အခန်း (၅၇၇-၅၇၉)

အခန်း (၅၇၇) စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ။ ပန်းချီနတ်ဘုရား၏ အနွယ်တော်များ။ (၁)

မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ကောင်းကင်သွေးကြော တစ်ဆယ့်နှစ်ခုလုံး ပွင့်ရန်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်ရန်မှာ စွမ်းအင်ငါးမျိုးလုံးကို စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်သွေးကြော တစ်ဆယ့်နှစ်ခုလုံး မပွင့်သေးဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဟူ၍ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ သိုင်းအဆင့် နိမ့်ပါးနေစဉ်မှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ သိုင်းပညာရပ်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှာ ထူးခြားလှသော ပါရမီနှင့် အလားအလာရှိကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ မိသားစု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းသည် သူ့ကို ကောင်းကင်သွေးကြော တစ်ဆယ့်နှစ်ခုလုံး ပွင့်စေရန်နှင့် မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာစေရန် အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အသုံးပြု၍ သေချာပေါက် ကူညီပေးကြမည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို မည်သည့် အင်အားစုကမဆို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်အတွက် များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲလိုကြမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာပါက မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာရန်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ သိုင်းပညာ နည်းစနစ်ပိုင်း တိုးတက်မှုမှာ သူ၏ သိုင်းအဆင့်ထက် များစွာ မြန်ဆန်နေသော သိုင်းပညာရှင်မျိုးမှာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက... ဒါက ဘယ်လို လူထူးလူဆန်းလဲ။ ဒီလောက် ကျင့်ကြံမှု နိမ့်နေတာတောင် ဓားဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ကျွမ်းကျင်နေတာလား။"

ဝတ်စုံပြာနှင့် လူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာမူ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ကျလာပြီး တစ်လက်မပင် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

စူးချန်ခုန်းသည် ကောင်းကင်သွေးကြော ရှစ်ခုသာ ပွင့်ထားကြောင်း သူတို့ ခုနကတင် အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က မိမိကိုယ်ကိုယ် များစွာ သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးက ဓားဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူတို့၏ ဓား၊ လှံ၊ လက်နက် မတိုးနိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များသည်ပင် ဤဝိညာဉ်၏ ရှေ့တွင် တို့ဖူးကဲ့သို့ ပျော့အိနေသည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့သော မျက်နှာမှာ အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီး အတန်ကြာမှသာ အတင်းအကျပ် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည် "နားလည်မှုလွဲတာပါ... ဒါတွေ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် စော်ကားမိတာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျ။ လျော်ကြေး ပေးပါ့မယ်။"

ဝတ်စုံပြာနှင့် လူ၏ လက်မောင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသဖြင့် အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော်လည်း သူသည်လည်း မထိရဲသော လူကို သွားထိမိပြီမှန်း သိသွားသဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ငြိမ်နေတော့သည်။

ယခင်က မောက်မာခဲ့သော ထိုလူနှစ်ဦးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားဝိညာဉ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ သဘောထားမှာ ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်အမင်း ရိုကျိုး၍ ခယနေကြတော့သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက မျက်နှာသာ မပေးပေ။ သူ၏ အစွမ်းမှာ သူတို့ထက်သာ မသာလွန်ခဲ့ပါက ယခု မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေရသူမှာ သူဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အသက်ပင် ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

စူးချန်ခုန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည် "မင်းတို့က မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုကလား။ နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

စူးချန်ခုန်း၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ခဏလေးအတွင်း သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်တော့မည့်နှယ်။

ဘာမှ မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူက အမြန် ဖြေလိုက်သည် "ကျွန်တော်တို့က လျှို့ဝှက်ကျောက်တုံးမြို့က မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုဝင်တွေပါ။ ကျွန်တော့် နာမည်က ရှီလန်ပါ။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ညီ ရှီချင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် ရှီပုဖောက လျှို့ဝှက်ကျောက်တုံးမြို့ရဲ့ အတော်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်ပါ... စီနီယာလည်း သူ့ကို သိကောင်း သိပါလိမ့်မယ်။"

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရှီလန်က သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ခံကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ကျောက်တုံးမြို့၏ ရှီမိသားစုသည် ရှေးဟောင်း အစဉ်အလာကြီးမားလှသော အင်အားစုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုမြို့၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင် ရှီပုဖောမှာလည်း ဝူကျိအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ထုတ်ပြောခြင်းဖြင့် ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေရန်နှင့် သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် ရှီလန်က မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းမှာမူ ရှီမိသားစုမှ ရှီပုဖောဆိုတာ မည်သူမှန်း လုံးဝ မသိပေ။

စူးချန်ခုန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည် "ငါ့ကို လီမိသားစုရဲ့မျိုးဆက်လက်ကျန်လို့ မင်းတို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ မင်းတို့က စာပေရနံ့တောင်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လီမိသားစုမှာ လုံးဝ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီး စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အထောက်အထားများကို စူးချန်ခုန်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဤရှီမိသားစုဝင် ညီအစ်ကိုများက သူ့ကို လီမိသားစု အကြွင်းအကျန်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကြောင့် လီမိသားစု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ရှီမိသားစုနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေသည်မှာ သိသာပါသည်။

ရှီလန်က အတင်းပြုံး၍ ပြောလိုက်သည် "နားလည်မှုလွဲတာပါ... လီမိသားစုက အပြင်ပန်းမှာ ဖြောင့်မတ်သလိုလိုနဲ့ တကယ်တော့ လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေပါ။ သူတို့နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရှီမိသားစုကြားမှာ ရန်ငြိုးနဲနဲပါးပါး ရှိခဲ့ပါတယ်။ အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သိပ်မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်အရ စာပေရနံ့တောင်ကို စာတစ်စောင် လာပို့တာပါ။"

စူးချန်ခုန်း ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် လီမိသားစုသည် ရှီမိသားစုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး မိသားစုနှစ်ခုကြားတွင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။

လီမိသားစုမှ လူသူမရှိတော့သော စာပေရနံ့တောင်သို့ စာလာပို့ခြင်းမှာ ဘာအတွက်နည်းဟု စူးချန်ခုန်းက တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူက တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည် "အဲဒီစာ ဘယ်မှာလဲ။ လာပေး။"

ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ရှီလန်သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ စူးချန်ခုန်း နားလည်မှု မလွဲစေရန် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သတိထား၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက စာအိတ်ကို ယူ၍ ဖောက်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ဘာမှ ရေးမထားသော စက္ကူအလွတ်တစ်ရွက်သာ ပါရှိသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

စူးချန်ခုန်း မမေးခင်မှာပင် ရှီလန်က အလျှင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည် "ဒါက လျှို့ဝှက်စာလို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ပြောပါတယ်။ လီမိသားစုက လူတွေပဲ ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ဖတ်လို့ရပါတယ်တဲ့။"

စူးချန်ခုန်းသည် ရှီလန်၏ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ပုံစံကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ လိမ်ညာနေသည့်ပုံ မရပေ။

ထပ်မံ စစ်မေးကြည့်သော်လည်း အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ထပ်မံ မရရှိတော့ပေ။ လီမိသားစု ဘယ်ကို ပြောင်းသွားသည်ကို ရှီညီအစ်ကိုများလည်း မသိကြပေ။ သူတို့ ပြောသည့်အတိုင်း ရှီပုဖော၏ အမိန့်အရ စာပေရနံ့တောင်သို့ စာလာပို့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် လီမိသားစုကို လာရှာသော စူးချန်ခုန်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းကို လီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည်ဟု သံသယဝင်ကာ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်း၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ကြပေ။

"မင်းတို့ကိုတော့..."

စူးချန်ခုန်းသည် စဉ်းစားနေဟန် ပြုလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဓားဝိညာဉ်များ ပါဝင်သော ပြင်းထန်သည့် စွမ်းအားများဖြင့် ရှီလန်နှင့် ရှီချင်းတို့၏ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။

"ဖောက် ဖောက်"

မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ဓားဝိညာဉ်သည် သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများကို အပိုင်းပိုင်း ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လာပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ဆက်လက် မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ပြဲသွားသော ဘောလုံးများကဲ့သို့ သာမန်ရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အခန်း (၅၇၈) အခန်း (၅၇၇) စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ။ ပန်းချီနတ်ဘုရား၏ အနွယ်တော်များ။ (၂)

"မင်း... မင်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ..." လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော ရှီချင်းသည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ စူးရှ၍ ဒေါသတချောင်းချောင်း ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် အသေခံတိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ရှီလန်က သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲထားလိုက်သည်။ ပိုမို သန်မာသော ပြိုင်ဘက်ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သေကြောင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ရှီလန် သိသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ ရန်ငြိုးများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "ရှီပုဖောရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး မင်းတို့ အသက်ကို ငါ ငဲ့ညှာပေးလိုက်မယ်။ ဒါကို အပြစ်ပေးမှုအသေးစားနဲ့ သတိပေးမှုအကြီးစားလို့ မှတ်ထားလိုက်။ အခု ထွက်သွားကြတော့။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ အင်အားမသာခဲ့ပါက သူတို့၏ စောစောက အမူအရာအရ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာကြမည်မှာ သေချာပါသည်။

"သွားကြစို့..."

ရှီလန်သည် ရှီချင်းကို ဆွဲ၍ ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်အောက်သို့ တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ဆင်းသွားကြသည်။

သူတို့၏ တန်ထျန်းများ ပျက်စီးသွားသော်လည်း မျိုးရိုးမြင်သည့် ရှီမိသားစုဝင်များ ဖြစ်သည့်အတွက် သွေးကြောများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းထက် ဆေးလုံးများ သူတို့တွင် ရှိသည်။ ရှီမိသားစုသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူတို့ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်ပေသည်။

ဓားဝိညာဉ်ရှိသော ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကတော့ မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင်ပင် မဟုတ်သေးပေ။ အကယ်၍ သူသည် မူလဓာတ်ငါးပါးသိုင်းပညာရှင်အစစ် ဖြစ်လျှင်ပင် သွေးမျိုးဆက် မိသားစု ဖြစ်သော ရှီမိသားစုသည် သူ့ကို ကြောက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို... ဒီကောင်စုတ်ကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခိုင်းပြီး အရေခွံခွာခိုင်းရမယ်။" ရှီချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေပြီး စိတ်ထဲမှ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦး တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကြယ်ပုံစံရွှေလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး မြားတစ်စင်း တင်၍ လေးကြိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

"နာကျင်မှု သိပ်မရှိဘဲ သေခွင့်ပေးတာက... ငါ့ရဲ့ ကရုဏာပဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်ကလည်း မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုဝင်များကို သတ်ဖူးသဖြင့် ထိုလူများတွင် သွေးမျိုးဆက် အမှတ်အသားများ ပါရှိကြောင်း သိထားသည်။ အနီးကပ် သတ်လိုက်ပါက ထိုအမှတ်အသားများက သူ့ထံသို့ ကူးစက်လာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဝေးမှ ပစ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဤပြဿနာကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပေသည်။

"ပြေး"

တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရှီလန်နှင့် ရှီချင်းတို့မှာ မသက်မသာ ဖြစ်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပျက်စီးသွားသော သွေးကြောများ၏ နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စာပေရနံ့တောင်နှင့် ဝေးရာသို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားကြတော့သည်။

"ရွှီး"

လေးကြိုး လွှတ်လိုက်သံနှင့်အတူ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေသော ရှီလန်သည် စူးချန်ခုန်း၏ မြားကို မည်သို့မျှ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။ မြားသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားသဖြင့် ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ရှီချင်းသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ မြားတစ်စင်း တိကျစွာ မှန်သွားပြီး ဖောက်ထွင်းသွားသဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

"အစတုန်းက မုကျင်ကို ကိုင်တွယ်ရတာ ငါ့အတွက် တော်တော် ခေါင်းခဲခဲ့ရတာ... ဒီလူနှစ်ယောက်က မုကျင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာပေမဲ့ သူတို့ကို သတ်ရတာက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းခြေရသလိုပဲ လွယ်ကူနေပါလား။" စူးချန်ခုန်းက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို သတ်စဉ်က စူးချန်ခုန်းသည် နှစ်ဝက်ခန့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရဖူးသည်။ ယခု ရှီညီအစ်ကိုများမှာ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲတွင် အားနည်းလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူတို့မှာ မိသားစု၏ လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို ပုရွက်ဆိတ်တွေလို သတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

"လီမိသားစုဟာ ရှီမိသားစုရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး ပြောင်းရွှေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိရသေးတော့ ဒီမှာ အကြာကြီး နေဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရှီမိသားစုဝင် နှစ်ဦး စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ သူ ဤနေရာတွင် ဆက်မနေသင့်တော့ပေ။

"ဟင်"

သို့သော် ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသဖြင့် စာပေရနံ့တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သစ်ပင်အုပ်များကြားတွင် တစ်ချိန်ချိန်က ပေါ်လာခဲ့သော တွန့်လိမ်နေသော တံခါးပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာရှိ လေဟာနယ်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပုံပျက်နေသည်။ ထိုတွန့်လိမ်နေသော နေရာမှတစ်ဆင့် သာယာလှပသော ရှုခင်းတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

"မိတ်ဆွေ... စာပေရနံ့တောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာ ကြာပြီပဲ။ ကျွန်တော် အရင်က လာရောက် မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောဖို့ ကြွခဲ့ပါ။" လေးနက်သော အသံတစ်ခုမှာ ထိုတံခါးပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။ သူ့ကိုယ်သူ 'ကျွန်တော်' လို့ သုံးနှုန်းတာဆိုတော့ လီမိသားစုက လူတစ်ယောက်လား။ သူတို့ စာပေရနံ့တောင်ကနေ ထွက်မသွားကြဘူးလား။" စူးချန်ခုန်းသည် ပေါ်ထွက်လာသော တံခါးပေါက်နှင့် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပန်းချီကားကဲ့သို့ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် တံခါးပေါက်အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ နတ်ပိုးချည်မျှင်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အထဲကို ဝင်ကြည့်ရအောင်..." နောက်ဆုံးတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုတံခါးပေါက်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် တွန့်လိမ်နေသော တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ရှုခင်းမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော ပေါင်းပင်များ မဟုတ်တော့ဘဲ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုတောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများမှာ စစ်မှန်သော အရာများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အသက်ဝင်နေသော မင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေလေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း မင်နံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေပြီး ငှက်များမှာ ဟိုမှဒီသို့ ပျံသန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အနက်ရောင် မင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း အသက်ဝင်နေပုံရရာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသည်။

"ဒါက... ကောင်းကင်ဂူနဲ့ မင်္ဂလာနယ်မြေလား။" စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများ သို့မဟုတ် မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုများသည် ကောင်းမွန်သော မြေနေရာများကို ပိုင်ဆိုင်ရုံသာမက ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် ဂူနန်းတော်နှင့် မင်္ဂလာနယ်မြေများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည်ဟု ကြားဖူးသည်။ ဤနယ်မြေများသည် ကမ္ဘာလောကနှင့် သီးခြားဖြစ်နေသော သေးငယ်သည့် အာကာသနယ်မြေများ ဖြစ်သည်။ အလွန် မကျယ်ဝန်းသော်လည်း အရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝသဖြင့် မိသားစုတစ်ခု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ထားနိုင်ပေသည်။

လီမိသားစုသည် သာမန်မိသားစု မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဂူနဲ့ မင်္ဂလာနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်သော မိသားစု ဖြစ်နေလေသည်။

"လူငယ်လေး... စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံမှ ကြိုဆိုပါတယ်။"

စူးချန်ခုန်းကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော အသံပိုင်ရှင် ပေါ်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ထိုအသံနောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ မင်ရောင်မြစ်တစ်ခုပေါ်ရှိ သစ်သားလှေတစ်စင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအချို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အများစုမှာ လူငယ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း စကားပြောသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်၍ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားထင်တွင် ဆံပင်အချို့ ဖြူနေပြီး ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် စူးချန်ခုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ လက်ဖဝါးနှင့်လက်သီးချင်းထိ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် "ဦးလေးက လီစုန့်ပါ၊ လီမိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ပေါ့။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် လူလေး။"

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ..."

အခန်း (၅၇၉) အခန်း (၅၇၇) စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ။ ပန်းချီနတ်ဘုရား၏ အနွယ်တော်များ။ (၃)

ရှီမိသားစု၏ မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် လူသူမရှိတော့သော စာပေရနံ့တောင်သို့ အဘယ်ကြောင့် စာလာပို့ခိုင်းသနည်းဆိုသည်ကို စူးချန်ခုန်း အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

အကြောင်းမှာ ရှီမိသားစု ခေါင်းဆောင်သည် လီမိသားစုမှာ စာပေရနံ့တောင်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပြင်လူများ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲသော "စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ" အတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က စူးထိုက်လိုင်ပါ။"

စူးချန်ခုန်းသည် ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာ ရှိနေသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် ထိုစိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

"ဪ...သခင်လေးစူးကိုး။ အဝေးကနေ ရောက်လာတာဆိုတော့ ဦးလေးတို့ လီမိသားစု အိမ်တော်ကို ကြွပြီး စကားစမြည် ပြောရအောင် ကြွခဲ့ပါလား။"

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား လီစုန့်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထိုအမည်မျိုးကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မကြားဖူးပေ။ သို့သော်လည်း သူသည် စူးချန်ခုန်းကို လှေပေါ်သို့ တက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ မြစ်ကမ်းနားသို့ သွားကာ သစ်သားလှေပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်နှစ်ဦးက လှေလှော်ခတ်လိုက်ရာ သစ်သားလှေလေးမှာ မင်ရောင်မြစ်တစ်လျှောက် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

မင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့သော မြစ်အတွင်း၌ မင်ရောင်ငါးများ ကူးခတ်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင်လည်း မင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော တောင်တန်းများနှင့် သစ်ပင်များကို တွေ့ရသဖြင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုရှိ နိဗ္ဗာန်ဘုံသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ စူးချန်ခုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

စူးချန်ခုန်းက မေးလိုက်သည် "ဒီနေရာက ဒဏ္ဍာရီထဲက ဂူနန်းတော်နဲ့ မင်္ဂလာနယ်မြေလား။"

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီစုန့်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဂူနန်းတော်နဲ့ မင်္ဂလာနယ်မြေ... အဲဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ စစ်မှန်တဲ့ ဂူနန်းတော်ဆိုတာ ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဝိညာဉ်မြက်ပင်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပါ။ အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ သာမန်လူတွေတောင် အသက် တစ်ရာကျော်အထိ အသာလေး နေနိုင်ကြတယ်။

ဒီစာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံ ဆိုတာကတော့ 'ဂူနန်းတော်အတု' တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးက ဂူနန်းတော်ကို အတုယူပြီး ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါ။"

စစ်မှန်သော ဂူနန်းတော်နှင့် မင်္ဂလာနယ်မြေများကို ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုများကသာ ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ မိသားစု တစ်ခုခု ဆုတ်ယုတ်သွားလျှင်ပင် ထိုဂူနန်းတော်အတွင်း၌ နောက်ဆုံး ခိုလှုံရာအဖြစ် နေထိုင်ရင်း ပြန်လည် အင်အားစုစည်းနိုင်ကြသည်။

"ဂူနန်းတော်ကို အတုယူပြီး ဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားလား။ ဒါဆိုရင်..."

စူးချန်ခုန်းတွင် ခန့်မှန်းချက်အချို့ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ခေတ္တ ထိန်းထားလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ လှေကလေးသည် ကမ်းကပ်သွားသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် စံအိမ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စံအိမ်၏ အဝင်ဝတွင် လီမိသားစုဝင် တပည့်များမှာ အပြင်လူဖြစ်သော စူးချန်ခုန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ရော၊ သတိထားသည့် စိတ်ဖြင့်ပါ ကြည့်နေကြသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရသော ပထမဆုံးသော အပြင်လူ ဖြစ်သည်။

လီမိသားစုတွင် လူဦးရေ အလွန်နည်းပါးပြီး စုစုပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို စူးချန်ခုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

လီစုန့်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုအရ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စံအိမ်အတွင်းရှိ ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ထိုင်မိကြသောအခါ လီစုန့်က ပြောလိုက်သည် "သခင်လေးစူး... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက စာပေရနံ့တောင်ကို ရောက်လာကတည်းက ဦးလေးတို့ သတိထားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူလား၊ မိတ်ဆွေလား မသေချာလို့ အပြင်ကို ထွက်မပြရဲခဲ့တာပါ။"

"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။"

စူးချန်ခုန်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံအတွင်းမှနေ၍ လီမိသားစုဝင်များသည် စာပေရနံ့တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကုန်မြင်နိုင်ကြသည်။ စူးချန်ခုန်း ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် နှစ်လ၊ သုံးလအတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို သူတို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက မည်သူမှန်း မသိသဖြင့် လီမိသားစုဝင်များမှာ ပေါ်မလာခဲ့ကြပေ။ ယခုမှ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ စူးချန်ခုန်းနှင့် ရှီမိသားစုဝင်များ၏ တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လီမိသားစုနှင့် ရှီမိသားစုမှာ ရန်ငြိုးကြီးမားလှသည်။ စူးချန်ခုန်းက ရှီမိသားစုဝင်များကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ညှာတာမှု မရှိခဲ့ပေ။ ရန်သူ၏ ရန်သူသည် မိတ်ဆွေ ဖြစ်သဖြင့် လီစုန့်က စူးချန်ခုန်းကို ရန်သူမဟုတ်ဟု ယုံကြည်ကာ နိဗ္ဗာန်ဘုံ၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းက မေးလိုက်သည် "ခုနက ရှီမိသားစုက လူနှစ်ယောက်က စာလာပို့တာပါ။ ဦးလေးတို့ မိသားစုနဲ့ ရှီမိသားစုကြားမှာ ရန်ငြိုးရှိလို့လား။"

လီစုန့်က သက်ပြင်းချကာ "ဦးလေးတို့ မိသားစုက ရှီမိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှီမိသားစုက လီမိသားစုကို အားနည်းတယ်လို့ ထင်ပြီး ဦးလေးတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို မျိုးတုံးအောင် လုပ်ပြီး ဝါးမျိုချင်နေတာပါ။ လီမိသားစုက တခြားသူတွေအပေါ် အမြဲ ကြင်နာခဲ့ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မစခဲ့ဖူးဘူး။ အားနည်းနေတာက... တကယ့်ကို အပြစ်တစ်ခုပဲ။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် လီစုန့်က စူးချန်ခုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ခုနက အဲဒီလူနှစ်ယောက် ယူလာတဲ့ စာကို ကြည့်လို့ ရမလား။"

ရှီမိသားစုဝင်များသည် လီမိသားစုထံ စာပို့ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ ထိုစာထဲမှ ဘာကိုမှ ဖတ်၍ မရခဲ့ပေ။

"ရပါတယ်၊ ရတာပေါ့။"

စူးချန်ခုန်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စာကို လီစုန့်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီစုန့်က စာပေါ်တွင် လက်ဖြင့် တစ်ချက် ပွတ်လိုက်သောအခါ ဘာမှမရှိသော စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ လီစုန့်သည် ထိုစာကို သေချာဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသနှင့် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အတန်ကြာမှ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ စာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"သခင်လေးက... ဦးလေးတို့ကို ရှာဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာဆိုတော့ ပြောစရာ ကိစ္စရှိလို့လား။"

ထို့နောက် လီစုန့်က စူးချန်ခုန်း လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သူတို့ကို ရှာရန် စာပေရနံ့တောင်သို့ ရောက်လာပြီး အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိမည်မှာ သေချာသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည် "ကျွန်တော် အရင်က ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားအချို့ကို ရခဲ့ဖူးပြီး အဲဒါတွေကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အတော်များများ စုဆောင်းထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုကလည်း ဒီပန်းချီကားတွေကို စုဆောင်းနေပြီး အများစုက ဦးလေးတို့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီပန်းချီကားတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုချင်လို့ လီမိသားစုဆီ လာခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ပန်းချီကားတွေ အားလုံးကိုလည်း ခင်ဗျားတို့ကို ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ အထုပ်အတွင်းမှ ပန်းချီကား ရှစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"တကယ်ကို... ဘိုးဘေးရဲ့ ပန်းချီကားတွေပဲ... ဒီလောက်တောင် များတာလား။"

ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လီစုန့်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လီမိသားစုသည်လည်း ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကားများကို စုဆောင်းရန် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် လီမိသားစု၌ အဆက်အသွယ် သို့မဟုတ် အာဏာ မရှိပေ။

စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ဤမျှအထိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲ ထွမ်မုထောင်၏ ကူညီမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် အခြားသူများ မလုပ်နိုင်သောအရာကို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော မိသားစုများမှာ သူ့ကို မျက်နှာသာရရန် ပန်းချီကားများကို အလကားပင် ပေးခဲ့ကြသည်။

လီစုန့်သည် စူးချန်ခုန်းကို ကျေးဇူးတင်ရှိစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "သခင်လေးစူး... တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ပိုင်ရှင်းကျစ် ဦးလေးတို့ လီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးပါ။ ပိုင်မိသားစုဟာ တစ်ချိန်က ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အိမ်ခြေရာမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်ဖို့ မျိုးရိုးအမည်ကို လီလို့ ပြောင်းလဲခဲ့ရတာပါ။ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာတော့မှ ဘိုးဘေးရဲ့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ပြန်လည် စုဆောင်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတာ..."

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ.. ဒီလီမိသားစုက ပိုင်ရှင်းကျစ်ရဲ့ အနွယ်ဝင်တွေ မျိုးရိုင်းမြင့်မိသားစုပဲ..."

စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လီမိသားစု၏ မူလ ဇစ်မြစ်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ်တွင် မျိုးနွယ်ဝင်များ ရှိသော်လည်း အချိန်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော မိသားစု ဖြစ်စေကာမူ ဆုတ်ယုတ်တတ်စမြဲ ဖြစ်ရာ ပိုင်မိသားစုမှာလည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မျိုးရိုးအမည်ကိုပင် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။ ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကားများကို ပြန်လည် စုဆောင်းခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျလှသည်။

"ဘိုးဘေးရဲ့ တခြား ပန်းချီကားတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရတာပေါ့ဗျာ။ အပြင်ကို ယူမသွားဘူးဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်။"

စူးချန်ခုန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို လီစုန့်က လွယ်လင့်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းချီကား ရှစ်ချပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး အခြား ပန်းချီကားများကို ကြည့်ရှုရန်သာ တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်ရာ လီမိသားစုအတွက် ဘာမှ ဆုံးရှုံးမှု မရှိပေ။ လီစုန့်က မမိုက်မဲသည်ဖြစ်ရာ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။"

စူးချန်ခုန်းလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ ပန်းချီကား အများစုမှာ လီမိသားစုထံတွင် ရှိနေရာ ၎င်းတို့အနက်မှ အတော်များများမှာ ဝူချင်းရှီနှင့် ဆက်စပ်နေသော အခြားသော သားရဲစစ်စစ် ပန်းချီကားများ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အချိန်ယူရုံသာ လိုအပ်သည်။ အချိန်တစ်ခု ပေးလိုက်ပါက သူသည် များစွာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဝူချင်းရှီကို ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်နိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။