အခန်း (၂၆၀-၂၆၁)

အခန်း (၂၆၀) - နောက်ဆုံးတော့ လေးယောက်သား တွေ့ကြပြီ (၂)

"လူသစ်နဲ့ တွေ့တိုင်း ငါ့အသက်အကြောင်း ရှင်းပြနေရတာ အကျင့်တောင် ဖြစ်နေပြီ"

ကျိချောင်းယန်က ဘာမှမတတ်နိုင်သလို လက်ကိုဖြန့်ပြရင်း လီဝမ်ရှီး၏ စကားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်၏။

"ငါ့မှာ လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး"

ချီရွှယ်ဖေးသည် ကျိချောင်းယန်၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြာကြာလေး စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ဤအရာမှာ အသက်အရွယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ကလေးမျက်နှာဆိုသည်လား။

ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေးတော့ အားကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဟိုဘက်က လူတွေကို မင်း ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်..."

ကျိချောင်းယန်က သူ့လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် လှီးပြသည့် အမူအရာလုပ်ရင်း ရွှီရှင်းအား မေးလိုက်၏။

"အင်း... အဲဒီလူက အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်၊ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက အရမ်းရွံဖို့ကောင်းလွန်းတယ်၊ ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့က ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်။ သူက တခြားသူရဲ့ စွမ်းရည်ကို အားကိုးနေရတဲ့ သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ အစ်မရွှယ်ဖေးကိုတောင် မတော်တရော် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသေးတာ။ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့ဆီ ပေးဝင်လို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး"

လီဝမ်ရှီးကလည်း ရွှီရှင်း၏ စကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံနေလေသည်။

"ဒီကိစ္စမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ပါသေးတယ်၊ အဲဒါကိုတော့ နောက်မှ အသေးစိတ် ပြောကြတာပေါ့"

ရွှီရှင်းက စကားကို ရပ်လိုက်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘေးနားမှာ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်မဟုတ်ပါလား။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောသေးသည့် အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ"ဒါက..." ဟု မေးလိုက်၏။

သစ်မြစ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခေါင်းမော့ကာ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် အစိမ်းရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ဝင်မပြောဘဲ ခဲခဲလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကိုင်ကြည့်ရန်ပင် လက်လှမ်းနေသေးသည်။

ခဲခဲကတော့ သူမကို ကျောခိုင်းပြီး ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း သူမကတော့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေဆဲ ပင်။

"သူက အရှေ့ဘက် သစ်ပင်အိမ်က ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်ပါ၊ သာမန် ရှင်ကျန်သူပဲ။ သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်မှာ မြှားပစ်စက် လည်း မရှိဘူး၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာလည်း မရှိဘူး။ ငါ ပေါက်ကွဲ မြှား အနည်းငယ် သုံးလိုက်တာနဲ့ သူမ အရှုံးပေးလိုက်တာပဲ"

ကျိချောင်းယန်က မြေပြင်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ သူမနဲ့ စကားပြောကြည့်တော့ သူမက ညီမရွှယ်ဖေးရဲ့ လက်အောက်မှာ နေဖို့ သဘောတူတယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့နှင့် အမြုတေကို ထုတ်ယူကာ ချီရွှယ်ဖေးအား ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါတွေက ညီမအတွက်ပဲ၊ ဒီလူလည်း ညီမအတွက်ပဲနော်"

သူတို့က သူ့အကြောင်း ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချီရွှယ်ဖေးနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ကို ကြည့်လိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ မျိုးစေ့နှင့် အမြုတေကို ကိုင်ထားသော ချီရွှယ်ဖေးထံတွင် အကြည့်က ရပ်တန့်သွားကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရချေသည်။

"ဟို... ကျွန်မ..."

သူမသည် သူမ၏ အင်္ကျီအနားစကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်နေမိ၏။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မ..."

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီရွှယ်ဖေးသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူမကို အသာအယာ ဖက်လိုက်၏။

"ကဲပါ... နင် ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ အဖော်ပဲပေါ့။ ငါ အရင်ဆုံး နင့်ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို စိုက်ပေးမယ်နော်"

ချီရွှယ်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။

သူမ၏ သစ်ပင်အိမ်မှာ အမြစ်ကနေ နုတ်ယူခြင်း ခံထားရပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအခါ တခြားသူကို အားကိုးပြီးမှ ရှင်သန်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချီရွှယ်ဖေးမှာ သတိလက်လွတ် နိုင်လွန်းမနေပေဘူးလား။

တကယ်လို့ ဒီအမျိုးသမီးက မျိုးစေ့နဲ့ အမြုတေကို ခိုးယူသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သို့သော်လည်း ချီရွှယ်ဖေး၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်သွားပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရ၏။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အစ်မနောက်ပဲ လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ... နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

လီဝမ်ရှီးသည်လည်း အနားသို့ တိုးသွားသဖြင့် ရွှီရှင်း၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွားရပြန်သည်၏။

ဤမိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မိန်းကလေး အချင်းချင်းမို့လို့ပဲ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေကြတာလား။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အနည်းဆုံးတော့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

နယ်မြေ ၁၈၇ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျန်းတောက်ကွမ်ဆီကနေ အသက်ချမ်းသာရာ ရထားတဲ့သူလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...။

ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သူမကို ကိုယ့်လူလိုမျိုး ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်ကြတာလဲ..။

ပြင်ပနယ်မြေက လူတွေအပေါ် ရွှီရှင်း ထားရှိတဲ့ သဘောထားကတော့ သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းဖို့နဲ့ လုပ်အားအပေါ် မူတည်ပြီး အရင်းအမြစ်တွေ ခွဲဝေပေးဖို့ပဲ ဖြစ်၏။

အလုပ်မလုပ်ရင် အရင်းအမြစ် မပေးဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အစပိုင်းမှာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်ပါလား။

ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အကဲခတ်ရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း သူတို့ သုံးယောက်သား ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သဖြင့် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

ထားလိုက်ပါတော့လေ...။

သစ်ပင်အိမ်ကို စိုက်လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ ထိုလူတွေရဲ့ အသက်က အဓိက သစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေမှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှတော့ အကြီးအကျယ် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။

ပထမဆုံး ဖမ်းဆီးရမိသော အမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သူမကို စဦးအဆင့် အကျဉ်းသား ဟုပင် ခေါ်နိုင်သည်။

နောက်ကျ ဖမ်းမိတဲ့သူတွေ များလာရင်တော့ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရကြမှာ မဟုတ်ချေ။

"ကဲ... ငါ အရင်ဆုံး ဒီသစ်ပင်အိမ် မျိုးစေ့နှစ်ခုကို သွားစိုက်လိုက်ဦးမယ်၊ နင်တို့ နှစ်ယောက် အရင်တက်သွားချင်လား"

ချီရွှယ်ဖေးက ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်ဘက်ကို လှည့်ကာမေးလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး၊ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေက ကြီးတာ အရမ်းမြန်ပါတယ်။ အစ်မ သွားလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

ချီရွှယ်ဖေးသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်သွား၏။

"ညီမလည်း လိုက်မယ်"

လီဝမ်ရှီးလည်း သူတို့နောက်ကနေ အမြန်လိုက်သွားလေသည်။

မိန်းကလေး သုံးယောက်မှာ သစ်ပင်အိမ် စိုက်ရန် ထွက်သွားကြ၏။

ချီရွှယ်ဖေး၏ အကာအကွယ်နယ်မြေ ကို အနောက်မြောက်မှ အရှေ့တောင်သို့ စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းက နှစ်ခြမ်း ခွဲထား၏။

သူတို့ မြစ်ကို မကူးဘဲ ဤဘက်အခြမ်းမှာပဲ သင့်တော်တဲ့ နေရာကို လိုက်ရှာနေကြသည်။

ရွှီရှင်းမှာ ချီရွှယ်ဖေးက ထိုအမျိုးသမီး၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေပြီး ဘယ်နေရာမှာ စိုက်ချင်လဲလို့ မေးနေတာကိုတောင် ကြားနေရ၏။

ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်ကြတော့၏။

"အန္တရာယ် တစ်ခုခု ရှိနိုင်မလား"

ရွှီရှင်းက ထိုအမျိုးသမီး ပြဿနာရှာမှာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး၊ သူမရဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ကိရိယာတွေ အားလုံး ငါ့ဆီမှာ ရှိတယ်"

ကျိချောင်းယန်က သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် သူမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကိုလည်း ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ သူမက တကယ့် သာမန်ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။ တကယ်လို့ ပြဿနာ ရှိလာရင်တောင် ဟိုနှစ်ယောက်က သူတို့ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး"

ရွှီရှင်းက မိန်းကလေး သုံးယောက် ထွက်သွားသည့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ မြေကွက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဒီလောက်နီးနီးလေးမှာ စိုက်မှာလား"

ရွှီရှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို ပင်မသစ်ပင်အိမ်နဲ့ နီးနီးနားနား စိုက်ထားတာက စီမံခန့်ခွဲဖို့ ပိုကောင်းပါတယ်"

ကျိချောင်းယန်ကလည်း ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေဟာ အကာအကွယ်နယ်မြေ အတွင်းမှာ ရှိနေသရွေ့ ပင်မအိမ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာလည်း စိုက်လို့ ရ၏။

ဥပမာအားဖြင့် အခု ရွှီရှင်းရဲ့ အကာအကွယ်နယ်မြေက ၉ ကီလိုမီတာ ပတ်လည် ရှိတာကြောင့်၊ အဲဒီ ၉ ကီလိုမီတာအတွင်းမှာ စိုက်တဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှန်သမျှဟာ သူ့ရဲ့ ပင်မအိမ်မှာ တွယ်ကပ်နေမှာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း...

"အကာအကွယ်နယ်မြေတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်နေနိုင်တယ်လေ။ အဲဒီ ထပ်နေတဲ့ နေရာမှာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် စိုက်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မယ် ထင်လဲ"

ရွှီရှင်းက ရုတ်တရက် ဤကိစ္စကို စဉ်းစားမိသွား၏။

ထပ်နေတဲ့ နေရာဆိုတာ သစ်ပင်အိမ် နှစ်လုံးရဲ့ အမြစ်တွေ ရောယှက်နေတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်နိုင်၏။

ဒါဆိုရင် အဲဒီ ကပ်ပါးအိမ်က ဘယ်အိမ်ရဲ့ အမြစ်မှာ သွားပြီး တွယ်ကပ်မလဲဆိုတာကတော့ အမှန်တကယ်ပင် မသေချာလှချေ။

"ဒါကတော့..."

ကျိချောင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။

"တကယ်ကို မသေချာဘူးပဲ။ ငါလည်း ဒါကို စဉ်းစားဖူးတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဘယ်သစ်ပင်အိမ်က ပိုသန်မာလဲပေါ်မူတည်ပြီး အဲဒီအိမ်မှာ သွားပြီး တွယ်ကပ်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို ဒီလောက်အဝေးကြီးမှာ သွားမစိုက်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

အခုအချိန်မှာတော့ အကာအကွယ်နယ်မြေတွေ ထပ်နေတဲ့ နေရာက ပင်မအိမ်ကနေ ၅ ကီလိုမီတာ ဒါမှမဟုတ် ၆ ကီလိုမီတာလောက် ဝေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာဖြစ်ရာ၊ အခုလောလောဆယ် ရှင်ကျန်သူတွေအတွက်တော့ ဒါက အတော်လေး ဝေးတဲ့ အကွာအဝေး ဖြစ်ပေသည်။

နောင်ကျရင် အကာအကွယ်နယ်မြေတွေ ထပ်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာတဲ့အခါ ဒါက အနာဂတ်ရဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်။

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။

သူတို့ ပြန်မလာသေးခင်မှာပဲ သူနဲ့ လီဝမ်ရှီးတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကို ကျိချောင်းယန်အား ပြန်ပြောပြလိုက်၏။

မာဟုန်ယွီရဲ့ ကိစ္စကို ပြောပြတဲ့အခါ ကျိချောင်းယန်က အစပိုင်းမှာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အံ့သြတကြီး အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

မာဟုန်ဝေအကြောင်း ပြောတဲ့အခါမှာတော့ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှင်း၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ပြောတာက... အဲဒီ မာဟုန်ဝေမှာ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ပြင်ပလက်နက် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

---

အခန်း ၂၆၀ ပြီး။

အခန်း (၂၆၁) - သစ်ပင်အိမ် ဆုံးရှုံးသွားသော ရှင်ကျန်သူများ၏ ကံကြမ္မာ

ကျိချောင်းယန်သည်လည်း သူ့နည်းတူပင် ဤစွမ်းရည်မှာ မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပုံရ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ မာဟုန်ယွီက အဲဒီထိန်းချုပ်စနစ်ပြားကို အားကိုးပြီး မြှားပစ်စက် တွေကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တာလေ။ မဟုတ်ရင် အစ်မရွှယ်ဖေးလည်း အဲဒီသစ်ပင်အိမ်နားမှာ ဒီလောက်အထိ အကျပ်ရိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်သည် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပြုံးလာသည်။

"မာဟုန်ဝေရဲ့ စွမ်းရည်က လက်ရှိအဆင့်မှာ အသန်မာဆုံး စွမ်းရည်လို့ ပြောရင်တောင် အပိုလို့မထင်ဘူး"

ဒုတိယအဆင့်မှာ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာသလို၊ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် နယ်ပယ်တွေလည်း ပေါ်လာခဲ့၏။

ခံစစ်တိုက်ပွဲကနေ ရရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကတောင် သစ်ပင်အိမ် လုံခြုံရေးအတွက် အပင်နှလုံးသား တွေ ဖြစ်နေချေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤဒုတိယအဆင့်သည် သစ်ပင်အိမ်ကို ဗဟိုပြုထားသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ပြင်ပလက်နက်ကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ယခုအဆင့်တွင် အလွန်ပင် အရေးပါလှ၏။

ရွှီရှင်းလိုပင် ကျိချောင်းယန်သည်လည်း ဤပြင်ပ မြှားပစ်စက် ကြီးတွေမှာ မရှိလည်းဖြစ်တယ်လို့ အမြဲ ခံစားခဲ့ရ၏။

အကယ်၍ အလိုအလျောက်စနစ် မထားထားဘူးဆိုရင် တစ်ခါပစ်ရင် အများဆုံး နှစ်လက်ပဲ ထိန်းချုပ်လို့ရပြီး တိကျမှုကလည်း သံသယဖြစ်စရာ ရှိ၏။

အကယ်၍ အလိုအလျောက်စနစ် ထားထားပြန်ရင်လည်း အဲဒီစနစ်က တကယ့်ကို အသုံးမကျလှချေ။

ဘယ်နေရာကိုမဆို ပစ်နေမှာဖြစ်သလို၊ ရန်သူတွေ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ယုန်အနည်းငယ် အရင်ဝင်လာရင်တောင် အလိုအလျောက်စနစ်က မြားတွေကို တပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်မှာ ဖြစ်သည်။

အလွန်ဆုံးရှိမှ သတိပေးစနစ်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သုံးလို့ရချေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီထိန်းချုပ်စနစ်ပြားရှိရင်တော့ ပြင်ပလက်နက် အားလုံးကို အစွမ်းကုန် အသုံးချနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

" ဒီစွမ်းရည်က ငါတို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို တကယ့် လက်နက်တပ်ဆင်ထားတဲ့ ခံတပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာစေမှာ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားတယ်"

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို ကြည့်ပြီး သူ ဘာစွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားသလဲဆိုတာကို စူးစမ်းလိုက်၏။

"ဟားဟား... မကြာခင် မင်း သိလာမှာပါ။ ခဏနေရင် ငါတို့ လေးယောက်သား ဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ ငါလည်း မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ"

ကျိချောင်းယန်က ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က အဂ္ဂိရတ်ပညာ တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းကတော့ ပုခုံးသာတွန့်ပြ နေလိုက်၏။

သူ၏ ဖန်တီးရှင် ခွင့်ပြုချက် များမှာ ဤထက် အများကြီး ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသလို၊ နောင်ကျရင်လည်း စွမ်းရည်သစ်တွေ ထပ်ပေါ်လာနိုင်သေးသည်မဟုတ်ပါလား။

"မာဟုန်ဝေရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ် သန်မာတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက သစ်ပင်အိမ်မှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ ထိန်းချုပ်စနစ်ပြားကို ဖြုတ်ယူလို့ မရဘူးလေ။ အဲဒီ သစ်ပင်အိမ်နဲ့အတူ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး... နေဦး"

ရွှီရှင်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"ဖြစ်နိုင်တာက... သစ်ပင်အိမ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး အသေတပ်ဆင်ထားတဲ့ ကိရိယာဖြစ်တဲ့ ထိန်းချုပ်စနစ်ပြားက ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေမှာ ပေါ်လာနိုင်လောက်လား"

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်ဟု သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။

"သွားကြစို့၊ သူတို့ကို သွားရှာရအောင်"

ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ ပင်မသစ်ပင်အိမ်ကနေ မီတာ တစ်ရာလောက် အကွာမှာတော့ အပြည့်အဝနီးပါး ကြီးထွားနေပြီဖြစ်တဲ့ သစ်ပင်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေသည်။

မိန်းကလေး သုံးယောက်စလုံး သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ ရှိနေကြပြီး အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကြီးထွားလာတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ကြည့်ရင်း စကားပြောနေကြ၏။

သူတို့ဟာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ကြီးထွားမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသစ်ပင်အိမ်မှာ ကျိချောင်းယန် ခေါ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အိမ်ဖြစ်ပြီး၊ မာဟုန်ယွီရဲ့ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ကိုတော့ မစိုက်ရသေးချေ။

ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်ကို သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ အနားပေးထားလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြ၏။

"အီး..."

ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ သစ်ပင်အိမ် အမိုးအကာအောက်ခြေမှာ ကစားနေတဲ့ ခဲခဲလေးက ပင်စည်အတိုင်း အမြန်ပြေးဆင်းလာပြီး ရွှီရှင်းရဲ့ ပုခုံးပေါ် ခုန်တက်ကာ အသံပြုနေ၏။

ကောင်မလေးရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်တာကြောင့် ရွှီရှင်းက သူမကို ပုခုံးပေါ်က ချလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲက ပန်းသီးတစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ခဲခဲလေးကတော့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားနေတော့သည်။

"သူတို့ စိုက်ထားတဲ့ အကွာအဝေးက ကွက်တိပဲ၊ ပင်မအိမ် ပတ်ပတ်လည် မီတာ တစ်ရာလောက် ချန်ထားတာ။ နောက်ကျရင် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် အားလုံးကို အကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်းမှာပဲ စိုက်ထားရင် စီမံခန့်ခွဲရတာ ပိုလွယ်မှာပါ"

ကျိချောင်းယန်က မှတ်ချက်ပေး၏။

"ငါကတော့ ကပ်ပါးအိမ်တွေကြားမှာ အကွာအဝေး နည်းနည်း ပိုဝေးတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

ရွှီရှင်းကတော့ သဘောမတူချေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့ အချိန်လေ၊ အန္တရာယ်တွေက အများကြီးပဲ။ သစ်ပင်အိမ်တွေကို စုပြုံစိုက်ထားရင် အန္တရာယ်ကြုံတဲ့အခါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အကုန်ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် နည်းနည်းစီ ခွဲထားတာ ဒါမှမဟုတ် အုပ်စုလေးတွေ ခွဲထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"အင်း... မင်း ပြောတာလည်း အကျိုးအကြောင်း စီလျော်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ရေး တာဝန်ယူရမယ့်သူတွေကို ပင်မအိမ်နဲ့ နီးနီးမှာ ထားပြီး၊ ရန်သူကို ခုခံရမယ့်သူတွေကိုတော့ အပြင်ဘက် နားမှာ စိုက်ထားလို့ ရတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ နောက်ကျရင် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်တွေကို ဘယ်လို ပုံစံချမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြ၏။

ရွှီရှင်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ..

"ငါတို့မှာ ကပ်ပါးအိမ်တွေ အများကြီး မရှိသေးဘဲနဲ့ ဒါတွေကို ဆွေးနွေးနေမိပြီ"

"စောစောစီးစီး အစီအစဉ်ဆွဲထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ကပ်ပါးအိမ်တွေဆိုတာ အလုပ်စားပွဲတွေမှ မဟုတ်တာ၊ တစ်ခါစိုက်ပြီးရင် နေရာပြောင်းလို့ မရဘူးလေ။ သစ်ပင်အိမ် အတွင်းပိုင်းမှာလို နေရာတွေ ပြန်စီဖို့ သူတို့က အခွင့်အရေး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ရှင်းပြ၏။

ကျိချောင်းယန်က ဒီအချက်ကို ဂရုစိုက်သည်။

တကယ်လို့ အစပိုင်းမှာ နေရာချတာ မှားသွားလို့ နောက်ပိုင်းမှာ သေသေချာချာ ပုံစံမဖော်နိုင်ရင် သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေမှာ ပင်။

"ဟေး... နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာလို့ ရောက်လာကြတာလဲ"

လီဝမ်ရှီးက သူတို့နှစ်ယောက် လာနေတာကို အရင်ဆုံး မြင်သွားပြီး လက်လှမ်းပြလိုက်၏။

"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ကို ကြည့်ချင်လို့လား"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းအနားကို လျှောက်လာပြီး ပန်းသီးစားနေတဲ့ ခဲခဲလေးကို စလိုက်၏။

ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေးကို သူမဆီ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်ရာ၊ သူမက ချက်ချင်း ဖက်လိုက်ပြီး ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပေးနေချေတော့၏။

"အီး..."

ခဲခဲလေးကတော့ ပန်းသီးကို ပါးစပ်ကမချဘဲ အသံလေး ပြုနေရှာ၏။

ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီးကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ရောက်လာတာနဲ့ စကားပြောတာ ရပ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အားကျရိပ်တွေ ပါဝင်နေ၏။

သူမဟာ ချီရွှယ်ဖေးနဲ့ လီဝမ်ရှီးတို့ဆီကနေ ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ရဲ့ အကြောင်းတွေကို ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ဟာ နယ်မြေအားလုံးရဲ့ နံပါတ်တစ်နဲ့ နံပါတ်နှစ် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိထားတာကိုး...။

"ဒီသစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဝင်ကြည့်ချင်လား"

ထိုအချိန်တွင် သစ်ပင်အိမ်မှာ အပြည့်အဝ ကြီးထွားသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ချီရွှယ်ဖေးက စိတ်နဲ့ ထိန်းချုပ်ပြီး သစ်ပင်မြစ်တွေကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်ရင်း သူတို့ကို မေးလိုက်၏။

"မကြည့်တော့ပါဘူး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကပ်ပါးအိမ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားပါ"

ရွှီရှင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ငါတို့က မာဟုန်ယွီရဲ့ ကပ်ပါးအိမ် အတွင်းပိုင်းကိုပဲ ကြည့်ချင်တာ။ ဒါနဲ့ နေဦး"

ရွှီရှင်းက သူတို့ ရောက်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"နင် အခု ဒီသစ်ပင်အိမ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ ရပြီလား"

"ကျွန်မ... ကျွန်မလား"

အမျိုးသမီးက ရွှီရှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ကိုင်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ဒီသစ်ပင်အိမ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါက ကျွန်မအိမ် မဟုတ်တော့ဘူးလေ"

"အင်း..."

ရွှီရှင်း ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် သစ်ပင်အိမ် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နင့်ရဲ့ အခု လက်ရှိ အခြေအနေက ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကြီးက သူတို့ကို အမြဲ သတိပေးနေခဲ့သည်မှာ။

သစ်ပင်အိမ်ကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးလို့ မဖြစ်ပေ၊ မဟုတ်ရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာပင်။

သူမက သူမအိမ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဆိုတော့...

"ဟုတ်ကဲ့"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်၏။

"ကျွန်မ သစ်ပင်အိမ်ကို နုတ်ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အသံကြီးက ပြောတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အိမ်က သေသွားပြီတဲ့။ ၂၄ နာရီအတွင်းမှာ နောက်ထပ် သစ်ပင်အိမ်တစ်ခုကို မရဘူးဆိုရင် ကျွန်မက..."

အမျိုးသမီးရဲ့ အသံ တုန်သွား၏။

"ကျွန်မက... ဒီလှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားရမယ်တဲ့"

အမျိုးသမီးက ဇဝေဇဝါ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သေရမယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား"

ဒီစကားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြားရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမအဆင့်ရဲ့ အဆုံးသတ် ဖယ်ထုတ်မှုတုန်းကလည်း အဲဒီ ဆန်းကြယ်တဲ့ အသံကြီးက ဒီစကားကိုပဲ ပြောခဲ့တာပင်။

ဒီလှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားရမယ် တဲ့။

ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သိထားကြတာကြောင့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကြချေသည်။

"ဟင် အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတာလား။ ဒါဆို သစ်ပင်အိမ် မရှိရင် တိုက်ရိုက် ဖယ်ထုတ်ခံရမယ်လို့ ပြောတာလား။ ဒါက ဒုတိယအဆင့်ရဲ့ ဖယ်ထုတ်မှု နည်းလမ်းလား"

လီဝမ်ရှီးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် မြန်မြန်ပဲ ဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို သတ်မှတ်ပေးကြရအောင်"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို လေ့လာချင်နေတာ"

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ချီရွှယ်ဖေးက သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့တစ်ခုကို ရွှီရှင်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မာဟုန်ယွီရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို ကြည့်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ့ကို ကူပြီး စိုက်ပေးပါဦး၊ ဒီဘေးနား မီတာ နှစ်ဆယ်လောက်မှာ စိုက်လိုက်မလား"

"အိုကေ"

ရွှီရှင်းက မျိုးစေ့ကို ယူလိုက်၏။

ချီရွှယ်ဖေးကတော့ သစ်ပင်မြစ်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး လီဝမ်ရှီး၊ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ပန်းသီးစားနေဆဲဖြစ်တဲ့ ခဲခဲလေးတို့ကို သစ်ပင်အိမ်ထဲ ဆွဲတင်လိုက်ချေသည်။

ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့ဟာ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်နဲ့ မီတာ နှစ်ဆယ်လောက် ဝေးတဲ့ နေရာမှာ နေရာရှာပြီး မာဟုန်ယွီရဲ့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ကို စိုက်လိုက်ကြ၏။

ပျိုးပင်လေးဟာ မြေကြီးထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အပင်ငယ်လေး ဖြစ်လာကာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အရင်က ကပ်ပါးအိမ် နှစ်လုံးစီ စိုက်ဖူးထားတာကြောင့် ဒါကို အံ့သြခြင်း မရှိကြတော့ချေ။

"ရွှီရှင်း၊ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာသွားရမယ်ဆိုတာ သေရမှာလို့ မင်းထင်လား"

ကျိချောင်းယန်က ဆက်တိုက် ကြီးထွားနေတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်လောက်ဘူး"

ရွှီရှင်း မြေအောက်မြို့တော်ကြီးကို သတိရသွား၏။

သူတို့ရဲ့ အရင်က သီအိုရီတွေအရဆိုလျှင် မြေအောက်မြို့တော်ဟာ ဖယ်ထုတ်ခံရတဲ့ ရှင်ကျန်သူတွေကို ခေတ္တ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နေရာ ဖြစ်သည်။

"ဖယ်ထုတ်ခံရတဲ့သူတွေ အားလုံးကို အရင်ဆုံး မြေအောက်မြို့မှာ ထိန်းသိမ်းထားတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။တကယ်လို့ သူတို့ကို သေစေချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံနေမှာလဲ၊ တန်းသတ်လိုက်ရုံပဲလေ"

ရွှီရှင်း ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"မင်း ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ။ ဒီကမ္ဘာကနေ ထွက်ခွာသွားမယ်ဆိုတာ... မူလကမ္ဘာကို ပြန်ရတာမျိုးလား။ ငါတို့ ကမ္ဘာမြေကို ပြန်ရောက်သွားတာမျိုးလား"

ကျိချောင်းယန်က သူ အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့တဲ့ သီအိုရီတစ်ခုကို ထုတ်ပြောလိုက်၏။

"... မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရွှီရှင်းကတော့ ဒါဟာ လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ထင်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် အဆင့်မြင့်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ငါတို့ ရှင်ကျန်သူတွေက လူအတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရုံနဲ့ အိမ်ပြန်ရမှာလား"

ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ရွှီရှင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

ဒီကိစ္စကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

နောက်တစ်ကြိမ် မာဟုန်ယွီလို လူမျိုးနဲ့ ထပ်တွေ့ရင် သူ့ကို မသတ်ဘဲ သစ်ပင်အိမ်လည်း မပေးဘဲထားကာ ချုပ်နှောင်ထားပြီး ၂၄ နာရီ စောင့်ကြည့်သင့်သည်။

သူ့မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုပင်။

သူ ရုတ်တရက်ကြီး သေသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာမလား..။

နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင်တော့ ဒါကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ တကယ် တန်လောက်ချေသည်။

သူတို့ရှေ့က ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှာတော့ ယခု အပြည့်အဝ ကြီးထွားပြီး စိမ်းလန်းနေချေပြီ။

လီဝမ်ရှီးနဲ့ ချီရွှယ်ဖေးတို့လည်း ဘေးက သစ်ပင်အိမ်ကနေ ဆင်းလာပြီး သူတို့ဆီ လျှောက်လာကြ၏။

ထိုအမျိုးသမီးကတော့ ဆင်းမလာတော့ဘဲ သူမရဲ့ အိမ်အသစ်နဲ့ အသားကျအောင် လုပ်နေပုံရ၏။

"ဒီလို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ဆိုတာ သစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ထက်စာရင် သူများအိမ်မှာ လာကပ်နေတဲ့ ဧည့်သည်နဲ့ ပိုတူနေသလိုပဲ"

လီဝမ်ရှီးက သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း စဉ်းစားနေ၏။

"ဒါတွေကို နယ်မြေချန်နယ်ထဲမှာ လျှောက်မပြောနဲ့ဦးနော်၊ မဟုတ်ရင် လူအတော်များများက ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ချီရွှယ်ဖေးက သတိပေးလိုက်၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မမရွှယ်ဖေးရာ၊ ညီမက အဲဒီလောက် မအပါဘူး"

ရွှီရှင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်တို့က သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ သူတို့ကို စောင့်နေကြသည်။

"သစ်ပင်အိမ်ကတော့ အပြည့်အဝ ကြီးသွားပြီ၊ ငါတို့ကတော့ အထဲဝင်လို့ မရဘူး။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ကို အပေါ် ခေါ်သွားပြီး ပြပေးပါဦး"

ချီရွှယ်ဖေး အနားရောက်လာတဲ့အခါ ရွှီရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

အခုလောလောဆယ် ချီရွှယ်ဖေး တစ်ယောက်တည်းသာ ဒီအိမ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာပင်။

"ရတာပေါ့"

ချီရွှယ်ဖေး စိတ်နဲ့ စဉ်းစားလိုက်ရုံနှင့် သစ်ပင်မြစ်အချို့ ထွက်လာပြီး သူတို့ လေးယောက်လုံးကို သစ်ပင်အိမ်ထဲ ဆွဲတင်လိုက်လေတော့သည်။

---

အခန်း ၂၆၁ ပြီး၏။