အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း (၁၁) မုန်တိုင်းစဖို့ လေပြေသွေးနေပြီလော (၁)

အနွယ်တော် ဦးဇောတိဆီတွင် ပညာသင်ယူနေသည်မှာ သုံးနှစ်တိတိ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ စာပေများ သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးနောက် အနွယ်တော်သည် သမထဂိုဏ်း အပြင်စည်း စာကြည့်တိုက်ထဲမှ သိပ်မထွက်တော့ပေ။ စာပေဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးနှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့ပေးသည့် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက်ဟု အနွယ်တော် ယူဆထားသည်။

စောရဝိဇ္ဇာသည်လည်း တစ်ခါတရံ တောင်အောက်ဆင်းသည်မှ လွဲ၍ သားဖြစ်သူနှင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် စောရဝိဇ္ဇာမှာ ယခင်လို တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ သားတစ်ယောက် ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူ့တန်ခိုးများ ပျက်စီးသွားသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် အနွယ်တော်သည် ထုံးစံအတိုင်း စာကြည့်တိုက်သို့ သွားဖို့ ပြင်နေသည်။

"သား ဒီနေ့တော့ စာကြည့်တိုက် မသွားနဲ့ဦး။ အဖေ ပြောစရာ ရှိတယ်" အနွယ်တော် စာကြည့်တိုက် သွားဖို့ ပြင်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် စောရဝိဇ္ဇာက လှမ်းတားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ။ သားကို အထူးတလည် ဘာများ ပြောမလို့လဲ" အနွယ်တော် ပြောကာ ဖခင်ဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အနွယ်တော်သည် ကလေးဆန်သည့် မျက်နှာ မပျောက်သေးသော်လည်း မျက်ခုံးကောင်းကောင်း မေးရိုးချွန်ချွန် ရှိလေရာ ရုပ်ရည်မှာ လွန်စွာ ချောမောနေတော့သည်။

စောရဝိဇ္ဇာသည် သားဖြစ်သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ကာ မနာလိုပင် ဖြစ်ရသည်။ သူသည် ဆေးတံအား တစ်ချက် ဖွာရှိုက်ကာ ဘေးမှ ကုလားထိုင်တွင် သားဖြစ်သူအား ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

အနွယ်တော် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုက်ကာ ခဖင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့သားလည်း သင့်တင့်တဲ့ အရွယ်ရောက်လာပြီမို့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကို ရွေးရတော့မယ်။ သား ဘဝက ဒီတိုင်း ရေစုန်မျောနေလို့ မရဘူး။ သား ဘဝက ဒီနေရာမှာ ရှိနေရမှာ မဟုတ်ဘူး" စောရဝိဇ္ဇာ ဆေးတံအား ရှေ့က စားပွဲပေါ်တွင် တင်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ အဖေ" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်မေးသည်။

"လောကကြီးက အလွန် ကျယ်ပြောတယ် ငါ့သား။ ဒါကြောင့် လောကမှာ တန်ခိုးတွေ ရဖို့ လမ်းစဉ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ့သား ဘယ်လမ်းကို ရွေးမလဲ အဖေ သိချင်တယ်။ သား လမ်းစဉ်တစ်ခုတော့ ရွေးရမယ်။ ဒါဟာ အဖေက သားကို ဒီလမ်းပေါ် အတင်း တွန်းပို့တာ မဟုတ်ဘူး။ သားအတွက် မဖြစ်မနေမို့ပါ"

"ဘာဖြစ်လို့ မဖြစ်မနေလဲ အဖေ။ သားလည်း လောကကြီးကို လျှောက်ကြည့်နိုင်ဖို့၊ အားနည်းတဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ တန်ခိုးတွေ ရချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် မဖြစ်မနေလဲ အဖေ" အနွယ်တော် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ မေးသည်။

"ဒီအချိန်မှာ အဖေ ဘာကိုမှ မပြောချင်သေးဘူး။ မလိုအပ်သေးလို့လည်း ပါတာပေါ့။ အကြောင်းရင်းကို သားသိသင့်တဲ့ အချိန်ရောက်ရင် အဖေ ပြောပြမှာပါ။ ကဲ... အဖေ မေးတဲ့ မေးခွန်းကို သား ဖြေတော့" စောရဝိဇ္ဇာ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်။

အနွယ်တော်မှာ ထိုစကားကြောင့် မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဖခင်အား မေးလိုသည့် မေးခွန်းများမှာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မေးလိုက်တိုင်းလည်း ဖခင်က အချိန်မတန်သေးသည်ဟုသာ ပြောလေ့ရှိသည်။ သူ မည်သည့်အချိန်ရောက်မှ အချိန်တန်မည်နည်း။ အနွယ်တော် ဖခင်အား တွန်းအား မပေးလိုသဖြင့် ထိုမေးခွန်းကိုလည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။

"သား ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်ချင်တယ် အဖေ။ ဘရသေ့တို့ ကျင့်ကြံကြတဲ့ သမထကျင့်စဉ်က လိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းတွေ တအား များတယ်။ သားနဲ့ မကိုက်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဝိဇ္ဇာတွေက ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ပေးကြတယ်လို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သားကြားဖူးတယ်။ သား သူတို့ကို အားကျတယ်။ သူတို့လို ဖြစ်ချင်တယ်" အနွယ်တော် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အများအကျိုးကို ကြည့်တာ မွန်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားပါ။ ဒါပေမဲ့ အများအကျိုးကို အရင်မကြည့်ခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ကြည့်ရမယ်။ ဒါဟာ အဖေက သားကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကယ်တင်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်က အများကို ဘယ်လို ကယ်တင်မလဲ။ ဘယ်အရာမဆို တစ်ဆင့်ချင်း သွားပါ" စောရဝိဇ္ဇာ စကား ခဏရပ်ကာ ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့သောက်လိုက်သည်။

"သား မှတ်ထားပါ့မယ်" အနွယ်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။

"ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်ဆိုတာ အကောင်းရှိသလို အဆိုးလည်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းတဲ့ ဝိဇ္ဇာရှိသလို ဆိုးတဲ့ ဝိဇ္ဇာလည်း ရှိတယ်ဆိုတာ သား သိထားရမယ်။ အဖေကိုယ်တိုင်လည်း အရင်က ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်ကို လျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ဆိုးတဲ့ဘက်မှာ ပါတယ်။ ငါ့သားကို အဖေ့လို လမ်းမှား မလျှောက်စေချင်ဘူး။ ငါ့သား ဝိဇ္ဇာဖြစ်ချင်တယ်ဆို အကောင်းဆုံး လမ်းကို လျှောက်ရမယ်" စောရဝိဇ္ဇာက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။

"ဘယ်လို ဆိုးတာလဲ အဖေ" အနွယ်တော် သိလိုစိတ်ဖြစ်ကာ မေးသည်။

"အဖေ့ရဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့ အတိတ်ကို ပြည်ဖုံးကားချလိုက်ပါပြီ။ ဒီအကြောင်းတွေကို အဖေ ပြန်မတွေးချင်တော့ဘူး သား။ အရင်က အဖေ ဘယ်လိုပဲ ဆိုးခဲ့ ဆိုးခဲ့ ခုချိန်မှာ လူကောင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်" စောရဝိဇ္ဇာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ မကောင်းမှု ဆိုသည်မှာ သူ့တစ်သက်တာလုံး အရိပ်လို တကောက်ကောက် လိုက်နေတော့မည်မှာ သေချာလေသည်။

"သားက ဒီသဘောမျိုး ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး အဖေ။ သား စကားမှားသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်" အနွယ်တော် စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရပါတယ် သားရယ်။ အဖေ ဒါတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါတယ်" စောရဝိဇ္ဇာ အတွေးများအား ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

"စကား ပြန်ဆက်ရရင်... ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဆေးဝိဇ္ဇာ၊ မန္တန်ဝိဇ္ဇာ၊ သံဝိဇ္ဇာနဲ့ ဝိဇ္ဇာသခင်တို့ ဆိုတာက အထင်ရှားဆုံး မဟာလမ်းစဉ်တွေပဲ။ ဒီလမ်းစဉ် လေးခုမှာ ဝိဇ္ဇာသခင်ဆိုတာက အခက်ခဲဆုံးနဲ့ တန်ခိုးအကြီးဆုံး လမ်းစဉ်ပဲ" စောရဝိဇ္ဇာ ခဏနားကာ ဆေးတံအား ယူ၍ တစ်ရှိုက် ဖွာလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ"

"နောက်တစ်ခုက သား ဒီလောကြီးအကြောင်းကို သိထားဖို့ လိုတယ်။ အဖေတို့ အခုရောက်နေတဲ့ နေရာက မြင်းမိုရ်တောင်နဲ့ တစ်ဆက်တည်းရှိတဲ့ ဟိမဝန္တာ တောင်တန်းပဲ။ ဒါကိုတော့ သား သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ ဒီနေရာက သီးသန့်နေရာပဲ။ နောက်ပြီးတော့ ဒီနေရာက ထွက်လိုက်ရင် မြင်းမိုရ်တောင်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ ကျွန်းကြီးလေးကျွန်းဆိုတာ ရှိတယ်။ သား လေးစားတဲ့ ဝိဇ္ဇာတွေဆိုတာ ရှမ်းဗဲလားလို့ ခေါ်တဲ့ တောင်ကျွန်းမှာ ရှိတယ်။ သား ဝိဇ္ဇာဖြစ်ချင်တယ်ဆို အဲဒီကျွန်းကို သွားရမယ်။ အဖေတို့နဲ့ အနီးဆုံး ဒါမှမဟုတ် တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေတာ ဒီကျွန်းပဲ ရှိတယ်။ နောက်တစ်ခုက ကဝေသာရလို့ ခေါ်တဲ့ အနောက်ကျွန်းပဲ။ အဲဒီကျွန်းမှာ အောက်လမ်းဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ ကဝေတွေ ကြီးစိုးကြတယ်။ သိပ်ကို ရက်စက်ကြတဲ့ မျိုးနွယ်တွေ စုဝေးနေထိုင်ကြတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ" အနွယ်တော် စိတ်ရှုပ်ရှားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခုက ကာဠာဂီရိလို့ ခေါ်တဲ့ မြောက်ကျွန်းပဲ။ အဲဒီကျွန်းမှာတော့ အစားအသောက် သောင်းကျန်းတဲ့ ဘီလူးမျိုးနွယ်တွေ ဖြစ်တဲ့ ယက္ခဂိုဏ်းက ကြီးစိုးထားတယ်။ သူတို့တွေက မြို့တစ်မြို့စာလောက် လူတွေကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အရိုးပဲ ကျန်တဲ့ထိ စားနိုင်ကြတယ်။ တကယ်ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေပေါ့" စောရဝိဇ္ဇာသည် အတိတ်ကို ပြန်သတိရကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူမိသည်။ ထိုယက္ခများ၏ ရက်စက်ပုံအား လူတိုင်း မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"နောက်တစ်ခုက သားရဲတွေ ကြီးစိုးရာ နယ်မြေဖြစ်တဲ့ အရှေ့ကျွန်းပဲ။ အဲဒီကျွန်းမှာ သားရဲမျိုးနွယ်တွေ အများကြီး ရှိကြတယ်။ သူတို့တွေက မွေးရာပါ အားကောင်းကြတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်လို့ အန္တရာယ် အလွန် များတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ကျွန်းကြီးလေးကျွန်းနဲ့ မြင်းမိုရ်တောင် ကြားက သမုဒ္ဒရာ လေးစင်းကိုတော့ ရေနေသားရဲတွေက စိုးမိုးထားကြတယ်။ သူတို့က နယ်မြေအကျယ်ကြီး ယူထားတော့ မျိုးနွယ် အရေအတွက်က ခန့်မှန်းလို့ မရလောက်အောင် များတယ်" စောရဝိဇ္ဇာ ရှင်းပြသည့် အချက်အလက်များ များလွန်းသဖြင့် အာခြောက်သွားကာ ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့သောက် ပြန်သည်။

အနွယ်တော်မှာမူ လောကကြီး မည်မျှ ကျယ်ပြောပုံ၊ မည်မျှ အန္တရာယ်များပုံအား သိလိုက်ရသဖြင့် တအံ့တဩ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုအကြောင်းအရာများကို ကြေညက်စေရန် သူ အချိန်အတော် ယူလိုက်ရသည်။

အခန်း (၁၂) မုန်တိုင်းစဖို့ လေပြေသွေးနေပြီလော (၂)

"တကယ်တော့ လမ်းစဉ်ဆိုတာ ကိုယ့်အတွက် အဖော်မွန် တစ်ဦးလိုပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ တန်ခိုးအဆင့်ပဲ။ လမ်းစဉ်ရဲ့ အောင်မြင်မှုက တန်ခိုးအဆင့်ပေါ် မူတည်တယ်။ သား လမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲ အောင်မြင်မှု ရနေပါစေ တန်ခိုးအဆင့်က နိမ့်နေရင် လမ်းစဉ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးလို့ မရဘူး" စောရဝိဇ္ဇာက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တဲ့ အယူအဆပါလား" အနွယ်တော် သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တန်ခိုးအဆင့်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ပထမဆုံး အဆင့်ကတော မြေအဆင့်လို့ ခေါ်တယ်။ မြေအဆင့်ဆိုတာ မြေကြီးရဲ့ သဘောတရားကို နားလည်အောင် ဆင်ခြင်ခြင်း ဖြစ်တယ်။ မြေကြီးရဲ့ သဘောတရားတွေ ဖြစ်တဲ့ သည်းခံခြင်း၊ ဆွဲငင်ခြင်းနဲ့ မာကျောခြင်းတွေကို နယ်ပယ်သုံးခု အဖြစ် ခွဲထားတယ်။ ဒါတွေ နားလည်မှသာ မြေကြီးအဆင့် ပြီးမြောက်တယ်လို့ ခေါ်တယ်" စောရဝိဇ္ဇာ အချက်အလက်များကို ရှင်းပြသည်။

"ဆက်ပါဦး အဖေရဲ့" အနွယ်တော် သိလိုစိတ် ဖြစ်ကာ ဆက်မေးသည်။

"ပထမဆုံးကတော့ မြေကြီးရဲ့ သည်းခံခြင်းကို နားလည်အောင် ဆင်ခြင်ရတယ်။ ဒါဟာ တန်ခိုးကျင့်ဖို့အတွက် စိတ်ဓာတ်ကို သွေးပေးတဲ့ အဆင့်ပဲ။ မြေကြီးလိုမျိုး သည်းခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားမှသာ ကျင့်စဉ်တွေကို မပျင်းဘဲ အဆုံးထိ လေ့ကျင့်နိုင်လိမ့်မယ်။ တကယ်ကို အရေးပါတဲ့ အဆင့်တစ်ဆင့်ပေါ့။ နောက်တစ်ခုတော့ မြေကြီးရဲ့ ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ပဲ။ မဟာပထဝီမြေကြီးက အရာအားလုံးကို ဆွဲငင်နိုင်တယ်။ သားတို့အဖေတို့ ဒီမြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်တည်နေနိုင်တာဟာ မြေကြီးက ဆွဲငင်ထားလို့ပဲ" ထိုနေရာတွင် စောရဝိဇ္ဇာက ခဏရပ်ကာ အနွယ်တော်အား အကဲခတ်လိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်ကို မြင်မှ စကားဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီလိုပဲ၊ တန်ခိုးကျင့်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာလည်း လောကကြီးဆီက ကိုယ်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူရတယ်။ ဒီနေရာက မျိုးနွယ်တွေ တန်ခိုးစွမ်းအား ကွဲပြားသွားတဲ့ အချက်ပဲ။ ကဝေတွေက သေခြင်းတွေ ရှင်ခြင်းတွေကို စုပ်ယူကြတယ်။ ယက္ခတွေက အဆိပ်တွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူကြတယ်။ မတူကြဘူးပေါ့"

"သူတို့က လောကကြီးဆီက စုပ်ယူလို့ ရနေသားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ လူတွေ သတ်ဖို့ လိုတာလဲ အဖေ" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။

"ဟင်း... လောကကြီးက စုပ်ယူလို့ ရတဲ့ စွမ်းအားတွေက ပြန်ပြီး သန့်စင်ဖို့ လိုသလို ပါရမီပေါ် မူတည်ပြီးတော့လည်း အနည်း အများ ကွာသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သက်ရှိတွေကို သတ်ပြီး ရလာတဲ့ စွမ်းအားတွေက သန့်စင်ရတာ လွယ်သလို ပိုပြီးတော့လည်း များတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ သူတို့တွေက သက်ရှိတွေကို လောဘတကြီး သတ်နေကြတာပေါ့" စောရဝိဇ္ဇာ သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြသည်။

"ဝိဇ္ဇာတွေကရော ဘာစွမ်းအားကို သုံးလဲ" အနွယ်တော် သိလိုစိတ် ပြင်းပြသွားသည်။

"ဝိဇ္ဇာတွေကတော့ သိမ်မွေ့တဲ့ သိဒ္ဓိစွမ်းအားကို သုံးကြတယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ မန္တန်တွေ၊ အင်းတွေ၊ ဆေးတွေကို သိဒ္ဓိတင်ပြီး သူတို့ရဲ့ တန်ခိုးတွေကို မြှင့်တင်ကြတယ်။ ဝိဇ္ဇာသခင်တွေ အင်မတန် ရှားပါးတာကလည်း ဒါကြောင့်ပဲ။ အစွမ်းထက်ပြီးသား အင်းတွေ၊ မန္တန်တွေနဲ့ ဓာတ်လုံးတွေတောင် ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး သိဒ္ဓိတင်ရတာ ကောင်းကင်တက်ရသလို ခက်ခဲလှတာ။ ဘာအစွမ်းမှ မရှိတဲ့ ပညာရပ်တစ်မျိုးကို သိဒ္ဓိဝင်အောင် တင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲလေ" စောရဝိဇ္ဇာက အလေးအနက် ရှင်းပြသည်။

အနွယ်တော်မှာမူ ဝိဇ္ဇာလမ်းစဉ်၏ ခက်ခဲပုံအား တွေးတောကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ မည်သည့်အရာမဆို ခက်ခဲမှသာ တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်လော။

"ဒီလမ်းစဉ်တွေဟာ ခက်ခဲတယ်၊ အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမဲ့ လောကမှာ ဒီလမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ရပ်တည်လို့ မရဘူး ငါ့သား။ ရန်သူနဲ့ ကြုံလာရင် တကယ်တမ်း အရေးကြီးတာ သိုင်းပညာပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ ဝိဇ္ဇာသခင်တွေထဲမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာတွေက လွှမ်းမိုးထားတာပေါ့။ သိုင်းဝိဇ္ဇာတွေဆိုတာ တိုက်ခိုက်ရေးမှာဆို တကယ့်ကို မဟာပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူတို့တွေ ရောက်လေရာ နေရာတိုင်းမှာ လူတိုင်းက လေးစားကြရတယ်" စောရဝိဇ္ဇာက ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။

အနွယ်တော်မှာမူ မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပလာတော့သည်။ ထိုမျှ အံ့ဩဖို့ ကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး လောကတွင် အမှန်တကယ် ရှိသည်လော။

ထိုသို့ဖြင့် စောရဝိဇ္ဇာသည် အနွယ်တော်အား တန်ခိုးကျင့်စဉ်များအကြောင်း၊ သူရဲကောင်းများအကြောင်းနှင့် လောက၏ အခြေခံ အသိပညာများကို ရှင်းပြလေတော့သည်။

အနွယ်တော်သည်လည်း ဖခင်ပြောပြသည့် အချက်များကို သေချာစွာ မှတ်ထားသည်။ သူက စာကြည့်တိုက်မှ ဗုဒ္ဓဝင်ကျမ်းများကိုပင် တစ်ခါ ဖတ်ပြီးသည်နှင့် လုံးဝ မမေ့သည့် ဉာဏ်ရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလေရာ ဖခင် ပြောသည့် အကြောင်းအရာများအား မှတ်ရသည်မှာ မခက်ခဲတော့ပေ။

"ကဲ... ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ နောက်ရက်ကနေ စပြီး အဖေ ပြောတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း သား စပြီး ကျင့်ကြံရမယ်။ သား ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ရောက်ရင် အဖေတို့ ရှမ်းဗဲလား ကုန်းမြေဆီ ခရီးထွက်ကြမယ်" စောရဝိဇ္ဇာက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဆေးတံအား ကောက်ကာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတော့သည်။

အနွယ်တော်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားရင်း ကျန်ခဲ့တော့သည်။ သူ ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ရမည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲက ရှမ်းဗဲလား ကုန်းမြေသို့ သွားရန် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

စောရဝိဇ္ဇာသည် ဆေးတံအား ဖွာရှိုက်ကာ အနာဂတ်အတွက် ရင်လေးနေသည်။ သူ တောင်အောက်သို့ မကြာမကြာ ဆင်းနေသည်မှာ ဝယ်စရာရှိသဖြင့်သာ မဟုတ်ဘဲ သတင်းစုဆောင်းဖို့အတွက် ဖြစ်သည်။ အထက်ဘုံက သတင်းက အောက်ဘုံသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာပုဂ္ဂိုလ်များက သူ အောက်ဘုံတွင် ရှိနေနိုင်သည်ဟု သံသယ ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကဝေဂိုဏ်းနှင့် ယက္ခဂိုဏ်းက တခြားကျွန်းများသို့ စတင် ကျူးကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာခင် ဟိမဝန္တာတောင်တန်းသို့ ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာက သံသယဝင်ဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန် ဝေးကွာနေသဖြင့် သူတို့ အချိန်ကြာနေပုံရသည်။ သို့သော် သူတို့အတွက် နောက်ထပ် အချိန် များများစားစာ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ကြောင့်နှင့် ဤငြိမ်းချမ်းရာ အရပ်အား မပူလောင်စေချင်ပေ။ သူတို့ သမထဂိုဏ်းအား ဤမျှ ဒုက္ခပေးရသည်မှာပင် လွန်လွန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရောက်လာကြောင်းကို သမထဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်းလုံး သိထားပြီး ဖြစ်လေရာ တိဘက်ပြည်သို့လည်း သတင်းများ ရောက်သင့်သလောက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူများ ရောက်လာပါက သူတို့အကြောင်းကို ချက်ချင်း သိသွားမည် ဖြစ်သည်။