မတိုင်မီသုံးသပ်ချက်
Vol. 158 Ch. 2296
ငါ့မှာ အပတ်တိုင်း အလုပ်အသစ်ရှိတယ်
ဘာသာပြန် - ထွန်းလင်းအောင်
စာစဉ် (၁၅၈)
“ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် တစ်နေ့ ဒီလို နေ့ရက်မျိုး ရှိလာမယ်လို့ မထင်ထားဖူးဘူး …. “
“ ငါ့ စိတ်ထင်တော့ တကယ်လို့ ဒီနေ့ည နင်တစ်ယောက်တည်းသာ သွားမယ်ဆိုရင် နင် သူနဲ့ အတူ ပါသွားလောက်ပြီ … အဲ့မှာ ဟိုဒင်းဟိုဟာတွေ …..”
“ လစ်စမ်း လစ်စမ်း … တကယ့်အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားစမ်း ….”
နှစ်ဦးသား ထောင့်ကွေး တစ်နေရာကို ရောက်တော့ စွေ့ချန်၏ ကားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့နှင့် တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။
“ ဘယ်လိုလဲ … ဂျပန်နှစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား ….”
ကျန်းချောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ အစ်မနင်နဲ့ လော့ချီတို့ သွားခဲ့ကြတာပဲ … ဖြေရှင်းပြီးပြီလို့တော့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လာတယ် … ခဏဆို ပြန်ရောက်လာကြတော့မယ် ….”
ကျန်းချောင်ယွဲ့ စကားဆုံးသည်နှင့် ကားတံခါးက ထပ်မံ ပွင့်ဟလာခဲ့ပြီး နင်ချဲ့နှင့် လော့ချီတို့ ကားထဲ ဝင်လာသည်။
“ အဲ့ နှစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်လဲ ….”
“ အမှောက်သိပ်ပြီး အသင်း ၃ နဲ့ အပ်ထားလိုက်တယ် … သူတို့ဆီက တစ်ခုခုတော့ ကြားရလောက်မှာပါ ….”
ကားထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် နင်ချဲ့က စီးကရက် မီးညှိလိုက်၏။
“ နင်တို့နှစ်ယောက်ရော အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ….”
“ ဘားနဒ်က ငါ့ကို လက်ဝှေ့ပွဲ တက်ထိုးဖို့ ဖိတ်ထားတယ် … ဒါပေမယ့် အသေးစိတ်တော့ မရှင်းလင်းသေးဘူး … ဘာကြောင့် လက်ဝှေ့ပွဲ ကျင်းပရလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး … ကျောက်ဟန် ပြန်လာတာကို စောင့်ရမှာပဲ ….”
“ ဆိုတော့ အခုအစီအစဉ်က ….”
“ ဟိုတယ်ကို ပြန်ကြတာပေါ့ … ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ … အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားကြစို့ …”
အုပ်စုက ဟိုတယ်သို့ မောင်းထွက်လာခဲ့ကြပြီး ညလယ်စာ မုန့်များ မှာလိုက်ကြပြီး အခန်းထဲသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
မနက် တစ်နာရီကျော်တော့ တံခါးခေါက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချီ ဖွင့်လိုက်တော့ ကျောက်ဟန်က အပြင်မှ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့၏။
“ အယ် လောင်ဟန် … နင် လမ်းလျှောက်တဲ့ ပုံက ဘာလို့ ထူးဆန်းနေသလို ဖြစ်နေပါလိမ့် … တင်ပါးကိုရော လက်က ဘာလို့ ကိုင်ထားတာ …” လော့ချီ ပါးစပ်အုပ်လျက် စနောက်လိုက်၏။
“ သွားစမ်း သွားစမ်း … ငါတို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး အိုကေ … ဒီတိုင်း ညစာ စားပြီး နည်းနည်းပါးပါး ဖဲကစားကြတာပဲ ရှိတယ် …” ကျောက်ဟန်က မကျေမချမ်း ဖြစ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ ပြီးတော့ အကုန်လုံးကရော ဘာလို့ ရယ်နေကြတာ … ငါ တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူးဆိုနေ …..”
“ ခေါင်းဆောင်က မင်းဖို့ အတော်ဆုံး ဆရာဝန်တောင် စီစဉ်ထားပေးပြီးပြီနော်…. ဟိုက ရန်ကျင်းမှာ မင်းကို အဆင်သင့် စောင့်နေပြီ ….” စွေ့ချန် ပြောလိုက်သည်။
“ ဟာ အစ်ကိုချန်ကလဲ … မင်းလည်း အဲ့လိုကြီးလား ….”
“ ကဲ … ပေါက်ကရ ပြောတာတွေ တော်ပြီ … ဘားနဒ်ပြောတဲ့ လက်ဝှေ့ပွဲက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာ … အတွင်း သတင်းတွေ သိခဲ့ရသေးလား ….” လင်းရီ ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ အသေးစိတ်တော့ ဘာမှ မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူး … ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ အတူရှိနေတုန်း ဖုန်းတော့ တောက်လျှောက်ခေါ်နေတာပဲ … မစ္စတာကျိုး ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ အတော်လေး သံသယ ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ် … ကျွန်တော်ကတော့ ကျိုးကွမ်းယောင် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်တယ် …”
“ အဲ့ဒီတော့ … မင်း နံပါတ်တွေ ဘာတွေ မရခဲ့ဘူးလား ….” ကျန်းချောင်ယွဲ့က မေးလိုက်၏။
ကျောက်ဟန် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ သူက သိပ် သတိကြီးလွန်းတယ် … ဒါပေမယ့် သူက ခေါင်းဆောင်တို့ကိုပဲ ဖိတ်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး … တခြားလူတွေရော အများကြီးပဲ … လက်ဝှေ့သမားတွေ၊ နပန်း ချန်ပီယံတွေ … ယေဘုယျ ကျကျ ကြည့်ရင် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းတဲ့လူတွေ အကုန်လုံးကို လိုက်ဖိတ်ခေါ်နေသလိုပဲ … ဒီတော့ ခေါင်းဆောင်တို့ ဖိတ်ခံရတာက မထူးဆန်းဘူး ….”
“ သူ့ပုံစံက ကွန်ကျယ်ကျယ် ပစ်နေတဲ့ပုံနဲ့ တူတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား ….” လော့ချီ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ ငါလည်း ခံစားရတယ် … ဆုကြေးကလည်း မသေးတော့ စာရင်းပေးတဲ့လူတွေ နည်းဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး ….” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်၏။
“ ကျွန်မ အခုပဲ ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိတယ် …” လော့ချီ ပြောလိုက်ပြီး “ ဘားနဒ်က လိင်တူကြိုက်တဲ့လူလေ … ဒီရဲ့ လက်ဝှေ့ပွဲက သူ့ရဲ့ ကြင်ယာတော် ရွေးချယ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုး မဖြစ်နေနိုင်ဘူးလား … ပေါက်ကွဲအားပြင်းထန်တဲ့ အမျိုးသား၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို သူ့ဘေးနား ထားချင်လို့နဲ့ တူတယ် ….”
“ မဖြစ်နိုင်ဘူး … ဂေးတွေက ဗလအမြောင်းမြောင်းနဲ့ လူတွေကိုချည်း ကြိုက်ကြတာ မဟုတ်ဘူး … မင်းကိုယ်မင်း သူ့နေရာမှာ ဝင်ခံစားကြည့်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ကြည့် …” ကျောက်ဟန်က ပြောလိုက်ပြီး “ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင်ကနေ ကြည့်ရင် မင်း ခေါင်းဆောင်လင်းလို လူစားမျိုးကို ကြိုက်မလား … ဒါမှမဟုတ် ကြွက်သားတွေက ဦးနှောက်ထက် ကြီးနေတဲ့ လူစားမျိုးကို ကြိုက်မလား ….”
“ မေးနေစရာတောင် လိုသေးလို့လား … သေချာပေါက် ခေါင်းဆောင်ကိုပဲပေါ့ ….”
“ ဒါကြောင့်မို့ ဘားနဒ်ကလည်း ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ ပါဝင်သူတွေကို လုံးဝကြီး ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး … ကြင်ယာတော် ရွေးဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်သေး ….”
“ မင်း သုံးသပ်သွားတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် လောင်ကျောက် …” ချိုးယွီလော့ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒီကိစ္စက ကျိုးမိသားနဲ့ ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းတို့နဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ထင်တယ် … ပြီးတော့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဆုကြေးကရောပဲ ….”
“ အမှန်ပဲ … တစ်နေရာရာမှာတော့ လှည့်ကွက် ရှိကို ရှိရမယ် …” လင်းရီ တွေးတွေးဆဆနှင့် ပြောလိုက်ပြီး “ မနက်ဖြန် သွားကြည့်လိုက်ရင် သိပြီပဲမလား … ဒါပေမယ့် လူကတော့ သေချာလေး ရုပ်ဖျက်သွားဖို့လိုတယ် … တကယ်လို့ အဲ့ကောင်တွေ ငါ့ကို မှတ်မိသွားရင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ….”
“ ငါနဲ့ အပ်ထားလိုက် … နင့်ကောင်မလေးတောင် နင့်ကို မမှတ်မိတော့လောက်အောင် ပြင်ဆင်ပေးမယ် ….” နင်ချဲ့ အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတို့တွေ နည်းဗျူဟာ အကြောင်း ခပ်ကြာကြာလေး ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူတိုင်းက အနားယူဖို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ လင်းရီကလည်း သူ့အခန်းသူ ပြန်လာလေသည်။
အချိန်ကို တစ်ချက် စစ်ကြည့်လိုက်၏။ အချိန်ကွာဟမှုကြောင့် ဟွာရှတွင် မနက် ရှစ်နာရီကျော်ကျော် အချိန်လောက်တော့ ရှိနေလေပြီ။
လင်းရီ ကျီချင်းရန်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်၏။ သို့ပေမယ့် ဖုန်းဝင်သွားဖို့ကို အချိန်ခဏလောက် စောင့်လိုက်ရသည်။
“ ဟယ်လို ….”
ဖုန်းထဲတွင် ကျီချင်းရန်၏ လေသံက အိပ်ချင်မူးတူး လေသံဖြင့် ဖြစ်နေပြီး တုံးအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားလျက် ရှိသည်။
“ ရှစ်နာရီကျော်နေပြီကို အခုထိ အိပ်တုန်းလား ….”
“ မနေ့ညက နည်းနည်းနောက်ကျတော့ ဒီနေ့ အအိပ်လွန်သွားတယ် ….”
မကြာမီ အနည်းငယ် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျီချင်းရန် သမ်းဝေရင်း အိပ်ရာပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်၏။
“ နင့်ဘက်ခြမ်းက ဘယလိုလဲ … ခရီးစဉ်က ချောချောမွေ့မွေ့ပဲမလား …..”
“ အကုန် အဆင်ပြေတယ် … မင်းကို သတိရနေတာလေးပဲ အဆင်မပြေတာ … အခုတောင် ပြန်လာချင်နေပြီ ….”
“ ဟွန့် … ငါ သိသားပဲ … ဒါပေမယ့် အလုပ်ကိစ္စက အရေးကြီးတယ်လေ … အလုပ်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက် … တခြား ကိစ္စတွေကိုတော့ ပြန်လာမှပဲ ပြောကြမယ် ….”
“ အင်း ….”
“ရှစ်နာရီကျော်နေပြီဆိုတော့ မင်းကို ကြန့်ကြာအောင် မလုပ်တော့ဘူး ….”
ဖုန်းထဲတွင် ကျီချင်းရန် အိပ်ရာထဲက ထွက်၍ လမ်းလျှောက်နေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး “ ဟွာရှနှစ်သစ်ကူးက ရောက်လာတော့မှာနော်… အလုပ်တွေလည်း အရမ်း များမနေနဲ့ဦး … ဒါပဲ ငါဖုန်းချလိုက်ပြီ ….”
“ အင်းပါ … လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီးလည်းမောင်းဦး ….”
“ အိုကေ …”
စကား ခေတ္တပြောပြီးနောက် လင်းရီ ရှန်းရှုရီထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ အမေ … မီလိ ဘယ်လိုနေသေးလဲ ….”
ရှန်းရှုရီ ရယ်မောလိုက်၏။
“ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပြောတာ အဆင်ချောနေလို့ပါလား ….”
“ အမေနဲ့ ကျွန်တော့် အမေက ငယ်တုန်းကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြတဲ့ လူတွေဆိုတော့ အမေကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေတစ်ယောက်လိုပါပဲ … အစကတည်းက ခေါ်ချင်နေတာ ကြာပြီ .. အခု သင့်လျော်တဲ့ အကြောင်းအရင်းလည်း ရှိပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ခေါ်နိုင်ရမှာပေါ့ ….”
“ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေစမ်းနဲ့ .. အန်တီရှန်းလို့ပဲ ခေါ် … ငါ နေသားကျအောင်လည်း လုပ်ခွင့် ပေးစမ်းပါဦး …” ရှန်းရှုရီက ပြောလိုက်ပြီး “ မီလိ အဆင်ပြေတယ် … ကျိုးဟိုင်မှာ ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံ ဖွင့်ထားတဲ့ ငါ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ … ခဏနေကျရင် သွေးစစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ် … နင်က နင်လုပ်ရမယ့် အရာအပေါ်ပဲ အာရုံစိုက်ထား … မိသားစုရေးကိစ္စကို ပူဖို့ မလိုဘူး .. ဒီဘက်မှာ ငါ တစ်ယောက်လုံး ရှိတယ် ….”
“ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ချပါပြီ … တကယ်လို့ တစ်ခုခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက် … ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ် …”
“ ဒီအကြောင်း စိတ်မပူနဲ့ … နင်သာ ကိုယ့်အလုပ်ကို အာရုံစိုက် …”
“ ဟုတ်ကဲ့ ….”
ရှန်းရှုရီနှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် လင်းရီ အိပ်ရာပေါ်သို့ လဲလျောင်းပြီး နဖူးပေါ် လက်တင်ကာ မစ်ရှင် အကြောင်း စတင် တွေးတောတော့သည်။
ယခု ဖြစ်ရပ်တွင် ကျိုးမိသားစု၏ ကဏ္ဍက အရေးပါခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကေဒီ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စာရွက်စာတမ်းများကို ရယူခြင်းက အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်လာသည်။
ယခု လောလောဆယ်တွင် သုံးပါတီ ပူးပေါင်းမှု ရှိနေသော်လည်း စာရွက်စာတမ်းများကတော့ ကေဒီ၏ လက်ထဲ၌သာ ရှိနေပုံရသည်။ မဟုတ်လည်း အဓိက အချက်အလက်များကတော့ သူတို့လက်ထဲ၌သာ ရှိနေနိုင်သည်။
ကျိုးမိသားစုနှင့် အခြား အာဏာပိုင်တို့ကတော့ အရိုးအရင်းလောက်သာ ရထားလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် အနှီ စာရွက်စာတမ်းများ ကမ်းပေးလာအောင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမလဲ ဆိုသည်က ပြဿနာ တစ်ရပ်ဖြစ်လာသည်။
မနက်ဖြန်တွင် လက်ဝှေ့ပွဲကလည်း ရှိပြီး မည်သူတို့ တက်ရောက်လာကြမလဲဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပေ။
ကလင် ကလင် ကလင် …
လင်းရီ၏ ဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။ နင်ချဲ့ထံကပင်။
“ တံခါးဖွင့်လိုက် ….”
“ တံခါးဖွင့်ရမှာလား ….”
လင်းရီ ရေရွတ်ရင်း အိပ်ရာထဲက ထွက်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။
လင်းရီကို မြင်တော့ နင်ချဲ့ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမကိုယ်သူမ လင်းရီရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လိုက်၏။
“ မြန်မြန် … ငါ့ကို အထဲခေါ်သွားပေး … ခဏနေကျရင် မိုးလင်းတော့မှာ ….”
လင်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး နင်ချဲ့၏ ပေါင်တံနှစ်ဖက်မှ ပင့်မကာ သူမကို အိပ်ခန်း အိပ်ရာထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။
နင်ချဲ့ အဝတ်ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လုပ်စရာရှိသည်များကို လုပ်ရင်း စကားကို ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“ ငါထင်နေတာ …. နင် အိပ်ပြီလို့လေ ….”
“ ဒီတိုင်း အတွေးနက်နေတာ … အိပ်မပျော်ပါဘူး ….”
“ နင် တွေးထားတာတွေ ရှိတာလား … ငါ့ကိုပြောလေ … “ နင်ချဲ့က လင်းရီ၏ အရာကို ပါးစပ်ထဲက ခဏထုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ လက်ရှိ မစ်ရှင်က နည်းပညာကို ရဖို့ပဲ … အဲ့တာက အဓိက ကီးပဲ ….”
“ ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်က လူကို ဖမ်းနိုင်မလားဆိုတာကတော့ ငါတို့ ကံဘယ်လောက် ကောင်းလဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်…”
လင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်လိမ်သွားခဲ့ပြီး “ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့လူတွေက အတော်လေး များတယ် … သူတို့ ဘယ်တစ်ယောက်ကမှ ကိုင်တွယ်လို့ မလွယ်ဘူး … တကယ်လို့ ငါတို့ဘက်က နည်းလမ်းဟောင်းကြီးတွေပဲ သုံးမယ်ဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ….”
နင်ချဲ့က လင်းရီ ပြောပြသည်များကို နားထောင်ရင်း မေးကိုလည်း အဆက်မပြတ် ကစားနေကာ အဆင်သင့် ဖြစ်လောက်ပြီထင်တော့ လင်းရီ အပေါ်သို့ တက်၍ ဒူးထောက်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး သူမ၏ ဂူနုနုလေးအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူလိုက်လေသည်။