အခန်း (၅၇၄-၅၇၆)

အခန်း (၅၇၄) ဧရာမတောင် သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ။ ဝူကျိအင်ပါယာ၏ စာပေရနံ့တောင်။ (၂)

စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် လီမိသားစုထံ သွားရောက်၍ သူတို့ထံတွင် ရှိသော ပန်းချီကားများကို ငှားရမ်းကြည့်ရှုနိုင်မလား စုံစမ်းရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဝူချင်းရှီကို ပိုမို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ထန်ယို့နှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ဝူကျိအင်ပါယာထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လျန်ထျန်း၏လူထံမှ ရရှိထားသော ဝူကျိအင်ပါယာ မြေပုံကို ထုတ်ကြည့်ကာ လီမိသားစု နေထိုင်ရာ စာပေရနံ့တောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်တို့၏ နိုင်ငံကြီး ဆယ်နိုင်ငံထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဝူကျိအင်ပါယာသည် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာနှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိပြီး အလယ်ပိုင်း နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ၎င်း၏ နိုင်ငံအင်အားမှာလည်း အားနည်းခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ခရီးကို အမြန်နှင်နေရသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဒေသန္တရ ဓလေ့ထုံးစံများကို လေ့လာခံစားရန် စိတ်မပါခဲ့ပေ။

ခေတ္တအနားယူချိန်များမှအပ စူးချန်ခုန်းသည် နေ့ညမပြတ် ခရီးနှင်ခဲ့ရာ ရက်အတော်ကြာပြီးနောက် စာပေရနံ့တောင်နှင့် မိုင်ရာဂဏန်းခန့်သာ ဝေးတော့သော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုမြို့တွင် ခဏနားပြီး စာပေရနံ့တောင် လီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို စုံစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

စာပေရနံ့တောင်နှင့် မိုင်ရာဂဏန်းခန့် ဝေးသော တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော စူးချန်ခုန်းသည် ယခုအခါ သူ၏ ရုပ်ဖျက်မှုကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားသဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးအသွင် ပေါက်နေပြီး သာမန် လောကီနယ်ပယ်မှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ" အခန်းထဲသို့ အစားအစာ လာပို့သော စားပွဲထိုးလေးကို စူးချန်ခုန်းက တားလိုက်ပြီး ငွေစ တစ်တုံးကို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မေးပါ ခင်ဗျ။ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန် ပြောပြပါ့မယ်။"

စားပွဲထိုးလေးက ငွေစကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်သွားပြီး ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီအနီးအနားမှာ စာပေရနံ့တောင်ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော်က ဒီကို ခရီးသွားရင်း ရောက်လာတာဆိုတော့ အဲဒီနေရာကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားလို့ပါ" ဟု စူးချန်ခုန်းက အစေခံလေးကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစေခံလေး၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် လူရှိမရှိကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးမှ အသံကို တိုး၍ ဆိုလေ၏။ "လူကြီးမင်း... စာပေရနံ့တောင် အကြောင်းကို အများကြီး မစုံစမ်းတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာက ဒီတစ်ဝိုက်မှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်။ လီမိသားစုကလည်း အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ နေတာပါ။

လီမိသားစုက စာပေနဲ့ အနုပညာမှာ အလွန် ထင်ရှားတဲ့ ပညာတတ် မိသားစုကြီး ဖြစ်ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူတို့ မိသားစုမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်။"

"လီမိသားစုမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။" စူးချန်ခုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် "အသေးစိတ်တော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗျာ... တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစော်ကားမိတာလို့တော့ ပြောကြတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က လီမိသားစုဟာ တစ်ညတည်းနဲ့ အကုန် ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီး စာပေရနံ့တောင်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။ အခုဆိုရင် စာပေရနံ့တောင်ပေါ်က အိမ်ကြီးက လူသူမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။"

"အင်း.. ငါ သိပြီ။ မင်းသွားလို့ ရပြီ" စူးချန်ခုန်းက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် စားပွဲထိုးလေးကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

"လီမိသားစုက... စာပေရနံ့တောင်ပေါ်မှာ မရှိတော့ဘူးလား။"

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ညိုးငယ်သွားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ စားပွဲထိုးလေး၏ ပြောပြချက်အရ လီမိသားစုသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စော်ကားမိသဖြင့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက စာပေရနံ့တောင်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မနက်ဖြန် စာပေရနံ့တောင်ကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရမယ်။ လီမိသားစု ဘယ်ကို ပြောင်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ သဲလွန်စလေးများ ရမလားလို့။"

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက လက်မလျော့ပေ။ သူသည် အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုသည်။ ခရီးဝေးကြီးမှ လာခဲ့ရပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အသက်ခြွေအဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် လက်ဗလာနှင့် ပြန်ရန်မှာ စူးချန်ခုန်းအတွက် လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ စူးချန်ခုန်းသည် စာပေရနံ့တောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ စာပေရနံ့တောင်သည် သာမန်တောင်တစ်တောင်သာ ဖြစ်ပြီး လူသူမရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ခုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ တောင်တက်လမ်းများတွင် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

နံနက်စောစောတွင် ပန်းပင်များနှင့် သစ်ရွက်များပေါ်၌ နှင်းစက်များ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေလျက်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခရီးသွားအိတ်ကို ကျောပိုးထားသော စူးချန်ခုန်းသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သစ်ရွက်များကြားမှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့တွင် အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်ကြီးမှာ လျစ်လျူရှုခံထားရသည်မှာ သိသာလှသည်။ တံတိုင်းများပေါ်တွင် နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တံခါးမှာလည်း ကျိုးပဲ့နေ၏။ အဝင်ဝတွင် 'စာပေရနံ့တောင် အိမ်တော်' ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မှုန်ပျပျ တွေ့မြင်ရသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အိမ်တော်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အိမ်အချို့မှာ ပြိုကျနေပြီး တစ်အိမ်လုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီ စာပေရနံ့တောင် အိမ်တော်ထဲမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ..."

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်မှောင်များမှာ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားသည်။ အိမ်တော်ရှိ အဆောက်အဦး သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်မှာ ပြိုကျပျက်စီးနေပြီး အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူက လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းကာ ပြိုကျနေသော နံရံအပိုင်းတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အောက်တွင် လူ၏ လက်အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ စာပေရနံ့တောင် အိမ်တော်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

လီမိသားစုဝင် အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသလား သို့မဟုတ် အချို့က အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိ၍ ဘေးလွတ်ရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသလား ဆိုတာကတော့ မသေချာပေ။

အိမ်တော်အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ ပျက်စီးနေသော အစအနများနှင့် ပေါက်ရောက်နေသော ပေါင်းပင်များအရ အစေခံလေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဤအိမ်တော်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် လူသူမရှိဘဲ စွန့်ပစ်ခံထားရကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံနေတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်... စာပေရနံ့တောင်ကို အခုဆိုရင် ဘယ်သူမှ လာကြတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီမှာ ခဏလောက် လေ့ကျင့်မယ်။ တကယ်လို့ ဒီအတောအတွင်း လီမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအိမ်တော်ကို ပြန်လာခဲ့ရင် ငါ သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခွင့်ရနိုင်တာပဲ။"

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း လီမိသားစု မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း သဲလွန်စမရှိသည့်အပြင် ဝူကျိအင်ပါယာနှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေကြီး တုန်လှုပ်စေခြင်း' ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေသည်။ သူ၏ဝူချင်းရှီမှ ဝက်ဝံပြကွက်မှာ အဆင့်တက်ရန် အလွန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ၂၆၀ ရှိနေသေးရာ ၎င်းတို့ကို စုပ်ယူရန် အချိန်လိုအပ်သည်။

တိတ်ဆိတ်လှသော စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေကြီး တုန်လှုပ်စေခြင်း' ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဝုန်း

စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာပြီး ဧရာမ ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော သားရဲဖြစ်သည့် ဝက်ဝံရိုင်းကဲ့သို့ ကခုန်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ခြေလေးဖက်ဖြင့် ပြေးလွှားကာ တစ်ခါတစ်ရံ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်၍ တောင်တံတိုင်းကို တိုက်ခိုက်နေ၏။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အင်အားနှင့် အလှအပများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝက်ဝံရိုင်း၏ အနှစ်သာရကို အပြည့်အဝ ဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်။

နှစ်လ သုံးလခန့် ကြာမြင့်သော ခရီးတစ်လျှောက်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုဝက်ဝံရိုင်း၏ အကြောင်းကို အစဉ်မပြတ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။ ဝူချင်းရှီမှာ အဆင့်တက်ရန် အလွန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် သုံးရက်ခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ ဝက်ဝံပြကွက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၅၇၅) ဧရာမတောင် သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ။ ဝူကျိအင်ပါယာ၏ စာပေရနံ့တောင်။ (၃)

စူးချန်ခုန်းသည် ကံကောင်းခြင်းများနှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းသစ်များ ပြည့်နှက်နေလျက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမ ဝက်ဝံကြီး ပုံရိပ်ယောင်မှာ မတ်တပ်ရပ်လာပြီး မြေပြင်ကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်စက်ကွင်းတစ်ခုမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ငလျင်လှုပ်ခတ်သကဲ့သို့ မြေပြင်နှင့် တောင်တန်းများ တုန်ခါသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီး၍ လွင့်စင်ကုန်သည်။

ထိုပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်မှုကြောင့် တောအုပ်အတွင်းရှိ ငှက်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံသန်းပြေးလွှားကုန်၏။

အားလုံး ငြိမ်သက်သွားသောအခါ စူးချန်ခုန်း ထိုင်နေသည့် နေရာတွင် အချင်း မီတာ တစ်ရာခန့် ရှိသော ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ၎င်းမှာ ဥက္ကာခဲ ကျဆင်းသွားသည့် ကျင်းကြီးနှင့် တူနေတော့သည်။

ဝူချင်းရှီ (ဒသမနယ်ပယ် လောကကို တုန်လှုပ်စေပြီး လုထုကိုထိတ်လန့်စေခြင်း ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း)

ဝူချင်းရှီနှင့် ပတ်သက်၍ တိုးတက်မှုအချို့ ရှိလာသည်။

"ဒီအကွက်ကိုတော့ 'ဝက်ဝံရိုင်း မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေခြင်း' လို့ အမည်ပေးမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဝက်ဝံရိုင်း၏ အနှစ်သာရကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဤတိုက်ကွက်ကို အမည်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး အားနည်းသူများကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ ငလျင်ကဲ့သို့ တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သော တိုက်ကွက် ဖြစ်သည်။

"သိုင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရမယ်။"

ထိုတိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မော့သောက်၍ စုပ်ယူကျင့်ကြံလေတော့သည်။

သိုင်းပညာ နယ်ပယ်သည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်သွေးကြော ငါးခုသာ ပွင့်သေးသော စူးချန်ခုန်းအတွက် တိုးတက်ရန် နေရာအများကြီး ကျန်နေသေးသည်။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ ဧရာမ ဝေလငါး ချီစွမ်းအင်သည် ၎င်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် စုပ်ယူတော့သည်။

ဧရာမဝေလငါးကျင့်စဉ်၏ အဓိက ထူးခြားချက်မှာ အစားအစာနှင့် ဆေးလုံးများကို သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်သော ထိရောက်မှုဖြင့် စားသုံးစုပ်ယူနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁၀ တွင် ဧရာမဝေလငါး ကျင့်စဉ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ယခင်က ဆင်လေးငါးကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲများကို တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း စားသုံးနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏ ဆေးလုံးစုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိနေပါက စူးချန်ခုန်းအတွက် ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ခြင်းမှာ စားသောက်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသည်။

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး စုစုပေါင်း ၅ လုံးကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အာနိသင်မှာ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ဆေးလုံး တစ်လုံးထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ပြင်းထန်လေသည်။

"ဂျပ်... ဂျပ်... ဂျပ်"

များပြားလှသော ဆေးစွမ်းအင်များကို စူးချန်ခုန်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ဆဲလ်များနှင့် ကြွက်သားများက စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူ၏ အရိုးအကြောများမှာ တုန်ခါနေပြီး တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သိသိသာသာ ပိုမို သန်မာလာလေသည်။ များပြားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲကရက်တစ်ခုကဲ့သို့ လှည့်ပတ်နေပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ဖြူလွလွ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးလုံးများ အပြည့်ပါသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်။ ဆေးလုံးများသာမက ဆေးအာနိသင် အနည်းငယ် စိမ့်ဝင်နေသော ပုလင်းအကွဲစများကိုပါ ဘာမှ မကျန်အောင် မျိုချလိုက်လေသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ အစာခြေနိုင်စွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သံမဏိထက် မာကျောသော သားရဲများ၏ အသားကိုပင် အလွယ်တကူ စားနိုင်ရာ ကျောက်စိမ်းပုလင်း အပိုင်းအစလေးများမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့။

အကယ်၍ အခြား မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ စူးချန်ခုန်း၏ ကျင့်ကြံပုံကို မြင်တွေ့ပါက လုံးဝ ဆွံ့အသွားမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ယောက်နှင့် မတူသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။ စူးချန်ခုန်းသည် ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သကြားလုံးကဲ့သို့ ဝါးစားနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဆေးအာနိသင်များကို စုပ်ယူနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြောများမှတစ်ဆင့် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဆွဲယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ ခိုင်မာသော သံစည်ပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကန့်အသတ်အထိ အသုံးမချနိုင်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေလေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း"

ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း၏ ဆဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောမကြီးမှာ ကောင်းကင်သွေးကြောအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာစေကာ သဘာဝတရားနှင့် ပိုမို တစ်သားတည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။

နှစ်ဆယ့်ငါးရက် အကြာတွင် ဆေးလုံးတစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားချိန်၌ စူးချန်ခုန်းသည် သတ္တမမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အခြားသူများအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ရှိစေကာမူ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မျှ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ ရေသောက်သလောက် လွယ်ကူစွာ အဆင့်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒါဟာ သူ၏ ခိုင်မာလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် ရရှိလာသော အားသာချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လ ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။ စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် မလှုပ်မယှက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ ဝဲလည်နေသည်။ သူ၏ ကောင်းကင်သွေးကြော ခုနစ်ခုမှာ သဘာဝ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူ၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း"

နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် စူးချန်ခုန်း၏ အဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြော၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်လျက် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ... ဆေးလုံးတွေလည်း ကုန်သွားပြီ။ အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ကိုးခုမြောက်ကို ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်..."

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သန်မာလာသော အရှိန်အဝါကို ခံစားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ဆေးလုံးများမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကတည်းက ကုန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆက်လက် ကျင့်ကြံပြီးမှသာ အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုးခုမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်ရန်အတွက် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အနည်းဆုံး ၂၀၀ ခန့် ထပ်မံ လိုအပ်သည်။ ကိုးခုမြောက် သွေးကြော ပွင့်သွားပါက ကောင်းကင်ပန်းပွင့်ကို ပေါင်းစည်းနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန် အရေးကြီးသော အပြောင်းအလဲ အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျန်ထျန်းလုနှင့် သဘောတူညီချက်ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့ရသဖြင့် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည် "မိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်၊ ရောက်လာမှတော့ ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ ထွက်လာခဲ့ပါ။"

စူးချန်ခုန်းသည် ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ဖြန့်ကျက်ထားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပါက ချက်ချင်း သိနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်ကပင် လူနှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို စူးချန်ခုန်း ခံစားမိခဲ့သည်။ အကယ်၍ စူးချန်ခုန်းသာ နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ဖြန့်မထားပါက သူတို့ကို သိရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် အဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောကို ဖွင့်နေသည့် အရေးကြီးသော အချိန် ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးမှာလည်း တစ်စုံတစ်ဦး အဆင့်တက်နေသည်ကို သတိပြုမိကာ အနားသို့ မကပ်ဘဲ အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသဖြင့် စူးချန်ခုန်းကလည်း လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ထွက်လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၇၆) ဧရာမတောင် သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ။ ဝူကျိအင်ပါယာ၏ စာပေရနံ့တောင်။ (၄)

သိပ်မဝေးလှသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် လူနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရှိနေသည်ကို သိသွားပြီဖြစ်၍ ဆက်လက် ပုန်းမနေတော့ဘဲ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကာ စူးချန်ခုန်း ရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

စူးချန်ခုန်းသည်လည်း ထိုလူနှစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ရုပ်ချင်း အလွန်ဆင်တူကြရာ အမွှာညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ပုံရသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ နဖူးပြင် ကျယ်ကျယ်၊ အသားအရောင်မှာ အဝါရင့်ရောင် ရှိပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ရှိပုံရသည်။ တစ်ယောက်က အပြာရောင်ဝတ်စုံ၊ နောက်တစ်ယောက်က အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

စူးချန်ခုန်းက သူတို့ကို လေ့လာနေသကဲ့သို့ ထိုနှစ်ဦးကလည်း စူးချန်ခုန်းကို အကဲခတ်နေကြသည်။

အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်သော အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် အသံနက်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် ဒီမှာ နေနေတာ တော်တော် ကြာပြီ ထင်တယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲမှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးထံမှ မနည်းလှသော ရန်လိုမှုကို ခံစားနေရသော်လည်း သူက ပြဿနာ မရှာလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည် "ကျွန်တော်က တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံနေတဲ့ ခရီးသွား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။ စာပေရနံ့တောင်ကို ဖြတ်လာရင်း အဆင့်တက်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာတာနဲ့ ဒီမှာပဲ ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနေတာပါ။ အခု အဆင့်တက်တာ ပြီးသွားပြီမို့ ထွက်သွားတော့မယ့် အချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆုံတာ..."

"မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ တစ်ကိုယ်တော် သိုင်းပညာရှင် ဟုတ်လား။ မင်းကျင့်ကြံတုန်းက စုစည်းခဲ့တဲ့ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏက အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်ကနေပဲ ရနိုင်တာ။ မင်းက လီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်လက်ကျန်မလား။"

စူးချန်ခုန်း စကားမဆုံးမီမှာပင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက အော်ဟစ်ကာ ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက စူးချန်ခုန်းကို ဖောက်ထွက်မတတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"လီမိသားစု မျိုးဆက်လက်ကျန်တဲ့လား။"

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း သူတို့က သူ့ကို လီမိသားစုဝင်တစ်ဦးဟု အထင်မှားနေပုံရသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က လီမိသားစုဝင်တွေကို လာရှာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပြောင်းသွားကြပြီ ထင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့က လီမိသားစုဝင်တွေကို သိလို့လား။" စူးချန်ခုန်းက သူတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုသဖြင့် ထပ်မံ စုံစမ်းလိုက်သည်။

"သေချာပြီ။ မင်းက လီမိသားစုဝင် မဟုတ်ရင်တောင် သူတို့နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်တဲ့သူပဲ။ အစ်ကိုကြီး... သူ့ကို အမိဖမ်းပြီး သေချာ စစ်မေးရအောင်။"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး စူးချန်ခုန်းကို ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ စိတ်မနှံ့တာလား။ ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောလို့ မရဘူးလား။"

စူးချန်ခုန်းသည် မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောဆိုနေပြီး သူတို့ကို စော်ကားခြင်း မရှိပါလျက်နှင့် ဤလူနှစ်ဦးမှာ အခြားသူများကို အထင်သေးသည့် အမူအရာဖြင့် ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ ဖမ်းဆီးရန်ပင် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဝုန်း"

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ နောက်ထပ် စကားမဆိုတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာကြရာ သူတို့၏ ချီသွေးစွမ်းအင်များမှာ သောင်းကျန်းစွာ ပွက်လောရိုက်လာသည်။ အရိုးကျိုးသံများနှင့်အတူ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထိတ်လန့်စရာ အရှိန်ဖြင့် ပိုမို မြင့်မားလာပြီး အရေပြားမှာ အဝါရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ရုပ်သွင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့သည် နှစ်မီတာခွဲခန့် အမြင့်အထိ ကြီးထွားလာပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြဲသွားကာ သူတို့၏ ကြွက်သားများမှာ အဝါရင့်ရောင် ကျောက်ဆောင်များကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာပြီး အင်အားကြီးမားသော စွမ်းပကားများ အပြည့်နှင့်။

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေသော သူတို့သည် ဧရာမ ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်နှင့် တူနေလေသည်။ ပြင်းထန်သော ဖိအားမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်မှာပင် မခံနိုင်ဘဲ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒါက... သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်လား။ မင်းတို့က ရှေးဟောင်းမိသားစုက တပည့်တွေလား။"

ဒါကို မြင်လိုက်သောအခါ စူးချန်ခုန်းက သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ရိပ်မိသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် နားလည်မှု သဲလွန်စအချို့ ပေါ်လာသည်။ ဘာကြောင့် သူတို့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသကြီးနေသည်ကို နားလည်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မုမိသားစုမှ လူများနှင့် တွေ့ဖူးသဖြင့် ဤရှေးဟောင်းမိသားစုဝင်များသည် စိတ်အခြေအနေ တစ်မျိုးဖြစ်နေတတ်ပြီး စကားအနည်းငယ် အဆင်မပြေရုံနှင့်ပင် တုတ်ဆွဲဓားဆွဲ ဖြစ်တတ်ကြောင်း သိထားသည်။

ဤလူနှစ်ဦး ပြသလိုက်သော အတတ်မှာ သိုင်းပညာ နယ်ပယ်အတွင်း မဟုတ်ဘဲ သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုများမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထို့အပြင် စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံနေသော စူးချန်ခုန်းအား လီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သူဟု သံသယဝင်နေကြသဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ သိုင်းအဆင့်က မဆိုးပေမဲ့ ငါတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကိုတော့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ မင်းရဲ့အကြောကို ပိတ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်ဆိုရင် နာတာ သက်သာမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို ငါ တစ်ချောင်းမကျန် ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"

ဝါကျင့်ကျင့် မြေဘီလူးကြီးကဲ့သို့ နှစ်မီတာခွဲခန့် မြင့်မားနေသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အကျည်းတန်လှသော မျက်နှာတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး စူးချန်ခုန်းကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်သွေးကြော ရှစ်ခု ပွင့်ထားပြီး မြေကမ္ဘာပန်းပွင့်နယ်ပယ်၏ အထိတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြောင်း သူတို့ သတိပြုမိထားသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့နှင့် အဆင့်တူပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုဝင်များအဖြစ် သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် သူတို့သည် ထိုအဆင့်အတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားကြသည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်တာဖြစ်သဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းကာ စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်နိုင်မည်ဟု သူတို့ ထင်နေကြသည်။

"ဟင်း... မင်းတို့လို အကန်းတွေကတော့ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။"

စူးချန်ခုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည် "မူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ဆိုတာ... မူလချီစွမ်းအင် နှစ်ခုပေါ့။"

"သေလိုက်တော့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကြေးခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးကြီးများ ရှိသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ယပ်တောင်ပုံစံ အဝါရောင် လက်ဝါးကြီးမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ အပြည့်နှင့်။ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန် လျင်မြန်လှရာ စူးချန်ခုန်း၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ကို အရင်ဆုံး နှိမ်နင်းပြီးမှ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စစ်မေးရန် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ သန်မာလှသော လက်ချောင်းများက သူ၏ ပခုံးကို တိကျစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ မြေပြင်ပန်းပွင့်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ အားနည်းနေသနည်းဟု သူက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် လက်ချောင်းများကို အင်အားသုံး၍ ညှစ်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်း၏ ပခုံးအရိုးများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ခြေပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများကို အားစိုက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရသည်မှာ အသားနှင့် သွေးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘဲ ဓားအိမ်မှ ထုတ်ထားသော အလွန် ထက်မြက်လှသည့် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အမြန်ဆုံး နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ကူး တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ ဓားဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဓားဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ထောင်ပေါင်းများသော နတ်ဘုရားလက်နက်များကို အိမ်မှ ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာတော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး"

အသားနှင့် သွေးများ ဆုတ်ပြဲသွားသော အသံများနှင့်အတူ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ သန်မာလှသော လက်ချောင်းများမှာ အသားကြိတ်စက်ထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။ ဓားချီများမှာ အထက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက်တွင် သွေးစင်းရာများစွာ ပေါ်လာကာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"အားးးးး ငါ့လက်"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် သူ၏ လက်မောင်း ပြတ်တောက်သွားသော နေရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာစဉ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"ဒါက... ဓားဝိညာဉ်လား။ သူက... မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင်လား။" ဘေးနားက အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည်လည်း ရင်ထဲထိတ်သွားလေ၏။ သူတို့ မိသားစု၏ 'ဧရာမတောင်' သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းထားပါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တန်းများကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့ပြီး ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်များ မတိုးနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပါလျက် ခဏအတွင်း ဓားချီများ ထွက်ပေါ်လာကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ လက်မောင်းကို တို့ဖူးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်စေခဲ့သည်။ ဒါကို ဓားဝိညာဉ် ရှိသူများသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤလူငယ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ အဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်သွေးကြောကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ဒါကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ပင်။