အခန်း (၆၇၃-၆၇၄)

အခန်း ၆၇၃ ကျောက်ရူရှန်နှင့် တာအိုဧကရာဇ်တို့၏ အားပြိုင်မှု

သစ်ရွက်များကြားရှိ ဟာကွက်များမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်က မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ရွှေရောင် တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများက မြေပြင်နှင့် ထိကပ်နေပြီး ဒူးနှစ်ဖက်စလုံး ရွှံ့နွံများထဲသို့ နစ်ဝင်နေကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထား၏။ သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များက ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းနေပြီး တောအုပ်ကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသည့်အလား အသက်ရှူသံကလည်း သဘာဝကျလှသည်။

ရှောင်လန် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းတစ်ထောင်ကျော်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျောဘက်ဆီမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ သူက ခန့်ညားပြီး သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များကို ခေါင်းစွပ်အောက်တွင် ရစ်ခွေထားသည်။ သူ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်နှင့် ဘူးသီးခြောက်တစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်ထားသော အဖိုးတန် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"တာအိုခုံရုံးက တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးထားတဲ့ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က အခုနေရာမှာ ပြန်မထနိုင်အောင် ဒူးထောက်နေရတယ်ဆိုတော့ ဆရာသခင်ဓားအရှ က မင်းကို အထင်မကြီးဘူး ထင်တယ်... မင်းမှာ နောင်တရစရာတွေများ ရှိနေလား"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့်လူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က မျက်လုံးများ မဖွင့်ဘဲ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

သူ၏ အသံက အတန်ကြာ စကားမပြောခဲ့ရသည့်အလား အနည်းငယ် အက်ကွဲနေ၏။

"ကျောက်ရူရှန်ပါ... ငါလည်း လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်လို့ နာမည်ကြီးတယ်..." အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့်လူက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ကျောက်ရူရှန်က ဆက်ပြောသည်။ "မင်း ငါ့ကို မသိလောက်ပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းကို မြင်ဖူးတယ်... ငါ တာအိုခုံရုံးကို စဝင်လာတုန်းက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတွေ မရှိသေးဘူး... မင်း မိစ္ဆာတွေကို သတ်ပြီး ပြန်လာတာကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်... တစ်မြို့လုံးက တပည့်တွေက မင်းနာမည်ကို အော်ဟစ်နေကြတာ... မင်းက ငါနဲ့ တခြားတပည့်တွေ အားလုံး ဖြစ်ချင်ခဲ့တဲ့သူပဲ..."

"မင်း တာအိုခုံရုံးကနေ ထွက်သွားလို့ ငါ အခုလို ဖြစ်လာတာ... ငါ တာအိုခုံရုံးဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ ထောက်ပံ့မှုတွေ ရခဲ့ပြီး လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်သစ် ဖြစ်လာတယ်... ငါ့အဆင့်တူတွေ အားလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်... ငါ အနားမယူဘဲ နှစ်တစ်ထောင်လောက် လောကအနှံ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ လူတော်တော်များများက ငါ့ကို မင်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြတယ်... မင်းကို မနိုင်သရွေ့ လောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်..."

ကျောက်ရူရှန်က စကားပြောနေရင်း တစ်ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက စူးရှသွား၏။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ လာတာပေါ့..." ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က နေရာမှ မထဘဲ မေးလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ရူရှန် ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မည်ကို အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်နေပုံ မရပေ။

"တကယ်တော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာလည်း ငါက မင်းအောက် နိမ့်ကျတယ်လို့ ခံစားရတယ်..." ကျောက်ရူရှန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ဆက်ပြော၏။ "ဒါပေမယ့် အခု ငါလည်း တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နေတယ်... အဲဒါက ခုံရုံးအရှင်သခင် မထွက်ခွာခင် ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ပဲ... ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်... တာအိုခုံရုံးကို ဘယ်သူမှ မရောက်ဖူးတဲ့ အမြင့်ဆုံး နေရာထိ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မယ်တဲ့... ပြန်လာခဲ့ပါ... ဝူရှီက မင်းကို အထင်မကြီးမှတော့ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အရှက်ကွဲခံနေမှာလဲ... မင်း သိလား... မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တစ်လောကလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီ... တာအိုခုံရုံးက ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်က ဝူရှီဂိုဏ်းရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတယ် ဆိုတာကို အားလုံး သိနေကြပြီ... ခုံရုံးက ဘယ်လောက်တောင် ဝေဖန်ခံနေရလဲ ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်လိုက်သည်။ အချိန်တွေ မည်မျှပင် ကုန်လွန်သွားပါစေ သူ၏ အကြည့်များက တက်ကြွမှု အပြည့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ငါက တာအိုခုံရုံးရဲ့ တပည့် မဟုတ်တော့ဘူး... ပြန်ပါတော့..."

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူက မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသည့်အလား သူ၏ အကြည့်များက ဘယ်ညာ ရွေ့လျားသွား၏။

ကျောက်ရူရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ခါးရှိ ဓားအိမ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ... ဒီနေရာက မင်း ရမ်းကားလို့ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး..."

ကြည်လင်ပြီး အေးစက်စက် အသံတစ်သံက ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကျောက်ရူရှန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခါ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ တောအုပ်နက်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသော လူရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့က အန်ရှင်းနှင့် ချန်ချွမ်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

အန်ရှင်းကို မြင်သောအခါ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူသည် ထိုအရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်မှုကို မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သေးဘဲ ထိုမျက်လုံးများက အတိအကျ မည်သို့ ပုံစံမျိုး ရှိသနည်း ဟူသည်ကို တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်၏။

ချန်ချွမ်က အန်ရှင်း၏ ဘေးမှ လိုက်ပါလာပြီး ကျောက်ရူရှန်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်ရူရှန်ထံမှ ခံစားရသော ဓားချီစွမ်းအင်ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မလုံခြုံသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွား၏။

အန်ရှင်းကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ရူရှန်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ အန်ရှင်းက သူ့အား နက်နဲ၍ ခန့်မှန်းရခက်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။ အထူးသဖြင့် အန်ရှင်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ သူ့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားရသည်။ ယင်းက အနှောင်ဖွဲ့ကင်းအမတအဆင့်ထက် မြင့်မားသော သက်ရှိများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။

ရန်မစသင့်ဘူး...

ဤသည်က ကျောက်ရူရှန်၏ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသော အသိပင် ဖြစ်၏။

"စီနီယာရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား..." ကျောက်ရူရှန်က အရိုအသေပေး၍ ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

အန်ရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဝူရှီ... အန်ရှင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ"

ကျောက်ရူရှန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသဖြင့် လန့်ဖြန့်သွားသည်။

တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပြီးနောက် သူက အရိုအသေပေး၍ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်၏။

အန်ရှင်းက သူ့အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ရန်လိုနေသနည်း ဆိုသည်ကို သေချာ မသိရသော်လည်း ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့မိသည်။

ကျောက်ရူရှန်၏ ရှိနေမှုက လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အန်ရှင်းနှင့် ချန်ချွမ်းတို့က မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်ကြ၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က အန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အန်ရှင်းက ပြောလိုက်၏။ "သူက မင်းကို သတ်ချင်နေတာ..."

"ဟုတ်လား..." ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ရူရှန်မှာ ပြောင်းပြန် စိတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ သူ့အား ပြန်လာအောင် ဆွပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အန်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "ပြီးတော့ သူ သတ်နိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

ကျောက်ရူရှန်က အံ့ဖွယ်ဓမ္မအမတအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ သူ့ကို မီသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း ယင်းမှာ သူ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းတိုင်တိုင် ဒူးထောက်နေခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဆင့်တူလျှင်ပင် အန်ရှင်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သူ့ကိုမျှ သူ ရှုံးနိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

ချန်ချွမ်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျောက်ရူရှန်က ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အန်ရှင်းက ချန်ချွမ်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အရင် သွားနှင့်ပါ"

ချန်ချွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူရပ်နေသော နေရာမှ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ချန်ချွမ်ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မရှိလှပေ။ အန်ရှင်းက သူ့အား တစ်စုံတစ်ခု ပြောစရာ ရှိနေကြောင်းကို သူ အာရုံခံမိပြီး ယင်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အန်ရှင်းက ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်ကို စိုက်ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီလူက မင်းရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေမယ့် ရန်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တာအိုဧကရာဇ်တွေ ဖြစ်လာပြီး လူသားကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာတုန်လောက်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို ဖန်တီးကြလိမ့်မယ်..."

"စောစောကပဲ သူက ငါ့ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါသာ အခုနေရာမှာ မရှိရင် သူ့လက်ချက်နဲ့ သေနေလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် ငါက သူ့ရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ..." ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း သေသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဝင်စားခြင်းကနေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ဘဝဆက်တိုင်း သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်..."

အန်ရှင်းက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား အလွန် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။

သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မြင်နိုင်တာလား..."

"ငါ မဟုတ်ဘူး..."

အန်ရှင်း၏ အဖြေကြောင့် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ကာလကြာရှည် တည်ငြိမ်နေခဲ့သော စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေ၏။

ဆရာသခင်ဓားအရှင်...

အန်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။ "လောလောဆယ် ဆက်ပြီး ဒူးထောက်နေလိုက်ပါဦး... ဆရာက မင်းကို ယာယီ လက်မခံနိုင်သေးဘူး... အကြောင်းရင်းကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း မင်းရဲ့ တာအိုကျင့်ကြံမှုတွေ တိုးတက်လာတာကို မင်း ခံစားမိမှာပါ..."

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ပြုံးလိုက်၏။ "တကယ်ပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မတိုးတက်လာပေမဲ့ မဟာတာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုကတော့ လျင်လျင်မြန်မြန် ကြီးထွားလာတယ်... ဒါက ဆရာသခင်ဓားအရှင်ရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှု ဖြစ်ရမယ်"

ဤသည်က သူ နှစ်ပေါင်း နှစ်သောင်းကျော်တိုင်အောင် မောပန်းခြင်း မရှိဘဲ ဒူးထောက်နေခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

သူ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် ဒူးထောက်နေရမည် ဆိုလျှင်ပင် ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

အန်ရှင်းက စကားပြော ရပ်လိုက်ပြီး ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွား၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က သူမဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ..."

"ငါ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ..."

အန်ရှင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်မှာ အလွန် အကင်းပါးသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးယောင်လေး သန်းသွား၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ကျောက်ရူရှန်က တာအိုခုံရုံးအတွက် ကောင်းကျိုး ဖြစ်စေမှာလား... ဆိုးကျိုး ဖြစ်စေမှာလား..."

"ကံကြမ္မာ ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတာပဲ... အနာဂတ်ကို ကြိုသိနေတာက မင်းအတွက် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်..."

စကားဆုံးအောင်ပင် မပြောရသေးမီ အန်ရှင်းမှာ တောအုပ်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က နောက်သို့ ပြန်လှည့်၍ မြစ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားသည်။

တာအိုဧကရာဇ်တဲ့လား...

မဟာကမ္ဘာသုံးထောင် မှ ပါရမီရှင်များ အားလုံးက တာအိုဧကရာဇ်များ ဖြစ်လာရန် လိုက်လံ ကြိုးပမ်းနေကြသော်လည်း ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာမှာမူ ထိုအဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိရန် ယာယီအားဖြင့် အခွင့်အရေး မရှိသေးကြောင်း ယခင်က ယွမ်စုန်ကျီထံမှ သူ ကြားခဲ့ဖူး၏။ ယွမ်စုန်ကျီက သူ့ကို သေချာ ပြင်ဆင်ထားရန် ပြောခဲ့သည်။

အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်၍ အန်ရှင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုချက်အရ တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာခြင်းက အနာဂတ် ကမ္ဘာ့ပဋိပက္ခများ၏ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ယင်းက ယွမ်စုန်ကျီ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာရန် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ အတွက် မဟာတာအို လမ်းစဉ်ဆီသို့ သွားရာလမ်းကို ဖွင့်လှစ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံများ ထွေပြားနေမှုကို ရှင်းထုတ်လိုက်၏။

တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါးက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ သေချာ မသိသော်လည်း ယခု သူ နားလည်သဘောပေါက်နေသော စွမ်းအား လမ်းစဉ် ကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မတိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ဒူးမထောက်ရသေးမီ အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို သူ ခံစားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့...

ထိုသို့သော သူကကော ကျောက်ရူရှန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်လား...

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ကျောက်ရူရှန်၏ အမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အနာဂတ် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံရမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေတော့၏။

အခန်း ၆၇၄ ထူးဆန်းသော ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု

ကျောက်ရူရှန်အတွက် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းရန်မှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ ကျောက်ရူရှန် ဤလောကသို့ ဆင်းသက်လာချိန်မှစ၍ ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်၏ ကံကြမ္မာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ရူရှန်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဤအောင်ပွဲကို ရရှိရန်အတွက် ဘဝပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်၍ ကုချင်းတီးနေသော ကုအန်၏ အတွေးများက ကျောက်ရူရှန်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ်များဆီသို့ လွင့်မျောနေ၏။

ကျောက်ရူရှန်သည် အမတနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ဝင်စားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ကံကြမ္မာပုံစံက အလွန် အားကောင်းလှသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအပေါ်သို့ ကပ်ဘေးများ ကျရောက်စေရန် ကံကြမ္မာ ပါလာသူ ဖြစ်၏။ သူ့ကို အနိုင်ယူခြင်းသည် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်အား အမတအဖြစ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း အောင်မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရူရှန်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖန်တီးမှု တစ်ခုလား၊ သို့မဟုတ် အမတနတ်ဘုရားများ၏ အကြံအစည် တစ်ခုလား ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိပေ။

အကယ်၍ နောက်ဆုံးအချက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ယင်းက ထိုက်ရီ အမတအရှင်နှင့် ပတ်သက်မှု ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ကုအန်သည် ထိုက်ရီ အမတအရှင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ကောင်းကင်တာအို ကံကြမ္မာကို ထိုးဖောက် မမြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ တည်ရှိနေမှုကိုတော့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာကို စောင့်ကြည့်နေသော အခြား အမတနတ်ဘုရားများလည်း ရှိနေနိုင်ပြီး သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာရန် အစီအစဉ် မရှိခြင်းကပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ကုချင်းတီးနေရင်းနှင့် ကုအန်က သူ၏ အာရုံကို ရှောင်လန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။

တာအိုခုံရုံးက ၎င်း၏ တပည့်များနှင့်အတူ မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော အခက်အခဲများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤခရီးစဉ်ကြောင့် သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ မူလကထက် သုံးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်တော့ချေ။ ကုအန်သာ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချပြီး ပထမဆုံး နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာပင် အကုန်သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်သည်။

မဟာတာအို လမ်းစဉ်တွင် ပကတိ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း ဟူ၍ မရှိဘဲ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများသာ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် မည်သူကမျှ တရားမျှတမှု အကြောင်းကို မပြောကြပေ။ အကြောင်းမှာ ဤလမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ သက်ရှိတိုင်းက ခေတ်ကာလ တစ်ခုအတွက် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ယွမ်စုန်ကျီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှောင်လန်သည် တာအိုဧကရာဇ် ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေမည့် လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် တာအိုနိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်ရုံသာမက မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ အဆင့်တူ ပြိုင်ဘက်များနှင့် အဆင့်မြင့် ရန်သူများကိုပါ အနိုင်ယူရမည် ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ခွန်အားကြီးမားလာစေရန် ကံကြမ္မာများကို အဆက်မပြတ် လုယူရမည် ဖြစ်သည်။

တာအိုဧကရာဇ် တိုင်းက ရှင်သန်ခြင်းနှင့်သေဆုံးခြင်း တိုက်ပွဲများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤသည်ကပင် တာအိုဧကရာဇ်များက အဆင့်တိုင်းရှိ သတ္တဝါများ အားလုံးကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

သူမ၏ မွေးရာပါ ပါရမီများနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကုအန်၏ တာအိုဆန္ဒ လွှမ်းခြုံခံထားရမှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ရှောင်လန်က တာအိုနိယာမများနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေမှန်ကို မသိရှာသော ယွမ်စုန်ကျီက ရှောင်လန်သည် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်နှင့် ကျောက်ရူရှန်တို့ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းသော တာအို နားလည်သဘောပေါက်မှု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်နေ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောင်လန်အား တာအိုခုံရုံး၏ ပထမဆုံး တာအိုဧကရာဇ် ဖြစ်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမည်ဟု နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေဖြင့် ရှောင်လန်က ကျောက်ရူရှန်နှင့် ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်တို့ ကြားရှိ အားပြိုင်မှုတွင် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ဘဲ ပါဝင်ပတ်သက်ရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမက မဟာတာအို လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာသို့ လောလောဆယ် မသက်ရောက်နိုင်သေးဘဲ ထိုကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"စွဲလမ်းမှု လမ်းစဉ်... အတွေး မဟာတာအို"

ကုအန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

မူလဘူတ သံသရာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ရှောင်လန်က သံသရာ လမ်းစဉ် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လမ်းလိမ့်မည်ဟု အစက သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လမ်းညွှန်ရန် သူ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အကြောင်းအကျိုး လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာလိမ့်မည်ဟုပင် သူ တွေးထင်ထားခဲ့၏။

ယခင်က မည်သည့် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်ဖြစ်စေ တာအိုဧကရာဇ် ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ယှဉ်ပြိုင်လုယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မဟာတာအို ကိုယ်တိုင်က ကျင့်ကြံသူအား အမတကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး လမ်းစဉ်ဆီသို့ လမ်းညွှန်ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ရ၏။

ကုအန်က ရှောင်လန်၏ အနာဂတ်ကို တကယ်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားလာမိ၏။ ယခင်က ရှောင်လန်သည် သူ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ချောမွေ့သော ခရီးစဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အနာဂတ်မှာ သူ၏ အမြင်အာရုံ အတွင်း၌သာ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရှောင်လန်တွင် အကန့်အသတ်မဲ့သော ဖြစ်နိုင်ချေများ ရှိနေပြီး သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည့် အလားအလာ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူ့အနီးနားရှိ လူများအတွက်မူ သူတို့ ပိုမို ကောင်းမွန်လာစေရန် ကုအန်က သဘာဝကျကျပင် မျှော်လင့်မိသည်။ သူတို့သာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တောက်ပမှုများနှင့် အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်မည် ဆိုလျှင် ယင်းက ပို၍ပင် စံပြဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောလိုက်မိသောအခါ ကုအန်၏ စိတ်အခြေအနေက ပိုမို တက်ကြွလာပြီး သူ တီးခတ်နေသော တေးသွားများက ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် စီးဆင်းနေသော မြစ်များကဲ့သို့ ပိုမို နက်နဲ သိမ်မွေ့လာကာ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ငြိမ်းချမ်းမှု ပေးစွမ်းလာ၏။

ကုအန်က ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ရှန်းကျန်ထံမှ ကုချင်းတီးနည်းကို သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာလရှည်ကြာသော နှစ်များအတွင်း သူက ငြီးငွေ့လာသည့်အခါတိုင်း ကိစ္စအသစ်အဆန်းများကို အမြဲတမ်း စမ်းသပ်လေ့ ရှိ၏။

ကုချင်းသံက သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ လေပြည်လေညင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အတူ နေ့မှ ညသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြယ်တာရာများလည်း ရွေ့လျားသွားကြသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဤနှစ်ပေါင်း ငါးထောင် အတွင်း ချန်ချွမ်းအပြင် အန်ရှန်ထျန့်နှင့် လုရှန်တို့သည်လည်း လောကကြီးတွင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းများ ဖန်တီးရန် စံကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ချန်ချွမ်က ဓားဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အရှိန်အဝါက အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

အန်ရှန်ထျန့်က အန်မိသားစုကို ကူညီ ထောက်ပံ့ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ အန်မိသားစုနှင့် သူ၏ ကံကြမ္မာ ကြိုးပမ်းမှု ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိသားစုထဲမှ တပည့်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်၍ လမ်းညွှန် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

လုရှန်က လောကကြီး အနှံ့ လှည့်လည်သွားလာပြီး ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက်က သူ၏ အဆင့်ထက် မကျော်လွန်သရွေ့ သူက တာအိုရတနာများကို အသုံးပြုမည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်များကိုသာ အားကိုး၍ အစွမ်းထက် ပါရမီရှင်များကို အဆက်မပြတ် အနိုင်ယူခဲ့၏။ သူ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုက လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး နှစ်ပေါင်း ငါးထောင် အကြာတွင် သူသည် လောက၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ စာရင်းဝင် နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့ခေတ် လောကကြီးတွင် အကျော်ကြားဆုံး သူမှာ ကျောက်ရူရှန်သာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် တာအိုခုံရုံး၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ဤနှစ်သစ်တွင်လည်း ထျန်းဟုန် ဧကရာဇ်က ဝူရှီ၏ အစွန်အဖျားရှိ တောအုပ်ထဲ၌ ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကုအန်သည် မနက်စောစောတွင် ရင့်မှည့်နေသော ဆေးပင်များကို သွားရောက် ခူးဆွတ်ခဲ့ပြီး ညနေခင်း ရောက်သည်အထိ ဆက်တိုက် ခူးဆွတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်းပိုင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ကျန်းချုံးက သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ဝိုင်နှင့် ဟင်းလျာများကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျန်းချုံးက ပူပင်မဲ့အမတတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ဝူရှီ တပည့် တစ်ယောက်လောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း ကုအန်၏ ဘေးတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ခဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဤပင်လယ်ပြင် တစ်ဝိုက်တွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အသန်မာဆုံး ဖြစ်ရုံသာမက သူမသည် ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်းမှ တပည့်များစွာ၏ ရင်ထဲတွင် ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး သူမ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကောလာဟလများလည်း ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကျန်းချုံးသည် ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်သော်လည်း ပန်းပေါင်းစုံဂိုဏ်းအတွက် နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဗျူဟာများ ချမှတ်ကာ အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မကြာသေးခင်က လုရှန်ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက တော်တော်လေး ကြီးမားလာပြီ...ပင်လယ် ၇၂ စင်းလုံးကိုတောင် ပျံ့နှံ့နေ​ပြီ... ငါတို့ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေတောင် ဝူရှီက ဘယ်လို ဂိုဏ်းမျိုးလဲ ဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြတယ်..."

တောင်ခါးပန်းရှိ မဏ္ဍပ်တစ်ခုတွင် ကျန်းချုံးက ကုအန်အတွက် ဝိုင်ငဲ့ပေးရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် ရေတံခွန်တစ်ခု ရှိပြီး ကျဆင်းလာသော ရေများက ချောက်ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်ကာ မြူခိုးရေမှုန်များကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ ယင်းက စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ အလှတရားနှင့် လွမ်းမောဖွယ် လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

ကုအန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဝူရှီက ဘယ်ဂိုဏ်းမှ မဟုတ်ပါဘူး... ငါကလည်း သူတို့ကို သိပ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲလေ့ မရှိပါဘူး..."

ကျန်းချုံးက ကုအန်ကို ဟင်းလျာများ ဆက်လက် ခူးထည့်ပေးရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီလောကမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသုံးသောင်းတောင် ရှိနေပြီ... ရှင်က တကယ်ပဲ ဘာကို လိုက်ရှာနေတာလဲ... ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် ရှင်က ဘယ်သူ့ကို ရှောင်ပုန်းနေတာလဲ..."

အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ကျန်းချုံးကလည်း ကုအန်သည် သူမနှင့် မတွေ့ဆုံမီကပင် လောကကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူက ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထား၏။

သူမ မသိခဲ့သည့် အရာမှာ တကယ်တမ်းတွင် ကုအန်က သူမထက်ပင် အသက်ငယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တရားကို ဝန်ခံလိုက်လျှင် မည်သူကမျှ ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်သည့်အပြင် ဖြစ်လာနိုင်သော ပြဿနာများ၏ အစေ့အဆန်များကိုပင် စိုက်ပျိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ကုအန်က ဤကိစ္စကို သီးခြား ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"လိုက်ရှာနေတာလား... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ဘဝနေထိုင်မှု ပုံစံလေးက အရမ်း ကြာရှည်တဲ့ အချိန်တစ်ခုထိ ဆက်ရှိနေဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်... ငါ ငြီးငွေ့သွားတဲ့ အချိန်အထိပေါ့..." ကုအန်က ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့သောက်လိုက်၏။

"တကယ်လား..."

ကျန်းချုံးက ကုအန်ကို အကဲခတ်နေသည့်အလား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုအန်က သူ့လက်ကို မြှောက်၍ စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချုံးထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "ဒါက ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဝင်္ကပါ တစ်ခုပဲ... သေချာ လေ့လာကြည့်ပါ... မင်းသာ ဒီဝင်္ကပါကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားမယ် ဆိုရင် ပန်းပေါင်းစုံ ဂိုဏ်းကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းလောက် ပူပင်သောက ကင်းကင်းနဲ့ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"ဒါက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား..."

ကျန်းချုံးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ ရှုခင်းရှစ်ပါး လိုဏ်ဂူ ကောင်းကင်ဘုံ တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ဝင်္ကပါများနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် စိတ်ဝင်စားကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

သူမက စာလိပ်ကို စူးစမ်းရန် သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထိုစဉ် ကုအန်က မကြာသေးမီက သူ ကြားခဲ့ရသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကိစ္စများအကြောင်းကို စတင် ပြောပြနေ၏။ အစပိုင်းတွင် သူမက ကုအန်၏ စကားကို အလိုက်သင့် နားထောင်ပေးနေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စာလိပ်၏ အကြောင်းအရာများထဲ၌ လုံးဝ နစ်မြောသွားတော့သည်။

ကုအန်က ဤကိစ္စကို သိပ်ပြီး အရေးမစိုက်ဘဲ သရော်ပြုံး ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက နက်နဲသွားသည်။

မကြာသေးမီက ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကောင်းကင်ဝိညာဉ် မဟာကမ္ဘာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီး ယင်းက ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်၏။

ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို ခြေရာခံ တွက်ချက်ကြည့်သောအခါ မဟာကမ္ဘာမြောက်မြားစွာမှာ ယင်း၏ ကူးစက်ခံထားရပြီး ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုကမ္ဘာများမှာ ၎င်းကြောင့် ဖရိုဖရဲ အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထိုစွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသူများမှာ ကြမ်းတမ်း ခက်ထန်လာပြီး သွေးဆာလာကြမည် ဖြစ်၏။