အခန်း (၂၀၁-၂၀၂)

အခန်း (၂၀၁) ဒါက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေးပဲ

ခုံးနျန်တောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဆယ့်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရှောင်မိုက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းဆီသို့ တောက်လျှောက် ပျံသန်းပြန်လာခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပျံသန်းဆင်းသက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားလေသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် အပိုရောက်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တင်ပျဉ်ခွေကာ တရားထိုင်နေလေသည်။

မိန်းကလေးက အနက်ရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပခုံးပေါ်သို့ ကျနေသော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုအဖြစ် စည်းနှောင်ထားလေသည်။

မိန်းကလေး၏ ကြွေထည်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံက သေချာပေါက် မဆင်းရဲနိုင်ကြောင်း ရှောင်မိုက ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတိုင်းက အပေါက်ခုနစ်ပေါက်ပါ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်ချေ။ လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို ခံရပြီး အစားအသောက် မမှန်လျှင်တောင်မှ ဖြူဖွေးနုနယ်နေနိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခြံဝန်းထဲတွင် သွေးမိစ္ဆာက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အံ့ဩစရာ မရှိလှဘဲ ၎င်းက ကာမရာဂနှိုးဆွသော ဝတ္ထုတစ်အုပ်သာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။

လူတစ်ယောက် ပျံသန်းလာသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ သွေးမိစ္ဆာက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း တရားထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်လာပြီပဲ" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်ပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူလဲဟင်" မိန်းကလေးက သွေးမိစ္ဆာ၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားရင်း တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက မိန်းကလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "သူက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှောင်မို တဲ့"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" မိန်းကလေးငယ်က တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အင်း" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒါက ခင်ဗျား အသစ်လက်ခံလိုက်တဲ့ တပည့်လား"

"အဲဒီလိုလည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်" သွေးမိစ္ဆာက သမ်းဝေလိုက်သည်၊ "ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်က အပြင်ဘက်က တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ သေသွားတယ်။ သူက ဒီတပည့်ကို ချန်ထားခဲ့တာပဲ။ ငါက သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အကြွေးရှိနေတော့ အဲဒီလူရဲ့ နေရာမှာ အစားထိုးပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ဒီကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်တာ။ ဪ ဒါနဲ့ သူ့နာမည်က ယွီယွင်ဝေ့ တဲ့"

"နားလည်ပြီ" ရှောင်မိုက သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် ခဏသွားနားလိုက်ဦးမယ်"

ယွီယွင်ဝေ့၏ အကြည့်များက ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ရှောင်မို၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက ညင်သာစွာ ပုတ်ခတ်သွားလေသည်။

"မင်းရဲ့ ဒီဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အေးစက်စက်နိုင်ပေမယ့် လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေအောင် နေကြပေါ့" သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ ဆရာ" ယွီယွင်ဝေ့က နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်း။

နှစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ထလာကာ သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီယွင်ဝေ့က အနီးနား၌ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တရားထိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သွေးမိစ္ဆာ၏ စကားများအရ ယွီယွင်ဝေ့ ကျင့်ကြံနေသော ပညာရပ်မှာ စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ် ဟုခေါ်သော ပညာရပ်တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို သိရှိလိုက်ရလေသည်။

စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်မှာ မျက်လုံးပညာရပ် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း အဆင့်ကိုးဆင့် ရှိလေသည်။

အဆင့်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားတိုင်း မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ထပ် တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခု ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခု ရှိနေပါက ကျင့်ကြံသူသည် စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်ကို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီယွင်ဝေ့မှာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူမက တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုအမှတ်အသား သုံးခု ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက သူမကို လိမ္မာရေးခြားရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ နေ့ဝက်ခန့် ထိတွေ့ဆက်ဆံပြီးနောက် ၎င်းမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပုံရကြောင်း ရှောင်မို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ရေသောက်ပါဦး"

ရှောင်မို ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေသည်မှာ တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က ရေတစ်ပန်းကန်ကိုင်ကာ သူ၏ထံသို့ ပြေးလာခဲ့လေသည်။

"ကျေးဇူးပဲ ယွင်ဝေ့"

ရှောင်မိုက နာလင်ဓားကို ချလိုက်ပြီး မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ထဲမှ ရေထည့်ထားသည့် ပန်းကန်ပြားလေးကို ယူလိုက်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများက ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ချုပ်နှောင်ခံလာရပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ မှေးမှိန်စပြုလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ယွီယွင်ဝေ့က သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရလေသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်မိုက အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

"ယွင်ဝေ့၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ကူးယဉ်လှည့်စားမှု လုပ်နေတာလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟင်"

ယွီယွင်ဝေ့က ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကမန်းကတန်း ခေါင်းယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုမှာ ပလုတ်တုတ်တစ်ခုအလား ယိမ်းခါသွားလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

"ကျွန်မ ကျင့်ကြံနေတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်က ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို ကိုယ်ပိုင် လက်နက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသန့်စင်ရတာပါ။ ပညာရပ်အားလုံးကို မျက်လုံးတွေကနေတစ်ဆင့် သုံးရတာပါ"

"ကျွန်မရဲ့ အဆင့်က နိမ့်သေးတော့ စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်ကို လုံလောက်အောင် မကျွမ်းကျင်သေးဘူး။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တခြားသူတွေအပေါ် မတော်တဆ ပညာရပ်တွေ အသုံးပြုမိသွားတတ်လို့ပါ"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ တမင်သက်သက် လုပ်တာ သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကို ယုံပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာကာ ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး" ရှောင်မိုက ရေပန်းကန်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်၊ "နောက်ဆိုရင်တော့ သတိထားပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ယွီယွင်ဝေ့က ရေပန်းကန်ကို ပြန်ယူကာ ခြံဝန်းထဲသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ မျက်မှောင်များ မတွန့်ချိုးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

အသက်သုံးရှိုက်စာ အကြာတွင် ရှောင်မိုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားသိုင်းကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေလေသည်။

ညဘက် ဟိုင်နာရီ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရှောင်မိုက ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်ထဲတွင် ရေချိုးလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှော်ဖွပ်လိုက်ကာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ လွင့်ပျံလာလေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးမိစ္ဆာက သေရည်ဘူးသီးခြောက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များက အနည်းငယ် စိုစွတ်နေပြီး ရေချိုးပြီးခါစနှင့် တူနေလေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေက လရောင်၏ အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူမ၏ ပါးလွှာသော အနီရောင်ဂါဝန်က ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေကာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကြောင့် ကော်လာမှာ အထက်သို့ အလွန်အမင်း ကွေးညွတ်တက်နေလေသည်။

"ဘာမှမတွေးပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုကို သိနားလည်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းရဲ့ ကျန်းရှင်းလေး အကြောင်း တွေးနေတာမလား"

"..."

ရှောင်မိုက မဖြေခဲ့ချေ။

မဖြေခြင်းက ဝန်ခံခြင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်က ထိပ်ပြောင်အဘိုးကြီးက မင်းကို အဲဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မတားဘူးလား"

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့ကာ သေရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။ ကြည်လင်နေသော အရည်များက သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မေးစေ့မှတစ်ဆင့် ညှပ်ရိုးတစ်လျှောက် လည်ပင်းဟိုက်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းသွားလေသည်။

"တားပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်း ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပြီး မင်းကို ပြန်လုဖို့ ခုံးနျန်ကျောင်းတော်ကို သွားဖို့တောင် ပြင်ဆင်နေတာ"

"ခင်ဗျားဆီ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားဆိုတော့ ကတိမဖျက်ချင်လို့ပါ" ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်၊ "ဒါ့အပြင် ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့"

"ပျင်းတယ်၊ ဟားဟားဟား"

သွေးမိစ္ဆာက ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံက တောင်ထိပ်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းက အစကတည်းက ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ။ ဒီမှာ နေတာက ဒီအဘွားကြီးအတွက် ဘာပျော်စရာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး" သွေးမိစ္ဆာက သေရည်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "သောက်မလား"

"မသောက်ဘူး" ရှောင်မိုက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"တောက်" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး လစ်လျူရှုကာ သူမဘာသာ ဆက်သောက်နေလေသည်။

လရောင်အောက်တွင် ကောင်လေးက ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေပြီး အမျိုးသမီးကမူ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ကာ ပြင်းရှသော သေရည်များကို သောက်သုံးနေလေသည်။

"ယွီယွင်ဝေ့က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်" အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း၊ ငါသိပါတယ်" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ဒါပေမယ့် အခု သူက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကစပြီး သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မင်းကိုပဲ လွှဲထားလိုက်မယ်။ မင်း သူ့ကို သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်ပေါ့"

"သူက ခင်ဗျားသူငယ်ချင်းရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ" သွေးမိစ္ဆာ၏ လေသံက ပြားကပ်နေလေသည်၊ "သူ သေသွားရင် အသုံးမကျလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့"

"ကောင်စုတ်လေး" သွေးမိစ္ဆာက လက်လှမ်းကာ ရှောင်မို၏ ဆံပင်များကို အဆက်မပြတ် ဖွလိုက်သည်၊ "အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူတွေက သေရမှာပဲ။ မင်းနဲ့ ငါလည်း အတူတူပဲ"

ရှောင်မိုက ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ "နားလည်ပါပြီ"

"နားလည်ရင် ကောင်းတာပေါ့။ ဒီအဘွားကြီး ပြန်အိပ်တော့မယ်"

သွေးမိစ္ဆာက မတ်တပ်ရပ်ကာ ခြံဝန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေရာ သူမ၏ အနောက်မှ အသံက လွင့်ပျံလာလေသည်။

"နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်နေရင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက သူတော်စင် ကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဆရာ မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်နဲ့"

အခန်း (၂၀၂) ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ ဆုံးမမယ်

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်ရတာလဲ"

အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော ယွီယွင်ဝေ့က အနီးနားရှိ ရှောင်မို နေထိုင်ရာ သစ်သားအိမ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်ကာ တွေးတောနေလေသည်။

ရှောင်မိုက သူမထက် အဆင့်တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေသည် မှန်သော်လည်း သူမက ဂူဗိမာန်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်လှည့်စားမှု ပညာရပ်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုပြိုင်ဘက်များမှာ လူကြီးများပင် ဖြစ်ကြသေးသည်။

သို့တိုင် ရှောင်မိုက သူမနှင့် အသက်အရွယ်တူညီပြီး သူမအပေါ် မည်သည့် ခုခံကာကွယ်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက စိတ်ကူးယဉ်လှည့်စားမှု ပညာရပ်ဖြင့် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူမ အလွယ်တကူ အောင်မြင်သွားသင့်ပေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှောင်မိုက သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် မျက်စိတစ်မှိတ်မျှသာ အချိန်ယူခဲ့လေသည်။

"သူ့မှာ အထူးစွမ်းရည် တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက ငါ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့မရနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းနေလို့များလား"

ယွီယွင်ဝေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

အထူးသဖြင့် ဆရာနှင့် ရှောင်မိုတို့ကြားရှိ စကားပြောဆိုမှုများကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ ယွီယွင်ဝေ့မှာ ပို၍ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်လာလေသည်။

ရှောင်မိုက ဆရာနှင့် တန်းတူညီမျှ အနေအထားတွင် ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဘာကြောင့်လဲ။

ဆရာသွေးမိစ္ဆာကို သူက ဘာကြောင့် အဲဒီလို လေသံမျိုးနဲ့ စကားပြောနိုင်ရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပါရမီကလည်း မနိမ့်ပါဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဆရာက သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မျက်စိကျနေရတာလဲ။

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သူမ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယွီယွင်ဝေ့က ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယွီယွင်ဝေ့က အလွန် လိမ္မာရေးခြားရှိပုံ ပေါက်နေလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့အတွက် အဝတ်လျှော်ပေးခြင်း၊ ထမင်းဟင်းချက်ပေးခြင်းနှင့် ခြံဝန်းကို ရှင်းလင်းပေးခြင်းတို့ကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးလေသည်။

ရှောင်မို ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရ၍ ပင်ပန်းနေသောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က လက်ဖက်ရည်တစ်ပန်းကန်ကို ချက်ချင်း ယူလာပေးတတ်လေသည်။

ရှောင်မိုကလည်း ထိုနေ့က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ဟန်ဆောင်နေပြီး သူမကို ဂိုဏ်းတူညီမလေး တစ်ယောက်လို ဆက်လက်ဆက်ဆံနေလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုအချို့ ပြသခဲ့သော်လည်း သွေးမိစ္ဆာမှာ ရှောင်လျိုပေဝတ္ထုများကို စွဲလမ်းနေပြီး သူမကို မသင်ပေးချင်သဖြင့် ရှောင်မိုကသာ သူမကို ဟန်ပန်အနည်းငယ် သင်ပေးခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရန် တကယ်ကို မသင့်တော်ဘူးဟုသာ ဆိုနိုင်ပေသည်။

တစ်လအကြာတွင် ရှောင်မိုက ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန် အနန္တတာအိုမြို့တော်သို့ သွားရန် လိုအပ်သဖြင့် ယွီယွင်ဝေ့က သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

"ငါ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ညီမလေး၊ သွေးမိစ္ဆာ မှာလိုက်တဲ့ စန်းလော့သေရည်ကို သွားဝယ်လိုက်ချေ" ဟု ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"အင်း၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆရာ၏ သေရည်ဘူးသီးခြောက်ကို ပိုက်ကာ သေရည်ဆိုင်ရှိရာသို့ ပြေးသွားလေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူလိုအပ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်စေသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဝယ်ယူပြီးစီးကာ ယွီယွင်ဝေ့ကို သွားရောက်ရှာဖွေသောအခါ သူမက အမျိုးသားအချို့နှင့် အချင်းများနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှောင်မိုက ရှေ့သို့တက်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က ကမန်းကတန်း ပြေးလာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်ကို မရောက်လာခင်လေးတင် သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးက သူတော်စင် နေရာကို သေချာပေါက် ရမယ်လို့ သူတို့ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရလို့။ ယွင်ဝေ့က အဲဒါကို ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ"

စကားပြောပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က အမျိုးသားများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ်နေရင် ရွေးချယ်မယ့် သူတော်စင် နေရာကိုတောင် လုချင်နေသေးတယ်။ ရှင်တို့ကို ကျွန်မ ပြောပြမယ်။ သူတော်စင် နေရာက ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။ ရှင်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့ ဓားအောက်မှာ သုံးကွက်လောက် ခံနိုင်အောင် အရင်လုပ်ခိုင်းလိုက်ဦး၊ ပြီးမှ စကားလာပြော"

ယွီယွင်ဝေ့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ရှောင်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပခုံးများပင် တုန်ခါနေပြီး ထိုမိန်းကလေးကို နေရာမှာတင် ခုတ်ပိုင်းပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားကြလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ဘေးရှိ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့်သာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ ဘာလဲ၊ ခုနကတော့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ငါ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရောက်လာတော့ မရဲတော့ဘူးလား။ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်တွေ"

ယွီယွင်ဝေ့က ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေလေသည်။

"တောက်။ ဒီခွေးကောင်နှစ်ကောင်ကို သတ်ကြ"

ယွင်ရှောင်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များက ၎င်းတို့၏ ဓားရှည်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်မိုရှိရာသို့ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

ထိုတပည့်များမှာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၌သာ ရှိကြသေးသည်။ ရှောင်မို၏ ဓားရှည်မှာ အိမ်ထဲမှပင် ထွက်မလာခဲ့ချေ၊ ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တပည့်များမှာ လွင့်စင်သွားကြပြီး လတ်ဆတ်သော သွေးများကို တစ်ပွက်ပြီးတစ်ပွက် အန်ထုတ်လိုက်ကြရလေသည်။

"သွားကြစို့၊ ပြန်မယ်" ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ယွီယွင်ဝေ့နှင့်အတူ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ခြေအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် ဓားချီတစ်ချက်က သူ၏ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းဝင်ရောက်လာလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီယွင်ဝေ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးက တိတ်တဆိတ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

ရှောင်မိုက လှည့်ကာ ဓားချီကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်လေသည်။

တိမ်တိုက်ပုံစံများ ရေးဆွဲထားသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာလေသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူ၏ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်များကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် သူက ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ခါးရှိ အဆင့်အတန်းပြ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်လိုက်ရာ "ယွင်ရှောင်တောင်ထွတ် ချိုက်ထျန်ရွေ့" ဟူသော စာလုံးခြောက်လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးလေသည်။ သူက မသေမျိုးဆရာသခင် ယွင်ရှောင်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်နှင့် အနှစ်သက်ဆုံး တပည့်ဖြစ်ပြီး အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ်တွင် ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ယွင်ရှောင်တောင်ထွတ်က တပည့်တွေကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားပြီးတော့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား" ချိုက်ထျန်ရွေ့က ရှောင်မိုကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ.. ဒါဆို ရှင်က ဘာလိုချင်လို့လဲ" ယွီယွင်ဝေ့က သတ္တိမွေးကာ ချိုက်ထျန်ရွေ့ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ရှင့်ကို ပြောထားမယ်၊ ကျွန်မတို့က ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က တပည့်တွေနော်"

"ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က တပည့်တွေ။ ဟက်၊ မင်းတို့ဆရာ ပြောထားတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ အဆင့်နှစ်ဆင့် ကွာခြားနေမယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းအတွက် တာဝန်က ပါဝင်သူတွေ အပေါ်မှာပဲ ရှိပြီး သူ ဝင်မပါဘူးဆိုတာလေ"

ချိုက်ထျန်ရွေ့က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ညည်းတွားနေသော သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီငယ်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ရှောင်မို မှတ်လား။ ငါက အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်မကျင့်ချင်ဘူး။ ငါ့ကို သုံးကြိမ် ဦးချပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပေးရင် မင်းကို ငါ မသတ်ဘူး"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်၊ "ချိုက်ထျန်ရွေ့က ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ ကျွန်မတို့ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ကျေအေးလိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်မ စလိုက်တဲ့ ပြဿနာမို့လို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို့ ကိုယ်စား ကျွန်မပဲ ဦးချ—"

"မလိုဘူး" ရှောင်မိုက နေရာတွင် ရှိနေသူ မည်သူ့ကိုမျှ အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လှည့်ထွက်လိုက်သည်၊ "သွားကြစို့"

ရှောင်မိုက မြို့တံခါးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချိုက်ထျန်ရွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဓားအိမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျံ့နှံ့လာလေပြီ။

အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချိုက်ထျန်ရွေ့က ရှောင်မိုရှိရာသို့ ဓားဖြင့် လွှဲယမ်းခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဓားချီက ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်မိုထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာလေသည်။

ချိုက်ထျန်ရွေ့က ဘာကိုမျှ ချန်လှပ်မထားခဲ့ချေ၊ သူက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

ရှောင်မို သေချာပေါက် သေရတော့မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်လိုက်ကြချိန်မှာပင်။

ရှောင်မို၏ လက်ထဲရှိ နာလင်ဓားက ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

တောင်တန်းတစ်ခုအလား လေးလံလှသော ဓားဆန္ဒက လူတိုင်း၏ ပခုံးများပေါ်သို့ ဖိကျလာပြီး သွေးချီများမှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ထူထပ်နေလေသည်။

ကြည့်ရှုနေသူ အားလုံး၏ အမြင်တွင် ရှောင်မိုက သူ၏ ဓားကို အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

သွေးချီများက ရေတံခွန်တစ်ခုအလား ဓားချီနဂါးကြီးအပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ဆက်လက်ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

လူတိုင်း အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာချိန်တွင် ချိုက်ထျန်ရွေ့မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘ.. ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ယွီယွင်ဝေ့က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချိုက်ထျန်ရွေ့နှင့် ရှောင်မိုတို့မှာ အဆင့်ကြီးနှစ်ဆင့် အတိအကျ ကွာခြားနေသည်၊ သို့တိုင်... သူက ရှောင်မို၏ ဓားတစ်ချက်ကိုတောင် ဒဏ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူးလား။

သူက တကယ်ပဲ ဂူဗိမာန်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလား။

ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလိုမျိုး ဂူဗိမာန်အဆင့်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေနိုင်မှာလဲ။

ဓားရှည်က အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ရှောင်မို ကျန်းသုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှသာ ယွီယွင်ဝေ့က သတိဝင်လာပြီး သူ၏နောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်ပါသွားလေသည်။

အနန္တတာအိုမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "နောက်နောင် ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်မလုပ်နဲ့"

"ဟင်" ယွီယွင်ဝေ့က ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူမကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ရှောင်မို၏ အလေးအနက် မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားလိုက်သည်၊ "ယွင်ဝေ့ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလို့လားဟင်"

"လက်ဖြန့်လိုက်"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"

"လက်ဖြန့်လိုက်" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "သုံးကြိမ်မြောက် ငါ ထပ်မပြောဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်ဖဝါးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရှောင်မိုက ဓားအိမ်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားလေသည်။

ဆယ်ချက်တိတိ ရိုက်ပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့၏ လက်ဖဝါးများမှာ ဖောင်းအစ်နေလေပြီ။

မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊

"ယွင်ဝေ့၊ သွေးမိစ္ဆာက မင်းကို ဆုံးမမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ ဆုံးမမယ်"