ဝမ်ချုန်း

သံချပ်ကာဝတ် လူငယ်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ခုနကအထိ ရမ်းကားနေကြသော ဝတ်စုံဖြူသမားများမှာ ဆီးနှင်းရိုက်ခံရသည့် ခရမ်းသီးများနှယ် တစ်ယောက်မှ မဟောက်နိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး အချို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သိသိသာသာပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံး၏ ခွန်အား မှာ ကွာခြားချက် ကြီးမားလွန်းလှသည်၊ အကယ်၍ ထိပ်တိုက်တွေ့ပါက ထိုသံချပ်ကာဝတ် လူငယ်တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့အားလုံးကို နှိမ်နင်း နိုင်သည်။

ထို့ပြင် သူနှင့်အတူ ပါလာသူ ၂၀ နီးပါးမှာလည်း ကျိတာအိုနှင့် ချန်ရှန်းတာအို အဆင့်ရှိသည့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤမျှ ကွာခြားလှသော အင်အားကြောင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အသက်ရှင်ခွင့် ရလိုရငြား ထန်ထျန်းကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းကလည်း ဤအခြေအနေမျိုး၌ သံချပ်ကာဝတ် လူငယ်က မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်ကို သိလိုနေသည်။

ဓားစာခံ၏ ဘေးကင်းရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်မည်လား၊ သို့မဟုတ် အပြစ်မဲ့သူများ၏ လုံခြုံရေးကို ငဲ့ညှာပြီး အလျော့ပေးမည်လား။

ရွေးချယ်မှု နှစ်မျိုးစလုံးက ဤအာဏာရှိ အင်အားစု၏ မတူညီသော စီမံခန့်ခွဲပုံများကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လူငယ်အချို့ကို ဓားစာခံလုပ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သံချပ်ကာဝတ် လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လူအိုကြီး ကျောင်း... ခင်ဗျား ဒါကတော့ အရမ်း အောက်တန်းကျလွန်းတယ် မဟုတ်လား"

"ခင်ဗျားတို့ ဝူဖေး တွေက ချမ်းသာသူကိုသတ်ပြီး ဆင်းရဲသူကို ကယ်တယ်၊ ပြည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်တယ်လို့ အမြဲ ကြွေးကြော်နေတာ မဟုတ်လား"

"အခုတော့ ဒီလိုမျိုး ပြည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပြနေတာလား"

လူငယ်က လက်ပိုက်လျက် လူအိုကြီး ကျောင်းကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေပြီး ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှုမျိုး မရှိလှပေ။

သို့သော် ထန်ထျန်းက သတိထားမိသည်မှာ မသိမသာသော တာအိုလှိုင်း တစ်ခုကို ထိုလူငယ်က တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကာ သူတို့ရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဦးတည်လာနေခြင်းပင်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။

"စကားမများနဲ့"

လူငယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူအိုကြီး ကျောင်းက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။ "ပြည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်ဖို့ထက် ဝမ်ချွမ်းမြို့ရဲ့ ကောင်းကင် အကျဉ်းထောင် ထဲမှာ သေရမှာကို ငါ ပိုကြောက်တယ်"

"ဝမ်ချုန်း... မင်း ငါတို့ကို ဝမ်ချွမ်းမြို့ကနေ ဒီအထိ လိုက်သတ်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ မင်းက မြို့စောင့်စစ်သည် တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဒီလောက်အထိ အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

"မြို့သခင် ကတောင် မင်းလောက် ဇွဲမကြီးဘူး"

သူက ဒေါသတကြီး အော်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောသံကို နားထောင်ရင်း ထန်ထျန်းသည် ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်လာသည်။

"ပြည်သူ့ဘက်က ရပ်တည်ခြင်း" ဆိုသည့် စကားလုံးကို သုံးနိုင်ခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် စည်းစနစ်နှင့် စည်းကမ်းများမှာ တော်တော်လေး ပြည့်စုံနေကြောင်း ပြသနေပြီး ကောင်းကင် အကျဉ်းထောင် တည်ရှိနေခြင်းကလည်း ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။

ဒါက ကောင်းသည်၊ ထန်ထျန်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော နေရာများကို သိပ်မနှစ်သက်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤဝမ်ချုန်း ဆိုသည့် လူငယ်မှာ အတော်လေး ဇွဲကြီးသူ ဖြစ်ပုံရသည်၊ သူက ဝူဖေးဓားပြအုပ်စုကို သုံးနှစ်တိတိ လိုက်လံနှိမ်နင်းနေသဖြင့် လူအိုကြီး ကျောင်းမှာ ရူးချင်စိတ်တောင် ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့သခင် ကမူ ဤဓားပြအုပ်စုအပေါ် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ပုံမရပေ။

၎င်းမှာ ထျန်းဖူကမ္ဘာနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့၏ အာဏာတည်ဆောက်ပုံမှာ ပို၍ လျော့ရဲနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ထန်ထျန်းက တိတ်တဆိတ် ဆန်းစစ်နေသည်။

ဝမ်ချုန်းနှင့် လူအိုကြီး ကျောင်းတို့၏ စကားပြောသံများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ဇွဲကြီးတယ် ဟုတ်လား"

ဝမ်ချုန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါက မင်းတို့ ဝူဖေးတွေကို မြင်တာနဲ့တင် အမြင်ကတ်နေလို့ပဲ"

"မကောင်းမှု အားလုံးကို လုပ်နေပြီးတော့ နေ့တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တရားမျှတပါတယ်လို့ ဟန်ဆောင်နေတာက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်"

"အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ကို အမြစ်မပြတ်မချင်း ငါ ဝမ်ချွမ်းမြို့ကို ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူအိုကြီး ကျောင်းမှာ အံ့ ကြိတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ"

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

"မင်းရဲ့လူတွေကို အခုချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ငါ သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်"

သူက အော်လိုက်ရာ ဓားရှည်မှာ ထန်ထျန်းတို့နှင့် ပို၍ပင် နီးကပ်သွားသည်။

သို့သော် ဝမ်ချုန်းကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"အော်... သတ်လိုက်လေ"

"မင်းက ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လူအချို့ကို သုံးပြီး ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

လူအိုကြီး ကျောင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး အော်ဟစ် လိုက်သည်။ "မင်းက မြို့စောင့်စစ်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီလို လုပ်ရဲတာလား"

"တကယ်လို့ ဝမ်ချွမ်းမြို့ကသာ သိသွားရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ဒီမှာတင် ဇာတ်သိမ်းသွားမှာပဲ"

ဝမ်ချုန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီလို တောကန္တာရထဲမှာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ"

"ငါ့လူတွေကလည်း ငါနဲ့အတူ သေဖော်သေဖက် ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ဘယ်သူကမှ သတင်းသွားပို့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ ခင်ဗျားကို အကြံပေးချင်တာကတော့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပြီး အဖမ်းခံလိုက်ပါ၊ ဒါမှ အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်ခွင့် ရဦးမယ်"

"မဟုတ်ရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ကို ဝမ်ချွမ်းမြို့ဆီ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမှာပါ"

ဝမ်ချုန်း၏ ပြတ်သားသော သဘောထားကြောင့် လူအိုကြီး ကျောင်းမှာ ခေတ္တမျှ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဤစကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ သတိမထားမိလိုက်သည်မှာ ဝမ်ချုန်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော တာအိုလှိုင်းက ထန်ထျန်းတို့အဖွဲ့အပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ကျရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအမှတ်အသားက ထန်ထျန်းတို့နှင့် ဝမ်ချုန်းကြားတွင် မမြင်ရသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

၎င်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာချင်း လဲလှယ်နိုင်သည်။

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသွားသည်၊ ဝမ်ချုန်း ပြောသမျှ စကားများမှာ လှည့်စားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူက ဤ "အပြစ်မဲ့သူများ" ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

လူကောင်းပဲ

ထန်ထျန်းကလည်း သူ့အပေါ်သို့ အမှတ်အသားတစ်ခု တိတ်တဆိတ် တင်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချုန်း၏ ပြတ်သားမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူအိုကြီး ကျောင်းက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ ရက်စက်သော အသွင်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဒီမှာလည်း သေရမှာပဲ၊ ပြန်သွားလည်း သေရမှာပဲ"

"မသေခင် အဖော်ရအောင် ဆွဲခေါ်သွားရရင်ပဲ တန်ပါပြီ"

"ဝမ်ချုန်း... မင်းရဲ့ ဒီညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို သစ္စာမဖောက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းနေလိုက်တော့"

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် သူက ဝမ်ချုန်းတို့အဖွဲ့ကြား သွေးခွဲစကား ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သွေးရောင် ဓားရှည်ကို တုန်ခါစေကာ ထန်ထျန်းတို့ဆီသို့ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဓားရှည်က ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တိုးသွားပြီး သံပြားကို ခုတ်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

လူအိုကြီး ကျောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့သည်။

မူလက ထန်ထျန်းတို့ ရှိနေသည့် နေရာတွင် မည်သူမျှ ရှိမနေတော့ဘဲ ဝမ်ချုန်းကသာ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချုန်းက သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ သံချပ်ကာဖြင့် ဤဓားချက်ကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်သည်။

"ငတုံး"

ဝမ်ချုန်းက တဟားဟား ရယ်ကာ လူအိုကြီး ကျောင်း၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။

သူ၏ ခွန်အား မှာ လူအိုကြီး ကျောင်းထက် သာလွန်သည့်အပြင် အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်နေသဖြင့် လူအိုကြီး ကျောင်းမှာ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက် အထိခံလိုက်ရသည်။

သွေးများနှင့်အတူ သွားအချို့မှာ ကောင်းကင်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လူအိုကြီး ကျောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုနှယ် လွင့်ထွက်သွားကာ ကျန်ရှိသော သံချပ်ကာဝတ် ချန်ရှန်းတာအို ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"အကြံ သမားကြီး... နောက်ဆုံးအထိ သွေးခွဲချင်နေသေးတယ်ပေါ့"

"သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်ကြစို့"

ဒါတွေကို လုပ်ပြီးနောက် ဝမ်ချုန်းက လက်ကို ပုတ်ကာ ထန်ထျန်းရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ခုနက မလန့်သွားဘူး မဟုတ်လား"

"ငါက ဝမ်ချွမ်းမြို့ရဲ့ မြို့စောင့်စစ်သည်ပဲ၊ မင်းတို့ကို ပစ်ထားဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ခုနက အခြေအနေက ထူးခြားနေလို့သာ အဲဒီလို တမင် ပြောလိုက်ရတာပါ"

"မင်းတို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး မဟုတ်လား"

ထန်ထျန်းက လက်သီးဆုပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... မဟုတ်တာ"

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ တကယ်လို့ မင်းတို့ အချိန်မီ ရောက်မလာဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ဓားပြတွေလက်ထဲ ကျရောက်သွားမှာ သေချာပါတယ်"

ဝမ်ချုန်းက မျက်မှောင်တစ်ချက် ပင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့က တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေတာကို ငါ မြင်သားပဲ၊ ငါသာ လက်မပါခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့မှာ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိမှာ သေချာပါတယ်"

"ဒါနဲ့... မင်းတို့က ဘယ်ကလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလို နေရာစုတ်ကို ရောက်နေရတာလဲ"

ထန်ထျန်းက မစဉ်းစားတော့ဘဲ ခုနက အကြောင်းပြချက်ကိုသာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မန်ရွာလား"

ဝမ်ချုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ မကြားဖူးဘူး"

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ အနီးဆုံး မြို့ကို အရင်လိုက်ခဲ့၊ အဲဒီကျမှပဲ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှာလို့ရမလား ကြည့်ကြတာပေါ့"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ "

"ဒါနဲ့... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ရေး ခရီးစဉ်မှာ ရှာတွေ့ထားတဲ့ အင်မော်တယ် ပစ္စည်းတချို့ပါ"

"မငြင်း ဘဲ လက်ခံပေးစေချင်ပါတယ်"

ပြောရင်းနှင့် သူက မည်းနက်နေသော ကျောက်တုံးအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဤကျောက်တုံးများမှာ လမ်းခရီးတွင် မြေပြင်အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ သူ ရှာတွေ့ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် ထူးခြားသော အင်မော်တယ် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သဖြင့် သူက သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချုန်းက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရင်းနှီးမှုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချုန်းက ပထမတော့ ငြင်းပယ်ရန် လက်ခါပြလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုကျောက်တုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက... ညီလေး"

" ပြောရရင်တော့ ငါတို့က အခကြေးငွေ လက်ခံလို့ မရဘူးကွ..."

"အင်း... တကယ်ပဲ မရဘူး..."