အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း (၂၀၉) ငါ ဒီလိုပဲ သေရတော့မှာလား

ချွီရှောင်ထောင်က ယွီယွင်ဝေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ပိုမို ထူထပ်လာလေသည်။

"အစ်မချွီ၊ အစ်ကိုချင်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ပေးပါ့မယ်" ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲတက်လာလေသည်။ "ရတနာတွေ အားလုံးက အစ်ကိုတို့ အစ်မတို့အတွက်ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခွန်းမှ မဟဟပ်ပါဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့၏ တောင်းပန်စကားကို ကြားသောအခါ ချွီရှောင်ထောင်၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။

"ချင်ဟိုင်၊ ငါတို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က ငါတို့ကို အပြစ်လာရှာမှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား"

ချွီရှောင်ထောင်က ချင်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟိုအရူးမ သွေးမိစ္ဆာ အကြောင်းကို နင်လည်း သိတာပဲ၊ သူ့မှာ လုံးဝ အကျိုးအကြောင်း မသင့်တဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာကို ထည့်မပြောနဲ့ဦး"

"ဟဲဟဲဟဲဟဲ"

ချင်ဟိုင်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အကျိုးအကြောင်း မသင့်ဘူး ဟုတ်လား။ အပြင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန် သေကျေဒဏ်ရာရတာက မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စပဲလေ။ သူတို့က မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သေသွားတယ်ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းလေ။ ဂိုဏ်းစတင်တည်ထောင်ကတည်းက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က အမြဲတမ်း နှလုံးသားမဲ့တဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ၊ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်ကြတယ်၊ တခြားသူတွေကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ယွီယွင်ဝေ့ သေသွားတာနဲ့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှာ တပည့်ဆိုလို့ ရှောင်မို တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ။ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးက သူ့ဆီကိုပဲ ပုံကျလာတော့မှာဆိုတော့ သူက ငါတို့ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်နေဦးမှာ"

"..."

ထိုစကားများက ချွီရှောင်ထောင်ကို ပိုမို တုံ့ဆိုင်းသွားစေလေသည်၊ ပိုတွေးလေလေ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလေလေ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်

ချွီရှောင်ထောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ယွီယွင်ဝေ့ရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"အစ်မချွီ..."

ချွီရှောင်ထောင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့က တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်လေသည်၊ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ပျံလာပြီး သူမ၏ ကလေးဆန်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အစ်မချွီ၊ ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

ယွီယွင်ဝေ့က တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

"အစ်မချွီက ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ တွေ့ချင်တယ်ဆို"

"အစ်မချွီ၊ ကျွန်မ တကယ် ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့ အစ်မချွီ"

ယွီယွင်ဝေ့က အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေလေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချွီရှောင်ထောင်က သူမ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ယွင်ဝေ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင့်ကို ငါ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးပါ့မယ်"

စကားသံများ ကျရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ၏ ဓားက အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ဓားသွားက သူမ၏ ခေါင်းနှင့် တစ်လက်မမျှသာ ကွာဝေးသော လေဟာနယ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အောက်သို့ အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက်မကျဆင်းလာတော့ချေ။

"ညီမလေးချွီ၊ မင်းက ဒီလောက် နှလုံးသား နူးညံ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းက တကယ်ကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ မနေသင့်ဘူး၊ ဟိုဖြောင့်မတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို သွားဝင်သင့်တာ"

ချင်ဟိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ယွီယွင်ဝေ့ရှိရာသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ထားလိုက်တော့။ ညီမလေးက မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုမှတော့ ငါပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

သို့သော် ချင်ဟိုင် ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချွီရှောင်ထောင်က ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ချင်ဟိုင်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကမန်းကတန်း ခုခံလိုက်လေသည်။

ချွမ် ချွမ် ချွမ်။

ဓားနှစ်လက်က အကြိမ်ကြိမ် ဝင်တိုက်မိကြပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ချွီရှောင်ထောင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ချင်ဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ သူမက ယွီယွင်ဝေ့နှင့် ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်လားဟု သံသယဝင်မိသွားလေသည်။

သို့သော် သူ မှားသွားကြောင်း မကြာမီ သိလိုက်ရလေသည်။

ချွီရှောင်ထောင်က ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများက ဗလာကျင်းနေပြီး ထိန်းချုပ်ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"နင်တို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေအတွက် တိုက်ခိုက်နေရတာ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ"

ယွီယွင်ဝေ့က ပြုံးရင်း ချင်ဟိုင်ရှိရာသို့ လျှောက်လာလေသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်၊ သူ့ကို လုံးဝ အလေးမထားသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာလား" ချင်ဟိုင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ချွီရှောင်ထောင်က သူမထက် အဆင့်ငယ်တစ်ခု ပိုမြင့်နေသည်၊ ဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတာလဲ။

ဒါ့အပြင် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က ဓားသိုင်းတွေနဲ့ နာမည်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"နေဦး၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

ချင်ဟိုင်က သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ အာရုံခံကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမက တကယ်တော့ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမရဲ့ ခွန်အားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာကိုး။

"ငါ့ရဲ့ ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် နင်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက ထိန်းချုပ်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်တာပဲ" ယွီယွင်ဝေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုအမှတ်အသား နှစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အကြည့်လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ဟိုင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်လည်ပင်းကို တစ်ယောက် ဓားနဲ့ ခုတ်ကြစမ်း၊ ဘယ်သူ့လည်ပင်းက ပိုမာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့" ယွီယွင်ဝေ့က ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် သမ်းဝေလိုက်လေသည်။

သူမ၏ အမိန့်အရ ချင်ဟိုင်နှင့် ချွီရှောင်ထောင်တို့က တစ်ဦးဆီသို့ တစ်ဦး လှမ်းသွားကြလေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့"

"မလုပ်ပါနဲ့"

"ညီမလေးယွီ၊ ငါ မှားသွားပါပြီ။ ငါ ဘာမှ မလိုချင်တော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ မသေချင်သေးဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ညီမလေးယွီရဲ့ ခွေးအဖြစ် နေဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ချင်ဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ထိန်းချုပ်၍မရသော လက်မောင်းက ဓားကို မြှောက်ထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူတို့၏ ဓားများက တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို အခြားတစ်ဦးက ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြလေသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

"ကြည့်ရတာ နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ လည်ပင်းက သိပ်မမာကြပါဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့က မိစ္ဆာအမြူတေကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမရှိတော့သော အလောင်းများကို ပျင်းရိစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အရင်စတာလေ၊ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံပါပဲ။ ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလည်း ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"အပြစ်မတင်လောက်ပါဘူးလေ"

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် အသီးခူးရန် ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး အပင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သစ်ပင်ထိပ်သို့ သူမ ခုန်တက်လိုက်ချိန်မှာပင် ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်က နေရာမရွေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကို မြိုချရန် ဟပ်လိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အောက်သို့ဆင်းသက်ကာ အညိုရောင် မြွေကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေ"

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။

ဤကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေကလည်း အဆင့်ခြောက် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

မီးလျှံမျောက်ဝံနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သားရဲမှာ ဤအကောင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။

မီးလျှံမျောက်ဝံက နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းက ၎င်း၏ အသိုက်ဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေက ဤနေရာအထိ လိုက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ယွီယွင်ဝေ့က မတုံးအချေ၊ သူမ အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့တိုင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မြွေကြီးက မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်၊ မြေကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်တုံးများ ထိုးထွက်လာကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ တောင်ပေါ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေလေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်တုံးများက ယွီယွင်ဝေ့၏ ခြေထောက်များကို ဖုံးလွှမ်းလာလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ သေသူတစ်ဦးအလား ဖြူရော်သွားလေသည်။

အစောပိုင်းက မီးလျှံမျောက်ဝံနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကတည်းက သူမ ဒဏ်ရာရထားခဲ့လေသည်။

စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုပြီးနောက် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ယခုတော့ သူမ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှဲ"

ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေက သူမဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် ပြင်ဆင်ရင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့မှ မိုးကြိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြွေကြီးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

"ငါ ဒီလိုပဲ သေရတော့မှာလား"

ဧရာမ ပါးစပ်ကြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သေဆုံးရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက တုန်ယင်သွားသည်၊ သူမ၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု မြင်ကွင်းများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ငါ ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို လက်စားမချေရသေးဘူး..."

"ငါ အထက်သုံးပါးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဖြစ်ရသေးဘူး..."

ယွီယွင်ဝေ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်၊ သူမ မသေချင်သော်လည်း ယခု သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

သူမ အမြိုခံရတော့မည့် အချိန်မှာပင်။

ညင်သာသော လေပြေတစ်ခုက မိန်းကလေးငယ်၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။

သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာလေသည်၊ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ယခုအခါ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေလေပြီ။

ကောင်လေးမှာ သူမနှင့် အသက်အရွယ်ရွယ်တူခန့်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်သာ ကွာခြားလေသည်။

သူက သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်နှင့် အပြာရောင် ရောစပ်နေသော ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေလေသည်။

ကောင်လေးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

လက်မောင်း မြှင့်တက်သွားသည်။

ဓား ခုတ်ကျလာသည်။

အခန်း (၂၁၀) ကျွန်မကို ချီးကျူးဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ၊ ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ရှေ့ရှိ ကောင်လေးသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ကြက်သွေးရောင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ကောင်လေး၏ ထန်ဟန်ဓားနှင့်အတူ ခုတ်ပိုင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီရေလှိုင်းများအလား ထူထပ်နေသော်လည်း ဤ "ကြက်သွေးရောင် ဒီရေလှိုင်း" က ဓားသွားတစ်ခုအလား ပါးလွှာသော ကြက်သွေးရောင် အလွှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ဧရာမ မြွေကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

နာလင်ဓား အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားချိန်တွင် ဧရာမ မြွေခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အဆက်မပြတ် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးဆီသို့ ပန်းထွက်လာသော မြွေသွေးများကိုလည်း ဓားချီက တားဆီးထားလိုက်သဖြင့် သူ၏ ခြေဖျားရှေ့တွင်သာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ခွန်အားကို နားလည်ထားပြီး သူက အဆင့်ကြီးနှစ်ဆင့်ကျော်လွန်ကာ ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း သိထားသော်လည်း။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ၎င်းက ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

၎င်း၏ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်က ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အနည်းငယ် ဒုက္ခပေးနိုင်လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအတွက်တော့ ၎င်းက ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်ချက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ယွီယွင်ဝေ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ မခုတ်ပိုင်းနိုင်သောအရာ မည်သည့်အရာရှိသလဲဆိုသည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ချေ။

ယွီယွင်ဝေ့က သူ အထက်သုံးပါးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာမည်ကိုပင် စိတ်ကူးနှင့် မမှန်းဆနိုင်တော့ချေ။

သူက တကယ်ရော လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား။

ယွီယွင်ဝေ့ မှင်တက်နေချိန်မှာပင် ရှောင်မိုက လှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့အတွက်တော့ သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ အကြည့်က ယခင်ကလိုပင် အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပုံမှန်နှင့် ဘာမျှမကွာခြားချေ။

သို့သော် အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဤတည်ငြိမ်သော အကြည့်ကပင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လုံခြုံမှုတစ်ခုကို ခံစားရစေလေသည်။

သူက သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို မကြာခဏ ရိုက်နှက်ပြီး သူမ မနှစ်သက်သော အရာများကို လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသော်လည်း။

သို့သော် သူ သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေသရွေ့ သူမက ဘာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်မိုက ဓားအိမ်ကို ကိုင်ကာ ကျောက်တုံးဖြစ်နေသော သူမ၏ ခြေသလုံးများကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့၏ ခြေသလုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်တုံးများက ချက်ချင်း ကြေမွသွားလေသည်။

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ" ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ..." ယွီယွင်ဝေ့၏ လည်ချောင်းက လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးများက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး သူမက စကားမပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

"မိုးချုပ်နေပြီ၊ သွားကြစို့၊ ဂိုဏ်းကို ပြန်မယ်"

ရှောင်မိုက လှည့်ကာ တောင်အောက်ဆင်းမည့် လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။

"နေ.. နေဦး..."

ယွီယွင်ဝေ့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။

သူမ၏ ခြေထောက်များက ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားလေသည်။

ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယွီယွင်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး သူမက ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘူး"

...

ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် စကားဆွံ့အသွားပုံရသော်လည်း သူက ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ သူမဘက်သို့ ကျောခိုင်းပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ "တက်ခဲ့၊ ငါ ကျောပိုးသွားမယ်"

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှောင်မို၏ ပခုံးများပေါ်သို့ သူမ၏ လက်များကို တင်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့၏ ဒူးခေါက်ကွေးအောက်သို့ သူ၏ လက်မောင်းများကို လျှိုသွင်းကာ သူမကို ကျောပိုးလိုက်လေသည်။

"ခဏလေး နေဦး"

ရှောင်မို တောင်အောက်သို့ ဆင်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် ယွီယွင်ဝေ့က လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မို - "အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ"

"ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး" ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "အဲဒါက ပစ္စည်းကောင်းပဲ၊ အဲဒီအတွက်နဲ့ ကျွန်မ အသက်တောင် ဆုံးရှုံးရတော့မလို့"

...

ရှောင်မိုက ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး ခုနစ်လုံးကို ခူးယူပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့ကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို မှီကာ ကြည်လင်နေသော ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်လျက် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

အကြိမ်အတော်များများ ယွီယွင်ဝေ့က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ တားဆီးထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယွီယွင်ဝေ့က သတ္တိမွေးလိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ရှင် ဘာလို့ လာတာလဲဟင်"

"မင်းရဲ့ တာအိုကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့လေ" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "ဟေးယွင်တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာသားရဲတွေက အဆင့်ခြောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ သွေးမိစ္ဆာ လာဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်"

"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မတို့ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့"

ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားလေသည်။

ဒါဆို သူမ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ...

ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်၏ အတွေးများကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်၊ "သူတို့က မင်းကို အရင်သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ၊ မင်း ဘာမှအမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ မင်းကို ငါ အပြစ်မပေးပါဘူး"

"အို"

ရှောင်မို၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာက နိမ့်ဆင်းနေပြီး တောင်ပေါ်သစ်တောများကို နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ရှောင်မိုက သစ်ရွက်များကို နင်းဖြတ်သွားရာ တရှပ်ရှပ် အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းက အောက်သို့ ကွေ့ကောက်သွားပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထင်းရှူးပင်များက ရှည်လျားပြီး တိမ်းစောင်းနေသော အရိပ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

လေထုထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လွင့်မျောနေပြီး အဝေးရှိ တောင်တန်းများ၏ ကောက်ကြောင်းများက နူးညံ့သွားလေသည်။

တောင်ပေါ်လေပြေက တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ခတ်လာပြီး ခြောက်သွေ့သော မြက်ခင်းများနှင့် ထင်းရှူးရွက်များ၏ မွှေးရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာကာ မြေခွေးမြီးမြက်ပင်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ၎င်းတို့၏ အမွေးအမျှင်လေးများက နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းလေးများဖြင့် လင်းလက်နေလေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေသော သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး စေ့လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊

"မူလကတော့ ဒီ ပင်မ ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် စားမလို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ ပြီးတော့ ရှင်ကလည်း နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ရှင့်အပေါ် အကြွေးမတင်ချင်လို့ ဒါကို ရှင့်အတွက် ပေးမယ်"

"ငါ မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ "နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဒီလိုမျိုး အရာတွေကို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ ပြင်ပအရာဝတ္ထုတွေကို အလွန်အကျွံ မှီခိုတာက မတည်ငြိမ်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုကိုပဲ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို မစားခင် မင်း သေချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားဖို့ လိုတယ်၊ နားလည်လား"

"..." ယွီယွင်ဝေ့က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "နား လည် ပါ တယ်"

"ကောင်းပြီလေ၊ မစားချင်လည်း နေပေါ့" ယွီယွင်ဝေ့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူမကို လစ်လျူရှုကာ အောက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာက တောင်ကြောဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားရာ အလင်းရောင်များက ပိုမို နူးညံ့လာပြီး သူတို့ကို ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအလား လွှမ်းခြုံထားကာ ကောင်းကင်ကြီးက လိမ္မော်နီရောင် ဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆေးခြယ်ခံထားရပြီး တိမ်တိုက်များ၏ အစွန်းများက သေးငယ်သော ရွှေရောင်ချည်မျှင်လေးများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ယွီယွင်ဝေ့က သူ၏ ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငုံ့လိုက် လုပ်နေလေသည်။

ယနေ့ မိန်းကလေးငယ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံပေါ်လေသည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က ထပ်မံစကားပြောလာလေသည်။

"ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ"

"ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာလဲ" ယွီယွင်ဝေ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်မကို အရမ်း မုန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ယွီယွင်ဝေ့က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ ကျွန်မ သေသွားရင် ရှင်က ဆရာ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် ဖြစ်သွားမှာလေ။ ဆရာ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက ရှင့်အပေါ်မှာပဲ ရှိတော့မှာပေါ့"

"ပထမအချက်" ရှောင်မိုက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းကို ငါ မုန်းတယ် မမုန်းဘူးဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာနဲ့ စိတ်ပျက်စရာမကောင်းတာပဲ ရှိတယ်"

"ဒုတိယအချက်၊ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်ဖို့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မကို အရမ်း စိတ်ပျက်နေတာလား" ဟု ယွီယွင်ဝေ့က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလောက် သိသာနေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေရတာလဲ"

"ရှင်" ယွီယွင်ဝေ့၏ ပခုံးများက ဒေါသကြောင့် အပြင်းအထန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များက ထိန်းမရအောင် ယိမ်းခါသွားလေသည်၊ "ကျွန်မကို ရှင် ဆက်မပိုးထားနဲ့တော့။ အောက်ချပေး"

"မင်း တကယ် ပြောနေတာလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..." ယွီယွင်ဝေ့မှာ ချက်ချင်း စကားဆွံ့အသွားလေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမက 'တကယ်ပြောတာ' ဟု ပြောလိုက်ပါက သူက အမှန်တကယ်ပင် အောက်ချပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါပေမယ့်..."

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ "ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ဟု အကြိမ်တစ်ဒါဇင်ခန့် ဆဲဆိုနေချိန်မှာပင် ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလာလေသည်။

"ဒီတာဝန်မှာ မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

"မင်း ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်"

...

ယွီယွင်ဝေ့က ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းက ကလေးတစ်ယောက် သကြားလုံး ရလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်နေလေသည်။

"ကျွန်မကို ချီးကျူးဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ"

ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းလှည့်သွားရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးက သူ၏ အင်္ကျီကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ခေါင်းမာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို..."