အပေါ်မှာ နေတော့၊ ငါမောပြီ
Vol. 158 Ch. 2297
“ နင် …. ဟစ် …. အကြံကောင်းလေး တစ်ခုလောက်တောင် မစဉ်းစားမိဘူးလား ….” စကားပြောဆိုရင်း အရင်းဖျားထိ ရောက်သွားခဲ့တော့ နင်ချဲ့ အသက်ကို ပြင်းပြစွာ ရှူရှိုက်မိသွားခဲ့သည်။
“ သူတို့ကို အတွင်းထဲကနေ ရိုက်ချကြတာပေါ့ ….”
“ အတွင်းထဲကနေ ရိုက်ချမယ် ဟုတ်လား ….”
လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ငါ့ပလန်ကို နောက်ကျပြောပြမယ် .. အဲ့ဒီ ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း မင်း ဘယ်လောက်ထိ သိလဲ … အရင် ရွှေနက်ကော်ပိုရေးရှင်း၊ မြွေနက်တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူက ပိုအားကောင်းလဲ ….”
“ အဲ့တာကတော့ ပြောရခက်တယ် ….” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ ငါတို့မှာ သတင်းအချက်အလက်ကလည်း သိပ်မရှိထားဘူး … သူတို့ဘော့စ်ရဲ့ နာမည်ကတော့ လန်ဘာ့လို့ ခေါ်တယ် ၊ ပြီးတော့ သူ့ကြည့်ရတာ အခုလေးတင်မှ ထွက်ပေါ်လာသလိုပဲ … ရှင်းလင်းတဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မျိုးလည်း မရှိဘူး … ဒါပေမယ့် ဂျပန်အစိုးရရဲ့ ကာဂို သင်္ဘောကိုတောင် ပြန်ပေးဆွဲရဲတယ်ဆိုတော့ ရွှေနက်ကော်ပိုရေးရှင်းထက်တော့ အားကောင်းလောက်မှာ ကျိန်းသေတယ် ….”
“ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်တွေ၊ သူ့ဘေးနားက အရေးကြီးတဲ့လူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေ မင်းမှာ ရှိလား …”
“ ယွီလော့ ပြောသံ ကြားတာတော့ သူ့ မိသားစုဝင်တွေ အကုန် သေသွားခဲ့ပြီဆိုပဲ … ဒါပေမယ့် ဟားဗက်မှာ ကျောင်းတက်နေတ့ ညီမတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ် … သူတို့မှာ ပိုက်ဆံက မရှားတော့ ဝင်ခွင့်ကိုတော့ ဝယ်ထားတာပေါ့ ….”
နင်ချဲ့က လင်းရီ၏ အသားချောင်းကြီးကို သူမ၏ ဂူအတွင်းသို့ ကျပ်နေအောင် ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေရင်း ….
“ တကယ်လို့ နင် အသေးစိတ် သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ ယွီလော့ကို မနက်ဖြန် မေးပေးမယ်လေ …”
“ ကောင်းတာပေါ့ … သူ့မှာ ညီမတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုရင် ပိုတောင် အဆင်ပြေသေးတယ် ….”
လင်းရီ တွေးတွေးဆဆနှင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ တကယ်လို့ ငါမှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် ကျိုးကွမ်းယောင်ရဲ့ သားက ကျိုးဖန်မလား … သူ အခုလောက်ဆို စီ-အဆင့် ရောက်လောက်ရောပေါ့ ….”
“ အွန်း ….”
နင်ချဲ့က ဆံပင်ကို နောက်သို့ ခါထုတ်လိုက်ရင်း လင်းရီ၏ ရင်ဘက်ပေါ် လက်ထောက်ထား၏။
“ မင်းနဲ့ ချိုးယွီလော့တို့ အတူပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဆယ်ကွက်အတွင်း ရှင်းနိုင်လောက်လား …”
“ အဲ့ဒါကျတော့ ….”
နင်ချဲ့ ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး “ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့က ပြဿနာ မရှိဘူး …. ဒါပေမယ့် ငါတို့ချင်းက လယ်ဗယ်တူတွေ ဆိုတော့ ဆယ်ကွက်အတွင်း အနိုင်ယူဖို့အထိတော့ ယုံကြည်ချက် မရှိဘူး ….”
“ အဲ့တာဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ ….”
“ နင်က ဘယ်လို စဉ်းစားထားတာ … ပြောကြည့်လေ … နားထောင်ရအောင်လို့ ….”
“ ဘားနဒ်၊ ကျိုးဖန်နဲ့ လန်ဘာ့ရဲ့ ညီမတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် လူလွှတ်ဖို့ လိုတယ် .. ပြီးရင် သူတို့ကို ဖမ်းစီးပြီး သူတို့ကလေးတွေကို ရှင်လျက် လိုချင်ရင် ငါတို့လိုချင်တာ ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းမယ် … ကျန်တာကိုတော့ ငါတို့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး….”
“ ဟယ် … နင့်ဟာက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားနော်…..”
“ အင်း … ကျိုးဖန်က ဖြေရှင်းလို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး … ဆူဆူညံညံတွေလည်း သိပ်လုပ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး … မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အကုန် ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ် ….”
“ ဒါပေမယ့် နင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရပါတယ် …” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ အခု ကျိုးဖန် ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာပဲ မသေချာတာ … သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့အတွက် ယွီလော့နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိအောင် စီစဉ်လိုက်မယ် … ပြီးတော့ ….”
“ ပြီးတော့ဘာလဲ ….”
“ နင် အပေါ်ကနေ … ငါ မောပြီ ….”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌ ကျောက်ဟန်က သူ၏ အရေးကြီး မစ်ရှင်အတွက် စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အခြားသူများကလည်း ကျိုးမိသားစုနှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရင်း အလုပ်များနေကြလေသည်။
ချိုးယွီလော့က အသင်း ၂ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးကို အမေရိကားသို့ စေလွှတ်လိုက်ပြီး နာရီအနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ လန်ဘာ့ ညီမလေး၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
အမိန့်တစ်ချက် စေလွှတ်သည်နှင့် အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်၏။
အရာအားလုံးက စီစဉ်ထားသည့် အတိုင်းပဲ ရွေ့လျားနေသည်။
တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရစ်တော့သည်က ကျိုးဖန်၏ တည်နေရာပင်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဖမ်းဆီးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အသက်သွင်း၍ ရပြီ ဖြစ်၏။
သို့ပေမယ့်လည်း ထိုနေ့တွင် မည်သည့် တိုးတက်မှုတို့မျှ မရှိခဲ့ပေ။
ကျိုးဖန်နှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်တို့မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။
ညနေ ခြောက်နာရီ ဝန်းကျင် ….
လက်ဝှေ့ပွဲ ကျင်းပဖို့ အချိန်နီးကပ်လာသည်နှင့် နင်ချဲ့က လင်းရီကို နောက်ဆုံး လက်စသတ် ရုပ်ဖျက်ပေးလိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲအတွက် ထွက်ခွာဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်၏။
ပြိုင်ပွဲကို ဟိုတယ်၏ မြေအောက်ဘက်တွင် ကျင်းပပြီး ဖိတ်စာကို ကိုင်ဆောင်လျက် ၊ လင်းရီ ဝန်ထမ်း တစ်ဦးနှင့် နာမည်ကဒ်ပြားကို လဲလှယ်လိုက်သည်။
မေးမြန်းစပ်စုကြည့်ပြီးနောက် ပြိုင်ပွဲသို့ လူတစ်ရာကျော် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး တစ်ညနေခင်းတည်းနှင့် စီစဉ်ရ ခက်ခဲမည့် ပြိုင်ပွဲဟူ၍ ပြော၍ရသည်။
ယင်းကတော့ ဘားနဒ် မည်သို့ ကိုင်တွယ်မလဲ ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်သည်။
ဘောက်ဆင် ကြိုးဝိုင်းက အချင်းမီတာ လေးဆယ်ကျော်မျှ ကျယ်ဝန်းပြီး သိသိသာသာ ကြီးမားလှ၏။
တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်မည့် ပြိုင်ပွဲအတွက် ထိုမျှ ကြိုးဝိုင်းအကျယ်ကြီး အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်၏လောဟု လင်းရီ မေးခွန်းထုတ်ချင်သွားသည်။
နောက်ဆက်တွဲ ပွဲစဉ်များက မည်သို့ စီစဉ်လာမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည့်ပုံပင်။
အချိန်က တရွေ့ရွေ့နှင့် ကုန်ဆုံးနေပြီး မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိုပို၍ များပြားသည့် လူတို့ စုဝေးလာကာ အများစုက ကြည့်ရှုသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးက လက်ထဲတွင် ဘီယာခွက်များ ကိုင်ထားကြပြီး ကျယ်လောင်စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။
လင်းရီ ဖန်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသည့် အခန်းတစ်ခုရှိရာ မြောက်ဘက်ခြမ်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အနက်ရောင် လိုက်ကာများက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ချထားစေသည်။
ထို့ပြင် အခန်းက မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ဗျူးမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်၏။
လင်းရီ ခန့်မှန်းမိသလောက်တော့ ဘားနဒ်က ထိုနေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ဖို့ များသည်။
ကျိုးကွမ်းယောင်နှင့် ကေဒီ အဖွဲ့အစည်းလည်း ယနေ့ညနေ ပွဲစဉ်တွင် ထွက်ပေါ်လာမည်လောဆိုတာကိုတော့ မသိသေးပေ။
နားကြပ်ကတစ်ဆင့် လင်းရီသည် အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို အသင်း ၂ နှင့် ၃ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးနေပြီး ထိုးဖောက်စိမ့်ဝင်မှုကို အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန်အတွက် ကူညီပေးနေသည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး
“ မစ္စတာချင် … ပြိုင်ဘက်က မကြာခင် စတင်ပါတော့မယ် … ကျေးဇူးပြုပြီး နားနေခန်းဘက်ထဲကို သွားပေးပါ … အဲ့မှာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြိုင်ပွဲအကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါလိမ့်မယ် …”
“ အိုကေ…”
ယှဉ်ပြိုင်ဖို့အတွက် ရောက်လာသော်လည်း လင်းရီသည် သူ၏ နာမည်အရင်းကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
ထိုအစား ချင်းဟန် နာမည်ကို အစားထိုးယူသုံးခဲ့၏။
၂ နှစ်အတွင်း လင်းရီ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက မတူညီသည့် ပွဲပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ကို ချင်းဟန်အမည်နှင့် ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ရလဒ် အနေဖြင့် ချင်းဟန်သည် အမြဲလိုလို ဆန်းကြယ်သည့် certificate မေးလ်များကို အဖွဲ့အစည်း အမျိုးမျိုးထံမှ ရမှန်း မသိ ၊ ရနေခဲ့တော့၏။
ဝန်ထမ်း၏ ဦးဆောင်လမ်းပြမှုအောက်မှာပဲ လင်းရီ နားနေခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်။
ပြိုင်ပွဲဝင် ဦးရေ အယောက် တစ်ရာကျော်လောက်က ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသည်။
သို့ပေမယ့် အခန်းထဲရှိ မြင်ကွင်းက လင်းရီကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။
လူလေးဦးက ကြမ်းပြင်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်သည်အထိ ရိုက်နှက်ခံထားရ၏။ မျက်နှာများလည်း ယောင်ကိုင်းနေပြီး မည်သည့်တစ်ယောက်ကမျှ ပြန်မထနိုင်ကြချေ။
တစ်ယောက်ဆိုလျှင် လက်ကို လိမ်ဖယ်သည်အထိ ချိုးခြင်း ခံထားရလေသည်။
လင်းရီ၏ မျက်ခုံးတို့ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူများ၌ တူညီသည့် အရာတစ်ခု ရှိ၏။
၎င်းတို့ အားလုံးက ဟွာရှလူမျိုးများပင်။
အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူတို့တွေ သင်ခန်းစာ ပေးခြင်း ခံထားရပုံပေါ်ပြီး လာမည့် ပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ဖို့က မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။
“ မင်းတို့ကတော့ကွာ …. အတည်ကြီးလား … ပြိုင်ပွဲက စတောင် မစသေးတာကို လူကို ဒီလို အခြေအနေရောက်အောင် ရိုက်နှက်ပြီးနေပြီ … သတိထားပြီးနေ … တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်စရာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ဖြေရှင်းကြ … ဒီနေရာက အဲ့လိုလုပ်ဖို့ အတွက် မဟုတ်ဘူး ….”
ဝင်လာသည့် ဝန်ထမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် သတိပေးလိုက်၏။ များများစားစား အပြစ်တင်ခြင်းပင် မရှိဘဲ အခြား ဝန်ထမ်းများကို ခေါ်၍ အနှီ လူလေးဦးအား အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီကို ခေါ်လာခဲ့သည့် ဝန်ထမ်းက “ နေရာရှာပြီး ထိုင်လိုက် … ခဏနေကျရင် ပြိုင်ပွဲစတော့မယ် ….”
“ အိုကေ …”
လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တော့ နားနေခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။
အချို့ဆိုလျှင် နှုတ်ခမ်းထက်၌ ထေ့ပြုံးတို့ တွဲလဲခိုနေလျက် ရှိ၏။
လင်းရီ များစွာ ဂရုစိုက်မနေပေ။ အခန်းက အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကျား၊မ ဦးရေ အချိုးက ၈ : ၂ ခန့်ရှိ၏။
ဘေးဘီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လွတ်သည့်နေရာကို မြင်တော့ ထိုင်ချလိုက်ကာ အခန်းထဲရှိ အခြေအနေကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေသည်။
ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသည့် လူတိုင်း၏ သွင်ပြင်က အရည်အသွေး အတော်လေး မြင့်မားသည့်ပုံ ပေါ်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့ပေမယ့် သတိထားမိလောက်အောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည့် အချက်တစ်ချက်လည်း ရှိနေသည်။
လူတစ်ချို့က အတူတကွ ထိုင်နေကြပြီး ကြည့်ရသလောက်ကတော့ အုပ်စုများ ဖွဲ့ထားကြဟန် ရ၏။
“ ရို ဘရို … အာရှသားလား …”