ဓားစာခံ ဖြစ်သွားရခြင်း

သူတို့ကို ဝိုင်းထားသည့် ဤဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသူများကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဟန်မကျသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တာအိုနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူတွေက... ဓားပြတွေလား

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ မရောက်မီက ဤအခေါ်အဝေါ် နှစ်ခုကို တစ်တွဲတည်း ယှဉ်တွဲစဉ်းစားဖို့ သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

တိမ်တိုက် ထျန်းဖူကမ္ဘာတွင်ဆိုလျှင် အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်မျှပင်လျှင် မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာခဲ့ကြသဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်၊ အင်မော်တယ်အရှင်နှင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်များ ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

အင်မော်တယ်အရှင် သို့မဟုတ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ယောက်ယောက်က "အစ်မတို့ အိမ်က ကုတင်က ကြီးလည်းကြီးတယ်၊ အိလည်း အိတယ်" ဟု ထွက်ပြောသည်မျိုး သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အကယ်၍သာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက တစ်လောကလုံး၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မျက်နှာပြစရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခု ရှေ့မှ အစွမ်းထက်သော တာအိုနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများမှာမူ ဓားပြနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေပြီး "ကျွမ်းကျင်သူ အရှိန်အဝါ" ဆိုသည်မှာ အစအနပင် မရှိပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြောင့်များလား

ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးတွင် ကျိတာအို၊ ချန်ရှန်းတာအို အဆင့်များမှာ ထူးထူးခြားခြား အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုများ မဟုတ်ကြ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ရိုင်းစိုင်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထန်ထျန်းင တိုက်ရိုက် ရန်မဖြစ်လိုသေးပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများက ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူ ပထမဆုံး တွေ့ရသည့် လူသားမျိုးနွယ်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"အားလုံးပဲ..."

သူက စကားစတိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် မေးပါရစေ"

"ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ တကယ်ပဲ လမ်းမှားလာလို့ပါ"

ခုနက ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောခဲ့သော ဝတ်စုံဖြူ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရမ္မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မောင်ချောလေးက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်တာပဲ၊ အစ်မ ကြိုက်တဲ့ အမျိုးအစားလေးပဲ"

"အစ်မကို 'အစ်မ' လို့ တစ်ခွန်းလောက် ခေါ်ကြည့်လေ၊ ဒါဆိုရင် ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်~"

သူမက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့အထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော ချန်ရှန်းတာအို အဆင့်ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လက်မြှောက်ကာ အမျိုးသမီးကို ခေတ္တ တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့က ဒီဒေသခံတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တို့ အပြင်ထွက် ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ အစီအရင်တစ်ခုထဲ မှားဝင်သွားမိတာပါ"

"အဲဒါနဲ့ပဲ ဒီလိုမျိုး မရင်းနှီးတဲ့ နေရာကို ရောက်လာတာ"

"အားလုံးပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ဖြစ်သလို လုပ်ကြံ ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အလွန် တည်ငြိမ်မှု မရှိလှသဖြင့် ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူကလည်း တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကို လိုက်ပြီး စုံစမ်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒီနေရာကို 'ကျွယ်လင်' လို့ ခေါ်တယ်၊ ဝမ်ချွမ်းမြို ရဲ့ မြောက်ဘက် နယ်စပ်ဒေသပဲ"

"မင်းတို့ကကော ဘယ်က လာတာလဲ"

ထန်ထျန်း၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုကြောင့် ဤချန်ရှန်းတာအို ကျွမ်းကျင်သူမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားပုံရသည်။

ထို့ပြင် သူတို့က ထန်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို သေချာ မမြင်ရသဖြင့် တိုက်ရိုက် လက်မပါသေးဘဲ ထန်ထျန်း၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မေးခွန်းကို ထန်ထျန်းက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က မန်ရွာ ကပါ"

"ပြင်ပလောကနဲ့ အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိတဲ့ နေရာသေးလေး တစ်ခုပေါ့"

"အဲဒါကြောင့်... ဝမ်ချွမ်းမြို့ ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုလည်း ကျွန်တော် မကြားဖူးပါဘူး"

"အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာလို့ရအောင် အသေးစိတ်လေး ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မန်ရွာ ဆိုသည့် နာမည်ကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လိုက်ရှာနေပုံရသည်။

သို့သော် သိသာထင်ရှားစွာပင် သူ ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် သူက စကားဆိုလာသည်။ "မင်းတို့က ဝမ်ချွမ်းမြို့ကိုတောင် မကြားဖူးဘူးဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက် အပို့ခံလိုက်ရတာ တော်တော်လေး ဝေးမှာပဲ"

"ဝမ်ချွမ်းမြို့ ဆိုတာ ထိုက်ယိ နယ်မြေ ရဲ့ အဓိက မြို့ကြီး ၁၃ မြို့ထဲက တစ်မြို့ပဲ၊ နယ်နိမိတ်က မိုင်ပေါင်း ဘီလီယံ ချီပြီး ကျယ်ဝန်းတယ်"

"အကယ်၍ မင်းတို့က ဝမ်ချွမ်းမြို့က မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ပြန်ဖို့က အတော်လေး ခက်လိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

ဤ 'ထိုက်ယိ နယ်မြေ' ဆိုသည်မှာ ဘာကြီးလဲ။

ကြားရသည်မှာ အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရသည်။

အဓိက မြို့ကြီး ၁၃ မြို့ကို အုပ်ချုပ်ထားပြီး မြို့တစ်မြို့စီ၏ နယ်နိမိတ်မှာ ထျန်းဖူကမ္ဘာ တစ်ခုစာလောက် ကျယ်ဝန်းနေသည်။

ဒါဆိုရင် အဲဒါက ဝူရှန့် ကျိကျွင်း အရှင် ရှိတဲ့ အင်အားစု များလား

ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သူ ကောင်းကင်ထိပ်ဆုံးသို့ ဝင်လာသည့် နေရာမှာ ဝူရှန့် ကျိကျွင်း အရှင်၏ အုပ်ချုပ်မှု နယ်မြေအတွင်းမှာပဲ ရှိနေဖို့ များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပြောပြပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ် ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"

"လမ်းခရီးက ဝေးတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန် ပြန်မှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ"

သူက ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလူများက သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ထန်ထျန်းတို့အဖွဲ့ကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဝမ်ချွမ်းမြို့ နယ်နိမိတ် တစ်ခုလုံးကို ရှင်လျက်နဲ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ့်အစား ဒီမှာပဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်"

"မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေက မဆိုးဘူးလို့ မြင်တယ်၊ အကယ်၍ မင်းတို့က လိမ္မာမယ်ဆိုရင် ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"

စကားအဆုံးတွင် သူ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ပြုံး လိုက်သည်။ "မောင်ချောလေး စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မကိုသာ ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးမယ်ဆိုရင် အစ်မက မောင်လေးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့~"

ဤလူများ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေသည်။

သူက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံနှင့် သူတို့ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် သူတို့က သူ ပထမဆုံး တွေ့ရသည့် လူများ ဖြစ်နေသဖြင့် ရောက်ရောက်ချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုလိုသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤလူများ၏ ပိတ်ဆို့မှု ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ထန်ထျန်းက ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော လူတစ်စုက ဝေးလံသော နေရာမှ ဤနေရာသို့ ဦးတည်ကာ အမြန်နှုန်း ဖြင့် လာနေကြခြင်းပင်။

သူတို့က ယူနီဖောင်း ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ အစိုးရ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုမှ ဖြစ်ပုံရသည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ဤနေရာမှာပဲ ခေတ္တ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယင်ကောင်လို လမ်းမှား လျှောက်နေမည့်အစား အာဏာရှိသော အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့လိုက်ခြင်းက ပိုပြီး အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး "သဘောပေါက်သွားပြီလား"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်မီဦးမှာပဲ"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... မင်း ငါတို့ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက် ချင်နေတာလား"

"မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခု ပါရုံနဲ့ ငါတို့ကို လာခြောက်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့"

"နှစ်ပေါင်း ရာချီအတွင်း မင်းလိုလူမျိုးတွေကို ငါ အများကြီး တွေ့ဖူးပြီးသား"

ထန်ထျန်းက ပြန်မဖြေတော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ အချိန်ကိုသာ ရေတွက်နေလိုက်သည်။

"သုံး... နှစ်... တစ်"

"ကဲ... မမီတော့ဘူး"

စကားအဆုံးတွင် ဝေးလံသော ဆီမှ ကျယ်လောင်သော ရယ်သံတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား..."

"ဓားပြအုပ်စုလေးတွေ... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးဦးမလဲ"

ရယ်သံနှင့်အတူ အစွမ်းထက်သော အော်ရာ ၁၀ ခုကျော်မှာ သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်ရှိသော အဖွဲ့သားများ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ရယ်သံထွက်ပေါ်လာရာ ဘက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြတော့သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ အချိန်မမီတော့ပေ။

ထိုသူများ ရောက်မလာခင်ကတည်းက ဤနေရာကို ဝိုင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် တစ်ဖက်လူ၏ အစွမ်းမှာလည်း များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် သူတို့အတွက် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

ချန်ရှန်းတာအို အဆင့်ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာလည်း ဤအခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူက မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ မျက်နှာမှာ အလွန် ပျက်ယွင်းနေသည်။

တစ်ဖက်လူက ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အကြည့်များက ရက်စက်သွားပြီး ထန်ထျန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သွေးရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဓားရှည်ကို ထန်ထျန်းတို့အဖွဲ့၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် တင်ထားလိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သော ဖိအားများကို ထိန်းထားကာ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ထားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြာရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခုနက ထွက်ပြေးသွားသော ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်သူများမှာလည်း ချွင်းချက်မရှိ ပြန်လည် အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။

ဤလူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ထိုက်ယိတာအို အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဓားရှည်ကို ကိုင်ကာ အံ့ ကြိတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရှေ့ကို တိုးမလာနဲ့"

"မင်းတို့ လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် ငါ သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်"

သွေးရောင် ဓားရှည်မှာ ထန်ထျန်းတို့၏ ဦးခေါင်းနှင့် လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာတော့သည်။

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူတို့... အခုတော့ ဓားစာခံ ဖြစ်သွားရပြီပဲ။