အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း (၅၇) - စားသုံးမှု အဆငါးဆ

"ကောင်းပြီလေ... နင် အခု ပြန်သွားလို့ ရပြီ... အဆိပ်ပုလဲ ရပြီးတာနဲ့ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ချန်လော့သည် စကားပြောရင်း အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်မန်သည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ချန်လော့..." သူမ အော်ခေါ်လိုက်ရာ ချန်လော့က ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာ၏။

"ဒီမှာ အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး တစ်လုံး... ယူထားလိုက်..."

သူမသည် လက်ထဲရှိ အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်လော့သည် ဖမ်းယူလိုက်၏။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဤ အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး သည် တတိယအဆင့် ဆေးလုံး ဖြစ်ရာ ပိုက်ဆံ အတော်လေး ရနိုင်မည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

"အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုတာက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အဆိပ်တွေ စိမ့်ဝင်တဲ့ အရှိန်ကို ပိုမြန်စေလိမ့်မယ်..."

"ဒါကြောင့် အရမ်း သန်မာတဲ့ သားရဲ နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် သူတို့နဲ့ မတိုက်ခိုက်နဲ့... တတ်နိုင်သမျှ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစား..."

"ငါ အပြင်ဘက်ကနေ နင့်ကို စောင့်နေမယ်... မသေစေနဲ့နော်..."

ကျောက်မန်က ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ အကယ်၍ မနေ့ကသာ ဆိုလျှင် ချန်လော့ ဤနေရာတွင် သေသွားမည်ကို သူမ အလွန် သဘောကျမိလောက်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ချန်လော့သည် သူမအတွက် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်လော့ သူမအပေါ် ပြုမူခဲ့သော ဆိုးရွားသည့် လုပ်ရပ်များကိုပင် ချက်ချင်း မေ့ပျောက်သွားတော့သည်။

ချန်လော့ လမ်းလျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန်သည် ထပ်မစောင့်တော့ဘဲ သူမ လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်၍ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ပြန်လမ်းသည် ငါးမိနစ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ပြီး အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကျောက်မန်အတွက် ၊ ထိုအချိန်သည် ပြသနာမဟုတ်ပေ။

ငါးမိနစ် အကြာတွင် သူမသည် သူတို့ စတင်ခဲ့ရာ နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်နေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များမှာ မထွက်ခွာကြသေးပေ။ ကျောက်မန် ပြန်လာသည်ကို မြင်ပြီး သူမကို တွဲကူရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကြသည်။

"အစ်မကြီး... ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ... ချန်လော့ရော ဘယ်မှာလဲ..."

အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး မူးဝေနေသော ကျောက်မန်ကို တွဲကူလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ အားလုံးသည် အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များ ဖြစ်ကြပြီး သူမသည် တိုက်ရိုက်တပည့် လည်း ဖြစ်ရာ ၊ သူမကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျောက်မန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက သရော်လိုက်၏။

"ချန်လော့လား... သူက ငါတို့ အဆိပ်တောင်ထွတ် က အတွင်းဂိုဏ်းသား မှ မဟုတ်တာ... အဲဒီထဲမှာ ဒီလောက် အကြာကြီး သူ ဘယ်လိုလုပ် တောင့်ခံထားနိုင်မှာလဲ... အပြန်လမ်းမှာတင် သူ သေလောက်ပြီ..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ချန်လော့နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်သော်လည်း တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ဦး အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲတွင် သေဆုံးသွားခြင်းသည် သေးငယ်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချန်လော့ သေသွားပြီဟု ထင်နေကြသဖြင့် ၊ ကျောက်မန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... သူ အဆင်ပြေတယ်... သူက ငါ့အတွက် အဆိပ်ပုလဲ သွားယူပေးမယ် ဆိုပြီး အထဲကို ဝင်သွားတာ..."

ထိုစကားကို ကြားပြီး လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အရင်က ချန်လော့ သေသွားပြီဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့သော အတွင်းဂိုဏ်းသား မှာ ချက်ချင်း အော်ရယ်တော့၏။

ကျောက်မန် သည် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထို အတွင်းဂိုဏ်းသား ကို မကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ အထဲ ဝင်သွားတယ်ဟုတ်လား... အဆိပ်ပုလဲ သွားယူဖို့..."

"ချန်လော့ က တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်တာတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးပြီး ငါတို့ အဆိပ်တောင်ထွတ် ရဲ့ အဆိပ်ရှောင်ရှားရေး နည်းစနစ်ကိုတောင် မကျင့်ကြံရသေးဘူးလေ..."

"ငါ ထင်တာကတော့... ချန်လော့ သူ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ သိလို့... ပြီးတော့ အစ်မကြီးက သူ့ကို စိုးရိမ်ပြီး သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်လို့ အစ်မကြီးကို လိမ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ပြန်လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့လိုဆို သူ တစ်ယောက်တည်း သေလို့ ရတာပေါ့..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား မှာ အေးစက်စက်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အော်ရယ်လိုက်သည်။

ကျောက်မန်သည် ထို အတွင်းဂိုဏ်းသား၏ လှောင်ပြောင်သော စကားများကို အေးစက်စက် တစ်ချက် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူနှင့် ဆက်စကားပြောရန် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။

သူမလည်း ချန်လော့ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ခဲ့သော်လည်း ၊ ချန်လော့သည် သူ လုပ်နိုင်သည်ဟု ပြောလာသဖြင့် ကျောက်မန်သည် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထို အတွင်းဂိုဏ်းသား ပြောခဲ့သည့်... ချန်လော့က ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးဟု ခံစားရသဖြင့် သူမကို လိမ်ပြီး ထွက်ခွာသွားကာ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားသည် ဆိုသော စကားအတွက်မူ…

ဤအကြောင်းပြချက်သည် လုံးဝ ခိုင်လုံမှု မရှိသလို မှန်ကန်နိုင်ခြေ လုံးဝ မရှိပေ။

အကြောင်းမှာ သူမသည် ချန်လော့အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ အန္တရာယ်ကို တကယ် အာရုံခံမိပါက၊ ယခု အပြေးအလွှား ပြန်လာသူမှာ သူမ မဟုတ်ဘဲ ချန်လော့သာ ဖြစ်လောက်သည်။

အဲ့ကောင်က သွေးသဲကန္တာရ တုန်းက သူမကို အဆိပ်စမ်းသပ်ဖို့ လူသား ကြွက်တစ်ကောင်လို အသုံးပြုခဲ့တာလေ... ဒီလိုလူမျိုးက သူတစ်ပါးရဲ့ အသက်ကို သူ့အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးထားဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…

ချန်လော့သည် ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး ကို သောက်ထားသဖြင့် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် တောင့်ခံထားနိုင်သေးပြီး ပြန်လာရန် အချိန် အလုံအလောက် ရှိသည်။

သို့သော် ကျောက်မန်သည် ဤကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့နှင့် မငြင်းခုံချင်ခဲ့ချေ။

ချန်လော့ ပြန်လာသောအခါ သူသည် အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေလိမ့်မည်။ ယင်းက သူတို့၏ စကားများကို ချေပရန် အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုစဉ် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ အတွင်းတွင်။

ချန်လော့သည် တောက်ပသော ဓားသိုင်း တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော သားရဲ အချို့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်၏။

"ဒီ သားရဲ တွေက မူးယစ်ဆေးဝါးကြောင့် အဆိပ်သင့်နေတာလား..."

"ငါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့် လေ... မင်းတို့လို ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကောင်တွေက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့..."

ချန်လော့သည် မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားနေစဉ် သားရဲ များ၏ အလောင်းများကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် ဤအဆိပ်ပြင်းသော သတ္တဝါများ၏ အလောင်းများက သိုလှောင်အိတ် ထဲရှိ အခြား ပစ္စည်းများကို ညစ်ညမ်းသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ထပ် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို အထူးတလည် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် စနစ်၏ အသိပေးချက် တစ်ခုက ချန်လော့၏ ရှေ့တွင် ပေါ် ထွက်လာသည်။

"အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်- ၁၉၃ မိနစ်..."

ဤအသိပေးချက်ကို မြင်ပြီး ချန်လော့မှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

"ချီးပဲ... ငါ ထွက်လာတာ အလွန်ဆုံး နှစ်မိနစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ..."

"ခုနက တိုက်ပွဲကို ထည့်တွက်ရင်တောင် တစ်မိနစ်တောင် မကြာလောက်ဘူး..."

"စနစ်... မင်းက အရမ်း ရက်စက်တာပဲ..."

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် စနစ်ထံမှ နောက်ထပ် အသိပေးချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆိပ်များ စိမ့်ဝင်မှုကို ပိုမို မြန်ဆန်စေပြီး... အဆိပ်ကိုကာကွယ်ထားသော အချိန် ကုန်ဆုံးမှုကို ပို၍ မြန်ဆန်စေပါသည်..."

ဤစကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်၊ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်လည်း အရင်က သူ့ကို အလားတူ စကားမျိုး ပြောခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရသွားသည်။

"ဒါဆို... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်က ပုံမှန်အချိန်ရဲ့ ငါးဆ ပိုမြန်နေတာပေါ့..."

"စွမ်းအင် စားသုံးမှု အဆငါးဆ တဲ့... ငါ့မှာ စနစ် ရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီဒဏ်ကို ခံနိုင်မှာလဲ..."

" ဒီလိုမှန်းကြိုသိရင် ငါ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်... အလှပြ လှည့်ကွက်တွေ အားလုံးနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်အချို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်အရ ၊ ဤ သားရဲ များနှင့် တစ်မိနစ်မျှ အချိန်ဖြုန်းနေရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။

"မလုံလောက်ရင်လည်း ရပါတယ်... အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ..."

ချန်လော့သည် သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ၁၉၃ မိနစ် အတိအကျ ကျန်နေသေးသည်။

"ငါ သားရဲ တွေကို အမြန်ဆုံး သတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားရတော့မှာပေါ့... အချိန်အများကြီး ရနေရင်တောင်မှ အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေလို့ မရဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

လမ်းတွင် သားရဲ အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသေးသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များက မမြင့်မားဘဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် မရောက်ရှိကြသေးပေ။

ချန်လော့သည် သူတို့နှင့် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ အခြေခံအားဖြင့် အားလုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သားရဲ အကောင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"မကြာခင် ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်..."

သူသည် အနည်းဆုံး မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်။

အစောပိုင်းက ကျောက်မန်နှင့် အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ခန့်ကို ပေါင်းထည့်လိုက်လျှင် ယခု အဆိပ်ပုလဲ ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရန် ငါးမိနစ်ခန့်သာ လိုတော့သည်။

"ငါ့မှာ အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်သည် ချန်လော့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

မျက်နှာပြင်က အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ကျန်ရှိနေသော အချိန်ကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။

"အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်- ၁၆၉ မိနစ်..."

ချန်လော့သည် သားရဲ များကို လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် ယူရသေးသည်။

မျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ကြည့်လိုက်၏။

"အတွင်းပိုင်းမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှိ သားရဲ တွေ ရှိနေနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် သံအရိုး ဒုတိယအဆင့် နဲ့ဆိုရင်... ရွှေမြုတေအဆင့် တစ်ဝက် လောက် မဟုတ်ရင်တော့ ပြဿနာ မရှိဘူး..."

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ် ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ကို သတ်ဖို့ အလွန်ဆုံး ၁၀ မိနစ်လောက်ပဲ လိုမှာပါ..."

"အကယ်၍ အဲဒါကို ပြောင်းလဲတွက်ချက်ကြည့်ရင် အလွန်ဆုံး မိနစ် ၅၀ ပေါ့... လုံးဝ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ ရှိတယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်၏။

အခန်း (၅၈) - သစ်ပင်မိစ္ဆာ

မကြာမီမှာပင် မီတာတစ်ရာခန့် အကွာတွင် အနက်ရောင် ဆလင်ဒါငယ် တစ်ခုက ချန်လော့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဆလင်ဒါသည် စိမ့်မြေထဲတွင် ရှိနေပြီး ၊ ၎င်း၏ အထက်တွင် အစိမ်းရင့်ရောင် ပုလဲ တစ်လုံး လွင့်မျောနေသည်။

ထို့အပြင် လေထုထဲရှိ အဆိပ်များက အဆိပ်ပုလဲ ဆီသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေကြောင်း ချန်လော့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိသည်။

"အဆိပ်ပုလဲ ...”

ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ၊ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်ကာ အဆိပ်ပုလဲ ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခု ရုတ်တရက် ထွက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရ၏။

စိမ့်မြေထဲတွင် အများကြီး မရှိပေ။ အပြင်ဘက်တွင် သစ်ပင်ကြီး အချို့ ရှိသော်လည်း အတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မီတာအနည်းငယ်တိုင်းတွင် သစ်ပင် အနည်းငယ်ကိုသာ မြင်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပန်းများနှင့် မြက်ခင်းများ အများအပြား ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က သားရဲ ၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစားကို ဖုံးကွယ်ရန် အထိ လုံလောက်မှု မရှိပေ။

ထိုသို့ ဖြစ်နေသည့်တိုင် ချန်လော့သည် သတိမလျှော့ရဲသေးပေ။

အကြောင်းမှာ သူ အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သားရဲ အချို့က ဝေးလံခေါင်သီသော ထောင့်တစ်နေရာမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိမ့်မြေထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှု သည် သံအရိုး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း က အများကြီး တိုးတက်မလာခဲ့ပါက၊ သူသည် ထိုသားရဲများ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပြီး အရင်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း များကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ အဆက်မပြတ် ဖြန့်ကျက်ထားကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် လေဓားသွား အချို့ကို စုစည်းထားပြီး ဖြစ်၏။

"ဝှစ်..."

လေတိုက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ ချန်လော့၏ ခြေလှမ်းများသည် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သားရဲ တစ်ကောင် ရှိတယ်..."

ထို့နောက် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လေဓားသွား အချို့ကို စိမ့်မြေထဲရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"ဖူး..."

လေဓားသွား က မြေကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း ပစ်ဝင်သွားပြီး ချန်လော့၏ ပုံရိပ်သည် မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လေဓားသွား ကျရောက်သွားပြီးနောက် တစ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီး များ စတင် တုန်ယင်လာသည်ကို ချန်လော့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ၊ ချန်လော့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော ‘လေဓားသွား’ ကျရောက်ရာ စိမ့်မြေပြင်မှာ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရွှံ့နွံများမှာ မိုးပေါက်များအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မြေကျင်းကြီးအတွင်း၌ ကြီးမားလှသော အစိမ်းရောင် သစ်ပင်အုပ်ကြီးတစ်ခုကို ချန်လော့ မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်လော့သည် ထိုသစ်ပင်၏ အမှန်တကယ် ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူသုံးယောက်မှ ငါးယောက်အထိ ဖက်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် အဝိုင်းရောင် အပေါက် နှစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းတို့အတွင်းတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် စက်လုံး နှစ်ခု ရှိကာ မျက်လုံးများနှင့် တူနေသည်။

ထို့အပြင် ပင်စည်ပေါ်ရှိ ထူထပ်သော သစ်ကိုင်း ငါးခု၊ ခြောက်ခုခန့်က အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး လက်တစ်ထောင် ကွမ်ရင် နှင့် အနည်းငယ် တူနေ၏။

"သစ်ပင်မိစ္ဆာ..."

ဤသည်က ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်များနှင့် အပင်များက သူတို့ဘာသာ မကျင့်ကြံကြသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုမို စုပ်ယူလာကြပြီး သဘာဝကျကျပင် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရရှိလာကြသည်။

ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားသည်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ ဉာဏ်ပညာများ စုဆောင်းမိလာပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်လာတော့သည်။

သူ့ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သစ်ပင်မိစ္ဆာ က အရမ်း သန်မာသင့်တာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါ့အပြင် သစ်ပင်မိစ္ဆာရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကြည့်ရရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် လောက်ပဲ ရှိသေးမယ်..."

"လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက် အတွင်းမှာ သူ့ကို သတ်နိုင်လောက်ပါတယ်..."

ချန်လော့သည် သူ့ဘာသာ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။ ဤ သားရဲ များအကြောင်းနှင့် ပတ်သတ်၍၊ သူ သိပ်မသိပေ။ သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သိထားခြင်းကပင် သူ၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အရင် သတ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောတာပေါ့..."

"ဒီ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို ခုတ်လှဲပြီး ထင်းအဖြစ် သုံးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရှည် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."

"ဖူး..."

ငွေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လော့သည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သစ်ကိုင်းများ အားလုံးကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်၍ နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ အခြား တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ သစ်ကိုင်းများ အားလုံးကိုပါ ခုတ်ဖြတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ မှာ လက်နှစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သစ်ပင် ပင်စည်သာ နေရာတွင် ရှိနေတော့သည်။

ချန်လော့သည် ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ချီစွမ်းအင် များကို စုစည်းလိုက်ပြီး ၊ သစ်ပင် ပင်စည်၏ မျက်လုံးအလယ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်၏။

"အုပ်စိုးရှင်လက်သီး..."

"ဘုန်း..."

နားစည် ထိခိုက်လုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ထိမှန်သွားသည့် နေရာတွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ အစိမ်းရင့်ရောင် မျက်လုံးများက မိလ္လာရည်ကဲ့သို့သော အရည်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူငယ်အိမ်များထဲမှ စီးကျလာတော့သည်။

"လွယ်လွယ်လေးပဲ..."

ချန်လော့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ အလောင်းကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"သစ်ပင်မိစ္ဆာ ရဲ့ အလောင်းကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မှာ သုံးလို့ ရတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်.. အဲဒါကို ဆေးတောင်ထွတ် မှာ ရောင်းရင် ဈေးကောင်း ရလောက်တယ်..."

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လော့သည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင် သည် တုန်ယင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ငါ ဒီအပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ရနေတယ်..."

"ဘုန်း..."

"ဘုန်း...”

"ဘုန်း..."

…

သစ်ပင်မိစ္ဆာ မပေါ်လာမီကဲ့သို့ပင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်မှ တွင်းကြီးများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် တွင်းကြီးများထဲမှ သစ်ပင်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူတို့၏ အရေအတွက်ကို ကြည့်လျှင် အနည်းဆုံး သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆယ့်ငါးကောင်၊ ဆယ့်ခြောက်ကောင်ခန့် ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါအရ၊ သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်စီ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် အောက် မနိမ့်ချေ။

"ချီးပဲ..." ချန်လော့ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"မင်းတို့က တစ်ယောက်ချင်း မနိုင်တော့ ဝိုင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ဖို့ လုပ်နေတာပေါ့... အရှက်မရှိလိုက်တာ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အဆိပ်ပုလဲ ရှိရာသို့ ပြေးသွားတော့၏။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ရှိ သားရဲ ဆယ်ကောင်ကျော်က ချန်လော့အတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူ့အချိန်သည် အကန့်အသတ် ရှိနေပြီး သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းခြင်းက မကောင်းနိုင်ပေ။

ချန်လော့၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် အဆိပ်ကာကွယ်ရေး ဆေးလုံး တစ်လုံး ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ဤ သစ်ပင်မိစ္ဆာ များပေါ်တွင် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရန် မတန်ချေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သောက်သုံးနိုင်သော ဆေးလုံး အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့အတွက် ကန့်သတ်ချက် ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ထပ်သောက်ခြင်းက အလဟဿပင် ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် သူ၏ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြု၍ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် ဆလင်ဒါတိုင် သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဆလင်ဒါတိုင် အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော အစိမ်းရင့်ရောင် ပုလဲများမှာ အဆိပ်ပုလဲ များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်ပုလဲ သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေ၏။ ချန်လော့ နီးကပ်သွားသည်နှင့် အဆိပ်ပြင်းအားသည် သိသိသာသာ တိုးလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိတ်ဆွေအဖြစ် သတိပေးချက်... အဆိပ်ပုလဲ သည် အဆိပ်ပြင်းအား၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ ပိုင်ရှင်သည် အဆိပ်ပုလဲ ၏ တစ်မီတာ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပါက အဆိပ်ရှောင်ရှားရန် စားသုံးသော အချိန်သည် ဆယ်ဆ တိုးလာမည် ဖြစ်ပါသည်..."

ဤအသိပေးချက်ကို မြင်ပြီး ချန်လော့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးတစ်ပွက် အန်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘာကြီးလဲ... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား..."

ချန်လော့သည် စနစ်၏ အသိပေးချက် မျက်နှာပြင်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်- ၁၆၅ မိနစ်..."

"ဆယ်ဆ ဆိုတော့ ၁၆ မိနစ်လောက်ပဲ ခံတော့မှာပေါ့..."

"ငါ့ရဲ့ ရွေ့လျားမှုသိုင်းကွက်ကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုမယ် ဆိုရင် ၁၀ မိနစ် အတွင်း ပြန်ရောက်နိုင်လောက်ပါတယ်..."

သို့သော် ချန်လော့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် စနစ်၏ အသိပေးချက် တစ်ခုက သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

"အကယ်၍ ပိုင်ရှင်သည် အဆိပ်ပုလဲ ၏ အနီးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပါက အချိန်ကို ငါးဆမြှောက်ပြီး အဆငါးဆယ် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပါသည်..."

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးတစ်ပွက် အန်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အဆငါးဆယ် တဲ့လား... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့... ငါ့မှာ ၁၆၅ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာကို မင်းက အဆငါးဆယ် အမြန်နှုန်းနဲ့ သုံးမိနစ်အတွင်း အကုန်ယူသွားမလို့လား..."

သူ ဟိန်းဟောက်နေစဉ် ချန်လော့သည် သူ၏ ခြေအောက်တွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လာထိနေဟန် ရသည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ကိုင်း တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချီးပဲ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လော့သည် သစ်ကိုင်း၏ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။