အခန်း (၂၆၆-၂၆၇)

အခန်း (၂၆၆) - လီဝမ်ရှီး၏ အံ့မခန်းစွမ်းရည် (၂)

ကိုယ်တိုင် သတ္တုတူးရင် အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ် ဟုတ်လား။

"အင်း... ၁၀ ဆလောက်လား"

ရွှီရှင်းက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမယ့် ဂဏန်းတစ်ခုကို ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"အဲဒီထက် ပိုတိုးပြီး ခန့်မှန်းကြည့်ဦး"

လီဝမ်ရှီး၏ အပြုံးက ပိုပြီး ကြီးမားလာသည်။

ကျန်တဲ့သူ သုံးယောက်စလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

၁၀ ဆတောင် မကဘူးလား။

"စမနေပါနဲ့တော့ ဝမ်ရှီးရာ၊ ငါတို့ကို တန်းပြောပြလိုက်ပါ။ ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူးလေ"

ရွှီရှင်းက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ပြောလိုက်၏။

"အင်း..."

လီဝမ်ရှီးက နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး - "ကောင်းပြီလေ၊ ပြောပြပါ့မယ်။ ငါ့ရဲ့ အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးက... အဆ တစ်ရာ အထိ ရှိတယ်"

အဆပေါင်း တစ်ရာ....။

ကျန်တဲ့ သုံးယောက်စလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ချက်ချင်း ပြူးသွားကြ၏။

"ဝမ်ရှီး... နင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ တော်တာလား"

ချီရွှယ်ဖေးက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်မိသည်။

"တစ်ခါတူးရင် အခု တစ်ရာတောင် ရတာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟိဟိ... ဟုတ်တယ်လေ"

လီဝမ်ရှီးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ မေးစေ့လေး မော့ပြလိုက်၏။

"အဆတစ်ရာရဖို့ အခွင့်အရေးကတော့ အရမ်းနည်းမှာပေါ့ ဟုတ်လား"

ကျိချောင်းယန်လည်း ခဏလောက် မှင်သက်သွားပြီးမှ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အခွင့်အရေး အတော်လေး နည်းလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

"အင်း... မများပါဘူး။ အဆတစ်ရာရဖို့ဆိုတာ ငါ နေ့တိုင်း သတ္တုတူးနေပြီး ပေါက်ပြားကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လွှဲခဲ့တာတောင် အခုထိ သုံးခါပဲ ဖြစ်ဖူးသေးတယ်"

လီဝမ်ရှီးက လက်ချောင်းလေးတွေကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ပထမတစ်ခါက အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ ကာလတုန်းက ကျောက်တုံးတွေ စုဆောင်းရင်း အခုတစ်ရာ ရခဲ့တာ။ ဒုတိယအကြိမ်ကတော့ သံရိုင်းတူးရင်း အစိမ်းရောင်အဆင့် သံရိုင်း အခုတစ်ရာ ရခဲ့တာပေါ့။ တတိယတစ်ခါကတော့ ရွှေနက် တူးတုန်းကပဲ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ရွှေနက် တွေ ပြန့်ကျဲသွားတာ"

ဒါကြောင့်ကိုး။

မိုးရာသီအပြီး လီဝမ်ရှီးဆီမှာ ဘာလို့ ရွှေနက် တွေ အများကြီး ရှိနေသလဲဆိုတာကို ရွှီရှင်း သတိရသွားသည်။

သူမက စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲက လူတိုင်းအတွက် မိုးကြိုးလွှဲတွေတောင် လုပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးတာ မဟုတ်လား။

ဒါတွေဟာ အဆတစ်ရာ ရခဲ့တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် အရင်းအမြစ်တွေ ပေါများနေခဲ့တာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ့အပြင် အဆတစ်ရာတင် မဟုတ်ဘူးနော်၊ အဲဒါက အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြောတာ"

လီဝမ်ရှီးက ပေါက်ပြားကို ပြန်သိမ်းပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်၏။

"၃ ဆ၊ ၅ ဆ၊ ၁၀ ဆ၊ အဆ ၂၀ နဲ့ အဆ ၅၀ တွေ ရဖို့ကလည်း အခွင့်အရေး တစ်ခုစီ ရှိနေတာဆိုတော့၊ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တော့ အခွင့်အရေးက မနည်းလှဘူး။ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ပေါက်ပြားကို ၄ ချက်၊ ၅ ချက်လောက် ခုတ်တိုင်း တစ်ခါတော့ အဆပေါင်းများစွာ ရတတ်တယ်"

သောက်ကျိုးနည်းလွန်လွန်းလှသည်တကား။

ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူမဆီမှာ ဘာလို့ သတ္တုရိုင်းတွေ တစ်ခါမှ မပြတ်လဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။

သတ္တုတွင်းတွေကို ရှာနိုင်တာအပြင်၊ သူမရဲ့ တူးဖော်နိုင်စွမ်းကလည်း ဘယ်သူနဲ့မှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ချေ။

ဒါ့အပြင် သတ္တုတွင်း အသေးလေးတစ်ခုကနေ သံရိုင်း အခုတစ်ထောင်ပဲ ထွက်မည်ဆိုဦးတော့၊ လီဝမ်ရှီးရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အခုတစ်ထောင်ထက် အများကြီး ပိုပြီး ထုတ်ယူနိုင်မှာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီစွမ်းရည်က တခြားသူတွေကို မျှဝေလို့ ရလား။ တခြားသူတွေရော သုံးလို့ရလား"

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

တကယ်လို့ မျှဝေလို့ ရမယ်ဆိုရင်တော့ သတ္တုတူးဖော်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုဟာ ဒီလို အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်မှာဖြစ်ရာ ဒီစွမ်းရည်က...

"အပြည့်အဝတော့ မျှဝေလို့ မရဘူး"

လီဝမ်ရှီးက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဆိုလိုတာလဲ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ ရတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ့နားမှာရှိတဲ့သူတွေက ငါ့ရဲ့ အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်အချို့ကို ရနိုင်ပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး နည်းသွားလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့ အထူးပေါက်ပြားက ပစ္စည်းထွက်နှုန်းကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်စေတာပါ"

လီဝမ်ရှီးက ရှင်းပြပြီးနောက် ချီရွှယ်ဖေးဘေးမှာ ပြန်ထိုင်ကာ သူမရဲ့ လက်မောင်းကို ဖက်လိုက်၏။

"မမရွှယ်ဖေး၊ အခု မမက ညီမရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတာလေ။ အစ်မ ကံကောင်းရင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ အခုတစ်ရာ ရနိုင်တယ်နော်"

"ဒါကတော့..."

သုံးယောက်စလုံး မှင်သက်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီစွမ်းရည်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှသည်။

နောက်ကျရင် သူတို့ဆီမှာ သတ္တုရိုင်းတွေ ပြတ်လပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားချေပြီ။

သတ္တုသိုက်တွေကို အလွယ်တကူ ရှာနိုင်မယ်၊ ထိထိရောက်ရောက် တူးဖော်နိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ ကျိုချက်တဲ့အခါမှာလည်း အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေ ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါဟာ တကယ့်ကို ရိုးရှင်းတဲ့ စက်မှုစနစ်တစ်ခုလိုပင်။

ဒါ့အပြင် အရေအတွက် များများရတော့ များများ စမ်းသပ် ကျိုချက်လို့ ရတာကြောင့် အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေလည်း လိုလေသေးမရှိ ရနိုင်တော့မှာ ဖြစ်ပေသည်။

အခုတော့ တကယ့်ကို "အိမ်မှာ သတ္တုတွင်းရှိတဲ့ သူဌေးမလေး" ဖြစ်သွားပြီပေါ့။

ဒါဟာ ကိုယ့်လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကိုပါ ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ အံ့သြနေတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် လီဝမ်ရှီး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွား၏။

"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ရှိနေသရွေ့တော့ ငါတို့မှာ သတ္တုရိုင်းတွေ ပြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့၊ ငါက သတ္တုရိုင်းတွေကိုပဲ ရှာနိုင်တာပေမဲ့၊ တူးဖော်တဲ့အခါ အဆပေါင်းများစွာ ရနိုင်တဲ့နှုန်းကတော့ တူးလို့ရတဲ့ အရင်းအမြစ် မှန်သမျှမှာ အကျုံးဝင်တယ်နော်"

အားလုံးက လီဝမ်ရှီးရဲ့ စွမ်းရည်ကြောင့် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြ၏။

ဒီစွမ်းရည်က သူတို့ရဲ့ နောင်အနာဂတ် တိုးတက်မှုကို အများကြီး မြန်ဆန်စေမှာဖြစ်သလို၊ နယ်မြေ ၁၈၈ က အဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို သံမဏိလက်နက်တွေ၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေနဲ့ သစ်ပင်အိမ် ပြင်ပလက်နက်တွေပါ တပ်ဆင်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

တခြားနယ်မြေတွေက သံမဏိလက်နက်တွေ မထုတ်နိုင်သေးတဲ့ အချိန်မှာ၊ နယ်မြေ ၁၈၈ က လူတွေကတော့ အဆင့်မြင့် သံမဏိပစ္စည်းတွေကိုယ်စီနဲ့ တခြားနယ်မြေတွေကို အသာစီး ရနေတော့မှာ ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်မ ကတော့ ပြောပြီးပြီ၊ အခု ရှင့်အလှည့်ပဲနော် ရွှီရှင်း။ ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကျွန်မ တကယ်ကို သိချင်နေတာ"

လီဝမ်ရှီးက သူမရဲ့ လက်ထဲမှ အီးအီးအော်နေတဲ့ ခဲခဲလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရွှီရှင်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကလည်း သူ့ဘက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး သိချင်နေကြတာကတော့ နယ်မြေအားလုံးမှာ အသန်မာဆုံးလို့ ဆိုရမယ့် ရွှီရှင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။

ရွှီရှင်းကတော့ သူ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ စွမ်းရည်တွေက သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား သန်မာနေတာမျိုး မဟုတ်သလို၊ နောင်ကျရင်လည်း စွမ်းရည်သစ်တွေ ထပ်ရလာဦးမှာ ဖြစ်တာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘူးလို့ ယူဆထား၏။

"ငါ့မှာ စုစုပေါင်း စွမ်းရည် သုံးမျိုး ရှိတယ် - အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ၊ မြေပုံအခွင့်အရေး နဲ့ နင်တို့ သိထားတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ တို့ပေါ့"

"သုံးမျိုးတောင်လား"

ကျိချောင်းယန်၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်။

"စွမ်းရည် သုံးမျိုး ဟုတ်လား"

ချီရွှယ်ဖေးက ဆိုဖာကို မှီထားရာကနေ ချက်ချင်း မတ်တပ်ထိုင်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ"

လီဝမ်ရှီးလည်း ပါးစပ်လေးကို လက်နဲ့ အုပ်ထားမိသည်။

ရွှီရှင်းရဲ့ စကားကြောင့် သုံးယောက်စလုံး အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားကြသည်။

ရွှီရှင်းက ဒီစွမ်းရည် သုံးမျိုးအကြောင်းကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြလိုက်၏။

သူ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်အပြီးမှာတော့ သုံးယောက်စလုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်သက်နေကြသည်။

"ငါတော့ လက်ခံသွားပြီ"

ကျိချောင်းယန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်၏။

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ရဲ့အရှေ့မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေသလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်"

"ဒါကတော့ ခိုးဆော့လို့ရတဲ့စွမ်းရည် ပါလာလို့ပါ၊ ကြွားစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ရွှီရှင်းက လက်ကာပြလိုက်၏။

သူ့ကိုယ်သူလည်း ဒါကို သိထားတာကိုး။

"မဟုတ်တာ။ ငါတို့အားလုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြတာပဲလေ။ ရှင်က နယ်မြေအားလုံးမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေတာက တကယ့်ကို တော်လို့ပါ"

လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချပြောနေတာကို မကြိုက်သဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီစွမ်းရည်တွေကလည်း နင့် အင်အားရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ"

ချီရွှယ်ဖေးကလည်း လီဝမ်ရှီးကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီး နှိမ့်ချမနေပါနဲ့။ ငါတို့အားလုံးထဲမှာ ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသုံးမပြုခဲ့တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ"

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဒါတွေက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေပဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ရွှီရှင်းကတော့ ဒီအချက်အပေါ် သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက ဖန်တီးရှင် အခွင့်အရေး တွေကို သူ၏ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းရည်တွေလို့ မသတ်မှတ်ထားချေ။

"ငါတို့တွေ ဒီစွမ်းရည်တွေအပေါ်မှာပဲ အလွန်အမင်း အားကိုးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ကို ဒီစွမ်းရည်တွေ ပေးနိုင်သလို အချိန်မရွေးလည်း ပြန်သိမ်းသွားနိုင်တယ်လေ"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီလို အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ တခြားသူတွေမှာ မရှိတဲ့ ဒီစွမ်းရည်တွေကို အစွမ်းကုန် အသုံးချပြီး ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သန်မာအောင် လုပ်ရမှာ။ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီစွမ်းရည်တွေ ပျောက်သွားရင်တောင်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ဟာ ဒီစွမ်းရည်တွေ မပါဘဲနဲ့ ဘယ်အခြေအနေကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် သန်မာနေရမယ်"

ကျိချောင်းယန်က ရွှီရှင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို သဘောမတူချေ။

"အမှန်ပဲ၊ ဒီစွမ်းရည်တွေကို ငါတို့ရဲ့ တကယ့် အင်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြရအောင်"

ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၏။

"ငါ့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ အပြာရောင်အဆင့် သစ်သီးတွေကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို အမြဲတမ်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးရည်တွေ ဖော်စပ်လို့ ရတယ်။ ပြန်ရောက်ရင် ငါတို့ စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ကို အရင်ဆုံး သုံးခိုင်းမယ်"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး တည်နေရာကူးပြောင်းစက် ပစ္စည်း တွေကို အရင်လုပ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ လက်ရှိအချိန်မှာ တစ်ဦးချင်း သန်မာတာထက် အဖွဲ့ဝင်တွေကြား ချိတ်ဆက်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လေ"

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါတွေက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်လို့ရပါတယ်"

ရွှီရှင်းကတော့ အခုအချိန်မှာ အရင်းအမြစ်တွေအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ချေ။

သူဌေးမလေး ရှိနေတာကြောင့် အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းတွေ ပြတ်မှာ မဟုတ်တော့သလို၊ အောင်မြင်မှုနှုန်း သိပ်မများတဲ့ အရာတွေကိုတောင် စိတ်ကြိုက် စမ်းသပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"နင်တို့အားလုံးရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်"

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး နားထင်ကို ပွတ်လိုက်၏။

အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဒီလောက်အထိ သန်မာနေလိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

ပြီးတော့ ဒီစွမ်းရည်တွေဟာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွက် ဖန်တီးထားသလိုပဲ ဖြစ်နေ၏။

"ကဲ... အခုတော့ မင်းတစ်ယောက်ပဲ စွမ်းရည်အကြောင်း မပြောရသေးတာ "

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ နင့်စွမ်းရည်က ဘာလဲ"

လီဝမ်ရှီးကလည်း ဝင်မေးလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖတ်မရနိုင်လောက်အောင် ဝေဝါးနေပြီး အလင်းရောင်လေးတွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် မှော်ပညာတစ်ခုခုကို အသုံးပြုနေသလိုပင်။

ရွှီရှင်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ လီဝမ်ရှီးကတော့ ထိုအကြည့်ကြောင့် လန့်သွားကာ ဘေးက ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဖက်လိုက်၏။

"နင် ဘာဖြစ်တာလဲ"

ချီရွှယ်ဖေးလည်း လန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်၏ မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပုံရ၏။

"ဒါက... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်လား"

ကျိချောင်းယန် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာကို မြင်တော့ ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ပဲ ရှေ့ဖြစ်ဟောသူ"

ရှေ့ဖြစ်ဟောသူလား...။

နာမည်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒါဟာ အားလုံးထဲမှာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး စွမ်းရည် ဖြစ်မနေဘူးလား...။

အခန်း ၂၆၆ ပြီး။

အခန်း (၂၆၇) - ရှေ့ဖြစ်ဟောသူ၊ ရေခဲနှင့် နှင်းကမ္ဘာ

ကျိချောင်းယန်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရ၏။

သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ လိမ္မော်သီးတစ်လုံး ထုတ်ကာ အခွံစခွာတော့သည်။

"ရှေ့ဖြစ်ဟောသူ ဟုတ်လား"

လီဝမ်ရှီးက အံ့သြတကြီး အော်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ငွေရောင်ဘုရင်ဘက် လှည့်ကာ

"ငွေရောင်ဘုရင်... ဒီလူက ရှေ့ဖြစ်ဟောသူလို့ အခိုင်အမာ ပြောနေတယ်ဆိုရင်၊ ဒီည သူ့ကို ငါတို့ အပြတ်ရှင်းရမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်၏။

"အီး"

ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ လီဝမ်ရှီး ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်သဖြင့် ခေါင်းလေးကို စောင်းကြည့်နေမိသည်။

"သတိထားဦး၊ ငွေရောင်ဘုရင်က တကယ်ကြီး ထင်သွားဦးမယ်"

ရွှီရှင်းက စနောက်လိုက်၏။

"ဟင်"

လီဝမ်ရှီး လန့်သွားပြီး ငွေရောင်ဘုရင် ကို အမြန်ပြန်ချော့ရသည်။

"ငါ နောက်နေတာပါ ငွေရောင်ဘုရင် ရဲ့၊ တကယ်ကြီး မလုပ်နဲ့ဦးနော်"

"ဝူး..."

ငွေဘုရင်မှာတော့ ဘာမှမသိရှာချေ။

ကျန်တဲ့ သုံးယောက်စလုံးမှာမူ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"အာ... ရှင်တို့ကလည်း ကျွန်မကို ဝိုင်းစနေကြပြန်ပြီ"

လီဝမ်ရှီးက အနည်းငယ် စိတ်ကောက်သွားပြီး ခဲခဲလေးကို ပွတ်သပ်ပေးချင်သော်လည်း၊ ကောင်မလေးမှာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမွေးလေးတွေကိုသာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။

"အီး..."

ခဲခဲလေးက အိပ်မက်ထဲမှာ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အသံလေးပြုရင်း တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဆက်အိပ်နေတော့ချေသည်။

"ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ရှေ့ဖြစ်ဟောတဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာလား"

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

ကျိချောင်းယန်သည် လက်ထဲက လိမ္မော်သီးအခွံကို ပန်းပွင့်ပုံစံဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ခွာနေသည်။

အခွံတစ်ခုချင်းစီမှာ အရွယ်အစား တူညီလုနီးပါးပင် ရှိသည်။

"ဟောကိန်းထုတ်တာထက်စာရင် အနာဂတ်ကို မြင်ရတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်"

ကျိချောင်းယန်က လိမ္မော်သီးတစ်စိတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြ၏။

"အနာဂတ်ကို မြင်ရတာ ဟုတ်လား"

ရွှီရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့သြသွားကြ၏။

ဒါဟာ ဟောကိန်းထုတ်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာသည်မဟုတ်ပါလား။

"ဟုတ်တယ်"

လိမ္မော်သီးကို တစ်စိတ်ချင်း စားရင်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် ကြည်လင်လာပုံရ၏။

"ငါက မျက်လုံးတွေကတစ်ဆင့် အနာဂတ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ငါ မြင်နိုင်တယ်။ အချိန်ကတော့ အများဆုံး ၁၅ စက္ကန့်လောက်ပဲ ရတယ်၊ အဲဒီထက် ပိုကြာရင်တော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအား က ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟူး..."

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် အေးစက်စက် ချလိုက်မိ၏။

အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ အနာဂတ်မြင်ကွင်းတွေကိုပါ မြင်နိုင်တာတဲ့လား။

ဒီကမ္ဘာကြီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်လာချေပြီ။

ချီရွှယ်ဖေးနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့မှာမူ ဘာပြောရမှန်းမသိလောက်အောင် မှင်သက်နေကြ၏။

"ဒါဆိုရင် မင်းက အနာဂတ်ရဲ့ ဘယ်အချိန်ကို ကြည့်မယ်ဆိုတာကိုရော ရွေးချယ်လို့ ရလား"

ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

ကျိချောင်းယန်သည် လိမ္မော်သီး နောက်ဆုံးတစ်စိတ်ကို စားလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူကာ ခေါင်းခါပြ၏။

"မရဘူး။ ကျပန်း အနာဂတ်အချိန်တစ်ခုက မြင်ကွင်းတွေကိုပဲ မြင်နိုင်တာ။ အဲဒီအချိန်က ဘယ်တော့လဲဆိုတာကိုတော့ ငါကပဲ ခန့်မှန်းရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါမြင်ရသမျှ မြင်ကွင်းတွေကတော့ များသောအားဖြင့် တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်လာတတ်တယ်"

"တစ်ရက်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဟောနိုင်လဲ။ အကြိမ်တိုင်းမှာရော မတူတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ မြင်ရတာလား"

ရွှီရှင်းက ဆက်မေးသည်။

"ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအား လုံလောက်နေသရွေ့တော့ ဆက်တိုက် ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

ကျိချောင်းယန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ငါမြင်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းက တကယ် ဖြစ်မလာသေးသရွေ့တော့ ဟောကိန်းအသစ် ပေါ်မလာဘူး။ ဘယ်နှစ်ကြိမ်ကြည့်ကြည့် အဲဒီမြင်ကွင်းကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်နေရမှာ။ အကြိမ်တိုင်းမှာတော့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ပိုပြီး မြင်လာရတာပေါ့။ အဲဒီ အနာဂတ်မြင်ကွင်းက တကယ် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှပဲ ဟောကိန်းအသစ် ထွက်လာတာမျိုးပဲ"

"ဒါတောင်မှ တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းနေတုန်းပဲ"

လီဝမ်ရှီးက အံ့သြဝမ်းသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကြိုသိနေရတာက တကယ် ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါနဲ့... နင်မြင်တဲ့ အနာဂတ်ကိုရော ပြောင်းလဲလို့ ရလား။ ဥပမာ - တစ်ယောက်ယောက် သေမှာကို မြင်ရင် အဲဒါကို တားဆီးလို့ ရမလား"

"ငါလည်း မသေချာဘူး"

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းခါ၏။

"မကြာသေးခင်က ငါမြင်ခဲ့တဲ့ ဟောကိန်းတွေက ငါ့ကို သတင်းအချက်အလက် ပေးရုံသက်သက်ပဲဆိုတော့ အဲဒါတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး တိုက်ခိုက်စရာ မလိုခဲ့ဘူးလေ"

"အရင်က ရွှေရတနာသေတ္တာကို ရှာတွေ့တာက နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကြောင့်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်၊ အဲဒါ တည်နေရာကို ကြိုမြင်ခဲ့တာလား"

လီဝမ်ရှီးဆီ လာတဲ့လမ်းမှာ ကျိချောင်းယန် ပြောခဲ့တာကို ရွှီရှင်း သတိရပြီး မေးလိုက်သည်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီဟောကိန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်မှာ အပင်အကျိုးအပဲ့တွေ ပြန့်ကျဲနေတာနဲ့ မြေအောက်ကို ဆင်းသွားတဲ့ ဂူဝတစ်ခုကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်"

ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုကြည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းတွေကို သေသေချာချာ လေ့လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ရွှေရတနာသေတ္တာကို စောင့်နေတဲ့ သားရဲနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပေါ့။ ကျန်တာတော့ နင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ"

"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ ဟောကိန်းတွေက တကယ် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ ပေါ်လာတာပဲ"

ရွှီရှင်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။

"မှန်တယ်..."

ကျိချောင်းယန်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"သစ်ပင်အိမ် ခံစစ်တိုက်ပွဲတုန်းကလည်း အပင်နှလုံးသားကို မြင်ရမယ်လို့ ငါ ကြိုမြင်ခဲ့တယ်။ ဒီနှလုံးသားကြီးက ခံစစ်တိုက်ပွဲကို ဖြေရှင်းဖို့နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ငါ ကောက်ချက်ချခဲ့လို့ အဲဒီအချိန်မှာ ချက်ချင်း အပြင်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ"

"အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး"

ချီရွှယ်ဖေးက သဘောပေါက်သွားသည်။

"အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်ထွက်တာက နည်းနည်းတော့ စွန့်စားလွန်းတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ နင်က ကြိုသိနေတာကိုး"

"ဒါနဲ့ အခု နောက်ဆုံး မြင်လိုက်တဲ့ ဟောကိန်းက..."

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန် ပြတင်းပေါက်အပြင်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ ခဏခဏ ကြည့်နေတာကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

"ဒါက ဟောကိန်းအသစ်ပဲ၊ မြင်ကွင်းအသစ်ပေါ့"

ကျိချောင်းယန်က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဟောကိန်းကတော့ ငါတို့ လေးယောက် ဆုံကြမယ်ဆိုတာပဲ၊ အခု အဲဒါက ဖြစ်လာပြီလေ။ ဒါကြောင့် ဟောကိန်းအသစ် ပေါ်လာတာပေါ့"

"နင် ဘာမြင်ခဲ့တာလဲ"

သုံးယောက်စလုံး သူ ဘာမြင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို တကယ့်ကို စူးစမ်းချင်နေကြသည်။

"ငါ မြင်တာကတော့... မနက်ခင်း နေမင်းကြီးက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကတော့ နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သစ်ပင်တိုင်းရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေပေါ်မှာ ငွေဖြူရောင် နှင်းတွေ ဆွဲနေပြီး ငါ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ် အမိုးအကာကတောင် နှင်းတွေကြောင့် လုံးဝ ဖြူဖွေးနေခဲ့တယ်"

ကျိချောင်းယန်က သူ မြင်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ဖော်ပြလိုက်၏။

"မြစ်ရေကလည်း ခဲသွားပြီ၊ တကယ့်ကို ရေခဲကမ္ဘာကြီးပဲ"

ရွှီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်။

ရေခဲကမ္ဘာကြီး ဟုတ်လား။

အေးစက်လှတဲ့ ဆောင်းရာသီက တကယ်ပဲ ရောက်လာတော့မှာလား။

"မင်းရဲ့ ဟောကိန်းတွေက များသောအားဖြင့် တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်လာတတ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်"

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်း မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်"

ကျိချောင်းယန်က ရွှီရှင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"အခုထိတော့ ငါ့ရဲ့ ဟောကိန်းတွေက သုံးရက်ထက် ကျော်သွားတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးဘူး"

"မနက်ဖြန်၊ ဒါမှမဟုတ် သန်ဘက်ခါပေါ့..."

ရွှီရှင်း စိတ်လေးသွား၏။

ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ရဲ့ စွမ်းရည် ဒါမှမဟုတ် သူမြင်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို သံသယ မရှိချေ။

နှင်းတွေနဲ့ ရေခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြစ်ရေတွေ ခဲသွားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဆိုတာ လူအတော်များများအတွက်တော့ တကယ့်ကို ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က အပူချိန်က ၇ ဒီဂရီ၊ ၈ ဒီဂရီလောက်ပဲ ရှိတာတောင် လူအတော်များများ အပြင်ထွက်ဖို့ အဆင်မပြေကြတော့ချေ။

လီယာကျွင်းနဲ့ တွေ့တုန်းကလိုပဲ၊ သစ်ပင်အိမ်က ထွက်လိုက်တာနဲ့ အေးစက်တဲ့ လေကြောင့် တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြတာပင်။

လက်ရှိမှာ အပြာရောင်အဆင့် ဝတ်စုံတွေက အနွေးဓာတ် ပေးနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ့်ကို အေးလာရင်တော့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ချေ။

ကျိချောင်းယန်ကတောင် အပြာရောင် သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ထားရင် လေတိုက်တဲ့အခါ သိပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ လီဝမ်ရှီးကတော့ သူနဲ့အတူ လိုက်စီးလာတုန်းက အေးတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ အပြာရောင် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာရဲ့ အနွေးဓာတ်က ပိုပြီး ကောင်းပုံရသည်၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သံမဏိဝတ်စုံက အပြာရောင်အဆင့်မှာ အမြင့်ဆုံး မဟုတ်ပါလား။

ရွှီရှင်းကိုယ်တိုင်လည်း ခရမ်းရောင်အဆင့် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာကြောင့် အေးတယ်လို့ မခံစားရချေ။

ဒါကို ကြည့်ရင် ဝတ်စုံအဆင့် မြင့်လေ အနွေးဓာတ် ပိုကောင်းလေဆိုတာ ထင်ရှားနေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ၇ ဒီဂရီ၊ ၈ ဒီဂရီ အပူချိန်မှာပဲ ရှိသေးတာပင်။

ဒီအပူချိန်မှာ အပြာရောင် သားရေဝတ်စုံက အအေးဒဏ်ကို အနိုင်နိုင်ခုခံနေရ၏။

စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်ရေတွေ လုံးဝ ခဲသွားဖို့ဆိုရင်တော့ အပူချိန်က အနည်းဆုံး အနုတ် ၂၀ ဒီဂရီလောက် ရှိရမည်။

ဒီအပူချိန်မှာဆိုရင် အပြာရောင် သားရေဝတ်စုံတင်မကဘဲ သူ၏ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံတောင် ခံနိုင်ပါ့မလား မသေချာချေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက အနွေးထည်အဖြစ် သီးသန့် ထုတ်ထားတာ မဟုတ်လို့ပင်။

ဒါ့အပြင် လက်ရှိ ရှင်ကျန်သူတွေမှာ ဝါဂွမ်းတွေ အများကြီး မစိုက်နိုင်ကြသေးသလို၊ သိုးလိုမျိုး အမွေးရနိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုလည်း ဘယ်သူမှ မမွေးနိုင်ကြသေးချေ။

ရှင်ကျန်သူတွေမှာ အနွေးထည်အထူကြီးတွေ လုပ်ဖို့ အရင်းအမြစ်လည်း မရှိသလို ဝတ်စရာလည်း မရှိကြချေ။

ဆိုလိုတာကတော့ ဒီရေခဲကမ္ဘာကြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ရှင်ကျန်သူ အများစုဟာ အပြင်တောင် ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သစ်ပင်အိမ်ထဲက မီးလင်းဖိုဘေးမှာပဲ အအေးဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"နောက်နှစ်ရက်အတွင်း နှင်းကျတော့မှာလား"

ချီရွှယ်ဖေးက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် သက်တမ်းတစ်လျှောက် နှင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ သူမဟာ နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တကယ်ပဲ မြင်ချင်နေခဲ့၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီကမ္ဘာမှာ တကယ့် နှင်းမြင်ကွင်းကို မြင်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"နှင်းကျရင် တကယ် အေးမှာနော်၊ ငါတို့မှာ အနွေးထည် အထူကြီးတွေလည်း မရှိဘူး။ ဒါဆို သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေရတော့မှာလား"

လီဝမ်ရှီးက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ - "ဒါဆိုရင် ငါတို့ အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

"သန်ဘက်ခါမှပဲ ရောက်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ရွှီရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

"အနည်းဆုံးတော့ ပြင်ဆင်ဖို့ တစ်ရက်လောက် အချိန်ရသေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ မနက်ဖြန်သာ အေးလာမယ်ဆိုရင် မာဟုန်ဝေနဲ့ တွေ့မယ့် အစီအစဉ်ကို ခေတ္တ ဆိုင်းငံ့ထားရလိမ့်မယ်"

သူနဲ့ မာဟုန်ဝေဟာ မြောက်ဘက်က သစ်ပင်အိမ်ကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေး ဖို့ အစီအစဉ် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို အေးစက်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ဘယ်သူက လှုပ်ရှားနိုင်မှာလဲ။

"ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင်တော့ သန်ဘက်ခါ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်"

ကျိချောင်းယန်ရဲ့ စကားကြောင့် ရွှီရှင်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွား၏။

"ငါ့ရဲ့ ဟောကိန်းတွေ တကယ် ဖြစ်လာတဲ့ ကြားကာလက များသောအားဖြင့် တစ်ရက်ကနေ နှစ်ရက်အထိ ကြာတတ်တယ်။ အခု ငါမြင်တဲ့ မြင်ကွင်းက နေထွက်ချိန်မှာလေ။ တကယ်လို့ မနက်ဖြန် မနက်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ လေးယောက် ဆုံတဲ့အချိန်နဲ့ဆို တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ၊ ဒါက အရင်ပုံစံတွေနဲ့ မကိုက်ဘူး"

"အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့"

ရွှီရှင်း အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွား၏။

နှစ်ရက်နီးပါး အချိန်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အများကြီး ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်လောက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း မသေချာပါဘူး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ဟောကိန်းတစ်ခုပဲလေ။ ဒါကြောင့် အဆိုးဆုံးအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

ကျိချောင်းယန်က လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် - "မနက်ဖြန် မနက် နိုးလာတဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားကြ" ဟု သတိပေးလိုက်၏။

ရွှီရှင်းက ချက်ချင်းပဲ သူ၏ နာရီကို ပွတ်လိုက်ပြီး နယ်မြေချန်နယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"နယ်မြေ ၁၈၈ က လူတွေကို အခုပဲ သတိပေးရမယ်၊ သူတို့ ဒီနေ့ မီးလင်းဖိုတွေ မဖြစ်မနေ လုပ်ထားကြဖို့ပေါ့... သောက်ကျိုးနည်း နယ်မြေထဲက လူဦးရေက ထပ်လျော့သွားပြန်ပြီ"

ကျန်တဲ့ သုံးယောက်လည်း သူတို့ရဲ့ နာရီတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နယ်မြေ ၁၈၈ က လူဦးရေဟာ အရင်ကထက် သုံးယောက် လျော့သွား၏။

ဒါဟာ ကျိချောင်းယန်က အရှေ့ဘက်က အမျိုးသမီးကို ခေါ်လာလို့ တစ်ယောက် တိုးလာတာကိုတောင် ထည့်တွက်ထားတာ ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုတာကတော့ အနည်းဆုံး သစ်ပင်အိမ် လေးလုံးလောက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်း ပင်။

ရွှီရှင်း သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

လူအတော်များများက သူတို့နဲ့ အရမ်းဝေးနေတာကြောင့် မြှားပစ်စက်တွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ပေးရုံကလွဲလို့ တခြား ကူညီဖို့ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျိချောင်းယန်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နယ်မြေချန်နယ်မှာ ချက်ချင်း စကားပြောလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ... တခြားလူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အရင်ဆုံး ငါတို့နယ်မြေကလူ ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုပါ။ လက်ရှိအချိန်မှာ ငါတို့နယ်မြေကလူနဲ့ ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးက နည်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း သတိရှိကြပါ။

အကာအကွယ်နယ်မြေကို ဖြတ်ပြီး မင်းတို့ဆီ ရောက်လာနိုင်တဲ့သူတွေဟာ အင်အားကြီးတဲ့သူတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သစ်ပင်အိမ်ထဲကနေ အပြင်မထွက်ပါနဲ့။ အားလုံးမှာ သစ်ပင်အိမ် မြှားပစ်စက် ရှိကြတယ် မဟုတ်လား။ တစ်ခုခု မသင်္ကာတာနဲ့ မြှားပစ်စက် နဲ့သာ ပစ်ကြပါ"

ရွှီရှင်းလည်း နယ်မြေချန်နယ်မှာ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြပါနဲ့။ ငါတို့ မင်းတို့ကို ရှာတွေ့ရင် နာရီကနေတစ်ဆင့် သီးသန့်စာပို့ပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် လူမှန် ဟုတ်မဟုတ် အတည်ပြုမှာပါ။ ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို သံသယထားပြီး သတိပြုကြပါ။

ဒီမနက်တင် လူအတော်များများ ထပ်သေကုန်ကြပြီ။ ငါတို့တွေ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြားကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်ရှင်လာခဲ့ကြတာပါ။ တခြား ရှင်ကျန်သူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ အသေမခံကြပါနဲ့။ အားလုံးပဲ သတိအမြဲရှိကြပါ"

သူတို့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် နယ်မြေချန်နယ်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတော့

၏။

"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီးတို့... ကျွန်တော် သစ်ပင်အိမ်ထဲကနေ အပြင်မထွက်တော့ပါဘူး"

"အစ်ကိုကြီးတို့ဆီက သီးသန့်စာမရမချင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံပါဘူး"

"လူတွေ တကယ် ထပ်သေကုန်တာပဲ။ ဘုရားရေ... ဘာလို့ ရှင်ကျန်သူ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ။ ငါတို့အားလုံးက ဒီကမ္ဘာထဲကို အတင်းခေါ်ဆောင်ခံရတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ သူတွေပဲ မဟုတ်လား"

"အပေါ်ကလူကတော့ တကယ့်ကို အေးဆေးနေတာပဲ၊ ပစ္စည်းတွေ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာနေတာထက်စာရင် တခြားသူဆီက လုယူလိုက်တာက ပိုမြန်တယ်လေ "

"ဟားဟား... ငါကတော့ စောစောက တစ်ယောက်လာတာကို မြှားပစ်စက် နဲ့ လှမ်းပစ်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ သူက ငါတို့နယ်မြေကလူ မဟုတ်ဘူး။ သွားစမ်း"

ရွှီရှင်းသည် နောက်ဆုံးလူ၏ စကားကို သတိပြုမိသွား၏။

သူက တခြားနယ်မြေကလူနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား။

လက်ရှိအချိန်မှာ ဘေးကင်းနယ်မြေ ကို ဖြတ်ပြီး တခြားသစ်ပင်အိမ်တွေကို လိုက်ရှာနိုင်တဲ့သူဆိုတာ မများလှချေ။

သူတွေ့ခဲ့တဲ့လူဟာ သူတို့ အဓိက အာရုံစိုက်ရမယ့် အင်အားကြီးတဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်၏။

ရွှီရှင်းသည် ထိုလူ၏ နာမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး၊ နောက်မှ သီးသန့်စာပို့ပြီး မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ သတိပေးစကားကြောင့် နယ်မြေချန်နယ်ရှိ ရှင်ကျန်သူများ သတိရှိသွားကြသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ လေးယောက်လုံး သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြ၏။

သူတို့နှင့် နယ်မြေတူ ရှင်ကျန်သူများ ထပ်ပြီး အသက်မဆုံးရှုံးစေချင်တာတော့ အမှန်ပင် ။

---

အခန်း ၂၆၇ ပြီး။