အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း (၅၉) - ငါက ပါရမီရှင် ပဲ

ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ကိုင်း တစ်ခုကြောင့် အထက်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွား၏။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်းက ရုတ်တရက် အောက်သို့ ပြန်ကျလာပြီး ချန်လော့သည် ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသကဲ့သို့ အရှိန်လျော့ကျသွားသည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

စိမ့်မြေထဲသို့ အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် သူ၏ ဓားရှည် ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဖူး..."

ဓားခုတ်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သစ်ကိုင်းသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ ချန်လော့သည် လေထဲတွင် ဂျွမ်းတစ်ပတ် လည်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆယ်ကောင်ကျော်က ချန်လော့ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားပြီး သူတို့၏ သစ်ကိုင်းများက လှုပ်ရှားနေကာ ၊ အစိမ်းရောင် နွယ်ပင်များက သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းလာကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"အစကတော့ မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမလို့ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ဒီလောက် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးလုံး တစ်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖန်တီးလိုက်သည်။

ချန်လော့ ကျင့်ကြံထားသော မီးလုံးသိုင်းကွက် သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မန္တာန် တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ် ရှိ၏။

သို့သော် မီးက သစ်သားကို အနိုင်ယူနိုင်သဖြင့် မီးလုံးသိုင်းကွက် က မမျှော်လင့်ထားသော ရလဒ်အချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လောက်သည်။

"သွားစမ်း... မီးလုံးသိုင်းကွက်..."

ချန်လော့သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးလုံးကို သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို အနိုင်ယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ၎င်း၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးထဲမှ နွယ်ပင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နွယ်ပင်များက အမည်းရောင် ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းသည် မူလအရွယ်အစားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားသည်။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မီးလုံးသည် ရွှံ့များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းရောင် ရွှံ့အမှုန်များအဖြစ် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း ၊ သစ်ပင်မိစ္ဆာ မှာမူ လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"ချီးပဲ... ဒါက ညစ်ပတ်တာပဲ... ဒါက စည်းမျဉ်းထဲမှာမပါဘူး..." ချန်လော့ က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် သစ်ပင်မိစ္ဆာ များက ချန်လော့၏ ဟိန်းဟောက်သံကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းတို့၏ မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များက ရေဘဝဲလက်တံများသဖွယ် ချန်လော့ဆီသို့ ချက်ချင်း ဆန့်တန်းလာကြ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ကြည့်ရတာ လှည့်ကွက်တွေ သုံးဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး ထင်တယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ၏ ဓားရှည် ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေခဲ့သည်။

သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော နွယ်ပင်များကို မြင်သည့်တိုင်၊ ချန်လော့သည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဓားရှည် ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဖူး..."

တမုဟုတ်ချင်းပင် ချန်လော့ကို တိုက်ခိုက်နေသော နွယ်ပင်များသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နွယ်ပင်များသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နွယ်ပင်များပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသော ဖြတ်တောက်ရာ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ချန်လော့သည် နွယ်ပင်များ အားလုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် နွယ်ပင်များ ကျဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပြောင်းလဲကာ ကျဆင်းလာသော နွယ်ပင်များကြားမှ ယက်ကန်ယက်ကန် သွားလာလိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ချန်လော့သည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လော့၏ မျက်လုံးများက မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘဲ ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းကိုသာ စိတ်ထဲထားကာ သူ့ ရှေ့က သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သစ်ပင်မိစ္ဆာ တွင် မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိသော်လည်း ချန်လော့သည် ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနိုင်သည်။

"တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း..."

"ဝီ..."

ဓားခုတ်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချန်လော့၏ ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် သွားလာနေသကဲ့သို့ သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ အရှေ့မှနေ၍ နောက်ကျောဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ၊ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူတို့ပင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရချေ။

သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသေးပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းနေကာ ချန်လော့၏ တိုက်ခိုက်မှုက သစ်ပင်မိစ္ဆာ ကို အမှန်တကယ် မထိမှန်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဓားခုတ်ချက်၏ ပဲ့တင်သံက လေထဲတွင် မြည်ဟည်းနေလေ၏။

"ဖူး..."

အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ကွဲဟသွားကာ အထက်မှ အောက်သို့ စုတ်ပြဲသွားပြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားတော့၏။

အက်ကွဲကြောင်းသည် ဖြောင့်တန်းနေသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ လုံးဝ ချောမွေ့နေပြီး အံ့ဩဖွယ်ရာကောင်းလှသည်။

သစ်ပင်မိစ္ဆာ များက သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုမှ သတိမဝင်လာနိုင်မီမှာပင် အခြား သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်က "ဝှစ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြန်၏။

သူတို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချန်လော့သည် အခြား သစ်ပင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖူး..."

"ဖူး..."

"ဖူး..."

အသံများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာ များ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် လဲကျသွားကြတော့၏။

တစ်မိနစ်ခန့် အတွင်းမှာပင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ ဆယ့်ငါးကောင်၊ ဆယ့်ခြောက်ကောင်ခန့်တွင် သုံးကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လော့သည် လက်ထဲတွင် ဓားရှည် ကို ကိုင်ထားလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေ၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်တောင် စိမ့်မြေသည် သူ့ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးမျိုသွားခြင်း မရှိပေ။

ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ သုံးကောင်သည် တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အစိမ်းရင့်ရောင် သူငယ်အိမ်များထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုဟု ခေါ်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ချန်လော့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အကုန်အစင်နီးပါး သုံးစွဲပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်သော်လည်း ချန်လော့သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ကို သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

ချန်လော့သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ပြီးပြည့်စုံသော အရည်အသွေးရှိသည့် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မျိုချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်ထားလိုက်ပြီး ၊ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ပြီးပြည့်စုံသည့် အရည်အသွေးရှိသည့် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ဖြင့် အစားထိုးလိုက်၏။

"အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆေးလုံး ကို မျိုချလိုက်သည်။

"သင် သည် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံး သောက်သုံးလိုက်ပါသည်... အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း စနစ် ကြောင့် သင် သည် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး အလုံးတစ်ရာ သောက်သုံးခြင်းနှင့် ညီမျှသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိပါသည်…

"သင်သည် သောက်သုံးနိုင်သော ဆေးလုံး အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပါသည်... သင်သည် ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်၏ အာနိသင်ကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ပါသည်..."

"သင်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် သင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးစေပြီး ၎င်းနောက်ပိုင်းတွင် ဖြည်းညင်းစွာသာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာမည် ဖြစ်ပါသည်..."

စနစ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချန်လော့ က ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒါက ထိပ်တန်းအဆင့် ထုတ်ကုန် တစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင် အလုံး ၂၀ ကို တစ်ခါတည်း မျိုချတာက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အရမ်း များလွန်းတယ်..."

"ကံကောင်းလို့ ငါ့မှာ စနစ် ရဲ့ အကူအညီ ရှိနေလို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ဒီလောက် မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲဘူး..."

ချန်လော့သည် ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ အဆိပ်ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"အဆိပ်ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော အချိန်- ၁၅၀ မိနစ်..."

ထို့နောက် နောက်ထပ် အသိပေးချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုမှု မြန်ဆန်လေလေ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆိပ်များ စိမ့်ဝင်မှု ပိုမို မြန်ဆန်လေလေ ဖြစ်ပါသည်..."

စနစ်၏ မက်ဆေ့ချ်ကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

အချိန်က တစ်ခါတည်းနဲ့ ၁၅ မိနစ်တောင် လျော့သွားတယ်…

သို့သော် ချန်လော့အတွက် ဤကုန်ကျစရိတ်က ခံနိုင်ရည် ရှိသေးသည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ ချန်လော့သည် ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ သုံးကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

သစ်ပင်မိစ္ဆာ များ၏ အလောင်းများကို စုဆောင်းပြီးနောက် ချန်လော့သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆိပ်ပုလဲ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်က ချန်လော့အတွက် အခက်ခဲဆုံး ပြဿနာပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် အဆိပ်ပုလဲ ကို သူ့အနားတွင် ထားရှိမည် ဆိုပါက၊ စားသုံးမှုနှုန်းသည် ၁၀ ဆ ပိုမြန်မည် ဖြစ်ပြီး ၁၅ မိနစ်သာ ကျန်တော့မည် ဖြစ်၏။

၁၅ မိနစ် အတွင်း ထွက်ခွာရန် အချိန်မရှိပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခြင်းက ၎င်းကို ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးစေလိမ့်မည်။

"အကယ်၍ ငါ အဲဒါကို သိုလှောင်အိတ် ထဲ ထည့်လိုက်ရင် အဆိပ်ပုလဲ ရဲ့ အဆိပ်တွေကို တားဆီးပေးနိုင်မလား..."

ချန်လော့က မေးလိုက်၏။

"အဆိပ်ပုလဲ ရဲ့ အရည်အသွေးက သင်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ထက် များစွာ သာလွန်ပြီး အဆိပ်ကို မတားဆီးနိုင်ပါ..."

စနစ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ ချက်ချင်း ခေါင်းကိုက်လာတော့၏။

ငါ တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားရတော့မှာလား... ငါ ကျောက်မန် ကို ကတိပေးထားပြီးပြီလေ... ဒီအတိုင်း ပြန်သွားရင် နည်းနည်းတော့ အရှက်မရှိရာ ကျလွန်းတယ်...

ထိုစဉ် ချန်လော့သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်မိစ္ဆာ များ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အရင်က အသုံးပြုခဲ့သော နွယ်ပင်များကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်လော့သည် သုံးမီတာ၊ လေးမီတာခန့် ရှည်လျားပြီး အတော်လေး ခိုင်ခံ့ပုံရသော နွယ်ပင် တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းက အလွယ်တကူ ပြတ်တောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင်၊ ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ထက်မြက်သော အကြံဉာဏ် တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

"ဟေး... ငါက တကယ့်ကို ပါရမီရှင် ပဲ..."

အခန်း (၆၀) - ဘာပြဿနာတွေ ရှိနိုင်လို့လဲ

အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ၏ အပြင်ဘက်တွင်။

ဤအချိန်တွင် အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များသည် ဤနေရာတွင် စောင့်နေသည်မှာ တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လူအုပ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက လစ်ဟာနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

ကျောက်မန် တစ်ယောက်တည်းကသာ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ရှိရာ လမ်းကြောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ချန်လော့ ပြန်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက စိတ်မရှည်တော့သည့်ပုံဖြင့် ကျောက်မန်၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး ကျောက်... နာရီဝက်လောက် ကြာနေပြီလေ... အကယ်၍ ချန်လော့သာ ပြန်လာချင်ရင် အခုလောက်ဆို ပြန်ရောက်နေလောက်ပြီ..."

"သူ မသေသေးရင်တောင် ဒီနေရာကို ပြန်လာလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"သူ့ကို ဒီနေရာမှာ စောင့်နေတာက ငါတို့ရဲ့ အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ..."

အတွင်းဂိုဏ်းသား ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ကျောက်မန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

သို့သော် အမှန်တကယ်တော့ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်လော့ ထွက်သွားသည်မှာ နာရီဝက်တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူမသည် ချန်လော့ကို ပေးလိုက်သော အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး နှစ်လုံးမှာ တစ်လုံးစီလျှင် အဆိပ်ဒဏ်ကို အချိန် (၁၀) မိနစ်ခန့်စီ ခုခံကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နာရီဝက်နီးပါး ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး မိနစ် ၆၀ တိတိ ဖြစ်၏။

ချန်လော့သည် ယခုထိ ပြန်မလာသေးသဖြင့် အတော်လေး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသည်။

ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ အဆင်ပြေနေသေးသည်ဟု ယုံကြည်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး သူသည် အဆိပ်ပုလဲ နှင့်အတူ ပြန်လာနေလောက်ပြီဟု ယုံကြည်ထားသည်။

အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ဘေးနားက အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်လောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... ၁၀ မိနစ် အတွင်း သူ ပြန်မလာရင် ငါတို့ ထွက်သွားမယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း သူမသည် အခြား တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အရင် ထွက်သွားလို့ ရတယ်... ငါ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ဦးမယ်..."

ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် အတွင်းဂိုဏ်းသား က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ငါတို့ အလုပ်မများပါဘူး... အစ်မကြီးကိုပဲ အဖော်ပြုပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ သည် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အတွင်းတွင် တည်ရှိပြီး သူတို့၏ အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များအတွက် အရေးအကြီးဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များအတွက် မြေအောက်ရေပူစမ်း ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ယခု သူတို့သည် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်တော့သဖြင့် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ရှိ အခြား နေရာများအတွက် သူတို့ အနေဖြင့် သိပ်အများကြီး လုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူတို့ အများစုသည် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း သို့ မဝင်ရောက်မီကတည်းက ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက် တစ်ခု ရှိထားကြပြီး သူတို့အတွက် အကျိုးအများဆုံး ဖြစ်မည့် နေရာများသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော နေရာများအတွက်မူ သူတို့သည် အခွင့်အရေးငယ်လေးများအတွက် ယှဉ်ပြိုင်လုယူရန် ဂရုမစိုက်ကြသလို အခွင့်အရေးကြီးများကိုလည်း ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသဖြင့် လုံးဝ စွန့်လွှတ်ထားကြသည်။

"အကယ်၍ ငါသာ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲက အဆိပ်တွေကို ရနိုင်ရင် ငါ အဲဒါကို တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်ရုံနဲ့ အဆင့်တက် နိုင်လောက်တယ်... ဒုတိယအဆင့် အဆိပ်ဆရာ ဖြစ်လာမှာ..."

အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စကားများထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရောယှက်နေ၏။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတွင်းဂိုဏ်းသား များကလည်း ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သူတို့လည်း စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အလွန် ကောင်းမွန်သော အဆိပ်အချို့ကို ရှာဖွေချင်ကြသည်မှာ သေချာသည်။

ပြဿနာက သူတို့ အထဲကို လုံးဝ မဝင်နိုင်တာပဲ!

…

အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ အတွင်းတွင်။

ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် နွယ်ပင်တစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။ နွယ်ပင်၏ အခြား တစ်ဖက်ကို တစ်ဝက်ခွဲထားပြီး ပွင့်ဖတ် ငါးခု၊ ခြောက်ခုခန့် အဖြစ် ခွဲထုတ်ထားကာ အလယ်တွင် အစိမ်းရင့်ရောင် အဆိပ်ပုလဲ ကို ထားရှိပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်လည် ချည်နှောင်ထားသည်။

ချန်လော့သည် နွယ်ပင်များကို အသုံးချ၍ ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားရာ၊ နွယ်ပင်များကြားမှ အဆိပ်ပုလဲမှာလည်း ၎င်း၏နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို အလိုက်သင့် ဆွဲခေါ်သွားသလိုပင်။

"ဒီမြက်ပင်က ကောင်းတဲ့ပုံပဲ... ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ရနိုင်လောက်တယ်..."

ချန်လော့သည် မြေကြီးထဲမှ အဆိပ်ပင်ကို ဆွဲနုတ်ကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"ဒီတစ်ခုကလည်း ကောင်းတယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီတစ်ခုလည်းပဲ..."

"ချီးပဲ... ဒီပန်းက အခုလေးတင် အီး စားထားတာလား... အနံ့က အရမ်း ဆိုးတာပဲ..."

ချန်လော့သည် အဆိပ်ပင်များကို ဆွဲနုတ်ကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ချန်လော့သည် ဤအဆိပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမသိသော်လည်း ဤမျှလောက် အဆိပ်ပြင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါက်ရောက်နိုင်သည့် မည်သည့် အပင်မဆို သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထား၏။

အဆိပ်တောင်ထွတ် က ကောင်တွေက ဒီအရာတွေကို အထူးတလည် သဘောကျပုံရတယ်…

ထို့ကြောင့် ချန်လော့သည် ဤအဆိပ်များကိုယူရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ၎င်းတို့ကို အဆိပ်တောင်ထွတ် က ကောင်တွေဆီ ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

ငါ မရောင်းနိုင်ရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး... အဲဒါတွေကို သကြားလုံးလေးတွေ အဖြစ် ဖန်တီးပြီး ကျောက်မန် ကို ကျွေးလိုက်လို့ ရတာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အဲဒါတွေကို စားလို့ သေသွားမှာမှ မဟုတ်တာ...

"အချိန် အတော်လေး ရလောက်ပြီ ထင်တယ်..."

ချန်လော့သည် ခေါင်းလှည့်၍ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ပြောင်တလင်းခါနေသော စိမ့်မြေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ဤနေရာတွင် ဆယ်မိနစ်တိတိ အချိန်ယူကာ ပန်းများကို ခူး၊ အရွက်များကို ချိုးပြီး ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ စိမ့်မြေထဲရှိ ရွှံ့များမှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။

"ပြန်ပြီး သတင်းပို့ကြစို့..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက လေကဲ့သို့ ရွေ့လျားကာ သူ လာခဲ့ရာ လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ပြေးသွားတော့၏။

…

၁၀ မိနစ် အကြာတွင်။

ကျောက်မန်သည် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာက သူမ ပြန်လာစဉ်က အခြေအနေအတိုင်း အတိအကျ ရှိနေသေးပြီး ဘာမှ မကွာခြားပေ။

သူမ၏ အကြည့်က စိမ့်မြေပေါ်သို့ အာရုံစိုက်နေပြီး သူမ၏ အိမ်မက် ထဲက မင်းသား ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မင်းသမီးလေး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အတွင်းဂိုဏ်းသား က နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။

"အစ်မကြီး... ထားလိုက်ပါတော့..."

"ချန်လော့ က အထဲမှာ သေလောက်ပြီ... သူ့ကို ဆက်စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုကြီး ချန်လော့ ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဝိညာဉ်ကလည်း အစ်မကြီးကို အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်လောက်မှာပါ..."

သို့သော် ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ကျောက်မန် က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... သူ သေနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

ကျောက်မန်က မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်က သူမ သေချာပေါက် သိထားသော တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်၏။ ချန်လော့သည် သေချာပေါက် မသေသေးပေ။

သူမသည် ချန်လော့အကြောင်း ကောင်းစွာ သိထားသည်။ သူသည် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ တခြားသူများအတွက် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပေးရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ကူးမည် မဟုတ်ပေ။

သူက သူရဲ့ အသက်ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးထားတာကို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ သေသွားနိုင်မှာလဲ…

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ကျောက်မန်၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

သို့သော် ထိုသာမန်ကာလျှံကာ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူမဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားစေခဲ့သည်။

"ချန်လော့"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ရှိရာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီး ပြန်ပြေးလာသော ချန်လော့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ ချန်လော့သည် လူအုပ်ကြီးဆီသို့ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ချန်လော့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ၊ ချန်လော့၏ လက်ထဲတွင် နွယ်ပင်တစ်ခုကို ဆုပိကိုင်ထား၏။

ချန်လော့ ထွက်သွားသည်မှာ အနည်းဆုံး မိနစ် ၈၀ လောက် ရှိနေပြီလေ…

သူက အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ ထဲမှာ မိနစ် ၈၀ တိတိ ဘယ်လိုလုပ် တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့တာလဲ…

အဆိပ်တောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များပင်လျှင် အဆိပ်ရှောင်ရှားရေး နည်းစနစ်များကို ကျင့်ကြံထားသော်လည်း ၅ မိနစ်၊ ၆ မိနစ်ခန့်သာ တောင့်ခံထားနိုင်ကြသည်။ ကျောက်မန်တွင် အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ ရှိသော်လည်း သူမသည် အလွန်ဆုံး ၁၅ မိနစ်ခန့်သာ တောင့်ခံထားနိုင်၏။

ချန်လော့သည် အမှန်တကယ်ပင် မိနစ် ၈၀ တိတိ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့လေသလော…

လူတိုင်း ဤအချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသလို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

ကျောက်မန်က ချန်လော့ကို ကြည့်ကာ ဒဏ်ရာရသေးလား ဟု မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ၊ အခြားတစ်ခုကိုသာ မေးလိုက်၏။

"အဆိပ်ပုလဲ ကို ရခဲ့လား..."

ချန်လော့ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင် ဆင်းလုပ်မှတော့ ဘာပြဿနာတွေ ရှိနိုင်လို့လဲ..."

သူသည် လက်ထဲရှိ နွယ်ပင်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းပစ်လိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ၊ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသော အခြားနွယ်ပင်တစ်ခုမှာ လေထဲသို့ ဝဲပျံတက်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏အဖျားတွင် ရွှံ့နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆိပ်ပုလဲကို မြဲမြံစွာ ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ထိုနွယ်ပင်မှာ ချန်လော့ကို ဗဟိုပြု၍ သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခုအလား လေထုထဲ၌ စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ဝဲလှည့်ပတ်သွားတော့၏။

ထို့နောက်... နွယ်ပင်များက ကျောက်မန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ကျောက်မန် မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် မည်းနက်ပြီး ညစ်ပတ်နေသော ရွှံ့တုံးကြီး တစ်ခုက သူမဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖြန်း..."

အမည်းရောင် ရွှံ့တုံးကြီး တစ်ခုက ကျောက်မန်၏ ဖြူဖွေးနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး လေထုသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့၏။