အခန်း (၂၆၁-၂၆၂)

အခန်း (၂၆၁) - ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်

သားရဲပြတိုက်၏ မှတ်တမ်းများအရ ရှောင်ဟော့၏ သွေးသစ်လောင်းခြင်းနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်း ပြီးဆုံးပါက၊ ယင်နှင့် ယန်ကို ခွဲခြား၍ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုနေရာတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းစဉ် သုံးခု ရှိ၏။ အဆင့်မြင့်လမ်းစဉ်မှာ ‘ရုပ်မပေါ်သော ဓမ္မကိုယ်ထည်’ကို ဖော်ဆောင်ခြင်း၊ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်မှာ ‘ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်’ကို ဖော်ဆောင်ခြင်းနှင့် အဆင့်နိမ့်လမ်းစဉ်မှာ ‘ရေခဲနှင့် မီးလျှံ ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်’ ကို ဖော်ဆောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လင်းကျင်းသည် ထိုရွေးချယ်စရာများကို သေချာစွာ လေ့လာခဲ့ဖူး၏။ ရုပ်မပေါ်သော ဓမ္မကိုယ်ထည်မှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အခက်ခဲဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ရ၏။ အဆင့်နိမ့်လမ်းစဉ်ကိုလည်း သူ မရွေးချယ်လိုပါပေ။ ထို့ကြောင့် အလယ်အလတ်ဖြစ်သော လမ်းစဉ်ကိုသာ သူ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ‘ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်’ ပင် ဖြစ်၏။

ဒါဟာ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင် ရှိနေသလဲဆိုသည့်အပေါ်တွင်လည်း မူတည်ပေသည်။

ရှေးခေတ် မသေမျိုးများ ထွန်းကားစဉ်အခါကဆိုလျှင် ဤအဆင့်မှာ ပျမ်းမျှအဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့သော ခေတ်သစ်ကာလတွင်တော့ ဒါဟာ အံ့မခန်းလှသော အဆင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်လူသား သို့မဟုတ် မည်သည့်သားရဲကများ ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပါသနည်း။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားသူများမှာ ယနေ့တွင် တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလှသော ဗဟုသုတများကို ရရှိသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်းအတွက်မူ ဤအလယ်အလတ်အဆင့် ‘ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်’ ကို ဖော်ဆောင်ရန်မှာပင် မလွယ်ကူလှပါပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်ဟော့တွင် အဆင့် (၅) နဂါးသွေးနှင့် ပြည့်စုံသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နှစ်ကြိမ်ရှိထားသဖြင့် အခြေခံကောင်းနေခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သွေးသစ်လောင်းခြင်းနှင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဤဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဓမ္မကိုယ်ထည် ပေါင်းစပ်စမ်း... ယင်နဲ့ ယန် လည်ပတ်စေ"

လင်းကျင်းသည် မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးပြုကာ၊ အလွန်အမင်း အေးစက်သောဓာတ်နှင့် စစ်မှန်သော မီးလျှံဓာတ်တို့ကို ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။ အစပိုင်းတွင် ၎င်းတို့မှာ အပြင်းအထန် အားပြိုင်နေကြသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ‘ယင်ယန်ထိုက်ကျိ’ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရောယှက်သွားကြတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုပုံရိပ်အလယ်မှ ရေခဲနှင့် မီးလျှံတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပိုးအိမ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုပိုးအိမ်မှာ ရေခဲမျှင်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော်လည်း၊ အတွင်းမှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ တကယ့်ကို ရှားပါးလှသော မြင်ကွင်းပင်။ ပိုးအိမ်မှာ လူ့လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိ၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုပိုးအိမ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး နှစ်ပေခန့်အထိ မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဤနေရာတွင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဆက်လက် တောင့်ခံထားရန် ခက်ခဲလာချေပြီ။

သူသည် မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့်သာ တော်တော့၏။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့ကြရပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤရေခဲနှင့် မီးလျှံပိုးအိမ်ကို လူတစ်ရပ်ခန့်အထိ ကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်၏။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်မှသာ ဓမ္မကိုယ်ထည်မှာ ပြည့်စုံကောင်းမွန်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှောင်ဟော့ကိုလည်း အဆင့် (၅) သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြဿနာမှာ လင်းကျင်းသည် ရှေးခေတ် မသေမျိုးကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ ဆန္ဒကို မမီပါပေ။ ဤပိုးအိမ်ကို ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက်ပင် သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို ထုတ်သုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ သတိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ လင်းကျင်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို လဲမကျသွားအောင် အားတင်းထားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ‘သွေးကြောရှာဖွေခြင်း အတတ်’ ကို အသုံးပြုကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အာနိသင်မှာ အလွန်နည်းပါးလှ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ရေခဲနှင့် မီးလျှံပိုးအိမ်မှာ စတင်၍ အက်ကွဲလာတော့သည်။

သေးငယ်သော အသွင်ရှိသည့် ရှောင်ဟော့လေးမှာ ပိုးအိမ်အတွင်းမှ တွားသွား၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၌ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် မရှိတော့ဘဲ ‘ဓမ္မကိုယ်ထည်’ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။ ဤအခြေအနေတွင် သူသည် ရေခဲနှင့် မီးကို မိမိစိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ချေပြီ။

အဆင့် (၅) သို့ တိုက်ရိုက် မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် (၅) သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ဆေးကြောခြင်းမှာ ရှောင်ဟော့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီလှပေသည်။ ရှောင်ဟော့မှာ သာမန် မီးဝံပုလွေတစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မည်သည့် ရှားပါးသားရဲမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူသည် တိုင်းတာ၍မရနိုင်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် လင်းကျင်းမှာ သတိမလွတ်သွားအောင် အားတင်းထားရဆဲပင်။ ဓမ္မကိုယ်ထည်တစ်ခု ဖော်ဆောင်ခြင်းမှာ ဤမျှအထိ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပါပေ။ သူ စကားမပြောနိုင်တော့သလို၊ စကားပြောရန် အားအင်လည်း မရှိတော့ပါပေ။ သူသည် နက်ဗျူလာအလံကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ပြတိုက်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင်တော့ သူသည် ပြတိုက်အတွင်း၌ အနားယူရန်သာ ရှိတော့၏။ မဟုတ်လျှင် အပြင်ဘက်တွင် သတိလစ်သွားပါက ကြည့်မကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ‘ပြတိုက်မှူး’ အဖြစ် ရှိနေစဉ် သတိလစ်သွားပါက သူ တည်ဆောက်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် သူ သတိလစ်မည်ဆိုလျှင်ပင် ‘ဧည့်ခန်းမဆောင်’ အတွင်း၌သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဤဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ လင်းကျင်းအတွက် အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းနေသည် ဖြစ်ရာ၊ ဒါဟာ ပြတိုက်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူရရှိထားသော အခွင့်ထူးပင် ဖြစ်၏။

ကျီးနက်နှင့် အခြားသူများမှာ ပြတိုက်မှူးကြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတားအဆီးများ ပျက်ပြယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ကြပါပေ။

ယခင်က ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ အမြဲတမ်း ဖော်ရွေတတ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင် သူ၏ စွမ်းပကားကို အပြင်လောကတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူသည် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ကြရသည်။

နဂါးအိုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ သူ၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းနှင့်တင် ရန်သူကို အပြတ်အသတ် နှိပ်ကွပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ သားရဲအတွက် ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖော်ဆောင်ပေးရန် အံ့မခန်း စွမ်းအားများကို အသုံးပြုခဲ့သေးသည်။

တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းလှပေသည်။

“ဒီနေ့တော့ ငါ အများကြီး သင်ယူလိုက်ရတယ်”

မိစ္ဆာပညာရှိမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများမှာပင် တုန်ယင်နေခဲ့၏။

“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံကို လာရတာ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်တယ်"

ကျီးကန်းနက်ကလည်း အားရကျေနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မီးဝံပုလွေကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခုအခါ ထိုဝံပုလွေမှာ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်နေပြီး သာမန်အရှိန်အဝါသာ ရှိသော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါကို အပြင်ပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် မဆုံးဖြတ်သင့်ကြောင်း သူ သိထား၏။

ဤမီးဝံပုလွေမှာ ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ၊ ကျီးကန်းနက်နှင့် သူ၏ စွန်ရဲနက်ကြီး နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ကြာရှည် တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

“အားလုံးပဲ"

ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်၏။ အခြားသူများ သတိဝင်လာချိန်တွင်တော့ နတ်ကွန်းကို လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်သည်များက ဝိုင်းရံထားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ အချို့မှာ လှံရှည်များ၊ အချို့မှာ လေးမြှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာများ ရှိနေကြ၏။

ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်တော့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်မြန်းထားသော ‘သံချပ်ကာ ကြံ့’အကောင် တစ်ရာကျော် ရှိနေသည်။ ထိုသားရဲကြီးများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး၊ ရွေ့လျားနေသော မြို့ရိုးကြီးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်စစ်ဆင်လာပါက မည်သူမျှ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ဤလူများမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်ကြပြီး ဤနေရာကို အလုံးအရင်းနှင့် ဝိုင်းရံထားခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်တို့မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ဒါကို ဂရုမစိုက်ပါပေ။ စစ်သည်များ မည်မျှပင် များပြားပါစေ၊ မိစ္ဆာလောက၏ ပညာရှင်များအတွက်တော့ ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုပါပေ။ ထိုကြံ့သားရဲများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ မြင်းစီး၍ ရှေ့သို့ ထွက်လာသော်လည်း လက်နက်ကိုင်ဆောင်မထားဘဲ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ပြတိုက်မှူးကြီးကို နန်းတော်သို့ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်”

သူတို့မှာ ပြတိုက်မှူးကြီးကို လာရောက် ဖိတ်ကြားခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျီးကန်းနက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“ဒီလူတွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှည့်စားနေကြတာပဲ... ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့ လာပြီး ဘယ်သူ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ... အကယ်၍ ငါ့ကို ဖိတ်တာဆိုရင်တောင် ဘုရင်ကိုယ်တိုင် မလာရင် ငါက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... အခု ပြတိုက်မှူးကြီးကို ဖိတ်တဲ့နေရာမှာတောင် ဒီလောက်အထိ ကပ်စေးနှဲနေကြတာလား... ဘယ်သူက သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားမှာလဲ”

သူ့ဘေးနားရှိ မိစ္ဆာပညာရှိကလည်း ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်၏။ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်မှာမူ သူမ၏ အနှီးထုပ်ကို ပုတ်ပေးရင်း စစ်သူကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုစစ်သူကြီးမှာ သူမ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ဝံ့ဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်ရ၏။

သူ မတတ်နိုင်ပါပေ။ ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် စိမ့်ဝင်အေးစက်လှပေသည်။ မည်မျှပင် သတ္တိရှိသူဖြစ်ပါစေ၊ သူမ၏ အကြည့်ကို ကြာရှည်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ထိုစဉ် အခေါင်းလူသားက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

“ပြတိုက်မှူးကြီးရဲ့ တပည့်က ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီလူတွေနဲ့ ပြဿနာ မဖြစ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အခေါင်းလူသားမှာ သူတို့အားလုံးထဲတွင် စိတ်အည်ငြိမ်ဆုံးသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ငါ တောင် မေ့သွားတော့မလို့”

မိစ္ဆာပညာရှိမှာ သတိဝင်လာပြီး သူ၏ ရန်လိုသောအရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ယခုအခါ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရူးသွပ်နေသူနှင့် မတူတော့ပါပေ။

ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီး... ရှင့်ရဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ပြန်လျှောက်လိုက်ပါ... ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ထွက်ခွာသွားပြီ.. သူ မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် လိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ”

အခန်း (၂၆၂) - တိမ်တိုက်များကို လှုပ်ခတ်ခြင်း

“အာ... ဟိုလေ...”

ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသော စစ်သူကြီးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဟန်ရ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နောက်တစ်ခဏ၌ ရာသီဥတုမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ စုရုံးလာ၏။ တစ်မြို့လုံး၏ အပူချိန်မှာလည်း ဒီဂရီအတော်များများ လျော့ကျသွားသလို ခံစားရပေသည်။

ဤရုတ်တရက် ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်မှုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ ယခင်ကဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းနဂါးနတ်ကွန်းရှိ နဂါးသားရဲကြီးသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော သဘာဝလွန် စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစစ်သူကြီးမှာလည်း ဘုရင်ဟယ်ရွှမ်၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်အတော်များများကို သိရှိထားသူ ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ယနေ့သည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ရှေ့ဆက်ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်မည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်ကို သူ သိထားသည်။ ထို့ပြင် နတ်ကွန်းအတွင်းရှိ နဂါးအိုကြီးမှာလည်း သေဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းထားမိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် ရာသီဥတုက လှုပ်ခတ်နေရသနည်း။

နဂါးအိုကြီးက အသက်ရှင်နေသေးတာများလား။

ဤအတွေးကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ အကယ်၍ နဂါးအိုကြီးသာ မသေဆုံးသေးပါက ပြဿနာတက်ချေပြီ။ ဘုရင်ကြီးမှာ ထိုနဂါးကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူသာ ပြတိုက်မှူးကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် မသေဆုံးခဲ့ပါက ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်များမှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပါပေ။

အမှန်စင်စစ် စစ်သူကြီးသာမက၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူအများအပြားမှာလည်း ထိတ်လန့်နေကြရ၏။ ထိုသူများထဲတွင် အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ဘုရင်ဟယ်ရွှမ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ သူသည် နန်းတော်အတွင်းရှိနေပြီး၊ ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ရာသီဥတုကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မော့ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ယုအာရဲ့ ကျိန်စာက ပျက်ပြယ်သွားပြီဆိုတော့ နဂါးအိုကြီး သေသွားတာ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ရာသီဥတုက လှုပ်ခတ်နေရသေးတာလဲ”

ဟယ်ရွှမ်က မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဤအံ့မခန်းစွမ်းအားမှာ နဂါးအိုကြီး၏ သီးသန့်စွမ်းရည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ယခင်ကလည်း သူသည် နဂါးအိုကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်မိတိုင်း၊ ထိုနဂါးမှာ ယခုကဲ့သို့ ရာသီဥတုကို ကစားလေ့ရှိ၏။ ဟယ်ရွှမ်မှာလည်း ထိုဒဏ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရပြီးချေပြီ။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်တွင် ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင် ဘုရင်များမှာ ထိုနဂါးအိုကြီး၏ နှိပ်ကွပ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ဟယ်ရွှမ်အနေဖြင့် ဒါကို ထပ်မံ သည်းမခံနိုင်တော့ပါပေ။ ဒါဟာ ပြတိုက်မှူးကြီး၏ လက်ကို ငှားကာ နဂါးအိုကြီးကို ဖယ်ရှားရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဤဆုံးဖြတ်ချက်တွင် စွန့်စားမှုများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ၎င်းမှာ လောင်းကစားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ပြတိုက်မှူးကြီးသာ ရှုံးနိမ့်သွားပါက၊ နဂါးအိုကြီးသည် ဟယ်ရွှမ်၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သေချာပေါက် လက်တုံ့ပြန်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဟယ်ရွှမ်သည် သေချာစွာ တွေးတောခဲ့ပြီးမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပြတိုက်မှူးကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိရှိထားသမျှအရ၊ ဤစွန့်စားမှုမှာ ထိုက်တန်သည်ဟု ဟယ်ရွှမ် ယူဆခဲ့သည်။ သူ၏ တွေးထင်မှုသာ မှန်ကန်ပါက ဟယ်ချန်း၏ အဆင့် (၂) တောင်ပံလေးဘက် လိပ်ပြာနဂါး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤပြတိုက်မှူးကြီးကြောင့်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဟယ်ရွှမ်သည် အရာအားလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ဖူး၏။ လင်းကျင်း၏ ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာသော အခြေအနေကိုလည်း သူ သိရှိထားသည်။ ထိုလူမှာ ဘာမှမဟုတ်ရာမှ ရုတ်တရက် အစွမ်းထက်လာခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါဟာ သဘာဝတော့ မကျပါပေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြတိုက်မှူးကဲ့သို့သော အံ့မခန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ရှိနေသည်ဆိုလျှင်တော့ အရာအားလုံးမှာ ယုတ္တိရှိသွားချေပြီ။

မြွေနိုင်ငံနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စမှာလည်း ပြတိုက်မှူးကြီး၏ အင်အားမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသလဲဆိုတာကို ဟယ်ရွှမ်အား သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ကျီးကန်းနက် သို့မဟုတ် ဝိညာဥ်ကလေးငယ်မိခင်တို့မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် နိုင်ငံတစ်ခု၏ စကားကို နားထောင်မည့်သူများ မဟုတ်ကြပါပေ။ ထိပ်တန်းနိုင်ငံကြီးများပင်လျှင် သူတို့ကို စေခိုင်းနိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ပြတိုက်မှူးကြီးကတော့ သူတို့ကို စေခိုင်းနိုင်ခဲ့၏။

သူတို့သည် အမတ်ယုက ငွေပေး၍ ငှားရမ်းထားသူများနှင့် အခြေခံအားဖြင့် ကွဲပြားကြသည်။ ငွေရှိလျှင် မိစ္ဆာပညာရှင်များကို ငှားရမ်းနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့အား အလယ်အလတ်နိုင်ငံတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကာ စစ်ကြေညာသကဲ့သို့ တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ မည်သည့် မိစ္ဆာပညာရှင်မျှ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပါ။

ဤအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာ သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နဂါးအိုကြီးသည် ပြတိုက်မှူးကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ချိန်မှာပင်၊ ဟယ်ရွှမ်မှာ စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချကာ မြို့တော်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နန်းတော်အတွင်း၌လည်း အမတ်ယုမှာ နဂါးအိုကြီး၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံတတ်သလို၊ အခြားသော အမတ်များမှာလည်း နဂါးအိုကြီးကိုသာ အကြောက်အလန့် ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟယ်ရွှမ်သည် အမတ်ယု၏ သေဆုံးမှုကို အသုံးချကာ ထိုသူအားလုံးကို နှိပ်ကွပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် ဟယ်ရွှမ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လူများသာ ဖြစ်ပြီး၊ နဂါးအိုကြီးအပေါ်တွင်တော့ သူ၌ မည်သည့်စွမ်းအားမျှ မရှိပါပေ။

ဆဋ္ဌမမင်းသမီး ဟယ်ယု၏ ကျိန်စာ ပျက်ပြယ်သွားခြင်းမှာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့် ထင်ရှားသော လက္ခဏာပင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဟယ်ရွှမ်သည် သူ၏ အဆင့် (၄) မြရောင်နဂါးထံမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်ရာ၊ ဤအချက်များအားလုံးမှာ နဂါးအိုကြီး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေခဲ့ချေပြီ။

သို့ဆိုလျှင် ဤရာသီဥတု ဖောက်ပြန်မှုက ဘာအတွက်ကြောင့်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဟယ်ရွှမ်မှာ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပါပေ။ သူသည် နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက် စုံစမ်းရန်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။

အမှန်စင်စစ် နတ်ကွန်းအတွင်း၌ ရာသီဥတုကို လှုပ်ခတ်နေစေသူမှာ နဂါးအိုကြီး မဟုတ်ပါပေ။ ၎င်းမှာ ‘ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်’ ကို ရရှိသွားသော ရှောင်ဟော့ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် စောစောက အပျော်သဘောဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါပေ။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုပင် ပြန်လည် ထိတ်လန့်သွားရ၏။

ရှောင်ဟော့မှာ နဂါးအိုကြီး၏ စွမ်းအားများကို ရရှိထားသော်လည်း ယင်းတို့ကို အသုံးပြုရန် အသားမကျသေးပါပေ။

သူ့ကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားသူများပင်လျှင် မှင်တက်ကာ ကြည့်နေကြရ၏။ ဤယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။ ဒီအတိုင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ရုံနှင့်တင် ရာသီဥတုကို ဤမျှအထိ လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည်လား။

တကယ့်ကို လွန်လွန်းလှပေသည်။

ထိုစဉ် စစ်သူကြီးမှာ သတိဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်၏။

“ပြတိုက်မှူးကြီး မရှိတာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ... အားလုံးပဲ... အကယ်၍ အချိန်ရမယ်ဆိုရင် နန်းတော်ကို ဧည့်သည်တော်အဖြစ် လာရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”

ကျီးကန်းနက်က ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မိစ္ဆာပညာရှိက သူ့ကို အသာအယာ ဆွဲတားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“စစ်သူကြီး... ကျုပ်တို့ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးပါဦး”

လက်ခံနိုင်သည့် အလားအလာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စစ်သူကြီးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်၏။

ဤလူစုကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းသိမ်းထား၍ မရနိုင်မှန်း သူ သိထားသဖြင့် နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ဘုရင်ကြီးကလည်း သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ရန်နှင့် ဖော်ဖော်ရွေရွေ ဆက်ဆံရန် မှာကြားထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ထွက်ခွာသွားရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ပါကလည်း မတားဆီးရန် ညွှန်ကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်များမှာလည်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး၊ လုံခြုံရေးအတွက် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားသူများမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြရ၏။ မိစ္ဆာပညာရှိက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ပြတိုက်မှူးကြီးက ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူး... သူက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ခဏ ထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ... ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူး... ဒီမြို့တော်မှာပဲ သူ့ကို စောင့်နေကြရင် ဘယ်လိုလဲ... သူကတော့ သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပဲလေ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခြားသူများကလည်း ဒါက ကောင်းမွန်သော စီမံကိန်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ သဘောတူလိုက်ကြ၏။

သူတို့ ထွက်မသွားနိုင်သည့် နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ မီးဝံပုလွေနှင့် မျောက်ဖြူလေးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ပြတိုက်မှူးကြီးနှင့် လင်းကျင်းတို့ကိုတော့ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ပါပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုသားရဲလေးများကို စောင့်ရှောက်ရန်မှာ သူတို့၏ တာဝန် ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုစဉ်မှာပင် ဘုရင်ဟယ်ရွှမ်မှာ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူသည် ပထမဆုံး နတ်ကွန်းကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်၏။

နတ်ကွန်းအတွင်းမှ နဂါးအိုကြီး၏ အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ နဂါးအိုကြီးမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အေးချမ်းသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှအထိ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဟယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ နောက်ဆုံးတော့ အာဏာကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။ သူတို့အနေဖြင့် နဂါးအိုကြီး၏ နှိပ်ကွပ်မှုကို သည်းခံနေစရာ မလိုတော့သလို၊ သူ၏ အသက်ကို ဆက်ရန်အတွက် မိမိတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် အမျိုးသမီးများကို ပူဇော်နေစရာလည်း မလိုတော့ပါပေ။

“အရှင်မင်းကြီး... စောစောက...”

စစ်သူကြီးသည် သူ မြင်ခဲ့သမျှ အသေးစိတ်ကို တင်ပြလိုက်၏။ ထိုစကားကြောင့် ဟယ်ရွှမ်မှာ မှင်တက်သွားရပြန်သည်။

စောစောက ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်မှုမှာ မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူ ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

မီးဝံပုလွေတွေမှာ ဘယ်တုန်းက ဤမျှအထိ အံ့မခန်းလှတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိသွားခဲ့တာလဲ။

ဟယ်ရွှမ် ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် စစ်သူကြီးက အကျယ်ကြီး ကြေညာလိုက်၏။

“ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံရဲ့ အရှင်မင်းကြီး ကြွချီလာပါပြီ"

ကျောက်စိမ်းနဂါး ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

ကျီးကန်းနက်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ မိစ္ဆာပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သူတို့အတွက်တော့ ဘုရင်ဆိုသည်မှာ ဘာမှ မဟုတ်ပါပေ။ ထို့ပြင် လူတိုင်းမှာ အဆင့် (၄) သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် ကြောက်နေစရာလည်း မလိုပါပေ။

သို့သော်လည်း အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ စောင့်ထိန်းရပေမည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက အရင်ဦးအောင် နှုတ်ဆက်လာသည့် အခါမျိုးတွင်ပေါ့။

“မဟာပညာရှင်ကြီးတို့... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ”

ဟယ်ရွှမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖော်ရွေသော အမူအရာမှာလည်း သူ၏ မြင့်မြတ်မှုကို ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပါပေ။ သူသည် အလွန်ပင် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသူတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပါပေ။

သူသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေ၏။ မိစ္ဆာပညာရှင်များပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးအပေါ်တွင် ဆက်လက်၍ မျက်နှာထားတင်းတင်း ဆက်ဆံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထို့ပြင် ကျီးကန်းနက်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ပြတိုက်မှူးကြီးက ဤဘုရင်အပေါ်တွင် မည်သို့ သဘောထားသလဲဆိုတာကို သေချာမသိကြပါပေ။ ထို့ကြောင့် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ၊ သူတို့သည် ဘုရင်ကို အားမနာလျှင်ပင် ဟယ်ချန်းကိုတော့ အားနာရပေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။