အခန်း (၁၀၁၅-၁၀၁၆)
Vol. 85 Ch. 1015-1016
အခန်း ၁၀၁၅ –
မင်းအတွက် ရန်ကြွေးကို ငါယူမယ်။
စုရီ၏ တိုက်ပွဲဝင်စွမ်းအားသည် မည်မျှကြောက်ဖို့ကောင်းသည်ကို ဝမ်လျူမြို့ တိုက်ပွဲအကြောင်းမှ ကြားသိထားကြ၏။
ထိုတိုက်ပွဲတွင် စုရီသည် ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားကိုပင် မသုံးဘဲ သေလွန် ဝိညာဉ် (၄)ပါးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဤသို့သော လူကို မည်သူသည် မကြောက်ဘဲနေမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် သေလွန်ဝိညာဥ်(၆)ပါး မျက်နှာပျက်ယွင်း သွားတော့၏။
ကျိုးထျန်းလီနှင့် သူ့မိသားစုဝင်များသည် အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်မိသည်ကို ကျေးဇူးတင် နေမိသည်။
“ မိတ်ဆွေ ဒီဓားကို မင်းကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့တာလား။ ”
ကျိုးထုံက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ မေးလိုက်သည်။ စုရီမှ ခေါင်းအသာညိတ်ပြကာ၊
“ ဟုတ်တယ် ... ဒါပေမယ့် စိတ်အေးအေးထားပါ မင်းတို့အဲ့ဒီဓားကိုဆက်ပြီး နှိမ်နင်းဖို့ ကြိုးစားလို့ရပါသေးတယ်။ ”
- ဟု ပြောကြားလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားသည့်ဓားကို သေလွန်ဝိညာဉ်များ နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း ရှိ၊မရှိ တကယ်သိချင်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ကျူးထုံနှုတ်ခမ်းများတုန်ယင်သွားပြီး သက်ပြင်း တစ်ချက်ချကာ၊
“ ဒါဟာ တကယ်ပဲ နားလည်မှုလွဲတာပါ ဒီဓားကိုသွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့သူဟာ ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင် တွေကို သတ်သွားတဲ့ သေလွန်ဝိညာဉ်တစ်ပါးလို့ ငါတို့ထင်နေတာ ... မဟုတ်ရင် ဒီဓားကိုလုယူဖို့ ကြိုးစားမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး စိတ်မရှိပါနဲ့။ ”
-ဟု ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းပန်လိုက်သည်။
အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများမှာ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်သစ်တွင် နိုးထလာကြသည့် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်များသည် များစွာ မောက်မာလှသူများ ဖြစ်၏။
သို့သော် ယခုအခါတွင် စုရီတစ်ယောက်တည်းကိုပင် ကြောက်လန့်ကာ အလျော့ပေးနေသည်။
“ ငါ ဝမ်ဖူကို ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်နေတယ်။ ”
စုရီမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောကြားလိုက်၏။ ထိုစကားက သေလွန်ဝိညာည်များအားလုံး၏ နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေသည်။
“ မိတ်ဆွေ ဝမ်ဖူသေတာ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ”
ကျိုးထျန်းလီမှ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ စုရီက ပြန်မဖြေဘဲ ညာလက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ဓားကိုပြန်ခေါ်လိုက်၏။
“ ချွင် ... ။ ”
ထက်ရှသော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ လေထုအလယ်ရှိ ထူးဆန်းသောထိုဓားသည် ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စုရီလက်ထဲ ရောက်ရှိလာတော့၏။
ဤသည်မှာ သုံးပေသုံးလက်မရှည်ပြီး နီလာရောင်အဆင်း ရှိနေသည်။ ဓားသွားသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ပါးလွှာကာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။
ဓားရိုးပေါ်တွင် သေမျိုးနယ်ပယ်ဟူသော အမည်မှာသဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်နှင့်မတူဘဲ ပိုမို ထည်ဝါကာ အစွမ်းထက်ကြောင်းခံစားနိုင်၏။
“ ကွမ်ကျိုး ... ခင်ဗျားတကယ်ပဲ ငါတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ ”
ကျိုးထျန်းလီက အသံမာမာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ စုရီက သူ့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ထဲမှဓားကိုသာ အသာအယာပွတ်သပ်ပြီး တိုးတိုးလေး တုန့်ပြန်လာတော့၏။
“ တခြားသူအတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ကြံရွယ်မှတော့ သုံးကြိမ်သုံးခါ စဥ်းစားနေစရာ လိုသေးလို့လား ... မင်းပြောတာ မှန်တယ် ...
... လောကကြီးက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒီသေမျိုးနယ်ပယ်ဓားလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ ဒီနေ့ ငါတို့ဖြေရှင်းကြရအောင်။
စုရီက သတ်ဖြတ်လိုသော ရယ်ရွယ်ချက်များ ထုတ်ဖော်လျက် ပြောကြား၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ထက်ရှသော ဓားရောင်ဝါတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
“ သူ့ကို သတ် ... ။ ”
ကျူးထုံက အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သေလွန်ဝိညာဉ် (၅)ပါးသည်လည်း နောက်ကျန် မနေကြဘဲ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။
လေထုအလယ် ရတနာမျိုးစုံနှင့် နတ်မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ထင်မှားရစေ၏။
ထိုအချိန်တွင် ကျိုးထျန်းလီနှင့် အပေါင်းအပါများမှာမူ စုရီကိုမရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
စုရီက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းကာ ဓားဖြင့်ပိုင်းချလိုက်တော့၏။ ရွှေဓားအလင်း နှစ်လက် ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားချေပြီ။
တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး နေမင်းကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ သေလွန်ဝိညာဉ် (၆)ပါးကို ထိမှန်သွားသည်။
သေလွန်ဝိညာဉ် (၆)ပါးသည် နောက်သို့ လွင့်စဉ်လျက် သွေးအန်ကုန်သည်။ ဤသည်မှာ ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားကိုပင် မသုံးဘဲ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပေပင်။
ကျန်ဓားအလင်းတစ်လက်သည် ထွက်ပြေးကုန်သော ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
“ ဝုန်း ... ။ ”
လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခုသဖွယ် မြန်ဆန်လှသော ထိုဓားအလင်းအောက်တွင် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ နယ်ပယ်ဘုရင်(၇)ဦးသည် ဖန်ခွက်များပမာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားကြတော့သည်။
“ ဖိနှိမ်ပစ် ... ။ ”
တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ဓားဖျားကို အောက်သို့နှိမ့်ချပစ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့ အေးခဲသွားပြီး သေလွန်ဝိညာဉ်(၆)ယောက်မှာ ရုန်းမရတော့ဘဲ လှောင်အိမ်ထဲ ရောက်ရှိသွား သကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
“ စုရီ ... မင်းငါ့တို့ကို တကယ်သတ်ဝံ့လား မင်းငါတို့ကိုသတ်ရင် တောင်ပိုင်းမီးလျှံနတ်ဆိုး နယ်မြေက အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ”
ကျူးထုံက အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် စုရီပြန်ဖြေသည်မှာ နောက်ထပ် ဓားချက် တစ်ချက်သာ ဖြစ်၏။
ထိုဓားချက်အောက်တွင် တောင်ပိုင်းမီးလျှံနယ်မြေမှ သေလွန်ဝိညာဥ် (၆)လုံး ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ပင် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားကြတော့သည်။
တိုက်ပွဲမှာ စတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။ အဝေးမှ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်သပ်နေဆဲပေပင်။
ဝိညာဥ်အရှင်များနှင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် ဓားတစ်ချက်ကိုပင် မခုခံနိုင်ကြချေ။ မည်မျှကြီးစိုးပြီး အစွမ်ထက်လှသနည်း။
စုရီမှ သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးထုတ်ကာမြေပြင်သို့ လောင်းချ၍ ဂါရဝပြုစကားဆိုလိုက်သည်။
“ ဝမ်ဖူ ... သူတို့က ငါ့ကိုသေတဲ့အထိ တိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း မင်းအတွက်ကလဲ့စားချေ ပေးဖို့ ငါအဆင်သင့်ပါပဲ နောက်ဆုံးတော့ ငါက မင်းရဲ့ရတနာတွေကို သုံးခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ”
ထို့နောက် လက်ကျန်ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်းမော့သောက်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဤသတင်းသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။ ကောင်းကင်မြို့တော် ကြယ်စုသည် အရှေ့ပိုင်း ကြယ်လွင်ပြင်တွင် ဗဟိုဒေသကြီး ဖြစ်သည်။
ပြည်နယ် (၃၆)ခုရှိကာ တာအို ရှေးဟောင်းကာကွယ်သူ မျိုးနွယ်စုကြီး(၆)ခု၊ အုပ်စိုးရှင်မျိုးရိုး(၉)ပါးနှင့် နာမည်ကြီးအင်အားစု အသီးသီးတို့သည် ထြိပြည်နယ်များတွင် ဖြန့်ကျက်နေထိုင်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို တိုက်ပွဲသတင်းသည် အရပ်ရပ်သို့ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကားသွားပြီး ၎င်းတို့ထံရောက်ရှိကုန်၏။
ဤသတင်းထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြယ်လွင်ပြင်အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေကြသည့် အင်အားစုကြီးများအားလုံး လေးနက်ကုန်တော့သည်။
ယင်းသတင်းသည် အထက်တန်းလွှာ အင်အားစုများကြား အုတ်အော်သောင်းနင်းပင် ဖြစ်လာစေကုန်၏။
“ ခေတ်ပြောင်းသွားပြီ ... ငါတို့က နန်းတော်သခင်ကွမ်းကျူးကို ခေတ်နောက်ကျ ကျန်ရစ်လိမ့်မယ်လို့ တကယ်ထင်ထားတာလား ရူးနေတာပဲ သူက အခုနယ်ပယ်ဘုရင်အဆင့်နဲ့ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေပြီ။ ”
ရှေးဟောင်း သက်ရှိရုပ်ကြွင်း အဘိုးအိုကြီးတစ်ဦးက လေးလံသောအသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ ဝင်စားခြင်းသံသရာ စွမ်းအားက သေလွန်ဝိညာဉ်တွေအပေါ် သဘာဝအတိုင်း ဖိနှိပ်နိုင်တယ် ...
... ဒါပေမယ့် အခုသူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံမှုနဲ့တင် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သေလွန် ဝိညာဉ်တွေကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်နေပြီ ဒါက မယုံနိုင်စရာပါပဲ။ ”
အခြားသော သက်ရှိရုပ်ကြွင်း အဖိုးကြီးများသည်လည်း ခါးသီးစွာဆိုကြသည်။ သူတို့သည် ကွမ်ကျူးနှင့် ခေတ်ပြိုင်များဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ ဓားအောက်တွင် ဖိနှိမ်ခံထားရဖူးသည်။
ယနေ့ခေတ်သစ် ရောက်လာသောအခါ ပြန်လည် အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟူသည့် အတွေးမှာ လွင့်ပါးသွားရချေပြီ။
“ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့ သူက ဘယ်လောက်တောက်ပနေဦးမလဲ အမြင့်မှာ ရပ်နေတဲ့လူတွေဟာ ... မုန်းတိုင်းလာရင် ပျက်စီးခြင်းနဲ့ ပိုမိုနီးစပ်ပါတယ်။ ”
အချို့က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးကြသည်။
“ ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းဆိုတာ သေလွန်ဝိညာည်တွေအတွက် သဘာဝအတိုင်း တန်ပြန်နိုင်တဲ့ ဥပဒေတစ်ခုပါပဲ ဒါပေမယ့် ...
... ကွမ်ကျူးက ဝင်စားခြင်းဥပဒေတောင် မသုံးဘဲနဲ့ သေလွန်ဝိညာဉ်တွေကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်နေပြီ။”
“ ဟမ့် ... ဘာဖြစ်လဲ သူ ပိုပြီးအစွမ်းထက်လာလေလေ၊ သေဖို့အတွက် ပိုနီးစပ်လာလေလေပဲ မဟုတ်လား။ ”
အချို့သော အဖိုးကြီးများသည် အမုန်းတရားများပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်း များဖြင့် အံကြိတ်ကာ ဆိုကုန်ကြ၏။
သေလွန်ဝိညာဉ်(၆)ပါးနှင့် ကျိုးမိသားစုဝင်များကို ဓားနှစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလွန်းချေပြီ။
***
အခန်း ၁၀၁၆ –
ဧည့်သည်ရောက်ရှိလာခြင်း။
ကျိုးမျိုးနွယ်စု။ တာအို ရှေးဟောင်း ကာကွယ်သူ ကျိုးမျိုးနွယ်စု စံအိမ်တော်အတွင်း မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျိုးဟွာကျိသည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေ၏။
သူ့ မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့ပြီး သူ့ရှေ့ခန်းမအတွင်းတွင် မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများမှာ အချင်းအရာ တစ်ခုကို ငြင်းခုံနေကြသည်။
အချို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စုရီကိုသတ်ဖြတ်ပစ်ကာ သေဆုံးသွားသော မိသားစုဝင်များအတွက် ကလဲ့စားချေရန် အဆိုပြုကြသည်။
အချို့မှာမူ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပါက အကျအဆုံးပိုများမည်ဖြစ်ကြောင်း ကန့်ကွက် ကုန်လေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် သဘောထား နှစ်ခုကြောင့် ခန်းမအတွင်း ဆူညံနေချေပြီ။
“ ကောင်းပြီ ... ငါကိုယ်တိုင်ပဲ တစ်ခေါက်လောက် သွားလိုက်တော့မယ်။ ”
ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်လှသောအသံ တစ်သံသည် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး ဆူညံသံများအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်ကျသံများကြားရအောင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။
ရိုးရှင်းသော အင်္ကျီရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ သွယ်လျ လွန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ခန်းမထဲ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။
သူ့မျက်နှာသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းမွတ်နေပြီး မေးစေ့အောက်တွင် မှုတ်ဆိတ် ပါးပါးလေးရှိနေ၏။
“ ဘိုးဘေး ... ။ ”
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျိုးဟွာကျိ အပါအဝင် လူတိုင်းမတ်တတ်ရပ်ကာ ချက်ချင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။
ဤသည်မှာ ကျိုးမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘေး ကျိုးဟန်ရှန်းဖြစ်၏။ သူသည် မျိုးနွယ်စုအတွင်း ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကြီးလည်း ဖြစ်ချေပြီ။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က အင်မော်တယ်တားမြစ်မြေတွင် ကောင်းကင်ဘုံ လမ်းကိုရှာဖွေနေရာမှ အောင်မြင်စွာ ပြန်လာနိုင်သူဖြစ်၏။
ဤကိစ္စသည် ကျိုးမိသားစုအတွင်း လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ပြင်ပအင်အားစုများသည် ကျိုးဟန်ရှန်း ပြန်ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။
“ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... မင်း ဘယ်လိုထင်သလဲ။ ”
ကျိုးဟန်ရှန်းက သိမ်မွေ့သောအသံဖြင့် မေး၏။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျိုးဟွာကျိမှ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ ဒီလောက်အထိ အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့ရတာ မျိုးနွယ်စုအတွက် တကယ်ပဲ အရှက်ရစရာပါ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ အခြေအနေအရ ...
... အခုချိန်မှာ အဲဒီဝင်စားသူကို အင်အားအကုန်သုံးပြီး တိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဉာဏ်မရှိရာ ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ ”
“ ဘာကြောင့်လဲ ... ။ ”
ကျိုးဟန်ရှန်းမှ ပြန်မေးသည်။ ကျိုးဟွာကျိသည် တည်ငြိမ်သောအသွင်ဖြင့် အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ လောကကြီးက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲနေတယ် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းတွေရော၊ လက်ရှိခေတ်ရဲ့ ထိပ်တန်းအင်အားစုတွေရော အားလုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ဆောက် နေကြတယ် ...
... အခုအချိန်အထိ ဘယ်အင်အားစုကမှ ဝင်စားသူကို အတိအလင်း စစ်ကြေညာတာမျိုး မလုပ်သေးပါဘူး ... ကျိုးမိသားစုသာ အရင်ဆုံး ထွက်တိုက်မယ်ဆိုရင် နိုင်သည်ဖြစ်စေ ...
... ရှုံးသည်ဖြစ်စေ အဲဒီစောင့်ကြည့်နေတဲ့ အင်အားစုတွေပဲ အမြတ်ထွက်သွားပါလိမ့်မယ် ကျိုးမိသားစုအတွက်တော့ အရှုံးပါပဲ ...
... ကျားနှစ်ကောင်ကိုက်တာကို တောင်ပေါ်ကနေထိုင်ကြည့်ရင် အမြတ်ထွက်မြဲ မဟုတ်လား ဒါကြောင့် ငါတို့ဘက်က ခဏလောက် သည်းခံထားမယ်ဆိုရင် ...
... ခေတ်ပြောင်းချိန်မှာ ကိုယ့်အင်အားကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်နိုင်မယ် နောက်ပြီး တခြားအင်အားစုတွေက ...
... သူ့ကိုစိန်ခေါ်တဲ့အခါမှာ ငါတို့က ဝင်တိုက်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒါအန္တရာယ်အကင်းဆုံး မဟုတ်လား။ ”
သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ခန်းမအတွင်းရှိအကြီးအကဲများမှာ တိတ်ဆိတ် ကုန်တော့၏။ အများစုမှာ ထိုသဘောထားကို ထောက်ခံကုန်ကြသည်။ ကျိုးဟန်ရှန်းမှ ချီးကျူးဟန် ခေါင်းညိတ်ပြလာ၏။
“ မှန်တယ် ငါဒီမလာခင်မှာပဲ တောင်ပိုင်းမီးလျှံမြေက အကြီးအကဲတစ်ပါးနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ခဲ့တယ် သူ့အဆိုအရ ...
... နောက်လာမယ့် ခြောက်လအတွင်းမှာ ဒီလောကကြီးမှာ ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ နှစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ် အဲဒါတွေက ယနေ့ခေတ် ထိပ်တန်းအင်အားစုတွေကနေ ကောင်းကင်ဘုံ အပေါ် တက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ...
... တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ နောက်တစ်ခုကတော့ လက်ရှိအင်အားစုတွေထဲက တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာလိမ့်မယ်။ ”
... ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေမှာ ကြယ်လွင်ပြင်ရဲ့ထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်နေသူဟာ ပိုပြီးတော့ အန္တရာယ်များလိမ့်မယ် ...
... ဒါကြောင့် လှိုင်းထိပ်မှာ ရပ်နေတဲ့ကွမ်ကျိုးဝင်စားသူကို သတ်ဖြတ်မယ့် အင်အားစုတွေ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ ”
ကျိုးဟန်ရှန်းစကားကြောင့် အကြီးအကဲများအားလုံး စိတ်ဓာတ်များ ပြန်၍ တက်ကြွလာတော့သည်။
“ အနှစ်ချုပ်ရရင် အချိန်က ငါတို့ဘက်မှာ ရှိနေပါတယ် အပြောင်းအလဲမြန်လေ ... ငါတို့လို ထိပ်တန်းအင်အားစုတွေအတွက် အကျိုးအမြတ် ပိုများနိုင်လေပဲ ...
... ဝင်စားသူဟာ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ နယ်ပယ်ဘုရင်အဆင့်မှာ ရုန်းကန် နေရတုန်းပဲ ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့အတွက် ဆိုးကျိုးပိုများလာနိုင်တယ် ...
... ဒါတင်မကသေးဘူး ဒီလောကမှာ လူတစ်ယောက်က တစ်လောကလုံးနဲ့ ရန်သူ ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ခေတ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေရသလိုပဲ ...
... အဆုံးမှာတော့ အရိုးပါမကျန် ကြေမွသွားရနိုင်တယ် ဒါဟာ လောကနိယာမပဲ ခေတ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်နိုင်တဲ့သူက တိုးတက်ကြီးပွားပြီး ဆန့်ကျင်တဲ့သူကတော့ ပျက်စီးရမှာသဘာဝပါပဲ။ ”
ဤနေရာအရောက်တွင် ကျိုးဟန်ရှန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး၊
“ ငါက ဒီကွမ်ကျိုးဝင်စားသူကို အထင်သေးနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး သူက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသလို လူတိုင်းအမြင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့သူပါ ...
... ဒါကြောင့်လည်း တစ်လောကလုံးရဲ့ ဘုံရန်သူ ဖြစ်နေတာပေါ့ ဒါပေယ်ဘယ်လောက် ခုန်ပေါက်နေပါစေ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူ အောင်ပွဲခံနိုင်မလဲ မသိသေးပါဘူး။ ”
“ ဘိုးဘေး ... လက်ရှိ ဘိုးဘေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီကွမ်ကျိုးဝင်စား သူကို အနိုင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသလား။ ”
ကျိုးဟွာကျိက မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်း လိုက်တော့၏။ ချက်ချင်း လူတိုင်း၏အကြည့်မှာ ကျိုးဟန်ရှန်းထံ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျိုးဟန်ရှန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလာ၏။
“ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် နိုင်နိုင်ခြေ (၇၀) ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ် အကယ်၍ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ် ဆိုရင်တော့ (၅၀/၅၀)ပဲ။ ”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကြ၏။ နတ်ဘုရားပန်းပဲရုံ တိုက်ပွဲကြောင့် စုရီမည်မျှကြောက်စရာ ကောင်းသည်ကို သိထားသည်။
ယခုမူ ဘိုးဘေး၏စကားသည် သူတို့ရင်ထဲရှိအမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ လက်ရှိခေတ်မှာ ငါ့လိုမျိုး ပထမဆုံး နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်သူတွေဟာ နောက်ခံအင်အား အလွန်တောင့်တင်းတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးတွေချည်းပါပဲ။ ”
... ဓမ္မအဆုံးခေတ် မတိုင်ခင်ကဆိုရင် ငါတို့လိုလူမျိုးတွေဟာ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းလွယ်ကြတယ် ...
... ငါက တောင်ပိုင်းမီးလျှံနယ်မြေက လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးတယ် သူ့ အမြင်အရတော့ ငါ့ဟာရှေးခေတ်တုန်းက အထွတ်အထိပ် ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ...
... ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တယ်လို့ မှတ်ချက်ပေးတယ် ဒီလိုအစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အခုလောကထဲကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာနေကြပြီ ...
... နောင်တစ်ချိန်မှာ ... တာအို ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်နဲ့ ချိပ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေသာ နိုးထလာရင် ...
... အဲဒီဝင်စားသူဟာ ဝင်စားခြင်းဥပဒေ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရင်တောင် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ”
ဤသို့သော ဆွေးနွေးမှုများသည် အခြားသော တာအိုရှေးဟောင်းကာကွယ်သူ မျိုးနွယ်စုများတွင်လည်း ဖြစ်ပွားနေ၏။
သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရာအားလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ် သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်းသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် ကလဲ့စားချေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျိုးမိသားစုသည် ငြိမ်သက်နေခဲ့၏။
ထို့အတူ ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးများနှင့် လက်ရှိခေတ်၏ အင်အားစုကြီးများသည်လည်း စုရီကို စိန်ခေါ်ခြင်းမရှိကြတော့ချေ။
ဤအရာသည် မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဆောင်းဦးလေသည် တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေပြီး အေးစက်ခြောက်သွေ့နေ၏။
ရွှေဝါရောင် သစ်ရွက်ခြောက်များမှာ ဆည်းဆာအလင်းတွင် ဘုံကျောင်းဝင်းအတွင်း တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေကျစုပုံနေသည်။
စုရီသည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် သစ်ရွက်ခြောက်များအပေါ် ငေးကြည့်ကာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုကို ခံစားနေခဲ့သည်။
သူသည် ဤဘုံကျောင်းတွင် တည်ခိုနေခဲ့သည်မှာ လဝက်တိုင်နေပြီဖြစ်၏။ ထိုကာလအတွင်း အေးချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ် လွန်းချေပြီ။
ဝေရှန်းက သူ့အတွက် ဝိုင်နှင့်တွဲဖက်စားသောက်ရန် အသားကင်အချို့ ပြင်ဆင်လာပေးနေသည်။
ရှေးဟောင်းခေတ်ကို ဓမ္မအဆုံးခေတ်ဟု ခေါ်ဆိုကာ ထိုစဉ်ကဖြစ်ပွားခဲ့သောကပ်ဘေးမှာ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင် ခေတ်ပြောင်းနေပြီး ကာလကြာရှည်စွာ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့သော ထိုကောင်းကင်ဘုံလမ်းသည် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြီဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာချေပြီ။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ဘိုးဘေးများ၊ ခေတ်တစ်ခေတ်ကိုလွှမ်းမိုးခဲ့သော ပါရမီရှင်များ၊ အခြားသော သေလွန်ဝိညာဉ်များပေပင်။
စုရီ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ သုံးလနှင့် ခြောက်လအတွင်း တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် သေလွန်ဝိညာဉ်များ လောကထဲလွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့်ရှိသော သေလွန်ဝိညာဉ်များသည် ရှေးခေတ်တည်းမှပင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ အကြီးအကဲများဖြစ်၏။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤအဆင့်ရှိသော ပြိုင်ဘက်များသည် ဝင်စားခြင်းဥပဒေစည်းမျဉ်း အပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိကြခြင်းပေပင်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် တိုက်ပွဲတွင် ဝင်စားခြင်းစွမ်းအားသည် ပြိုက်ဘက်များအပေါ် အသားစီးရယူနိုင်ရုံသာရှိပေမည်။ ကျင့်ကြံမှု လုံလောက်ခြင်း မရှိပါက ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်၏။
“ အချိန်က တကယ်ပဲ နည်းလာပြီ။ ”
စုရီမှ မျက်ခုံးတစ်စုံကို အသာအယာ နှိပ်နှယ်လျက် ညည်းတွားတော့၏။ ဝေရှန်းက မော့ကြည့်ကာ၊
“ သခင်လေး ပြဿနာတွေ ရောက်လာမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ”
-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူက တောဝက်ပေါင်တစ်ဖက်ကို ကိုက်ဝါးလျက် စုရီအဖြေထံ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ စုရီမှ ခေါင်းယမ်းကာ၊
“ ငါက ဘာကိုကြောက်နေရမှာလဲ ဒုက္ခကိုမလိုချင်တာပါ ... ကြောက်တယ်လို့ မလိုဆိုပါဘူး။ ”
“ ဒါဆိုဒီရက်တွေမှာ ဘာလို့ တစ်ချိန်လုံးထိုင်နေတာလဲ။ ”
“ အဲဒါ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတာ။ ”
စုရီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။ လှုပ်ရှားချိန်တွင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်ရှပြီး တိတ်ဆိတ်နေချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ရပေမည်။
“ လီကျုံး ... သခင်မရဲ့ အမိန့်အရ တာအိုစုနဲ့တွေ့ဖို့ ရောက်လာပါတယ်။ ”
ထိုစဉ်မှာပင် ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်မှ အိုမင်းနေသောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဝေရှန်းမှ ဝက်ပေါင်ကို ကိုင်ဝါးနေရာမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တော့သည်။
***