အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း ၄၇ - ပြိုင်ဘက်ဆိုတာ ဘာမှန်းကို ငါ မသိခဲ့ဘူး...

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် နီးပါး ကျင့်ကြံမှုရှိသော ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ဤအုပ်စုထဲတွင် ကျူးယွမ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုအရာကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရန်ငြိုးများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ဤဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲကို လက်လျှော့ကာ ဤကံဆိုးမှုမှ ရှောင်လွှဲရန် သူ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်က သူ့အား ပါဝင်ရန် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

ယခုတိုင်အောင် ချန်ချန်ရှန်းကို သူ မည်သို့ ပြစ်မှားမိခဲ့သနည်းကို ကျူးယွမ် စဉ်းစား၍မရသေးချေ။

သူ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အကယ်၍ သူသာ လူသတ်ခဲ့ဖူးပါက သူသည် လူများလွန်းလှအောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

အသက်ငါးနှစ်အရွယ်ကတည်းက သူ စတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူက ချန်ချန်ရှန်း၏ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မိသလား ဆိုတာကို ဘယ်သူကများ သိနိုင်မည်နည်း။

ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးလိုက်လဲ...

သူသည် မူလက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် တစ်ယောက်အဖြစ်ပင် လက်ခံခြင်း ခံခဲ့ရလေ၏။

သို့တိုင်အောင် သူသည် ချန်ချန်ရှန်း ဟူသော မြောင်းထဲတွင် မှောက်လှန်သွားခဲ့ရပေသည်။

ကျူးယွမ်က မန္တန်တစ်ခုကို တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခြားလူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

၎င်းသည် သူ၏ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဖြစ်သည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရာချီ နတ်ဆိုးရုပ်တု ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ပုံရိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ရုံသာမက သူ၏ အရှိန်အဝါ၊ ကျင့်ကြံနည်းစနစ် နှင့် နတ်ဆိုးချီ များပင်လျှင် စစ်မှန်သောချီ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လေ၏။

အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ နယ်ပယ်သည် မဟာ နယ်ပယ်တစ်ခု နောက်ဆုတ်သွားမည် ဖြစ်ခြင်းသာ ရှိပေ၏။

မူလက အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် တွင် ရှိသော်လည်း သူ၏ အခြေတည်စဝိညာဉ်ကို ရွှေအမြုတေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ငါသာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် မှာ ရှိနေသေးရင် ဒီရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်နေမှာလဲ..."

ကျူးယွမ်က လူအုပ်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် တွေးလိုက်လေ၏။

သူက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသရွေ့ ၎င်းသည် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်ပြီး ဤကပ်ဘေးမှ သူ အရင်ဆုံး လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ဟာ ဘယ်အချိန်မှာ အလျှော့ပေးရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ မတ်မတ်ရပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သိတယ်... အနာဂတ်မှာ ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာလောက် သူ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမယ်...

သို့သော် အင်္ကျီလက်ရှည်များထဲသို့ လက်များကို ထည့်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးအနှံ့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ကျူးယွမ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရှိရချေ။

ဤသည်မှာ ကျူးယွမ်၏ အထူးစွမ်းရည် ဖြစ်ကြောင်းကို ချန်ချန်ရှန်း သဘာဝကျကျပင် သိရှိပေ၏။ ထိုအချက်ကို ကျူးယွမ်က လူမရေမတွက်နိုင်အောင် လှည့်စားပြီးနောက်မှသာ သူ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက နတ်ဆိုးနယ်မြေ ၏ နာမည်ကြီး နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် ကျူးယွမ်ကို ပုံသဏ္ဌာန်ရာချီ နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြလေ၏။

သို့သော် ထိုအချက်က ချန်ချန်ရှန်းကို အခက်မတွေ့စေခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ စက္ကူအထပ်လိုက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကွင်းပြင်ထဲရှိ လူများကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် နာမည်ခေါ်ခံရတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာကနေ အလိုအလျောက် ထွက်သွားပေးပါ... မဟုတ်ရင် အသက်နဲ့ သေဆုံးခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ခုလေးတင် ချန်ချန်ရှန်းသည် မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူ အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သူတို့ကို သူ မသိရှိလျှင်တောင်မှ သူတို့၏ အသွင်အပြင်နှင့် အင်္ဂါရပ်များကို သူ မှတ်မိနေပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လူအုပ်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကျူးယွမ်ကို ရှာဖွေရန် ဖယ်ရှားခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လူ ၃၉၉ ဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ၎င်းသည် ကြက်ခြံထဲတွင် ကြက်ကလေးများကို ရွေးချယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ဝင်ရောက်နိုင်သူများသည် အတွင်းစည်းဂိုဏ်း ၏ မျက်နှာသာပေးခံရသော တပည့်များ သို့မဟုတ် အခြား ဂိုဏ်းများ၏ မဏ္ဍိုင်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

သူတို့က ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် လူသုံးဦး၏ စစ်မှန်သောချီများ လှိုင်းထလာပြီး သူတို့သည် လက်သင်္ကေတများ ဖန်တီးကာ သို့မဟုတ်ဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချန်ချန်ရှန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့ ခုခံရန် ကြိုးစားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချခြင်းကို ခံလိုက်ရပေသည်။

ထိုသုံးဦးကို အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်များက ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြလေ၏။

"ဝမ်ဝူ၊ လီစီ၊ ကျောက်လျို..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ သတ်မှတ်ထားသော နံပါတ်များနှင့် ထိုသုံးဦး၏ အသွင်အပြင်များကို ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုသုံးဦး၏ ပုံတူများကို အစဉ်လိုက် ရှာတွေ့သွားလေ၏။

သူတို့၏ အင်္ဂါရပ်များကို နှိုင်းယှဉ်ပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းက လက်အုပ်ချီကာ ထိုသုံးဦးကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့... ပြစ်မှားမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူ၏ အသံ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသုံးဦးသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်များ၏ မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် အပြင်ဘက်သို့ ပစ်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက ကျန်ရှိနေသော လူ ၃၉၆ ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ခုနက စီနီယာအစ်ကို သုံးယောက် သရုပ်ပြသွားပြီ... နောက်တစ်ယောက် ဘယ်သူ့အလှည့်လဲ..."

ကြည့်ရှုရန် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲရှိ ချန်ချန်ရှန်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

လူတစ်ယောက်က လေးရာကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာလား...

ဒီလူရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ...

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဒီလို လူတစ်ယောက် အကြောင်းကို ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးရတာလဲ...

ဒါက ဘယ်တောင်ထိပ်ရဲ့ လက်အောက်ခံလဲ... ဒီလောက်တောင် ရဲရင့်နေတာလား...

တောင်ထိပ်ငယ်လေး လား...

ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးလေ... အဲ့ဒီ တောင်ထိပ်က မွန်းစတားတွေကိုပဲ မွေးထုတ်ပေးတာကိုး...

မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲရှိ ထူထပ်စွာ စုဝေးနေသော ရုပ်သေးရုပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ထက် မနိမ့်သော ကျင့်ကြံမှု ရှိနေကြပေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်းသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သို့ ကျင့်ကြံခြင်းထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့ရှိ ချန်ချန်ရှန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ရာပေါင်းများစွာကို ဖန်တီးနိုင်လေ၏။

ထိုအဖိုးတန် ပစ္စည်းများ ဘယ်ကလာသည်ကို မဆိုထားနှင့် ဖန်တီးမှု တစ်ခုတည်းကပင် အနည်းဆုံး မဟာ နယ်ပယ်သုံးခုမှ ကျင့်ကြံသူကြီးများ လိုအပ်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မှော်ရတနာ သန့်စင်ခြင်း မဟာ သခင်ကြီး တစ်ဦး ပုန်းကွယ်နေသလော။

ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ခြောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ဦးက တူညီသော အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ လေးရာကို နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်ပြီး ထက်ဝက်ကျော်မှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေသေး၏။

ဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးလိုက်လဲ...

"တုန်းရွှီကျစ်... ဒီကလေးက မွန်းစတားလား... ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လား... သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် က အဲ့ဒီလောက်တောင် အားကောင်းနေတာလား..."

"ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက တကယ်ကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းပါပဲ... ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုး ရှိနေတာကိုး..."

"လင်းရှန် ဘုရားကျောင်းက အဲ့ဒီ ထိပ်ပြောင် ဘုန်းကြီးလေး တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး..."

......

ပင်မခန်းမ အထက်တွင် မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုးခု မှ အကြီးအကဲများသည်လည်း ချန်ချန်ရှန်းကို အမြင်သစ်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုးခု မှ အကြီးအကဲများပင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြချေ။

နက်နဲသော အမူအယာရှိသည့် တုန်းရွှီကျစ်က သူ့ပတ်လည်ရှိ မြှောက်ပင့်နေသော အကြီးအကဲများနှင့်အတူ တိုက်ချိ ကစားနေပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"ဒီ တောင်ထိပ်ငယ်လေး ရဲ့ ဖုန်းရွှေက အရမ်း ကောင်းလွန်းနေလို့လား... နောက်နေ့ကျရင် ထျန်းယန်တောင်ထိပ် က တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားကြည့်ခိုင်းဦးမှပဲ..."

တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ လူများသည်လည်း ချန်ချန်ရှန်း၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

"အင်း... တတိယအစ်ကိုက အရမ်း မိုက်တာပဲ..."

ဟူထူက ကောင်းကင်ယံရှိ မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ကို ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ အမှတ်တရများထဲတွင် တတိယအစ်ကိုသည် အမြဲတမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး လူတိုင်း၏ အနောက်သို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆုတ်ခွာနေတတ်သူ ဖြစ်၏။ တတိယအစ်ကို ဤမျှ မိုက်ပြီး အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ယနေ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်လည်း အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာထားပြီး အကြံပိုင်လွန်းသော တတိယအစ်ကိုသည် ဟန်ရေးပြသည့်အခါ ဤမျှ ချောမွေ့စွာ ပြုမူလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ သူက ပိုင်ယွီအား မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ရှောင်ပိုင်... နေ့တိုင်း သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရပ်နေတာက မင်းအတွက် ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ... တတိယအစ်ကိုက ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင်အောင် ဟန်ရေးပြသွားလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း..."

ပိုင်ယွီက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေလေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပါက သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

မဏ္ဍပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်ဖုန်းက သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ အရူးအမူး မှတ်စုများ ရေးမှတ်နေလေ၏။ ပန်းချီဆွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဟုသာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော သူ၏ တတိယအစ်ကိုသည် ဤကဲ့သို့ ဟန်ရေးပြနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီး သူ သေချာစွာ ကြည့်ရှုသင်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးက သူနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။

မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် အတွင်းရှိ ပါဝင်သူ ၃၉၀ ကျော်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်၏ အောင်မြင်မှုအတွက် ခြေနင်းတုံးများ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်းကို သူတို့ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။

လူတစ်ယောက်က ၃၉၉ ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး သူ ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်တောင်မှ တစ်သက်လုံး ကြွားဝါရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် အခွင့်အရေး မရှိသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

လူ ၃၀၀ ကျော် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို သူ ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်လော။

လူအုပ်ကြီးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကာ ချန်ချန်ရှန်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာက အလိုအလျောက် ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖွဲ့စည်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝင်္ကပါထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားကြလေ၏။

ဤဝင်္ကပါသည် အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပေ၏။ ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာသည် သူတို့ကို ရစ်ပတ်ထားရုံသာ ရှိပြီး အသေအလဲ မတိုက်ခိုက်ကြချေ။ သူတို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုသည့် အချိန်တိုင်း ရုပ်သေးရုပ်များက တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားလေ့ ရှိကြသည်။

၎င်းသည် မုန့်ညက်ပုံကြီး တစ်ပုံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနေရသကဲ့သို့ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေ၏။

လူအုပ်ကြီးသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး လွတ်မြောက်၍ မရနိုင်တော့ချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်း၏ အသံက သေမင်းခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဆွန်ချီ၊ လျိုပါ၊ ချွမ်ရှီ..... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး...."

စက္ကူများ တဖြတ်ဖြတ် မြည်သံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ်ပြီး တိုက်ရိုက် ပစ်ထုတ်ခြင်း ခံရလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက နာမည်တစ်ခု ခေါ်လိုက်တိုင်း လူတစ်ယောက် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်ဟု ဆိုလိုပေသည်။

ဤကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးခံရသော ကလေးများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝက်ခြံထဲရှိ ဝက်ပေါက်လေးများကဲ့သို့ ရွေးချယ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြရလေတော့၏။

အခန်း ၄၈ - မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးခြေထောက်တွေ ပေါ်နေပြီ လူမည်းလေး

ချန်ချန်ရှန်း၏ အသံက သေမင်းခေါင်းလောင်းသံ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်း မြည်ဟည်းသွားတိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက် ဖယ်ရှားခံရမည် ဖြစ်၏။

အခြေအနေကို မသိရှိသူများသည် ချန်ချန်ရှန်း ဘာလုပ်နေသနည်းကို စဉ်းစား၍မရနိုင်ခဲ့ကြချေ။

လူများကို ဖယ်ရှားရာတွင် နာမည်ခေါ်ရန် လိုအပ်ပါသလော။

သူက သူတို့ကို ထိုမျှလောက်တောင် အထင်သေးနေပါသလော။

သူတို့အထဲတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ပါဝင်နေလေ၏။ သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားဖြင့် သူတို့ ပတ်လည်ရှိ ရုပ်သေးရုပ်များသည် ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ကြေမွသွားကြပေသည်။

သို့သော် ကျိုးကြေသွားသော ရုပ်သေးရုပ်များသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကြ၏။ ဤရုပ်သေးရုပ်များသည် အဆုံးအစမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ကြပေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့က မည်သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်ပါမည်နည်း။

ကျင့်ကြံသူများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြလေ၏။ မန္တန်များဖြစ်စေ၊ ဓားချီများဖြစ်စေ သူတို့ရှေ့ရှိ ရုပ်သေးရုပ်များအပေါ် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးများသာလျှင် အမှန်တရားကို ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်ကြပေ၏။

ဤရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာတွင် တကယ်တော့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လက္ခဏာများ ပါဝင်နေလေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူတို့၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်ချိန်တွင်သာ ကျင့်ကြံသူများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လက္ခဏာများပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ထိခိုက်မှု မရှိသရွေ့ ဤရုပ်သေးရုပ်များသည် သီအိုရီအရ အဆုံးအစမရှိ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ကြပေသည်။

ပင်မခန်းမထဲရှိ အကြီးအကဲများနှင့် အစောင့်အရှောက်များသည် မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲရှိ ချန်ချန်ရှန်းကို အံ့အားတသင့် ကြည့်နေကြလေ၏။

ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် အထက်တွင်သာ နားလည်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့လေပြီ။

ဤအကြောင်းကို ပြောပြလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးများဖြင့် မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါက တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို နောက်ပြောင်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကြမည် ဖြစ်၏။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိလျှင်တောင်မှ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ၏ နက်နဲမှုများကို စတင် ထိတွေ့ရုံသာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ဤလူငယ်လေးသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အကြောင်းကို ဤမျှ သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရန် ဘယ်လို မွန်းစတားမျိုး ဖြစ်နေသနည်း။

ထို့ပြင် ဤရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် လက္ခဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပေ၏။ ဤရုပ်သေးရုပ်များပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် များက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ...

မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲရှိ ချန်ချန်ရှန်းကို ပင်မခန်းမထဲရှိ အကြီးအကဲများနှင့် အစောင့်အရှောက်များ အားလုံးက သတိပြုမိသွားကြလေပြီ။

ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုးခု တွင်ပင် မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကမျှ သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။

ပြီးတော့ မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် အတွင်းတွင် လူအရေအတွက် နည်းပါးလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားပြောနှုန်းကလည်း မြန်ဆန်လာလေ၏။

ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာ ထပ်မံ လူစုကွဲသွားချိန်တွင် ဝန်းရံခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကို ချန်ချန်ရှန်းက ရှင်းလင်းလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။

မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးတွင် ရုပ်ဖျက်ထားသော ကျူးယွမ်နှင့် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသူတော်စင် ဟွေကျစ်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့၏။

ချန်ချန်ရှန်းက ရုပ်ဖျက်ထားသော ကျူးယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဟန်ဆောင်နေဦးမှာလား..."

ကျူးယွမ်က မလိုလားစွာဖြင့် သူ၏ မူလ အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါက မင်းကို ဘာလုပ်မိလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းချင်နေရတာလဲ..."

"မင်းရဲ့ အရင်ဘဝက ငါ့ကို အကြွေးတင်ခဲ့လို့ နေမှာပေါ့... ဒါကြောင့် မင်း သေရမယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူအထပ်လိုက်သည် ချက်ချင်း မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက ဟွေကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသူတော်စင် ဟု ခေါ်ဆိုသူသည် အနာဂတ်တွင် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူသည် ကျူးယွမ်ကိုသာ သတ်ချင်နေသဖြင့် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းနှင့် မပတ်သက်လိုချေ။

"ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း ဘုန်းကြီး... မင်း သွားသင့်ပြီ... ဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာမှ မရှိဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်းက ဟွေကျစ်ကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အော်မီတောဖော... ဒီရဟန်းယုတ်က ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ကို ကြည့်ရှုချင်ရုံ သက်သက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးပါ အလှူရှင်..."

ဟွေကျစ်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ထိုက်တန်လို့လား... မဟာစိတ်ဝိညာဉ်တောင် ဘုရားကျောင်း က တကယ်ကို မျက်ကန်းတွေ ဖြစ်ရမယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက သဘောကောင်းပုံရသော ဤဟွေကျစ် ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရာဇဝတ်မှုများသည် ကျူးယွမ်ထက် မနည်းခဲ့ချေ။ သူသည် သနားကြင်နာတတ်သော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် အသူရာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေ၏။

ဟွေကျစ်၏ အမူအယာမှာ ဝမ်းနည်းသွားလေ၏။ သူက ဗုဒ္ဓဆုတောင်းစာ တစ်ခုကို တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အလှူရှင်က ငြိမ်းချမ်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို မလိုချင်ဘူး ထင်တယ်..."

ဟွေကျစ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောက်ပသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်လာပြီး သူ၏ ဆယ့်ရှစ်ပေ အမြင့်ရှိသော ရွှေရောင်ရုပ်ပွားတော် သည် လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာလေ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဧရာမ ဗုဒ္ဓတစ်ပါးသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာပေသည်။

ဗုဒ္ဓ၏ မျက်နှာသည် မှုန်ဝါးနေသော်လည်း သူ၏ ပတ်လည်ရှိ စူးရှသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များက မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲစေ၏။ မဟာ ဗုဒ္ဓသည် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ ချန်ချန်ရှန်းဆီသို့ ဖိချလိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းအပေါ်သို့ ဖိချလာသော ဗုဒ္ဓ၏ လက်ဖဝါးသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလုမတတ် ဖြစ်သွားကာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ဤလက်ဖဝါး တစ်ဖက်တည်းအဖြစ်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

ဗုဒ္ဓ လျှို့ဝှက်သိုင်း - မဟာကရုဏာလက်ဝါး...

ချန်ချန်ရှန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် သူ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မျောက်ပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ချန်ချန်ရှန်းက ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်... နတ်ဘုရားကို ဖိတ်ခေါ်... နတ်ဘုရား မျောက်ဝံ ဆင်းသက်လာပြီး မန္တန်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေး... သွားစမ်း..."

ရုပ်သေးရုပ်ကို ချန်ချန်ရှန်းက ပစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ ရုပ်သေးရုပ်သည် လေနှင့်အတူ ကြီးထွားလာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဆယ်မီတာကျော် အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။ မျောက်ဝံ၏ မျက်လုံးများသည် ဖိချလာသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဒေါသတကြီး ထုနှက်လိုက်လေ၏။

၎င်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးတစ်ခုကို ထမ်းပိုးထားပုံရပေသည်။

မျောက်ဝံက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်ကာ သူ၏ လက်များကို အထက်သို့ မြှောက်လျက် ဆင်းသက်လာသော ဗုဒ္ဓလက်ဝါးနှင့် အတူတကွ ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

မျောက်ဝံ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်သည် ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီး ဗုဒ္ဓလက်ဝါးက သူ၏ မြှောက်ထားသော လက်များကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ချေကာ မျောက်ဝံ၏ ပခုံးများပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားပေသည်။

သို့သော် မျောက်ဝံ၏ မျက်လုံးများသည် သွေးရဲရဲ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ နှာခေါင်းမှ ပူပြင်းသော လေများ ပန်းထွက်နေကာ လဲကျရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်နေလေ၏။

၎င်း၏ ဆယ်မီတာ အရှည်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဧရာမ ဗုဒ္ဓလက်ဝါး၏ အရှေ့တွင် သစ်ပင်ကို လှုပ်နေသော ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ သေးငယ်နေပုံရသော်လည်း ၎င်းက အလျှော့မပေးဘဲ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် အကျပ်အတည်း ဖြစ်နေကြ၏။ ကျူးယွမ်က ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ရုပ်သေးရုပ် ရာပေါင်းများစွာက သူ့ကို ချက်ချင်း ဝန်းရံလိုက်ပြီး ထိုးဖောက်ထွက်သွားရန်မရနိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ချန်ရှန်း၏ အရေးအကြီးဆုံး ပန်းတိုင်မှာ သူ ဖြစ်ပေ၏။ ကျူးယွမ်ကို အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးခွင့် သူ မည်သို့ ပြုနိုင်မည်နည်း။ ကျူးယွမ်ကို သတ်ရန် သူ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုမတိုင်မီ ပြဿနာရှာသော ဘုန်းကြီးကို သူ မောင်းထုတ်ရမည် ဖြစ်၏။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အဝါရောင် အဆောင်မန္တန် နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

အဝါရောင် အဆောင်မန္တန်များသည် ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ခုခံရန် ရုန်းကန်နေရသော မျောက်ဝံကို ရိုက်ခတ်သွားပေ၏။

မူလက မျောက်ဝံသည် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်နေရပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံတုမှုနှင့် ရန်ငြိုးများ လင်းလက်နေသည်။

အဝါရောင် အဆောင်မန္တန်များ မျောက်ဝံပေါ်သို့ ကပ်သွားပြီးနောက် မျောက်ဝံသည် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ထောက်ထားသည့် ကျောက်တိုင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။ ကျောက်တိုင် အသွင်ပြောင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးသည် မျောက်ဝံ ပြောင်းလဲသွားသော ကျောက်တိုင်၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ချက်ချင်း ခံလိုက်ရလေတော့၏။

ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓသွေးများသည် ရွှေရောင် သွေးမိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် တစ်ခုလုံး အနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

သနားကြင်နာတတ်သော အမူအယာရှိသည့် ဟွေကျစ်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒါက ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီ မျောက်က တကယ်တော့ ဘာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ အကြည့်က အောက်ဘက်ရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ အမှတ်မထင် ကျရောက်သွားပြီး သူက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီ မျောက်မှာ နာမည် တစ်ခု ရှိတယ်... သူ့ကို မဟာသူတော်စင် လို့ ခေါ်တယ်..."

ဤမျောက်ဝံ ရုပ်သေးရုပ်ကို သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ ကို အသုံးပြု၍ သူက သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သေဆုံးနေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုမှ သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် အသိဉာဏ် ရရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာသူတော်စင်... ၎င်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက အိုးယန် သူ့အား ပြောပြခဲ့ဖူးသော ဗုဒ္ဓတစ်ပါး ဖြစ်လာမည့် မျောက်တစ်ကောင် အကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေ၏။

ကောင်းကင်ကြီးကို အပေါက်ဖောက်နိုင်လောက်အောင် မူလက ပုန်ကန်တတ်သော မဟာသူတော်စင် သည် နောက်ဆုံးတွင် အထီးကျန် ဘုန်းကြီး တစ်ပါး၏ ကံကြမ္မာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ကျင့်ကြံရာတွင် ပျင်းရိသည့် အချိန်တိုင်း အိုးယန်သည် သူ့ကို ဆူပူရန် ထိုမျောက်ကို အမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိပေ၏။

"မဟာသူတော်စင် နဲ့ အောင်ပွဲခံ တိုက်ခိုက်ရေးဗုဒ္ဓ က မျောက်တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်းက အဲ့ဒီ ရွှေခေါင်းစွပ် ရဲ့ ချည်နှောင်တာကို မခံချင်ဘူးဆိုရင် သေချာ ကျင့်ကြံစမ်း..."

"စီနီယာအစ်ကို... တကယ်လို့ မဟာသူတော်စင် က ကောင်းကင်ကြီးကို တကယ် အပေါက်ဖောက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ဘယ်သူမှ မစီမံနိုင်ဘူးဆိုရင် မဟာသူတော်စင် က နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် နဲ့ ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ..."

"ငါ့ကို ပြန်ပြောနေတာလား... ဒီတာအို သခင်က မင်းကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်..."

...

အတိတ်က အမှတ်တရများသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဒီဘဝမှာ ငါ ချန်ချန်ရှန်းက ဒီအရာတွေ အားလုံးကို ကာကွယ်မယ်...

စီနီယာအစ်ကို... မဟာသူတော်စင် က အဲ့ဒီ ဗုဒ္ဓလက်ဝါး နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တောင်အောက်မှာ ဖိနှိပ်မခံရဘဲ နောက်ဆုံးမှာ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို ထိုးဖောက်နိုင်သေးတယ်လေ... ဒါဆိုရင် ငါလည်း ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ရေးသားနိုင်တာပေါ့...

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စုတ်ပြတ်နေသော မျောက်ဝံ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခု သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာလေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းက မျောက်ဝံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပေသည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် တတိယဂျူနီယာညီလေးက ငါ့ဆီကနေ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ တွေကို အချိန်ရတိုင်း လာချေးနေတာက ဒီအရာကို ဖန်တီးဖို့အတွက်လား... ပြောရရင် ဒါက အနောက်ဘက်သို့ ခရီးစဉ် ဇာတ်လမ်းနဲ့ တကယ်ကို တူတာပဲ... ငါက သူ့ကို အဲ့ဒီပုံပြင် တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးပါဘူး... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား... ဒါမှမဟုတ် တတိယဂျူနီယာညီလေးက ပြန်လည်မွေးဖွားလာရုံသာမက တခြားကမ္ဘာကနေ ကူးပြောင်းလာခြင်း များလား..."

အိုးယန်က မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်လျက် တွေးလိုက်လေ၏။

လက်ဖဝါး ဒဏ်ရာရသွားသော ဟွေကျစ်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ရန်ငြိုးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ဤမျှ အချိန်တိုတိုအတွင်း သူ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွေးချယ်ခံရသူ ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓတာအိုသည် သေချာပေါက် ကြီးပွားတိုးတက်လာမည်ဟု သူ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သူသည် မဟာစိတ်ဝိညာဉ်တောင် ဘုရားကျောင်း တွင် ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် ဆယ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီ သူသည် အခြားသူများ၏ အနိုင်ယူခြင်းကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ပြိုင်ဘက်၏ နယ်ပယ်သည် သူ့ထက် မဟာ နယ်ပယ်တစ်ခု နိမ့်ကျနေသေးသည်။

အရှက်ရစရာပဲ... ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းသူတော်စင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ အမည်မသိ တပည့်တစ်ဦး၏ အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူခြင်းကို အမှန်တကယ်ပင် ခံလိုက်ရလေပြီ။

ဤရှုံးနိမ့်မှုက ဟွေကျစ်၏ အချိန်အတော်ကြာ တည်ဆောက်ထားသော မိမိကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုကို တိုက်ရိုက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။ ယခင်က သူသာလျှင် အခြားသူများကို သူတို့၏ နယ်ပယ်အထက်တွင် စိန်ခေါ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည်လည်း အနိမ့်ပိုင်း နယ်ပယ်ရှိ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

အမြဲတမ်း ကိုယ့်ထက် သာတဲ့သူ ရှိနေစမြဲပဲ... ကောင်းကင်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ကောင်းကင်တွေ ရှိသေးတယ်... သူက မဟာစိတ်ဝိညာဉ်တောင် ဘုရားကျောင်း မှာ ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီလား...

ဟွေကျစ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ရာ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားလေ၏။ သူက ချန်ချန်ရှန်းကို အနည်းငယ် ဦးညွတ်လိုက်ပြီးနောက် မုန်ညင်းစေ့လေဟာနယ် ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့တွင် ကျူးယွမ် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့ချိန်တွင် ကျူးယွမ်က အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီမှာ မဟာယာနနယ်ပယ် သခင်ကြီး ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိတယ်နော်... မင်း ငါ့ကို သတ်တာကို သူတို့က လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ချန်ရှန်းက သူ့ကို သတ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အနီးအနားရှိ အစောင့်အရှောက်များက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးလိမ့်မည်ဟုသာ ကျူးယွမ် မျှော်လင့်နိုင်တော့၏။

၎င်းသည် တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။ နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လူသားမျိုးနွယ် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးရန် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ လက်များကို မြှောက်ကာ လေးတစ်လက် ပုံစံ ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကျူးယွမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း တွေးထားတာတွေကို ငါ မတွေးမိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."

ကျူးယွမ်က ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသော တောက်ပသည့် လေးနှင့် မြှား ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်နှလုံး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။ ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ လေးနှင့် မြှား ထံမှ သေမင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဒီတိုက်ခိုက်မှုက ပြဿနာ ရှိနေသလို ခံစားရတယ်..."

တုန်းရွှီကျစ်က ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ လေးနှင့် မြှား ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းက သူ့ကို သတ်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ကျူးယွမ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သော်လည်း ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ လေးနှင့် မြှား သည် သာမန် မီးမန္တန် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ကျူးယွမ်က အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ မည်သို့ပင် ရှောင်တိမ်းစေကာမူ ထိုမြှား၏ ထိပ်ဖျားသည် သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ချိန်ရွယ်ထားကြောင်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"အား... အား... အား... အား... အား..."

ကျူးယွမ်က ဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နတ်ဆိုးချီ များဖြင့် ပြည့်လျှံသွားလေသည်။ အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်း အကြားတွင် သူ၏ သရုပ်မှန်ကို သူ ဆက်လက် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ချေ။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသရွေ့ သူသည် ဤနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်း ရှိနေမည် ဖြစ်၏။သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလျှင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း။

အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် ဤတာဝန်သည် ကျရှုံးသွားပြီဟုသာ မှတ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူ သေ၍ မဖြစ်ချေ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှိသော သူက ဤနေရာတွင် သေဆုံး၍ မဖြစ်ချေ။

သူက နတ်ဆိုးသူတော်စင် ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ပေ၏။ သူက မည်သို့လျှင် ဤနေရာတွင် လွယ်လွယ်ကူကူ သေဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။

သူ့ထံတွင် အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ၏ အမြင့်ဆုံး ရတနာလည်း ရှိသေးသည်။

နတ်ဆိုးချီ များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျူးယွမ်သည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ပွဲမျိုးတွင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဝင် တစ်ဦး အမှန်တကယ်ပင် ခိုးဝင်လာခဲ့လေပြီ။

ပင်မခန်းမထဲရှိ တုန်းရွှီကျစ်သည် ထိုနေရာတွင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ချင်းယွင်မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိ ကျူးယွမ်သည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အမှန်တကယ်ပင် အသိအမှတ် မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

ပြီးတော့ သူ့ကို ကိုယ်ပိုင် တပည့်အဖြစ်တောင် လက်ခံခဲ့သေးတယ်လေ...

အောက်ဘက်တွင်မူ အိုးယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျူးယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ အရောင်အစစ်အမှန်ကို ပြသလိုက်ပြီပေါ့ လူမည်းလေး..."