အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း (၁၅) သူ ဘယ်သူလဲ

အနွယ်တော်သည် ညစာစားပြီးနောက် ဖခင် ပေးထားသော စာအုပ်အား ထုတ်ကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သိုင်းကွက် ကိုးကွက်စလုံးမှာ တစ်ဆင့်နှင့်တစ်ဆင့် ဆက်စပ်ကာ အကွက်များအား ကျော်ပြီး လေ့ကျင့်၍ မရပေ။ အရှိန်အဟုန်များမှာ ပထမအကွက်မှ စတင်ကာ နဝမအကွက်တွင် ဆုံးလေသည်။ ပထမအကွက်၏ အရှိန်ကို ယူကာ ဒုတိယအကွက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရသဖြင့် တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် စွမ်းအားအဆင့်မှာ တိုးလာမည် ဖြစ်သည်။

အနွယ်တော်သည် ထိုဓားပညာကို အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် အာရုံ အပြည့်စိုက်လိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာအား ဖတ်ပြီးသည်တွင် အနွယ်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူမိသည်။ ဤပညာရပ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှချေသည်။

အနွယ်တော်သည် စာအုပ်ကို ခုံပေါ်တွင် အသာချကာ အခန်း အပြင်ဘက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်သို့ ရောက်လာသည်တွင် ထင်းပုံထဲမှ ဓားနှင့်တူသော သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနွယ်တော်သည် သူဖတ်ထားသည့် ပထမဓားကွက်အကြောင်းကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်လိုက်သည်။

ပထမဓားကွက်မှာ အလင်းဖွင့် ဖြစ်သည်။ ဓားသိုင်းကို စတင် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ပထမဆုံး လိုအပ်ချက်မှာ မိမိ၏ အရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။ အနွယ်တော်သည် သည်းခံခြင်း စွမ်းအားကို သုံးကာ အရှိန်အဝါအား အာရုံစိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟုန်း..." အနွယ်တော်ဆီမှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းက ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနွယ်တော်သည် ဓားချက်အား ရှေ့သို့ ပိုင်းချလိုက်သည်။ ဓားချက်ဆီမှ အလင်းစဖျော့ဖျော့မှာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ သစ်ရွက်လေးများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ဤသည်မှာ ပထမဓားကွက် အလင်းဖွင့် ဖြစ်ပေသည်။

အနွယ်တော်သည် ဒုတိယအကွက်ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်လိုက်သည်။ ဒုတိယ ဓားကွက်မှာ လေဟုန်စီး ဖြစ်သည်။ ဓားကွက်တွင် အရှိန်အဟုန်က အဓိက ဖြစ်သည်။ အနွယ်တော်သည် ပထမဓားကွက်ကို အဆုံးသတ်ထားသည် ဓားဦးအတိုင်း ပြန်ဝိုက်ကာ ဆက်ခုတ်လိုက်သည်။ ဤဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရမှာ ဓားချက်အား လုံးဝ မရုတ်သိမ်းရခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုတ်ကွက်၊ ကာကွယ်ကွက် လုံးဝ မရှိဘဲ ရှေ့သို့သာ တိုက်ခိုက်ရသည့် ဓားရေးမျိုး ဖြစ်လေသည်။

ထိုသည်မှာ အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးခြင်းအား ကိုယ်စားပြုပေသည်။ အကောင်းဆုံး တိုက်စစ်သည် အကောင်းဆုံး ခံစစ် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ မည်သို့ကြောင့် ခုခံရန် လိုမည်နည်း။

အနွယ်တော်သည် သိုင်းကွက်များအား ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်အား သတိမမူမိတော့ပေ။ သူသိသည်မှာ ဓားအရှိန်အဟုန် မပျောက်မီ နဝမဓားကွက်ထိ လေ့ကျင့်ရန် ဖြစ်သည်။

အနွယ်တော်သည် တစ်ကွက်ချင်း လေ့ကျင့်လာရင်းဖြင့် နဝမအကွက်ထိ ရောက်လာသည်။ သို့သော် နဝမအကွက် ပြီးသွားပေမည့် အနွယ်တော်မှာ သတိပြန်မဝင်သေးဘဲ ပထမအကွက်က ပြန်စက လေ့ကျင့်သည်။

အနွယ်တော်သည် ဓားကွက်များအား လေ့ကျင့်နေရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဓားချက်များက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ တစ်ခေါက်ပြီးလျှင် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်စကာ အခေါက်ခေါက် အခါခါ လေ့ကျင့်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုမှာ တဟုန်းဟုန်း မြည်နေတော့သည်။

အနွယ်တော်သည် ညသန်းခေါင်တိုင်သည်ထိ အရူးအမူး လေ့ကျင့်နေသည်။ သူ လေ့ကျင့်နေသည်ကို စောရဝိဇ္ဇာပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထွက်လာကြည့်မိတော့သည်။

"ဒီသိုင်းကွက်ကို ပထမဆုံး လေ့ကျင့်တာနဲ့ အောင်မြင်သွားတာလား။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီပဲ။ သိုင်းကွက်ကသာ သိဒ္ဓိဝင်သွားရင် ငါ့သား လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်မှာပဲ။ ဒီသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့က လိုအပ်ချက်တွေ များတာ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း လေ့ကျင့်မိမှာ" စောရဝိဇ္ဇာ ရေရွတ်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

စောရဝိဇ္ဇာသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အံ့ဩနေသည်မှ တုန်လှုပ်သည်ထိ ဖြစ်လာသည်။ မည်မျှကြာသည်ထိ သူ လေ့ကျင့်နေမည်နည်း။ ဤမျှ ခက်ခဲသော သိုင်းပညာအား တစ်ခါတည်း သိဒ္ဓိဝင်အောင် လေ့ကျင့်တော့မည်လော။ သူ မည်သို့သော မကောင်းဆိုးဝါးအား မွေးထားမိသနည်း။

အနွယ်တော်သည် စိတ်ကသာ ဆောင်နေသော်လည်း လူက မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ ခုတ်နေသည့် ဓားချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးလာနေသည် မဟုတ်လော။ သို့သော်လည်း သူသည် သတိမထားမိဘဲ လေ့ကျင့်ရာတွင်သာ နစ်မျောနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဓားကွက်မှာ အဖြူရောင် အလင်းများ ထွန်းလင်းစွာ တောက်ပလာပြီး သိဒ္ဓိဝင်လာတော့သည်။ အနွယ်တော်သည် ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ဆွဲငင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သိဒ္ဓိစွမ်းအားကို မိမိထံ ဆွဲငင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အနွယ်တော် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စောရဝိဇ္ဇာသည်တော့ မျက်လုံး အဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။ သူ အံ့ဩဖို့ကိုပင် မေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ ပါရမီရှိသော လူတစ်ယောက်အား သူ့တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးသလို ကြားလည်း မကြားဖူးပေ။ စောရဝိဇ္ဇာ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ သူ့တုန်းက ထိုအဆင့်ရောက်ဖို့ ယူခဲ့ရသည့် အချိန်များကို တွေးရင်း စောရဝိဇ္ဇာ သားဖြစ်သူအား မနာလိုပင် ဖြစ်သွားရသည်။

စောရဝိဇ္ဇာ သက်ပြင်းတချချ ဖြစ်နေချိန်တွင် အနွယ်တော်သည်လည်း အာရုံမှ နိုးထလာသည်။ အနွယ်တော်သည် နိုးလာသည်နှင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားတစ်စက်မျှ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် နေရာတွင်ပင် ပြိုလဲကာ သတိမေ့သွားတော့သည်။

"သားရေ" စောရဝိဇ္ဇာ ထိုင်ရာမှ အပြေးထလာကာ အနွယ်တော်အား ဖမ်းထားလိုက်သည်။ သူ စိုးရိမ်စွာဖြင့် အခြေအနေအား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ လေ့ကျင့်ချိန် များသွားသဖြင့် ပင်ပန်းခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအရာကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

စောရဝိဇ္ဇာသည် အနွယ်တော်အား ပွေ့ချီကာ ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ အထဲရောက်သည်တွင် သူသည် အနွယ်တော်အား ခုတင်ပေါ်တွင် အသာ ချကာ အံဆွဲထဲမှ ဆေးပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးပုလင်းကို အဖုံးဖွင့်ကာ အနွယ်တော်အား တိုက်လိုက်သည်။ ထိုဆေးမှာ အနှစ်သာရဆေး ဖြစ်ပြီး သူ တောင်အောက်ဆင်းချိန်က ဝယ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနှစ်သာရဆေးသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ကုန်ဆုံးသွားသော အနှစ်သာရများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသည့် ဆေးဖြစ်သည်။ ထိုဆေးက သိုင်းဝိဇ္ဇာများအတွက်သာမက လူတိုင်းအတွက်ပါ လိုအပ်သည်။ လူတိုင်းက ပညာရပ်များအား လေ့ကျင့်ရာတွင် အားစိုက်ရသဖြင့် ပင်ပန်းတတ်သည် မဟုတ်လော။

စောရဝိဇ္ဇာသည် အနွယ်တော်အား ဆေးတိုက်ပြီးနောက် စောင်လွှမ်းခြုံပေးကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ အခြေအနေက မစိုးရိမ်ရသော်လည်း သူ တစ်ခုခု မလွဲမခံနိုင်ပေ။

အနွယ်တော်သည် သူ မသိသော လေဟာနယ်ထဲတွင် ရောက်နေသည်။ အဝေးက နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာလည်း တဖျပ်ဖျပ် လက်နေလျက် လွန်စွာမှ ထည်ဝါနေလေသည်။ အနွယ်တော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဂြိုဟ်သေးသေးလေးများ ဟိုတစ်စု သည်တစ်စု ရှိနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုဂြိုဟ်များမှာ နဂါးငွေ့တန်း တစ်လျှောက် တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူက သူနှင့် အလွန် ဝေးကွာနေသော်လည်း သူ မြင်နိုင်နေသည်မှာ ထူးဆန်းလှချေသည်။ ထိုလူသည် ဟင်းလင်းပြင် နယ်နိမိတ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း စကြဝဠာများမှာ နောက်တွင် တရိပ်ရိပ် ကျန်ခဲ့သည်။

အနွယ်တော်မှာ ထိုမြင်ကွင်းအား ကြည့်ကာ မည်သို့ အံ့ဩရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ လူတစ်ယောက်က ထိုမျှ မြန်ဆန်နိုင်သည်လော။ ထိုမျှ တန်ခိုးကြီးသော လူက မည်သို့ ရှိနေရသနည်း။

ထိုလူသည် စကြဝဠာများကြား ဖြတ်သန်းရင်း တစ်နေရာ အရောက်တွင် ရပ်သွားသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ထိုလူက စကြဝဠာတစ်ခုအား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၆) နင်းခြေခြင်း ခြေလှမ်း (၁)

အနွယ်တော်သည် ထိုလူ ကြည့်နေသော နေရာအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်တွင် မြင်းမိုရ်တောင်ကို ဝန်းရံကာ ဘုံများ တည်ရှိနေသည့် စကြဝဠာတစ်ခုအား မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ သူတို့ စကြဝဠာပင် ဖြစ်သည်။ စာပေထဲက မြင်းမိုရ်တောင်ကို အပြင်တွင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနွယ်တော် တအံ့တဩ ဖြစ်နေသည်။

အနွယ်တော် ထိုလူအား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ထိုလူက လက်ဟန်တစ်မျိုးဖြင့် စကြဝဠာတစ်ပိုင်းတစ်စအား ဆွဲဆုတ်နေကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနွယ်တော်မှာ ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်၍ မအံ့ဩနိုင်တော့ပေ။ အဆင့်အတန်းချင်းက မရေမတွက်နိုင်အောင် ကွာခြားလှသဖြင့် သူ မြင်ကွင်းများကို မမှိတ်မသုန်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ထိုလူသည် စကြဝဠာ အပိုင်းအစအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိသိပ်ကာ စာရွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရွက်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုအား လက်ညှိုးဖြင့် ချရေးနေသည်။

သူသည် ရေးချပြီးသည်နှင့် စာရွက်ကို ခေါက်ကာ အနွယ်တော်တို့ စကြဝဠာထဲသို့ အရေးမပါသည့် အရာတစ်ခုအလား ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုလူသည် စာရွက်ကို ပစ်ချပြီးသည်နှင့် အဝေးသို့ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုလူ ထွက်သွားသည်နှင့် မြင်ကွင်းများမှာ အမှောင်အတိကျကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနွယ်တော် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်တွင် ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မနက်ခင်း မိုးစင်စင်လည်း လင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ အိပ်မက် မက်နေတာပဲ။ တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်ပဲ။ ဟာ... မိုးတောင် လင်းနေပြီပဲ" အနွယ်တော် အချိန်ကို သတိရသွားသဖြင့် အလောတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

သို့ဖြင့် အနွယ်တော်သည် အိပ်မက်အကြောင်း ပြန်မတွေးအားဘဲ အိပ်ရာမှ အလျင်အမြန် ထကာ ကျောင်းပြင်ထွက်၍ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။

"သား နိုးလာပြီလား။ နေရာတာ သက်သာရဲလား" စောရဝိဇ္ဇာသည် မီးဖိုထဲမှ ထွက်လာကာ အနွယ်တော်အား မေးလိုက်သည်။

အနွယ်တော်သည် မျက်နှာသုတ်ကာ ဖခင်အား ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သက်သာပါတယ် အဖေ။ ဒါနဲ့ ညက သား ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး အားအင်တွေ အကုန် ကုန်ဆုံးသွားတယ်" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။

"ငါ့သား လေ့ကျင့်နေတာ တစ်ညလုံးနီးပါးပဲလေ။ အားအင်ကုန်ဆုံးတာ ဘာဆန်းလဲ။ သား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ကြည့်ပါဦး။ ဘာတွေ ထူးခြားနေလဲ သားသိလိမ့်မယ်" စောရဝိဇ္ဇာ ပြုံးကာ ပြောသည်။

အနွယ်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိဒ္ဓိစွမ်းအားများ လည်ပတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသည်မှာ သူ သိဒ္ဓိစွမ်းအားကို ဆွဲငင်နိုင်ပြီး ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။

"သား... သား ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား။ အဖေ ပြောတော့ ဒီအဆင့်ရောက်ဖို့က ခက်ခဲတယ်ဆို။ အခုကျ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် လွယ်နေတာလဲ။ အဖေ မှားနေတာလား" အနွယ်တော် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

စောရဝိဇ္ဇာ နှုတ်ခမ်းများ ရွဲ့သွားလေသည်။ ထိုသည်မှာ သူ မှားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သားဖြစ်သူကသာ ပါရမီ အလွန် ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောရဝိဇ္ဇာ ထိုအကြောင်းများကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းအား ပြန်တွေးနေလျှင် သူက အသုံးမကျကြောင်း ပို၍ ပေါ်လွင်နေသည် မဟုတ်လော။

"ဒီအကြောင်းကို ထားလိုက်စမ်းပါ။ အခု သားက ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ကို ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး မြန်မြန် ရောက်နေတော့ အဖေတို့ ခရီးထွက်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ သား လေ့ကျင့်စရာရှိတာ ဆက်လေ့ကျင့်ထား။ ဒီလကုန်ရင် အဖေတို့ ရှမ်းဗဲလား ကုန်းမြေကို သွားကြမယ်" စောရဝိဇ္ဇာ ထိုသို့ ပြောကာ ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်သွားတော့သည်။

အနွယ်တော်သည် ဖခင်၏ နောက်ကျောအား ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခုအား စိတ်ဆိုးနေသလိုပင်။ မည်သည်ကို စိတ်ဆိုးနေမှန်း သူ မသိပေ။ သူ စကားပြော မမှားကြောင်းလည်း သေချာပေသည်။

"လူကြီးတွေက နားလည်ဖို့ ခက်တာပဲ" အနွယ်တော် ခေါင်းယမ်းကာ အဖီတဲထဲသို့ မနက်စာ စားရန် သွားလိုက်တော့သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် အနွယ်တော်သည် စာသင်ကျောင်းဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ဦးဒီပါက ပထမဆုံး စာစသင်မည် ဖြစ်သည်။ သူ ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်လာသည်တွင် လူစုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ အနွယ်တော် နောက်နားတွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့ အနွယ်တော် ငါ ပြောတဲ့ စာအုပ် ယူလာခဲ့လား" မနေ့က စာအုပ်မှာလိုက်သော ရသေ့ငယ်က အနွယ်တော်အား လှမ်းမေးသည်။

"မနေ့က စာကြည့်တိုက် မသွားဖြစ်လို့ မယူခဲ့ရဘူး။ ရသေ့လေး အရေးကြီးရင် အခု ပြန်တာနဲ့ သွားယူပေးမယ်လေ" အနွယ်တော်က အားတုံ့အားနာ ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ်၊ ရတယ် အရေးမကြီးဘူး။ သွားဖြစ်လို့ ကြုံရင်သာ ယူလာခဲ့ပေး" ရသေ့ငယ်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ" အနွယ်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင် ဦးဒီပါက စာအုပ် အထူကြီး ကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။ သူသည် ရောက်သည်နှင့် ရှေ့ဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"ကဲ... ဒီနေ့တော့ ရသေ့ငယ်တို့ကို ရှေ့က ဦးဇောတိ မပြတ်သေးတဲ့ သင်ခန်းစာကနေ ဆက်သင်ပေးမယ်။ အားလုံး သေချာ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ" ဦးဒီပါက ထိုသို့ ပြောကာ စာအုပ်အထူကြီးကို ဖွင့်၍ စာစသင်တော့သည်။

အနွယ်တော်သည် ဦးဒီပါ သင်ပြသော သင်ခန်းစာများအား သေချာ လိုက်မှတ်ကာ သင်ယူသည်။ စာသင်ရာတွင် သူ မည်သည့် အချိန်မှ အာရုံမပျံ့လွင့်ပေ။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဦးဒီပါက သင်ခန်းစာအား လက်စသတ်ကာ စာအုပ်အထူကြီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ကဲ... သင်ခန်းစာကို ကျောင်းဆောင်ရောက်ရင် ကျေညက်အောင် ပြန်နွှေးဖို့ မှာချင်ပါတယ်။ ပြန်လို့ရပါပြီ" ဦးဒီပါက ပြောပြီးသည်နှင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ရသေ့ငယ်များသည်လည်း အလျှိုလျှိုဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။ အနွယ်တော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာရင်း အိပ်မက်အကြောင်း ပြန်သတိရသွားသည်။

အိပ်မက်ထဲက လူက အလွန် ထူးခြားပေသည်။ သူ လွင့်ပစ်လိုက်သော စာအုပ်က မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဖန်တီးလိုက်သော ပညာရပ်မှာ လွန်စွာ တန်ခိုးကြီးမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုချေ။

အနွယ်တော်သည် ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်တွင် မနေ့ညက သူလေ့ကျင့်ခဲ့သော သစ်သားဓားကို ကောက်ကာ နှောင်ကြိုးမဲ့ ဓားသိုင်းအား ပြန်လေ့ကျင့်တော့သည်။ ဓားကွက်များမှာ ပိုမို ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ သိဒ္ဓိစွမ်းအားများက အလင်းရောင် ပိုထွက်လာသည်။ အစက ဖျော့ဖျော့လေးသာ ထွက်သော အလင်းရောင်းမှာ ယခုတွင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အနွယ်တော်သည် တစ်နာရီခန့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ခဏ အနားယူလိုက်သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ အိပ်မက်အကြောင်းအား ပြန်တွေးမိသည်။

အိပ်မက်အကြောင်း ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားနေသဖြင့် အနွယ်တော်သည် သူ အစက သတိမထားသော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။ ထိုလူ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ သူတို့ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နေသည်နှင့် မတူပေ။ ထိုလူ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ လောကနှင့် တစ်သားတည်းကျနေသလို ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း တစ်လှမ်းနှင့်တစ်လှမ်း မတူကြောင်း အနွယ်တော် သတိထားမိသွားသည်။

အနွယ်တော်သည် ထိုအကြောင်းကို သတိထားမိသည်နှင့် ချက်ချင်း ထကာ ထိုခြေလှမ်းများအတိုင်း အတုယူကာ လျှောက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။