အခန်း (၂၀၅-၂၀၆)

အခန်း (၂၀၅) အနောက်ဘက်ဒေသလို့ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာအတွက် စည်းမျဉ်းတချို့ကို သတ်မှတ်ချင်တယ်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်လတာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

နေ့စဉ် ယွီယွင်ဝေ့မှာ အစောကြီးထရပြီး မောင်းနာရီ၏ ဒုတိယထက်ဝက်တွင် ခြံဝန်းထဲ၌ ထိုင်ကာ ရှောင်မို၏ စာသင်ကြားပို့ချမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရလေသည်။

ရှောင်မို ရွတ်ဆိုနေသော ဂန္ထဝင်စာစုများနှင့် ကဗျာများအားလုံးကို နားထောင်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့၏ ခေါင်းများ ပို၍ပို၍ ကိုက်ခဲလာလေသည်။

သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ၊ အားတင်းကာ စာသင်ကြားမှုများကို သည်းခံရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

ညနေခင်းရောက်တိုင်း ရှောင်မိုက သူမကို ကွန်ဖြူးရှပ် ထုံးတမ်းစဉ်လာများဖြစ်သည့် မည်သို့ လမ်းလျှောက်ရမည်၊ မည်သို့ ရပ်ရမည်နှင့် မည်သို့ စနစ်တကျ ထိုင်ရမည်တို့ကိုပါ သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမအနေဖြင့် ဤအရာများကို ဘာကြောင့် သင်ယူရန် လိုအပ်နေသလဲဆိုသည်ကို ယွီယွင်ဝေ့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။

၎င်းက ရှောင်မို၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်နေပြီး သူ့ကိုလည်း မနိုင်နိုင်သဖြင့် သူမက နာခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။

ထိုလူ ပြုံးသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက အမြဲတမ်း အေးစက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် သူမအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြသတတ်သေးသည်။

၎င်းမှာ သူမကို ဒုတိယအကြိမ် သတိပေးသည့် အချိန်မျိုးတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူက သူမကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ သတ္တိများက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာလေသည်။

ညတစ်ညတွင် သူမက ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှောင်မို၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်ရောက်သွားပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမက လေဟာနယ်ကိုသာ ထိုးမိသွားလေသည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်မိုက သူမ၏ အနောက်ဘက်၌ ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ဓားမြှောင်ကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်စထဲတွင် ကမန်းကတန်း ဖွက်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ နိုးနေတုန်းပဲလားဟင်"

"ငါသာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ရင် ပြန်နိုးလာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ရှောင်မိုက သူမကို ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "လက်ဖြန့်လိုက်"

ယွီယွင်ဝေ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် လေပေါက်သွားသော ဘောလုံးတစ်လုံးအလား လေလျှော့သွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကို အပေါ်သို့ ဖြန့်ထုတ်ပေးလိုက်ရလေသည်။

ရှောင်မို၏ ဓားအိမ်က သူမ၏ လက်ဖဝါးကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့်အတူ ဓားအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးချီများက သူမ၏ အရိုးများအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်တို့၏ နှစ်ထပ်ကွမ်း နာကျင်မှုကြောင့် သူမမှာ မကြာခဏ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

"ပြန်တော့"

ဆယ်ချက်တိတိ ရိုက်ပြီးနောက် သူက ဓားအိမ်ကို ချလိုက်လေသည်။

ဖြူရော်နေသော မျက်နှာနှင့် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ယွီယွင်ဝေ့က သူ၏ အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"နေဦး" ရှောင်မိုက သူမနောက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "ဓားမြှောင်ကို ထားခဲ့"

သွားကြိတ်ရင်း သူမက ဖွက်ထားသော ဓားမြှောင်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆောင့်အောင့်ကာထွက်သွားလေသည်။

သို့တိုင် ယွီယွင်ဝေ့က လက်လျှော့ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ သူ တံခါးပိတ် တရားထိုင်နေစဉ် ဆူးချွန်များပါသော တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သေး၏။

အစီအစဉ်တိုင်းက ခြွင်းချက်မရှိ ကျရှုံးသွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက သူမ အကြံအစည်များ ကြံစည်နေခြင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မတားဆီးခဲ့ချေ။

သို့သော် သူမ လူမိသွားပါက သူမ၏ လက်ဖဝါးက တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် ရက်အတော်ကြာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရလေသည်။

သူမ၏ ထုံကျဉ်ပြီး ခံစားမှုမဲ့နေသော လက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမကိုယ်သူမ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ စာသင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

သိပ်မကြာမီမှာပင် သူမ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

သူမ ပြန်လည်သက်သာလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မိုက သူမ လွတ်သွားသော သင်ခန်းစာတိုင်းကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်း သင်ယူစေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ အကြံအစည်အသစ်တစ်ခု ဝင်လာတိုင်းနှင့် အပြစ်ပေးခံရတိုင်း သူမက အချိန်တိုလေးအတွင်း လိမ္မာရေးခြားရှိအောင် နေပြတတ်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် အကြံအစည်တစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာပြန်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမက ထက်မြက်လှသော အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားလေသည်။

ထိုညတွင် သူမက တောင်ထိပ်ပေါ်၌ နေလှန်းထားသော ဆရာ၏ အတွင်းခံအင်္ကျီကို ခိုးယူလိုက်ပြီး ရှောင်မို မသိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ ထိုးထည့်ထားလိုက်လေသည်။

သွေးမိစ္ဆာ ပြန်ရောက်လာပြီး အတွင်းခံအင်္ကျီ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဟု တွေးတောနေချိန်တွင် ယွီယွင်ဝေ့က မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်၊ "ဆရာ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဆရာ့အဝတ်အစားတွေကို သူ့အခန်းထဲ ယူသွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်"

သေချာပေါက်ပင် သူတို့က မက်မွန်ပန်းများ ထိုးထားသော အနီရောင် အတွင်းခံအင်္ကျီကို ရှောင်မို၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ရှာတွေ့သွားကြလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ဆရာဖြစ်သူ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှောင်မိုကို အပြစ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ပြန်ရောက်လာသောအခါ သွေးမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ရုံသာ ပုတ်လိုက်သည်၊ "အို၊ မင်းက ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။ အတွင်းခံတွေကို ခိုးစရာမလိုပါဘူး၊ မင်းလိုချင်ရင် ဒီအတိုင်း တောင်းလိုက်လေ၊ ငါ့ဆီမှာ မလျှော်ရသေးတာတွေတောင် ရှိသေးတယ်"

ရှောင်မိုမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သွေးမိစ္ဆာ၏ဘေးရှိ ယွီယွင်ဝေ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားလေသည်။

သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ခုတ်ချလိုက်လေသည်၊ ကြက်သွေးရောင် ဓားချီက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ခြံဝန်းထဲမှ လွင့်စင်သွားစေပြီး အနီရောင် အတွင်းခံအင်္ကျီလေးက လွင့်မျောသွားကာ သွေးမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

"ဆရာ။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဆရာ့အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဆက်ဆံရဲတာလဲ၊ သူ့မှာ ရိုသေမှုဆိုတာ မရှိဘူး"

အစီအစဉ် ပျက်သွားသော်လည်း ယွီယွင်ဝေ့က မီးလောင်ရာ လေပင့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"သူက အစကတည်းက ငါ့အပေါ် သိပ်ရိုသေတာမှ မဟုတ်တာ"

သွေးမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော တင်ပါးပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ အတွင်းခံအင်္ကျီကို ယွီယွင်ဝေ့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါကို လျှော်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ချစ်တပည့်လေးကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်နော်"

"..."

ထွက်သွားသော ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့က အနီရောင် အတွင်းခံအင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူမ သဘောပေါက်သွားလေသည်၊ ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့က ဆရာနှင့် တပည့် ဖြစ်ကြသော်လည်း တကယ့်ကို ထိုသို့မဟုတ်လှချေ။ ရှောင်မို မည်မျှပင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူပါစေ၊ ဆရာက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သူ မည်သည့် စည်းကိုပင် ကျော်လွန်ပါစေ၊ သွေးမိစ္ဆာက အရေးမစိုက်ခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စာသင်ကြားမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှ ထပ်မံထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့မှာ တကယ်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေလေသည်။

ယခင်က ရှောင်မိုက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ရန် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်သာ အများဆုံး နေထိုင်လေ့ရှိပြီး အပြင်ထွက်လေ့ သိပ်မရှိချေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ယွင်ဝမ်တောင်ထွတ်မှ ရွှေအမြူတေအဆင့် စီနီယာကို သတ်ဖြတ်ပြီးကတည်းက သူက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် နေလေ့မရှိတော့ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်နေကုန် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက သူ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုတာကို သိရန် တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံလိုက်သွားခဲ့လေသည်။

အနန္တတာအိုမြို့တော်ရှိ သွေးလိပ်ပြာ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

၎င်းက သတင်းအချက်အလက်များ ရောင်းချသည့် အထူးပြု နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုက ထွက်လာပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထိုနေရာရှိ နန်းဆောင်ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူအချို့ သေရည်သောက်နေကြလေသည်။

ရှောင်မိုက တည့်တည့် လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူတို့ကို စတင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အကြာတွင် နောက်ဆုံးလူကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

နေ့လယ်ပိုင်း တစ်လျှောက်လုံး ယွီယွင်ဝေ့က သူ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် ထိုသူတိုင်းက သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်ကြသူများချည်းပင် ဖြစ်သည်။

ညနေစောင်းချိန်အထိ ထိုနေ့တွင် သူ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှ တပည့်မည်မျှကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီလဲဆိုသည်ကို သူမ မှတ်ပင်မမှတ်မိတော့ချေ။

"မင်း ငါ့နောက်ကို တစ်နေကုန် လိုက်နေခဲ့တာ၊ ထွက်ခဲ့တော့"

အလောင်းများကြားတွင် ရပ်နေသော ရှောင်မိုကို သူမ မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လန့်ဖြန့်သွားသဖြင့် သူမက လက်သီးဆုပ်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားကာ သစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ရှောင်မို"

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" သူမက သွားကြိတ်ကာ အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်၊ "သူတို့ကို ဘာလို့ သတ်လိုက်တာလဲ"

"သူတို့နဲ့ ငါက သူတော်စင် ရွေးချယ်ပွဲအတွက် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေလေ။ သူတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်လို့ သွေးမိစ္ဆာက ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက အရင် လက်ဦးမှု ရယူလိုက်တာပဲ။ ပြဿနာရှိလို့လား"

"မ.. မရှိပါဘူး..." သူမက တံတွေးမြိုချလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ပြန်တော့၊ မိုးချုပ်နေပြီ" သူက ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို" သူမက သူ၏နောက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် ဖြစ်ချင်လို့လား"

ဘာကြောင့် အဲဒီလို မေးလိုက်သလဲဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ချေ။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှ တပည့်တိုင်းက သူတော်စင် ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်ကြလေသည်။

သို့သော် သူက ကွဲပြားနေသည်ဟု သူမ ခံစားရလေသည်။

အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နေ့ရက်များတစ်လျှောက် ရှောင်မိုက ဘာကိုမှ မလိုချင်သလို ဘာကိုမှလည်း မလိုအပ်ဘူးဆိုတာကို သူမ အာရုံခံမိခဲ့လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါက တခြားကိစ္စတစ်ခု လုပ်နေရင်းနဲ့ လမ်းကြုံလို့ ဝင်လုပ်လိုက်တာပါ"

"လမ်းကြုံလို့" သူမက ထပ်မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

"ငါ ဘာလုပ်ချင်တာလဲဆိုတော့..."

သူက ခေါင်းမော့လိုက်သည်၊ ကြက်သွေးရောင် နေဝင်ဆည်းဆာက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး နေရောင်ခြည် လက်ကျန်များက သူ၏ အရိပ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားလေသည်။

"အနောက်ဘက်ဒေသလို့ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာအတွက် စည်းမျဉ်းတချို့ကို သတ်မှတ်ချင်တယ်"

အခန်း (၂၀၆) ဘာလို့ အကုန်လုံးကို မသတ်လိုက်ရမှာလဲ

နံနက်စောစော။

ရှောင်မိုက ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများဖြင့် စုတ်တံကို ကိုက်ရင်း စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ခုကို ဖြေဆိုနေလေ၏။

မေးခွန်းများကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်မှောင်များ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို စာသင်ပေးနေခဲ့သည်မှာ လေးလခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။

အစပိုင်း ငြင်းဆန်မှုများမှသည် နောက်ပိုင်း ခုခံဆန့်ကျင်မှုများအထိ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတင်းအကျပ် လက်ခံလိုက်ရခြင်းဖြင့် ယွီယွင်ဝေ့မှာ ဤဘဝမျိုးနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခဲ့လေပြီ။

သို့သော် ယွီယွင်ဝေ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသောအရာမှာ လစဉ်လတိုင်း ရှောင်မိုက သူမကို စာမေးပွဲ စစ်ဆေးလေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ မအောင်မြင်ပါက သူက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ရိုက်မည်မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ နေ့စဉ် လေ့လာသင်ယူရမည့် အချိန်ကို တိုးမြှင့်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ယွီယွင်ဝေ့၏ အမြင်တွင်တော့ သူမကို စာတွေ ပိုသင်ခိုင်းမည့်အစား ရိုက်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

"အာ.. အာ.. အာ.."

ယွီယွင်ဝေ့ မေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရန် ဦးနှောက်ခြောက်ခံ စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် ကောင်းကင်မှ ကျီးကန်းတစ်ကောင်၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ယွီယွင်ဝေ့၊ ယွီယွင်ဝေ့"

ကျီးကန်းက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းလာပြီး နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်ဟစ်ကာ စာတစ်စောင်ကို ပစ်ချပေးခဲ့ပြီးနောက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှောင်မိုက စာကို ကောက်ယူကာ ယွီယွင်ဝေ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က စာကို ဖောက်ကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

စာကို ဖတ်နေရင်း မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တာဝန်မထွက်ရတာ နှစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီ။ အထွေထွေကိစ္စရပ်များ ခန်းမဆောင်က ကျွန်မကို မနက်ဖြန် ချန်နာရီ (နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) မှာ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်မတချို့နဲ့အတူ ဟေးယွင်တောင် (တိမ်မည်းတောင်) ကို သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ခိုင်းတယ်။ ပြန်မလာခင်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရေအတွက်နဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ မိစ္ဆာအမြူတေတွေကို စုဆောင်းခဲ့ရမယ်တဲ့" ယွီယွင်ဝေ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီတာဝန်ကို ကျွန်မ သေချာပေါက် သွားရမယ်၊ ဒါက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ"

သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက သူမ ဘာကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ သံသယမဝင်တော့ချေ။ တာဝန်သွားရမည်ဆိုပါက သူမ စာသင်စရာ မလိုတော့ဘဲ ယာယီ လွတ်မြောက်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"နားလည်ပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "မနက်ဖြန် မင်း သွားလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ဒီစာမေးပွဲ စာရွက်ကို ပြီးအောင်ဖြေလိုက်ဦး။ မင်း ပြန်ရောက်လာရင်တော့ နေ့စဉ် သင်ခန်းစာချိန်ကို နာရီဝက် ထပ်တိုးမယ်"

ရှောင်မို၏ စကားကို ကြားသောအခါ အစောပိုင်းက ပျော်ရွှင်နေသော ယွီယွင်ဝေ့၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

"ပြဿနာရှိလို့လား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"မ.. မရှိပါဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ စုတ်တံကို ဒေါသတကြီး ကိုက်ကာ မေးခွန်းများကို ဆက်လက် ဖြေဆိုနေလေသည်။

"ဆရာ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ယွင်ဝေ့ သွားတော့မယ်နော်"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ယွီယွင်ဝေ့က သွေးမိစ္ဆာနှင့် ရှောင်မိုတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"သွားတော့" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မှတ်ထား၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဂိုဏ်းတူတွေကို ဒုက္ခမပေးနဲ့" ဟု ရှောင်မိုက မှာကြားလိုက်လေသည်။

"သိ.. ပါ.. တယ်.."

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မိုကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်၊ "ရှင်ကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်းတူတွေကို သတ်ခဲ့တာ မလုံလောက်သေးလို့လား"

ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ဖြေပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က လှောင်ချိုင့်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ယွင်ဝေ့က မင်းကို တော်တော်လေး ကြောက်နေပုံရတယ်" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက နာလင်ဓားကို အကြိမ်အနည်းငယ် သုတ်သင်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ "သူက အရိုက်ခံရမှာကို ကြောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သူ့တာအိုကို သွားစောင့်ရှောက်ပေးမလို့" ရှောင်မိုက တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်၊ "ကျွန်တော့်အတွက် ခင်ဗျား လုပ်ပေးခဲ့သလိုမျိုးပေါ့"

ရှောင်မို၏ ပုံရိပ်က သူမ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ငါ လက်ခံလိုက်တဲ့ ဒီတပည့်က ငါ့အတွက် သိပ်ပြီး စိတ်ပူစရာမလိုလွန်းဘူးများ ဖြစ်နေလား"

ယွီယွင်ဝေ့က ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အတူလိုက်ပါမည့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မ၊ ကျွန်မ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

ယွီယွင်ဝေ့က ခပ်သွက်သွက် ရှေ့သို့တက်သွားပြီး သူတို့ကို ဦးညွှတ်ကာ အလွန်အမင်း လိမ္မာရေးခြားရှိသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး၊ မင်းက ပိုပြောနေပါပြီ၊ ငါတို့လည်း ခုလေးတင်မှ ရောက်တာပါ" အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပုံရသော အမျိုးသားက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "လူစုံပြီဆိုတော့ သွားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"

ယွီယွင်ဝေ့က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ အပေါ်ယံကြည့်ရလျှင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး လေသံကလည်း ညင်သာနေလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ယွီယွင်ဝေ့က ခုနက သူ သူမကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သတိထားမိခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည့် အသုံးမကျသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် သူမက အသက်ဆယ်တစ်နှစ်အရွယ်မှာပင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျှတမှုကို ခံစားနိုင်မှာလဲ။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်မှာ များပြားလွန်းလှပြီ ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံတွင်မူ သူတို့က ဖော်ရွေပြီး စာနာတတ်ပုံပေါ်ကြလေသည်။

သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက ၎င်းတို့က ၎င်းတို့၏ ဂိုဏ်းတူများကို ပထမဆုံး သစ္စာဖောက်မည့်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှောင်မို လောက်တောင် ရိုးသားမှု မရှိကြချေ။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်"

ယွီယွင်ဝေ့က သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။

ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရှောင်မိုက သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို အမြဲတမ်း ရိုက်နှက်ပြီး စကားနားမထောင်ပါက ဓားဆွဲထုတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လေ့ရှိသည် မှန်သော်လည်း။

သူက တကယ်ကို တစ်သမတ်တည်းရှိပြီး ဘာဟန်ဆောင်မှုမှ မရှိခဲ့ချေ။

"ကျစ်၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာကို မြင်စရာမလိုတော့တာကို၊ ဘာလို့ ငါက သူ့အကြောင်းကို တွေးနေရသေးတာလဲ" ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပယ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဟေးယွင်တောင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ယွီယွင်ဝေ့က သူတို့၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့လေသည်။

အဆင့်အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူမှာ လီနန် ဟုအမည်ရပြီး ကြွေကျသစ်ရွက်တောင်ထွတ်မှ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိလေသည်။

အခြား အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ယန်လျို နှင့် ချင်ဟိုင် ဟုအမည်ရကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်၏ အလယ်ပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြလေသည်။

ချွီရှောင်ထောင် ဟုအမည်ရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ပါဝင်ပြီး သူမက ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကာ လှပသော ရုပ်ရည်နှင့် ကောင်းမွန်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ သူမက အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော အသားအရေကို ဖော်ပြတတ်ကာ အမျိုးသားသုံးဦး၏ အကြည့်များကို မကြာခဏ ဆွဲဆောင်လေ့ရှိလေသည်။

ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ တပည့်များက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် နှစ်ကိုယ်ကြားကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

ဤချွီရှောင်ထောင်က နှစ်ကိုယ်ကြားကျင့်ကြံခြင်းကို မပြုလုပ်ရသေးဘဲ အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရွေးချယ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အမျိုးသားသုံးဦးစလုံးက ချွီရှောင်ထောင်၏ ပထမဆုံး လက်တွဲဖော် ဖြစ်ချင်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ချွီရှောင်ထောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေပါမည်နည်း။ သူမကလည်း ထိုအားသာချက်ကို အသုံးချနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တောက်၊ ဒီလူတွေက တော်တော်လေး အမြင်ကတ်စရာကောင်းတာပဲ။ ဘာလို့ အကုန်လုံးကို မသတ်လိုက်ရမှာလဲ"

ယွီယွင်ဝေ့က သူမဘာသာ တွေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရှောင်မို၏ "အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဂိုဏ်းတူတွေကို ဒုက္ခမပေးနဲ့" ဟူသော စကားများက ယွီယွင်ဝေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူမကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေလေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ" ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

"ညီမလေးယွီ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ချွီရှောင်ထောင်က ယွီယွင်ဝေ့၏ အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြုံးရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အစ်မချွီ" ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်၊ "ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအကြောင်း တွေးနေလို့ပါ"

သူမက သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသည်ကို ကြားသောအခါ ချွီရှောင်ထောင်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွားလေသည်၊ "ညီမလေးယွီရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက မောင်လေးရှောင်မို မဟုတ်လား"

"ဟင်။ အစ်မချွီက ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအကြောင်းကို ကြားဖူးလို့လား" ယွီယွင်ဝေ့က မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကြားဖူးဘဲ နေပါ့မလဲ"

ချွီရှောင်ထောင်က ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းက မောင်လေးရှောင်မို ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ဓားချီတွေက ငါတို့ ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ပေါ်ကို မကြာခဏ ကျလာတတ်တယ်လေ"

"ငါ ရေချိုးနေတုန်း လန့်ဖြန့်သွားရတာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ"

"ငါတို့က မောင်လေးရှောင်မိုကို လာဆော့ဖို့ ခေါ်ပေမယ့် သူက တစ်ခါမှ မလာဘူး၊ သူက တကယ်ကို ရှက်တတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတာပဲ"

ယွီယွင်ဝေ့ - "..."

"ဒါပေမယ့် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ မောင်လေးရှောင်မိုက ဂူဗိမာန်အဆင့်နဲ့ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

"ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို သတ်ဖို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေကြတယ်လို့ ငါ ကြားသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက သူတို့ရဲ့ အိမ်တွေဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ပြန်သတ်ပစ်ခဲ့တာလေ"

"အဲဒီနောက်ပိုင်း မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ဘယ်သူမှ ပြဿနာမရှာရဲတော့ဘူး"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ချွီရှောင်ထောင်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ငယ်သေးတာ နှမြောစရာပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ ငါ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဆီကို သေချာပေါက် သွားလည်ရမယ်"

"ဒီအရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ"

ယွီယွင်ဝေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

ငါ့ရဲ့ ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ခွေးတစ်ကောင်လို အမြင်ကတ်စရာကောင်းပေမယ့်..

သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ကန်ချပစ်ချင်ပေမယ့်..

သူက ရှင်တို့လို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ တပ်မက်ခွင့်ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။

ရှင့်ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ငါ့ကို လာမပေးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဟေးယွင်တောင်ပေါ်မှာ ငါ ပထမဆုံး သတ်မယ့်သူက ရှင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။