အခန်း (၁၂၁၆-၁၂၁၈)

အခန်း (၁၂၁၆) - သေခြင်းတရားကို အိမ်ပြန်သလို သဘောထားခြင်း

"အားလန်နတ်ဘုရားကို ပိတ်လှောင်ထားဖို့ မင်း တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ"

ရွှယ်အန်းက ပြင်းပြသော လူသတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

သူ၏ အမိန့်အောက်တွင် သံကြိုးများ၏ ဆွဲငင်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ယန်ကျန့်မှာမူ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ဝေဟင်အလယ်တွင် သတိလစ်နေသည့်အလား တွဲလောင်းကျနေလေသည်။ ထိုအခါ လီဟန်အရှင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလာသည်။

"ဒါကတော့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ မင်းတို့ ဟွာမျိုးနွယ်စုမှာ ဒီလောက်အထိ အံ့မခန်းတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် လီဟန်အရှင်က ခေါင်းကိုမော့ကာ ရွှယ်အန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"စီနီယာရွှယ်... ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်မေးမယ်၊ ဒီကွမ်ခိုအားလန် ကို မင်း အသက်ရှင်စေချင်တာလား၊ သေစေချင်တာလား၊ ဪ... ဒါနဲ့ တစ်ခု ပြောပြထားဦးမယ်၊ ဒီကံကြမ္မာသံကြိုးတွေကို ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ဒီသံကြိုးတွေနဲ့ တစ်သားတည်း ချိတ်ဆက်ထားတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အားလန်နတ်ဘုရားရ အမှုန့်ဖြစ်သွားမှာဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ထျန်းမှာ သူ၏ဆရာ့အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အနားသို့ မကပ်နိုင်သဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"လီဟန်အရှင်... မင်းလို သူခိုးအိုကြီးကို ငါ အသေသတ်မယ်"

လီဟန်အရှင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရွှယ်အန်းကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ငါ သုံးအထိရေပေးမယ်"

"တစ်"

ရွှယ်အန်းက လီဟန်အရှင်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတန်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမှ မလုပ်သေးပေ။

"နှစ်"

လီဟန်အရှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်းက လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်နေသော ရှောင်ထျန်းကိုသာ လက်ဖြင့် တားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီဟန်အရှင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။

"သုံး..."

သူ သုံး ဟု မပြောမီမှာပင် ရွှယ်အန်းက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လီဟန်အရှင်တို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားသော ကြာပွင့် ကံကြမ္မာမီးလျှံ များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လီဟန်အရှင်မှာ အဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရွှယ်အန်း... မင်းက အခြေအနေကို နားလည်တဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ပဲ"

ကတီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ကလည်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့်ပြောလာသည်။

"အရှင်သခင်... ခင်ဗျားရဲ့ နည်းဗျူဟာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ၊ ကျွန်တော်ကတော့ အခုနက ငါတို့ သေပြီလို့တောင် ထင်နေတာ"

အဝေးသို့ ထွက်ပြေးနေသော ယဲ့လျိုယန်ပင် ပြန်ရောက်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို ဆရာကျပါတယ်"

၎င်းတို့ သုံးဦးမှာ အောင်ပွဲခံနေကြသော်လည်း ရွှယ်အန်းတို့ဘက်မှာမူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေပြီး ရွှယ်အန်းသာ တားမထားလျှင် ထိုလူယုတ်မာများကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်အောင် သွားသတ်ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ကျန့်ကို ကယ်ချင်လျှင် လီဟန်အရှင်ကို သတ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် လီဟန်အရှင်က ရွှယ်အန်းကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကြာပန်းနီ အင်မော်တယ်... မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုရင်လည်း အခုပဲ ထွက်သွားတော့၊ ဪ... မပူပါနဲ့၊ မင်း ထွက်သွားပြီးရင် ငါ ဒီကွမ်ခိုအားလန်ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူးထ နောက်ဆုံးတော့ သူက ငါ့အတွက် အသက်ကယ်လက်မှတ် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဟားဟားဟား"

ရွှယ်အန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။

"အရှင်..."

ဆွေ့မန်က မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ သက်ပြင်းချသံ ခပ်တိုးတိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူငယ်လေး"

ရွှယ်အန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ယန်ကျန့်မှာ ခေါင်းကို မနည်း မော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လီဟန်အရှင်၏ ရယ်သံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ယန်ကျန့်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ယန်ကျန့်၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှယ်အန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ဒီကိုလာဦး၊ ငါ မင်းကို ပြောစရာ စကားအနည်းငယ် ရှိတယ်"

ရွှယ်အန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ သူ၏ အနားသို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။ တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ။န်ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ"

သူက လွမ်းဆွတ်သလို မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုတာ တကယ်ကို လှပတဲ့ အချိန်တွေပေါ့၊ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ တစ်နေ့ကုန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဘယ်လိုမြှင့်မလဲဆိုတာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့တာပေါ့"

ရွှယ်အန်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယန်ကျန့်က လက်ဝေ့ယမ်းကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးရဲ့ သဘာဝက ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုကို ကြည့်လေ... ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ ဆန့်ကျင်တာမျိုး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘဲနဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ခဲ့ရတာပဲ၊ ငါ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာအောင် အကျဉ်းချခံထားရချိန်မှာ အစပိုင်းတော့ ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နည်းလမ်းက မတရားဘူး၊ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက မှောင်မိုက်နေတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါ နားလည်လာခဲ့တယ်"

ထိုသို့ပြောရင်းနှင့် ယန်ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ဟွာမျိုးနွယ်စု ဘာလို့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ရွှယ်အန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသိပါဘူး"

"အဲဒါ သူတို့ ကြောက်နေကြလို့ပဲ"

ရွှယ်အန်း တုန်လှုပ်သွားကာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိသည်။

"ကြောက်နေကြလို့..."

"မှန်တယ်"

ယန်ကျန့်က အဝေးမှ လီဟန်အရှင်တို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့တင်မကဘူး... သူတို့နောက်ကွယ်က အကြီးအကဲတွေဆိုတာတွေကလည်း ကြောက်နေကြတာ၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အလားအလာကို ကြောက်တယ်၊ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ တိုးတက်မှုကို ကြောက်တယ်၊ ငါတို့နဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို သူတို့ ကြောက်နေကြတာ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်ဝန်းများမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူငယ်လေး... ငါပြောတာကို မင်း နားလည်ရဲ့လား"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ရန်ကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဟားဟားဟား ကောင်းကင်အိုကြီး... မင်း ငါ့အပေါ်မှာတော့ သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါဘူး၊ ငါ့သက်တမ်းအတွင်းမှာ ဟွာမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်ကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီဆိုတော့ ငါ သေရရင်တောင် နောင်တ မရှိတော့ဘူး"

ထိုစကားလုံးများက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ယန်ကျန့်၏ စကားထဲတွင် သေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီဟန်အရှင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရှောင်ထျန်းကလည်း စိတ်ရူးပေါက်သလို ပြေးဝင်လာသည်။

ယန်ကျန့်နှင့် အနီးဆုံးရှိသော ရွှယ်အန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် ယန်ကျန့်က လျှပ်စီးထက် မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူ၏ လက်ကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သွေးများ ပန်းထွက်နေသည့် ကြားတွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာတွင်မူ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည့် အမူအရာမျိုး ပေါ်လာပြီး သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အချိန်အကြာကြီး သိမ်းထားတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အခု အဲဒါကို မင်းဆီမှာ အပ်နှံခဲ့မယ်၊ အခွင့်အရေးရရင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငါ့ကိုယ်စား ပေးပေးပါဦး”

အခန်း (၁၂၁၇) - သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ထားဖြင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

သူ့ စကားအဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ သာမန်ကာလျှံကာဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းအမိန့်တော် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရွှယ်အန်းထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အထိအတွေ့ကြောင့် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်စဉ် ရွှယ်အန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ယင်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြည်လင်သော အရည်များ ဝိုင်းတက်လာသော်လည်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ စိတ်ကို အတင်းထိန်းလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စိတ်ချပါ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်"

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မရည်ရွယ်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။

"တကယ်တော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ အစွဲအလမ်းတစ်ခုပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ... သူ မရှိတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူ အသက်ရှင်နေသေးရင်တော့ ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်တာနဲ့ အရာအားလုံးကို သူ နားလည်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့မှာ နောင်တ လုံးဝမရှိဘူးလို့ သူ့ကို ပြောပေးပါဦး"

အနားသို့ အပြေးရောက်လာသော ရှောင်ထျန်းမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာက..."

ယန်ကျန့်က မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ရှောင်ထျန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တွယ်တာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

"ကောင်လေး... ငါမရှိတော့တဲ့နောက်မှာ... ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်အောင် နေပါနော်"

"မလုပ်ပါနဲ့..."

ရှောင်ထျန်းမှာ မရှုမလှ ငိုကြွေးရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်နေရှာသည်။

"တုံးအတဲ့ ကောင်လေး... ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီးတောင် မင်းက စကားနားမထောင်သေးဘူးလား"

ယန်ကျန့်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တောက်ပသော အလင်းစက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးတော့မည့် နိမိတ်ဖြစ်ကြောင်း ရွှယ်အန်း သိလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အလင်းစက်များစွာမှာ အထက်သို့ လွင့်တက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်ကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ ရှောင်ထျန်းမှာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုအလင်းစက်များကို မပျောက်ကွယ်သွားစေရန် အသည်းအသန် ဖမ်းဆုပ်နေရှာသည်။

"မလုပ်ကြပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မထွက်သွားကြပါနဲ့၊ မသေသွားကြပါနဲ့ဦး ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

ရှောင်ထျန်းမှာ စိတ်ရူးပေါက်သလို အော်ဟစ်နေမိသည်။

"တော်တော့ ကောင်လေး၊ ဒါတွေက အလကားပဲ"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် ဟန့်တားလိုက်သည်။ ရှောင်ထျန်းသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"ဆရာ... ဆရာ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါခဲ့သော သူလေးကို ခွဲခွာရမည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်သာလှပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံရိပ်မျှသာ ကျန်တော့ချိန်တွင် ယန်ကျန့်က ရွှယ်အန်းကို ကြည့်ကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... အခွင့်အရေးရရင် အဲဒီမျောက်ကို ငါ့ကိုယ်စား စကားတစ်ခွန်း ပါးပေးပါဦး၊ နောက်ဘဝကျရင်... ငါတို့ ပြန်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ကြတာပေါ့"

ထိုစကားအဆုံးတွင် ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တောက်ပသော အလင်းစက်များအဖြစ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာအကြား ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

"ဆရာ"

ရှောင်ထျန်းမှာ အော်ဟစ်ပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။ လီဟန်အရှင်မှာမူ ကြောင်အမ်းကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်တစ်ယောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်း လမ်းစဉ်ဖြင့် သူတစ်ပါး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့လေသည်။

ရွှယ်အန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလျက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မွေးဖွားစဉ်က နတ်ဘုရား၊ သေဆုံးပြီးနောက်မှာတော့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ပဲ၊ စီနီယာ... ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ခင်ဗျားရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ပါစေ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းက လီဟန်အရှင်တို့အုပ်စုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်အတွင်း၌ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားမည့် အအေးဓာတ်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခဏ၌ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် ရွှယ်အန်း၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ခံနိုင်ရည်ကုန်ခမ်းကာ ပြတ်ကျသွားလေသည်။ ၎င်းက လီဟန်အရှင်၏ မျက်လုံးများကို တောက်ပသွားစေသည်ာ

"လျိုယန်... မြန်မြန်သွားပြီး သူ့ကို တားစမ်း၊ သူက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတာ... အခုက အတင်း တောင့်ခံနေတာပဲ ရှိတာ"

ယဲ့လျိုယန်မှာ ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ဖခင်နှစ်ယောက်၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးကို သုံးပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ယဲ့လျိုယန်မှာ ဝိညာဉ်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်ထားသူဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်စစ်မှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ငြိမ်သက်နေပြီး ယဲ့လျိုယန်၏ တိုက်ကွက်ကို ဘာမှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ ယဲ့လျိုယန်က အောင်နိုင်သူပမာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖျတ်!

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားရာ ယဲ့လျိုယန်မှာ တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ယဲ့လျိုယန်နှင့် ကျီဝေ့နတ်ဘုရားသားတော်တို့၏ ဝိညာဉ်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်ချေ။

သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီး လူသတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်သီးချက် နှစ်ချက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ယဲ့လျိုယန်နှင့် ကျီဝေ့နတ်ဘုရားသားတော်တို့မှာ သွေးမှုန်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုသွေးမှုန်များကြားမှ လျှောက်ထွက်လာပြီး လီဟန်အရှင်နှင့် ကျှဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သတ်စမ်း!"

လီဟန်အရှင်တို့ နှစ်ဦးမှာ အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို သိသဖြင့် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုအကြားသို့ လက်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ရွှေရောင် အနှစ်သာရသွေး တစ်စက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခုအခါ ရွှယ်အန်းသည် အသက်စွမ်းအား ထိခိုက်မည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဤလူယုတ်မာ နှစ်ဦးကို အမြစ်ပြတ်သတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားတော့သည်။ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့... ကြာပန်းနီအတွက် ယဇ်ပူဇော်တယ်

အခန်း (၁၂၁၈) - ကောင်းကင်ယံ ပြိုကျသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသော အမိန့်တော်

ကောင်းကင်ကြီး တစ်စောင်းဖြစ်သွားသကဲ့သို့ အမိန့်တော်သံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

တစ်စက်တည်းသော အနှစ်သာရသွေးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ကြာပန်းနီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာလေသည်။

ကောင်းကင်အမိုးခုံးထက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ၎င်းမှာ နေမင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနိုင်သည့် ဧရာမ ကြာပွင့်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လန်းလာတော့သည်။

ကြာပန်းနီ ပွင့်လန်းလာသည်နှင့်အမျှ ကြာပွင့်ချပ်များမှ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ဝုန်း!

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဤကမ္ဘာလောကမှာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြသော လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့မှာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ကို အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ထွက်ပြေးနှုန်းမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားလေသည်။

နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ အသက်ရှင်လာသည့် ထိုထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားကြပြန်သည်။ သို့သော် ကြာပွင့်နီ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူတို့၏ ကြိုးစားမှုတိုင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ကြာပွင့်နီတစ်ပွင့်စီ ပေါ်လာကာ လှုပ်မရအောင် အေးခဲသွားတော့သည်။ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့သည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှရာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ ထိုခဏ၌ ရွှယ်အန်းသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်သူခိုင်းလဲဆိုတာ မင်း သိချင်တယ်မဟုတ်လား၊ ကျွန်တော် သိသမျှ အကုန်ပြောပြပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ လွှတ်ပေးပါ"

လီဟန်အရှင်မှာ အဆုံးတွင် ကြောက်လန့်သွားကာ အသနားခံတော့သည်။ ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ကို ဘယ်သူခိုင်းလဲဆိုတာက ငါ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး"

"ဘယ်လို..."

လီဟန်အရှင်က သူ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်သွားမိသည်။ သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။

"အရေးကြီးတာက... မင်းတို့ သေရမယ်ဆိုတာပဲ"

ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှ ကြာပွင့်နီများမှာ ချက်ချင်း ကြီးထွားလာပြီး ကြာဖက်များက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို လုံးဝ ပတ်လိုက်တော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့"

လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့မှာ အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း အလကားပင်ဖြစ်သည်။ ကြာဖက်များ လုံးဝ ပိတ်သွားသည့်အခါ သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကြာပွင့်အတွင်း၌ အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေပြီး အပူလှိုင်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လောင်မြိုက်နေသည်။ ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံလိုက်ကြပေါ့၊ ဒါက မင်းတို့အတွက် နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ မင်းတို့ သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သို့သော် မည်သည့်အသံမှ ပြန်မကြားရတော့ချေ။ အမှန်တွင် ၎င်းတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ကြာဖက်အထပ်ထပ်၏ ပိတ်ဆို့ထားမှုကြောင့် အပြင်သို့ လုံးဝ ထွက်မလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက ကြာပွင့်နှစ်ပွင့်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်မသိပဲ ကြာပွင့်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နာကျည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံနှစ်သံမှာ ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်း တကယ် ရက်စက်တာပဲ"

"မင်း သေမယ့်နေ့ကို ငါတို့ စောင့်နေမယ်"

သို့သော် ရွှယ်အန်းက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ ဆက်ပြီး စောင့်နေလိုက်ကြပေါ့"

အဆုံးတွင် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ကြာပွင့်အတွင်းမှ အလင်းတန်းများ မှိန်သွားပြီးနောက် ကြာပွင့်များမှာ ထပ်မံ ပွင့်လန်းလာသည်။ ကြာပွင့်အတွင်း၌ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ သဲလွန်စမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ တောက်ပသော အလင်းအိမ်လေး နှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ထိုအလင်းလုံးလေးနှစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျလာသည်။ ဤသည်မှာ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ ဤလောကတွင် ချန်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးအရာများ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံအတွင်းရှိ မှတ်ဉာဏ်များမှ ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ပါး သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်များမှာ ကြာပွင့်နီ၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက သာမန်ကာလျှံကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အားလန်... မြင်ရဲ့လား၊ လီဟန်ရော၊ ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်ရော သေကုန်ကြပြီ၊ သူတို့နောက်ကွယ်က လူတွေအတွက်လည်း ငါ သဲလွန်စ ရထားပြီ၊ အချိန်တန်ရင် အဲဒီလူတွေကိုပါ ငါ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်မယ်၊ အခုတော့... ခင်ဗျား အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်ပြီ"

ထိုစကားအဆုံးတွင် ရွှယ်အန်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးတစ်လုပ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြာပွင့်နီကြီးမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"သခင်"

ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ အပြေးရောက်လာကြသည်။ သတိပြန်ရလာသော ရှောင်ထျန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းကာ ထိုင်နေမိရှာသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ယိုင်နဲ့နေသော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရသော လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေတယ်"

"ဒါပေမဲ့..."

ဆွေ့မန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ ရွှယ်အန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"အားအင်တွေ အလွန်အကျွံ သုံးလိုက်မိလို့ပါ၊ မင်းတို့ ဒီမှာပဲနေပြီး ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဆွေ့မန်နှင့် ယုရန်တို့သည် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြလေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အဝေးရှိ ရှောင်ထျန်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။

အမှန်တွင် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ သူပြသခဲ့သည်ထက် များစွာ ပို၍ ပြင်းထန်နေလေသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်တစ်ဝက် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်၏ အမိန့်တော်ထံမှ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် ကောင်းကင်မီးတောက်များဖြင့် သန့်စင်ထားသော သူ၏ ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွဲကြေကာ အမာရွတ်များစွာ ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် ကြာနီပန်းထံသို့ သူ့ကိုယ်ကို ပူဇော်လိုက်သည့် သူ၏ နောက်ဆုံးလုပ်ရပ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမပြောပလောက်တော့ချေ။ သူ၏ အသက်သွေးကြော အနှစ်သာရကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းက သူ ယခုလေးတင်မှ ပြန်လည်ရယူထားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပြီး၊ ကြာပန်းနီကို အတင်းအဓမ္မ ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်းက သူ၏ အတွင်းပိုင်း သွေးကြောလမ်းကြောင်းများကို အကြီးအကျယ် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုးဖြင့်သာဆိုလျှင် တခြားသူများဆိုပါက သေဆုံးနေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နတ်ဘုရား တစ်ပါးအနေဖြင့် ဝင်စားပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ရွှယ်အန်းကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်သာလျှင် ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရသော်လည်း ရွှယ်အန်းတွင် နောင်တရခြင်း အလျင်းမရှိခဲ့ချေ။ ရွှယ်အန်းသည် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်က ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ဆယ်နှစ်လောက် စောင့်နိုင်တယ် ဆိုသည့် စကားကို ဘယ်သောအခါမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ပိုင်းကျမှ ကလဲ့စားချေမယ်ဆိုရင်... အစက ခံစားခဲ့ရတဲ့ နောင်တတွေကို တကယ်ပဲ ပြန်လည်ကုစားနိုင်ပါ့မလား

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ခံစားရမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုကို လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း ရွှယ်အန်းမှာ နောင်တ လုံးဝ မရပေ။ သူသည် များသောအားဖြင့် ကလဲ့စားကို ထိုနေရာမှာတင် ချက်ချင်း ချေပလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီးမှ ကလဲ့စားချေခြင်းက မူလက ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုနှင့် နောင်တများကို အမှန်တကယ် ကုစားနိုင်ပါ့မလားဟု ရွှယ်အန်း အမြဲ တွေးလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ တရားထိုင်နေစဉ်မှာပင် နတ်ဘုရား အကျဉ်းထောင်၏ အပြင်ဘက် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံအတွင်း၌ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ လီဟန်အရှင်မှာ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ၏ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရာ သူ သေဆုံးသွားသည့် ခဏ၌ တစ်နယ်မြေလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။ နေနှင့် လမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီး မြေကမ္ဘာမှာ တုန်လှုပ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံအတွင်းရှိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

လူတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်အရှင်ကြီးဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတဲ့ပုံပဲ"

နောက်တစ်ယောက်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ကောင်းကင်အရှင်ကြီးက အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါးအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံထားရတာလေ၊ သူ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

လေထုတစ်ခုလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။ အကြောင်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သွားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ အတိအကျ မသိရှိကြသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တော့သည်။ အမှန်တွင် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအားကို ကြာပန်းနီအတွက် ယဇ်ပူဇော်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူ၏ သွေးကြောများနှင့် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုမှာလည်း အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။