံးပြီး ကိုင်တွယ်ဖို့က ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး… ၎င်းအပြင် တာအိုမိတ်ဆွေ အနေနဲ့ အဲဒီသားရဲကို သတ်ပစ်ဖို့တောင် မလိုပါဘူး… ကျွန်တော်တို့ ရတနာတွေကို ယူနေတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အာရုံကို လွှဲထားပေးရုံပါပဲ… ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ရပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာလို့ ရပြီလေ…”

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟန်လိသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆို၏။

“စီနီယာတို့ ပြောပုံအရဆိုရင် အခြားနေရာတွေကို သွားမယ့်အစား ရှေးဟောင်းမီးတောက်ဖားပြုတ်ကြီးကို ကိုင်တွယ်တာက ပိုပြီး ဘေးကင်းမှာပေါ့…”

နယ်စားကြီးနန်းလုံက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

“ကံကောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ရတနာတွေဟာ ဒီအန္တရာယ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါလိမ့်မယ်…”

ဟန်လိက ပြုံးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလျက် ဆို၏။ “အဲဒီလို ဆိုရင်တောင်မှ စီနီယာတို့ အနေနဲ့ အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားကို အသုံးချပြီး အတူတူ လှုပ်ရှားလို့ ရတာပဲ… ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်တည်း လုပ်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းမှာပေါ့… အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ ရေခဲဓာတ်အတတ်တွေကို သုံးနိုင်တဲ့ တခြားကျင့်ကြံသူတွေ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး…”

နယ်စားကြီးနန်းလုံက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြော၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေဟန် က မြောက်ပိုင်းမဟာအနှစ်သာရအလင်းရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို မသိသေးလို့ပါ… မိုးမြေလက်စွပ် ရှိရင်တောင်မှ အဲဒီရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လူသုံးယောက်ကိုပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာပါ… စတုတ္ထမြောက် လူအတွက် အင်အား မရှိတော့ဘူး… အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့… တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ တာအိုမိတ်ဆွေ သိမှာပါ… အဲဒီလို ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် တခြားသူတွေကို ယုံကြည်ဖို့က ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်လောက် ခက်ခဲမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နယ်စားကြီးနန်းလုံ၏ အသက်ဓာတ်ကင်းမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်မျှပင် အံ့ဩခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလျက် ဆို၏။ “အစ်ကိုနန်းလုံ က ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အများကြီး ယုံကြည်နေတာပဲ… ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်…”

တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်စိမ်းပုလဲသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဟန်လိကို စိုက်ကြည့်ကာ မေး၏။ “တာအိုမိတ်ဆွေဟန်… ကျွန်တော်တို့ ဘက်ကတော့ ပြောစရာ ရှိတာတွေ အကုန် ပြောပြီးပါပြီ… မင်းရဲ့ အဖြေကို ပြောပြနိုင်မလား…”

ဟန်လိသည် ထိုမေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး မေး၏။

“စီနီယာတို့က နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါးကို မကြာခင် သွားဖို့ စီစဉ်နေကြတာလား…”

နယ်စားကြီးနန်းလုံက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “မဟုတ်ပါဘူး… ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်း အများစုက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်မှာ တစ်ကြိမ်တော့ အဲဒီအက်ကွဲကြောင်းတွေက တခြားအချိန်တွေထက် ပိုပြီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ နှစ်တစ်နှစ် ရှိတတ်တယ်… ကျွန်တော် မောက်လန်လွင်ပြင် ထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက အဲဒီအကြောင်းကို အသေအချာ စုံစမ်းထားတာပါ… အဲဒီ ငြိမ်သက်မယ့် ကာလဟာ နောက်ထပ် လေးနှစ်လောက်နေရင် ရောက်လာမှာပါ… အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အချို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားရဦးမယ်…”

ဟန်လိသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်။ “သွားဖို့ အချိန်က အများကြီး လိုသေးတာဆိုတော့ ကျွန်တော် သေသေချာချာ စဉ်းစားပါရစေဦး… နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ရဲ့ ငြိမ်သက်မယ့် ကာလ မရောက်ခင် တစ်နှစ်အလိုကျမှ ကျွန်တော် အဖြေပေးရင် ဘယ်လိုလဲ… တကယ်လို့ ကျွန်တော် ချောက်ကမ်းပါးထဲကို မလိုက်နိုင်ရင်တောင်မှ အဲဒီ မိုးမြေလက်စွပ်ကို စီနီယာတို့ဆီ ပေးအပ်လိုက်ပါ့မယ်…”

ထိုနှစ်ဦးမှာ ဟန်လိ၏ အဖြေကို သိပ်ပြီး မကျေနပ်ကြသော်လည်း ဟန်လိအနေဖြင့်လည်း ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော နေရာမျိုးသို့ မဆင်မခြင် လိုက်သွားရန် ဆန္ဒ မရှိချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ထိုနှစ်ဦးနှင့် ကွာခြားလှသည်။ နယ်စားကြီးနန်းလုံနှင့် တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်စိမ်းပုလဲတို့ဟာ သူ့ထက် အများကြီး အသက်ကြီးကြသလို သူတို့၏ အသက်တမ်း ကုန်ဆုံးဖို့လည်း နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်မှန်း သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိရှိလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်သဖြင့် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဟန်လိသည် ငယ်ရွယ်နေသေးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် တွေဝေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောကကြီးမှာ အပြောင်းအလဲတွေက အင်မတန် မြန်ဆန်လှပေသည်။ အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ပြီးမှ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟန်လိသည် မိုးမြေလက်စွပ်ကို ပေးအပ်မည်ဟု ကတိပေးထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ထိုနှစ်ဦးမှာလည်း ထပ်ပြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်ကြတော့ချေ။ နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စအချို့ကို ထပ်မံ စကားပြောပြီးနောက် ဟန်လိသည် ပါးနပ်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

သူ မထွက်ခွာမီမှာပင် တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်စိမ်းပုလဲက ဟန်လိ ထံသို့ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဟန်လိ အနေနဲ့ အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ဘယ်တပည့်ကိုမဆို ဤတံဆိပ်ပြား ပြလိုက်ပါက သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဟန်လိသည် ထိုပစ္စည်းကို တွေဝေခြင်းမရှိ လက်ခံလိုက်ပြီး ကျောက်ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆိုင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည့်အခါ ဆိုင်ရှင်၏ ရိုသေစွာ လိုက်လံနှုတ်ဆက်မှုအောက်တွင် လမ်းပေါ်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့တော့သည်။

ဟန်လိ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုနှစ်ဦးမှာ နေရာပြောင်းရွှေ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။ အထူးသဖြင့် နယ်စားကြီးနန်းလုံ၏ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာများကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြန်လည် ကျန်းမာလာစေရန်အတွက် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း နယ်စားကြီးနန်းလုံ အနေဖြင့် လေးနှစ်ဆိုသည့် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ကျန်းမာလာဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခက်ခဲလှပေမည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့်တစ်ခုလုံး လျော့ကျသွားဖို့ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိနေသည်။

ဟန်လိသည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ သူ၏ နေအိမ်ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဦးတည်ခဲ့တော့သည်။

နတ်ဆိုးကျဆုံးခန်း ချောက်ကမ်းပါး ကိစ္စမှာ အချိန်အတော်ကြာ လိုသေးသော်လည်း မောက်လန် မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ ကျူးကျော်မှုကမူ ယခုပင် ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ရှောင်လွှဲလို့ရသည့် ကိစ္စ မဟုတ်ချေ။ ဟန်လိသည် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားရင်း လူမြင်ကွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၇၂၈) အကူအညီ ပေးအပ်ခြင်း

ဟန်လိသည် သူ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ စီနီယာအစ်ကိုလုနှင့် မီးနဂါးငယ်တို့သည် ပထမထပ်ရှိ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မူပိုင်လင်းမှာမူ အိမ်ရှင်မကောင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဘေးဘက်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူမက ဟန်လိ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဆို၏။

“သခင်… စီနီယာလုနှင့် စီနီယာလန်တို့ သခင့်ကို စောင့်နေကြတာ အတော်လေး ကြာပါပြီ… တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားရှင်…”

ဟန်လိသည် မူပိုင်လင်းကို ရှားရှားပါးပါး ပြုံးပြလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ဆို၏။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး… မင်း အရင်အပေါ်တက်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ… ငါ ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကို နှစ်ယောက်နဲ့ သေသေချာချာ စကားပြောဦးမယ်…”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်…”

မူပိုင်လင်းသည် ကျော့ရှင်းစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ဘာစကားမျှ ထပ်မဆိုဘဲ လှေကားအတိုင်း တက်သွားတော့သည်။ ဟန်လိသည် သူမ၏ နောက်ကျောကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးနပ်လှသော တုံ့ပြန်မှုအပေါ် ကျေနပ်မိသော်လည်း နန်ကုန်းဝမ်၏ကိစ္စကို သတိရသွားသည့်အခါတွင်မူ မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လုလောသည် ဟန်လိ ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စနောက်လိုက်၏။

“ဘာလဲ… ဂျူနီယာညီလေးဟန် တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ သားသမီး ရတနာကို လိုချင်လာပြီလား…”

ဟန်လိသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြော၏။

“ဟဲဟဲ… စီနီယာအစ်ကိုလု ကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ… စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ရောက်နေကြမှတော့ ဒီနေ့ အစောပိုင်းက ကျင်းပခဲ့တဲ့ မဟာမိတ်စာချုပ်အစည်းအဝေး အကြောင်း ဖြစ်ရမယ်…”

လုလောက ဖြည်းညင်းစွာ ပြော၏။

“ဂျူနီယာညီလေး ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်… မောက်လန် ကျူးကျော်မှု ကိစ္စပါပဲ… ငါတို့ မဟာမိတ်ထဲက တခြားဂိုဏ်းတွေဆီကို သတင်းပို့ထားသလို မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ငါတို့ မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင်တွေဆီလည်း သတင်းတွေ ပျံ့နှံ့သွားပါပြီ… တာအိုမိတ်ဆွေ အများစုကတော့ ပုန်းနေရုံနဲ့ ကိစ္စတွေ မပြေလည်နိုင်ဘူးဆိုတာကို လက်ခံကြပြီး စစ်ကူတွေ လွှတ်ဖို့ သဘောတူကြတယ်… သူတို့ဟာ ကိုးပြည်ထောင်စုကို ကူညီပြီး မောက်လန် ကင်းထောက်တပ်တွေကို ခုခံဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်…

သေချာတာပေါ့… ဒီ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဟာ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို တောင်းဆိုကြလိမ့်မယ်… ကိုးပြည်ထောင်စုကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောက်လန်တွေဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုးပြည်ထောင်စုကတော့ ကျူးကျော်မှုရဲ့ ဒဏ်ကို အဆိုးရွားဆုံး ခံနေရတာကိုး…”

ဟန်လိသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေး၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဆွေးနွေးစရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ… ကျွန်တော် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်တာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ရန်သူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါသေးတယ်…”

မီးနဂါးငယ်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆို၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေ မသိသေးတာက… လမ်းမှန်တာအိုနှင့် မိစ္ဆာတာအို ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်စု ငါတို့ဆီကို လာရောက်ပြီး ကိစ္စအချို့ ပြောသွားကြတယ်… သူတို့ ပြောခဲ့တာတွေကို မင်းကို ပြောပြတာဟာ အကျိုးအကြောင်းသင့်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်…”

ဟန်လိသည် မျက်တောင် အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလျက် မေး၏။

“သူတို့ ဘာပြောခဲ့ကြလို့လဲ… ကိုးပြည်ထောင်စုက ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး တခြား အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့ကို အင်အားချည့်နဲ့အောင် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့တော့ လာမပြောနဲ့နော်…”

လုလောက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆို၏။

“ဂျူနီယာညီလေးဟန် က တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ… တစ်ချက်တည်းနဲ့ မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ကိုးပြည်ထောင်စုအနေနဲ့ အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့လုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ကတော့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်… ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူတို့ဟာ တစ်ဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို အင်အားချည့်နဲ့အောင် လုပ်မှာပဲ… ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်တာအိုမဟာမိတ်အနေနဲ့ မြင်ချင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး—

မောက်လန် မန္တာန်စစ်သည်တွေ ဆုတ်ခွာသွားတဲ့အခါ ကျင့်ကြံခြင်းလောကက မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်… ငါတို့ မဟာမိတ်အနေနဲ့ အင်အားစုတွေရဲ့ မျှခြေ ပျက်စီးသွားမှာကို ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး…”

ဟန်လိသည် ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေး၏။

“အိုး… စီနီယာ ဆိုလိုတာက…”

မီးနဂါးငယ်က ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

“ဒါက အင်မတန် ရိုးရှင်းပါတယ်… အခုလောလောဆယ်မှာ အင်အားကြီး သုံးဖွဲ့က ကိုးပြည်ထောင်စုရဲ့ စကားကို နားထောင်နေကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့ထဲက တစ်ဖွဲ့ဖွဲ့ကို အင်အားချည့်နဲ့အောင် လုပ်မှာကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး… ငါတို့ ဒါကို လမ်းမှန်တာအိုနှင့် မိစ္ဆာတာအို အဖွဲ့တွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပြီ… နောက်ဆုံးမှာတော့ မနက်ဖြန် တရားဝင်ခန်းမဆောင်မှာ စည်းကမ်းချက်အချို့ကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်…

အနည်းဆုံးတော့ ကိုးပြည်ထောင်စုဟာ ငါတို့ရဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို တိတ်တဆိတ် အင်အားချည့်နဲ့အောင် လုပ်မယ့်အစား သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြီးအကဲတွေကို ငါတို့နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မယ်… ဒီအဆိုပြုချက်ကို ထောက်ခံဖို့အတွက် တခြားကျင့်ကြံသူတွေနဲ့အတူ ဂျူနီယာညီလေးဟန် ကိုလည်း လိုအပ်ပါတယ်…”

ဟန်လိသည် များစွာ စဉ်းစားမနေဘဲ ဆို၏။

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး… ကျွန်တော်လည်း မန္တာန်စစ်သည်တွေကို တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ကြံစည်နေမှာကို မလိုလားဘူး…”

လုလောက သက်ပြင်းချလျက် ဆို၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့… ဂျူနီယာညီလေးဟန် အပြင် တခြား တတာအိုမိတ်ဆွေတွေကိုလည်း ငါတို့ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်… ဉာဏ်အလင်းသစ်ရွက်ဂိုဏ်းနှင့် စိတ်အလျင်ဂိုဏ်းတို့က ဒီလို လုပ်လို့ မရအောင် ငါတို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်… ဒီစစ်ပွဲက မြန်မြန် ပြီးဆုံးသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်… မဟုတ်ရင်တော့ ကောင်းကင်တောင်ပိုင်းအတွက် ဆုံးရှုံးမှုတွေက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် များပြားလိမ့်မယ်…”

မီးနဂါးငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေသံမာမာဖြင့် ဆို၏။

“ဟဲဟဲ… ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် သတိထားသရွေ့တော့ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ အသက်ရှင်အောင် နေနိုင်ပါတယ်… အရင်က မောက်လန် ကျူးကျော်မှုတုန်းက ငါ မန္တာန်စစ်သည် အတော်များများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်… ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း ငါ အတော်များများကို သတ်ပစ်ဦးမှာပဲ…”

ဟန်လိသည် မီးနဂါးငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤကျင့်ကြံသူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့်၌ ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာလည်း အခြားသူများထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပုံ ပေါ်သည်။

၎င်းနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် မနက်ဖြန် ဆွေးနွေးပွဲအတွက် အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သားရဲကြီးများ၊ ထူးဆန်းသော မန္တာန်စစ်သည်များအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ ထပ်မံ ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

ဟန်လိသည် ထိုနှစ်ဦးကို နေအိမ်ဝင်ပေါက်အထိ လိုက်လံနှုတ်ဆက်သည့်အခါ လုလောသည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မေး၏။

“ဂျူနီယာညီလေး… ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အသိဟောင်းနဲ့ တွေ့ဆုံမှုမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့သေးလား…” ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုလောသည် ဟန်လိ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဟန်လိသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြား၏။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… ကျွန်တော်တို့ အတိတ်က အကြောင်းတွေကိုပဲ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာပါ…”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့… ငါ စိတ်အေးသွားပါပြီ…”

လုလောသည် သူ၏ စိုးရိမ်မှုများ ပြေပျောက်သွားသဖြင့် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ဟန်လိနှင့်အတူ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံ ပြောဆိုပြီးမှ မီးနဂါးငယ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဟန်လိသည် သူ၏ နေအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ထိုနှစ်ဦးမှာ အနီးနားရှိ အခြား အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အခြားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်ရပေမည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကောင်းကင်တာအိုမဟာမိတ် အတွင်း၌ တာဝန်တစ်ခုစီ ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် လမ်းမှန်တာအိုနှင့် မိစ္ဆာတာအို ကိုယ်စားလှယ်များက ၎င်းတို့ကို လာရှာနေကြမည် မဟုတ်ချေ။

ဟန်လိသည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့တော့သည်။

...

ဒုတိယမြောက်နေ့ ဆွေးနွေးပွဲတွင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်မှာ နှစ်ဆနီးပါး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း သုံးဖွဲ့မှ အကြီးအကဲများအပြင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အချို့လည်း ပါဝင်လာကြသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲမှာ အစည်းအဝေး၏ အိမ်ရှင်များ ဖြစ်ကြသည့် စိတ်အလျင်ဂိုဏ်းက ကျီသခင်မနှင့် ဉာဏ်အလင်းသစ်ရွက်ဂိုဏ်းက ဝူဖုန်းတို့ကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အစက ဘာပဲ ကြံစည်ထားခဲ့သည်ဖြစ်စေ အခုချိန်မှာတော့ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ တောင်းဆိုချက်များကို မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ကြရတော့သည်။ အရေးကြီးဆုံး တောင်းဆိုချက်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော တာဝန်များကို စေလွှတ်သည့်အခါ အင်အားစု လေးခုလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများကို မျှတစွာ ခွဲဝေ စေလွှတ်ရမည် ဆိုသည့် အချက်ပင်။ ဤသို့ဖြင့် အခြား အင်အားစုများက တစ်ဖက်ကို အင်အားချည့်နဲ့အောင် လုပ်မည့် အကြံအစည်များကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဟန်လိ အံ့အားသင့်သွားရသည့် တစ်ချက်တော့ ရှိ၏။ ဤသည်မှာ လုလောနှင့်မီးနဂါးကလေးငယ်တို့၏ အကြောင်းကြားချက်ကြောင့် ကောင်းကင်တာအိုမဟာမိတ်မှ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူအုပ်စုသည် မိုးမျှော်ကောင်းကင်မြို့တော်ကို အကူအညီပေးရန် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်အကြီးအကဲများနှင့် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများကို စေလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ခြင်းပင်။

သေချာတာတစ်ခုကတော့ ထိုစစ်ကူများမှာ အဝေးတွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် လုလောနှင့် ဤနေရာရှိ လက်ရှိ ရှိနေကြသော အခြားကျင့်ကြံသူများသည် စစ်ကူများ ရောက်မလာခင်အထိ မောက်လန် ကျူးကျော်မှုကို ဟန့်တားထားကြရဦးမည် ဖြစ်သည်။

တရားမျှတမှု ရှိစေရန်အတွက် တိုက်ပွဲတွင် သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ကြီးကြီးမားမား လုပ်ဆောင်ချက်များ လုပ်နိုင်သူများကို စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်းများသို့ ပြန်ခွင့်ပြုမည် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်း တိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

၎င်းအပြင် မီးနဂါးငယ်၊ လုလော သို့မဟုတ် အခြားသူများဖြစ်စေ ခန်းမအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ရှေ့တန်းကို ကူညီရန်အတွက် တာဝန်အသီးသီး ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။

ဟန်လိနှင့် အခြားသော စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ယွီပြည်နယ် နယ်စပ်ရှိ မဟာဗျူဟာမြောက် နေရာတစ်ခုကို ကူညီရန်အတွက် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရှစ်ဦး ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းနေရာမှာ မောက်လန် ကျူးကျော်မှု၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသော နယ်စပ်တလျှောက်ရှိ အရေးကြီးသော နေရာ ဆယ်ခုကျော်ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာများကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ပါက မောက်လန်တွေသည် နောက်ပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများအတွက် စိုးရိမ်ရသဖြင့် မည်သည့်နယ်မြေကိုမျှ အတည်တကျ သိမ်းပိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကိုးပြည်ထောင်စုအနေနဲ့ကမူ သူတို့၏ လက်ရှိအင်အားမှာ မောက်လန်တွေနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး အပြီးသတ်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနိုင်လောက်အောင် မရှိသေးချေ။ သူတို့သည် သာလွန်သော အခြေအနေများနှင့် သေသေချာချာ ချမှတ်ထားသော မန္တာန်အစီအရင်ကြီးများကိုသာ အားကိုးပြီး မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ ပင်မစစ်တပ်ကို တဖြည်းဖြည်း အချိန်ဆွဲ ဟန့်တားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အဆင့်မြင့် မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ အရှိန်အဟုန်အရ သူတို့သည် တစ်လအတွင်းမှာတင် မိုးမျှော်ကောင်းကင်မြို့တော်သို့ ရောက်လာကြပေလိမ့်မည်။

မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ ပင်မစစ်တပ်မှာ ဟန်လိ ကာကွယ်နေသော မဟာဗျူဟာမြောက် နေရာသို့ ရောက်မလာသေးချေ။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်နေသော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ကိုးပြည်ထောင်စုက စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ အတိတ်က ကျူးကျော်မှုများတွင်မူ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် အတားအဆီးများနှင့် မန္တာန်အစီအရင်များ၏ အကူအညီဖြင့် မန္တာန်စစ်သည် အမြောက်အမြားကို ခုခံရန် လုံလောက်ခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော်လည်း အခုချိန်မှာတော့ မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ဟန့်တားရန်အတွက် လုံးဝ မလုံလောက်တော့ချေ။

အခြားသော စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်မူ လမ်းမှန်တာအို၏ မဟာနန်းဆောင်မှ အဘိုးအိုမာ ပါဝင်သည်။ ထိုသူသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ပုံစံရှိသည့် ပိန်လှီလှသော အဘိုးအိုတစ်ဦးပင်။ ၎င်းအပြင် အခြားတစ်ဦးမှာမူ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဆွေးနွေးပွဲခန်းမတွင် သူတွေ့ခဲ့ရသည့် ကုရွှမ်းဖူ ဆိုသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခါးတွင် ဝိညာဉ်သားရဲအိတ် တစ်လုံးသာ ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ဟန်လိသည် ထိုအိတ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ချီဓာတ်များကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်မဟုတ်တာ သိသာလှ၏။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဟန်လိနှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တူညီကြပြီး စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့်၌ ရှိကြသည်။

မန္တာန်စစ်သည်တွေ၏ ပင်မစစ်တပ်မှာ ဤနေရာကို မကြာခင် တိုက်ခိုက်လာနိုင်ခြေ ရှိသဖြင့် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ သူတို့၏ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး မန္တာန်အစီအရင် ရှိရာသို့ အရင်ဆုံး အရောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ဂျူနီယာများကိုမူ နောက်မှ လိုက်လာစေခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် အဘိုးအိုမာမှာ အင်မတန် ဖော်ရွေလှပြီး သူတို့သည် မန္တာန်စစ်သည်များကို တိုက်ခိုက်ရန် သွားနေခြင်းထက် လည်ပတ်ရန် သွားနေသည့်အလား ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကိစ္စရပ်များကိုသာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာတာအိုဘက်မှ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်းက ကုရွှမ်းဖူကမူ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ သုန်မှုန်သော မျက်နှာထား ရှိနေခဲ့သည်။ သူ ဘာတွေးနေသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ဟန်လိကမူ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး အဘိုးအိုမာနှင့်အတူ စကားပြောဆိုနေသဖြင့် ထိုနှစ်ဦးအပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အထင်အမြင်တစ်ခု ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဟန်လိသည် အခုမှ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိလာသူ တစ်ဦးဖြစ်မှန်း သိကြသဖြင့် ဟန်လိ၏ စွမ်းအားကိုမူ အလေးအနက် သိပ်မထားကြချေ။