အခန်း (၂၆၇-၂၆၈)

အခန်း (၂၆၇) - ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်

ပြန်လည်ပြောရလျှင်... ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖုတ်ကောင်နတ်ဆိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

မကြာသေးမီကပင် အဖြစ်အပျက်များစွာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။ မြို့တော်သို့ စတင်ဝင်ရောက်လာချိန်မှစ၍ လင်းကျင်းသည် တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ အမြဲတမ်း လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသလို၊ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကိုလည်း ဆင်နွှဲခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုမူ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ လင်းကျင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိ၏။ နောက်ဆုံးတော့ သူ အနားယူနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

နဂါးအိုကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော်လည်း၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ နဂါးအိုကြီး၏ သွေးကို အသုံးပြုကာ ရှောင်ဟော့၏ သွေးသားကို အသစ်လဲလှယ်ပေးနိုင်ခဲ့သလို၊ အရိုးတွင်းခြင်ဆီများကိုပါ သန့်စင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ‘ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်’ကိုပါ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် တကယ့်ကို အမြတ်ထွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အကယ်၍ ဤအလုပ်ကို အခြားသူတစ်ဦးအား ပေးအပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ထိုသူသည် အဆင့် (၅) နဂါးတစ်ကောင်ကို ဤမျှအထိ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါ့မည်လော။

အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော် သက်တမ်းရှိပြီး၊ ပူဇော်ပသမှုများကြောင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ စွမ်းအားများ ရရှိတော့မည့် နဂါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် အခြားသော နဂါးသားရဲများမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ဤ ယင်ယန် ဓမ္မကိုယ်ထည်က မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သနည်း။

လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်လည်း အသေအချာတော့ မသိသေးပါပေ။ သို့သော် သူ သေချာသည်မှာ ရှောင်ဟော့သည် လက်ရှိ အဆင့် (၄) သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ အားနည်းသော အဆင့် (၅) သားရဲများနှင့် ရင်ဘောင်တန်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ခြင်းပင်။

ဒါဟာ ဓမ္မကိုယ်ထည်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ရှောင်ဟော့သည် မီးနှင့် ရေခဲစွမ်းအားကိုလည်း စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟော့၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် တိမ်တိုက်များ လှုပ်ခတ်ကာ ရာသီဥတုများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို လင်းကျင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

အခြား မည်သည့်သားရဲက ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။

“အထက်တန်းကျလွန်းတာကလည်း တစ်ခါတလေတော့ အထီးကျန်စရာပဲ”

လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ ရှောင်ဟော့၏ လက်ရှိအရွယ်အစားမှာ ကြောင်ဖြူလေးကဲ့သို့ပင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ သို့သော် ဒါဟာ ခဏမျှသာ ဖြစ်၏။ အချိန်အတန်ကြာ၍ ဆုံးရှုံးသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပါက ရှောင်ဟော့မှာ ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

မျောက်ဖြူလေးမှာမူ ယခုအခါ လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေ၏။ ဤကောင်လေးမှာ လူအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းကို မကျင့်ကြံရသေးသော်လည်း၊ စကားပြောနိုင်ခြင်းကပင်လျှင် တကယ့်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေပြီ။

စကားပြောနိုင်ခြင်းက ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သလို သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဤအချက်အတွက်တော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ‘တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း’မှ တာအိုဆရာကြီး ‘ဝူချန်း’ ကို ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။

ထိုတာအိုဆရာကြီးကို သတိရလိုက်သည်နှင့် လင်းကျင်းသည် သူတို့၏ ကတိကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွား၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အင်အားရှိနေဆဲတွင် ထိုသူထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် မြို့တော်တွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ရန်လည်း အစီအစဉ် မရှိပါပေ။

သူ၏ မစ်ရှင်မှာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ချေပြီ။ ဟယ်ယု၏ ကျိန်စာမှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့သလို၊ ဟယ်ချန်းနှင့် လုဘင်တို့ကို ပေးထားသော ကတိကိုလည်း သူ တည်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းရင်း မရှိတော့ပါပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လင်းကျင်းသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်ကို သိပ်ပြီး သဘောမကျခြင်းပင်။

အရှင်မင်းကြီးသည် မျက်နှာနှစ်မျိုးရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကိစ္စရပ်များကို အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ထိုသူနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်လိုခြင်း မရှိသဖြင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မထွက်ခွာမီမှာတော့ တာအိုဆရာကြီးနှင့် ကိစ္စရပ်များကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

“မျောက်ဖြူ... အခေါင်းကိုထမ်း၊ ငါတို့ သွားကြစို့”

ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် လင်းကျင်းမှာ အချိန်ဆွဲမနေတော့ပါပေ။ ဤအခေါင်းမှာ ကြီးမားပြီး လေးလံလှ၏။ ‘မြက်ခင်းပြင်တိုက်ကြီး’မှ သားရဲတစ်ကောင်အနေဖြင့် မျောက်ဖြူလေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကြီးထွားစေလိုက်လျှင်ပင် ဤအခေါင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင်တော့ ဤအခေါင်းကြီးကို ရွှေ့ပြောင်းရန်မှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူတို့မှာ ဧကရာဇ်၏ သူလျှိုများ ဖြစ်ရပေမည်။

၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းကျင်းသည် မျောက်ဖြူကို အခေါင်းထမ်းခိုင်းကာ၊ ရှောင်ဟော့ကိုတော့ အခေါင်းပေါ်တွင် အနားယူခိုင်းလိုက်၏။ လင်းကျင်းမှာ လမ်းမသိသော်လည်း မျောက်ဖြူလေးက သိသဖြင့် ၎င်း၏ နောက်မှသာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

အပြင်လောကတွင် မှောင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လူမြင်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ လင်းကျင်းမှာ အန္တရာယ်ကို မကြောက်သော်လည်း၊ မြို့သူမြို့သားများကို ထိတ်လန့်စေမည်ကို စိုးရိမ်မိခြင်းပင်။

လူသားတစ်ယောက်ထက် ပို၍ မြင့်မားလှသော မျောက်ဖြူကြီးတစ်ကောင်က အခေါင်းကြီးကို ထမ်း၍ လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ မည်မျှပင် သတ္တိရှိသောသူဖြစ်ပါစေ ထိတ်လန့်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် နက်ဗျူလာအတားအဆီးကို လေ့လာစဉ်က သင်ယူခဲ့သော ‘ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်’ကို အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။

သူသည် မျောက်ဖြူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အပ်တစ်ချောင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး မည်သူမျှ မမြင်နိုင်တော့ပါပေ။ လင်းကျင်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက် အပ်မလိုအပ်ပါပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိလိုက်ရုံနှင့်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းပညာမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပါပေ။ လျှို့ဝှက်ပုံစံများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသုံးပြုပုံကို နားလည်ရန်သာ လိုအပ်ခြင်းပင်။ လင်းကျင်းသည် ယခင်က ဒါကို မသိခဲ့သော်လည်း နက်ဗျူလာအတားအဆီးကို လေ့လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဒါကို အနည်းငယ်မျှသာ သင်ယူရသေးသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း၊ ထိုအနည်းငယ်မှာပင် သာမန်လူသားတို့၏ မျက်စိကို လှည့်စားရန် လုံလောက်လှပေသည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် လင်းကျင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် သွေးစာချုပ်များအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝရှိခဲ့သော်လည်း၊ မြူတိမ်အတားအဆီးကို လေ့လာပြီးနောက်မှသာ ကျင့်ကြံခြင်း၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ မန္တန်များ၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းပုံကို အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သလို သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူတော်စင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် မရည်ရွယ်ပါပေ။ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် မန္တန်ဆိုင်ရာ အသိပညာများကို ထက်မြက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာ ဆန္ဒရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသည့် အရာများအတွက်မူ သူသည် ရေစီးကြောင်းအတိုင်းသာ လိုက်ပါသွားပေလိမ့်မည်။

ယခုကဲ့သို့ပင်... တာအိုဆရာကြီး ဝူချန်းနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု လင်းကျင်း ခံစားမိသည်။

တာအိုဆရာကြီးဘက်ကလည်း လင်းကျင်းနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းကို သူ၏ ကံကောင်းမှုဟု ယူဆနေသကဲ့သို့ပင်၊ လင်းကျင်းအတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းအတွက်မူ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ ဝူချန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

မျောက်ဖြူလေး၏ လမ်းပြမှုနှင့် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်၏ အကူအညီကြောင့် သူတို့သည် ရည်မှန်းထားရာနေရာသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူသည် ဧကရာဇ်၏ သူလျှိုကို မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သလဲဆိုတာကိုတော့ မသိပါပေ။

ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ်သည် လင်းကျင်းနှင့် မိစ္ဆာပညာရှင်အဖွဲ့တို့ တည်းခိုနေသည့် နေရာကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူစုကို အနှောင့်အယှက် မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း၊ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန်တော့ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါဟာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် မဟုတ်ပါပေ။ အကယ်၍ ထိုလူစုမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ခဲ့လျှင် ဧကရာဇ်အနေဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန် သို့မဟုတ် ကူညီပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်၏။

လင်းကျင်း တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာစဉ်ကပင် သူလျှိုမှာ သတိပြုမိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် လင်းကျင်းနှင့် အခေါင်းထမ်းထားသော မျောက်ဖြူကြီးမှာ မှောင်မိုက်သော ညအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်ကာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူလျှိုသည် ချက်ချင်းပင် လိုက်လံကြည့်ရှုသော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပါပေ။

သူသည် အလွန်ပင် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့သဖြင့်၊ ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ မည်သည့်ဘက်သို့ သွားသည်ဖြစ်စေ သူ သတိပြုမိရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ မည်မျှပင် မြန်ဆန်ပါစေ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပါပေ။

သူလျှိုမှာ ထိတ်လန့်သွားရကာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များကို အစီရင်ခံရန် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပါပေ။

လင်းကျင်းကတော့ ထိုအကြောင်းကို မသိပါပေ။ ယခုအခါ သူသည် တာအိုဆရာကြီး နေထိုင်ရာ လူသူကင်းမဲ့သော အိမ်အိုကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသော အိမ်နီးနားချင်းများ မရှိသဖြင့် နေရာမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေ၏။

သို့သော်လည်း ခြံဝင်းတံခါးသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ ဟောင်းနွမ်းနေသော တံတိုင်းများကြားမှ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခုကို သူတို့ ရရှိလိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ အသားကင်နံ့နှင့် အရက်ကောင်းတို့၏ ရနံ့ပင် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် အတွင်းမှ စကားပြောသံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။ အသံတစ်သံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အခြားတစ်သံမှာတော့ အလွန်ပင် ပြာယာခတ်နေပုံရသည်။

၎င်းတို့မှာ တာအိုကျင့်ကြံသူကြီးနှင့် မျောက်မိစ္ဆာတို့ ဖြစ်ရမည်ဟု လင်းကျင်း သိလိုက်၏။

“တာအိုဆရာ ဝူချန်း... ကျုပ် လာလည်ပါတယ်”

လင်းကျင်းက တံခါးဝမှ အသံပေးလိုက်၏။

“လာပြီ... လာပြီ”

အတွင်းမှ ပြန်ထူးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာခင်မှာပင် တံခါးပွင့်သွားကာ၊ တာအိုဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ကြိုဆိုလေတော့သည်။

လင်းကျင်းက ဂါရဝပြုလိုက်၏။

“တာအိုဆရာ ဝူချန်း... ကျုပ် ကျုပ်ဆရာပြတိုက်မှူးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ လာလည်တာပါ... သူကတော့ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ မလာနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒါကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့လည်း မှာကြားလိုက်ပါတယ်”

ဝူချန်းသည် လင်းကျင်းမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာရှင်ကြီး၏ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးဖြစ်ရာ၊ သူ့အပေါ်တွင် မလေးမစား မလုပ်ဝံ့ပါပေ။ သူသည် အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်သွားမိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဒါဟာ ပြတိုက်မှူးကြီးက သူ့အပေါ် မလေးစား၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ထိုပညာရှင်ကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်မှုအချို့ကို ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူသည် များစွာ သင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သလို သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း များစွာ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

တကယ်ပဲ နှမြောစရာကောင်းလှ၏။

သို့သော်လည်း အတွေ့အကြုံရင့်သော ခရီးသည်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝူချန်းသည် ဤစကားကို အပြင်သို့ ထုတ်မပြောပါပေ။ ဒါဟာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်သာ ဖြစ်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့... ကြွပါ ဆရာလင်း”

တာအိုဆရာကြီးက လင်းကျင်းကို ယဉ်ကျေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ လင်းကျင်း၏ နောက်မှ အခေါင်းကြီးကို ထမ်းထားသည့် မျောက်ဖြူကြီးကို မြင်ကာ သူ ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

“အာ... ဒါက...”

တာအိုဆရာကြီးမှာ မှင်တက်နေမိ၏။

လင်းကျင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်က ထွက်ခွာတော့မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မထွက်ခွာခင် တာအိုဆရာ ဝူချန်းကို နှုတ်ဆက်ချင်လို့ လာခဲ့တာ... အဲဒါကြောင့် ကျုပ်ရဲ့ အထုပ်အပိုးတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း သယ်လာခဲ့တာပါ”

‘ဒါက အထုပ်အပိုးတဲ့လား...’

‘ကောင်းပါပြီလေ... ခင်ဗျားက အထုပ်အပိုးလို့ ပြောမှတော့လည်း အထုပ်အပိုးပေါ့’

တာအိုဆရာကြီးက သူတို့ကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ ခြံဝင်းမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် မျောက်ဖြူလေးသည် အခေါင်းကြီးကို အသာအယာ ချထားလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် လင်းကျင်း၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်တော့ ၎င်းသည် မျောက်မိစ္ဆာနှင့်အတူ စကားပြောရန် ထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။

ရှောင်ဟော့မှာတော့ အခေါင်းပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေခဲ့၏။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အခေါင်းအဖုံးမှာ အနည်းငယ် ဟသွားပြီးနောက်၊ မျက်လုံးတစ်လုံးပါသော နှာမောင်းတစ်ခုမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ခရုကြီးတစ်ကောင်၏ နှာမောင်းနှင့်တူပြီး အလွန်ပင် နူးညံ့ကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။

အခန်း (၂၆၈) - ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်း

ထိုနှာမောင်းလေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေ၏။ ၎င်းမှာ သိသိသာသာပင် စပ်စုချင်စိတ်ရှိနေပြီး အနည်းငယ်လည်း ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်။

လင်းကျင်းကတော့ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ဤနေရာမှာ လူသူစွန့်ပစ်ထားသော နေရာဖြစ်ရာ အိမ်အိုကြီးမှာလည်း အထဲသို့ဝင်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေချေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်တုံးများကို ခုံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ဒါကို စိတ်ထဲမထားကြပါပေ။

သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင်တော့ ဟင်းပွဲအချို့ကို တင်ထား၏။ အသားနှပ်တစ်ပွဲသာ ပန်းကန်လုံးနှင့် ဖြစ်ပြီး ကျန်ဟင်းပွဲများကိုမူ ဆီစိမ်စက္ကူ သို့မဟုတ် သစ်ရွက်များပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤတာအိုဆရာအိုကြီးမှာ စားသောက်သည့်နေရာတွင် အတော်လေး စနစ်တကျရှိပုံရ၏။ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ဤမျှစုံလင်သော စားဖွယ်သောက်ဖွယ်များကို စုဆောင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် အရက်လည်း ရှိနေသေးသည်။

ဖွင့်ထားသော အရက်အိုးဟောင်းလေးထဲမှ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

တာအိုဆရာကြီး ဝူချန်းက သန့်ရှင်းသော မြေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူကာ လင်းကျင်းအတွက် အရက်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

“ဆရာလင်း... ကျုပ်ဆီမှာ ဧည့်ခံစရာ သိပ်တော့မရှိပါဘူး... ခင်ဗျားဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဟင်းတွေနဲ့ ဒီအရက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး”

ဝူချန်းက ဖော်ရွေစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။

သူ သိသည်မှာ အကယ်၍သာ ဤနေရာတွင် ပြတိုက်မှူးကြီး ရှိနေမည်ဆိုပါက သူသည် ယခုကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ပွင့်လင်းစွာ နေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ပြတိုက်မှူးကြီးမှာ ဖိအားပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ဆရာလင်းကတော့ ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသည်။

“ဆရာကြီး... အားနာမနေပါနဲ့... ကျုပ်က ဆရာ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ဆရာကြီးနဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ လာခဲ့တာပါ”

လင်းကျင်းက ဆိုကာ ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်၍ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

အရက်မှာ တကယ့်ကို အကောင်းစားပင်။ မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်များတွင် ရောင်းချသော အရက်များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လှပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စိမ်းသက်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အဲဒီနေ့က ကျုပ် ပြတိုက်မှူးကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားသဖွယ် စွမ်းအင်တွေကို တွေ့မြင်ခဲ့ရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ တွေးနေမိတာ တစ်ခုရှိတယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျုပ်ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပေါ့၊ အခုတော့ ကျုပ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပါရစေ”

ဝူချန်းက ဆိုကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြန်၏။

လင်းကျင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

“ဆရာကြီး... ပြောပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ”

ဝူချန်းက ခဏမျှ ရပ်ကာ စပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်က ထျန်းဟော်တောင်ရဲ့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက လာတာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက်ကတော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ဘုန်းမီးနေလ တောက်ပခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်က တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့တယ်... ဒါတောင်မှ တိမ်စီးပြီး ခရီးနှင်တာ၊ အံ့မခန်း မန္တန်တွေ သုံးတာ၊ လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး သက်တမ်းရှည်တာမျိုးတွေကိုတော့ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကူးပြောင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ ပိုပြီး ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့တာပေါ့... ကျုပ်ရဲ့ ဆရာ ‘ဟဲဟန်’ လက်ထက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဟာ ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ... ကျုပ်တို့ လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ... အခုခေတ်မှာ သားရဲတွေကို ကျင့်ကြံတာက ခေတ်စားနေပေမဲ့၊ ကျုပ်ကတော့ ရှေးဟောင်းအတတ်ပညာတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဘာတိုးတက်မှုမှ မတွေ့ရတော့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ကျုပ် တကယ့်ကို လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားနေရတယ်”

ဝူချန်းက သူ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြနေစဉ် မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်နေ၏။ သူသည် ကြိုးစားမှုကို စိတ်မပျက်သော်လည်း၊ သူ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် မိမိ ဘာအတွက် ကျင့်ကြံနေသလဲဆိုတာကို မသိတော့လျှင် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“အဲဒီနေ့က ပြတိုက်မှူးကြီး နက်ဗျူလာအတားအဆီးကို သုံးလိုက်တာကို မြင်တော့ ကျုပ် တကယ့်ကို အံ့သြသွားရတယ်... ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ မန္တန်ကို သုံးနိုင်တဲ့သူ ရှိနေသေးတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး... ဒီနက်ဗျူလာအတားအဆီးအကြောင်းကို တာအိုကျမ်းစာတွေထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိတယ်... အဲဒါက ရာသီဥတုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကြယ်တာရာတွေကိုပါ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ဆိုထားတယ်... ရှေးခေတ်က အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့စဉ်တုန်းကဆိုရင် နိုင်ငံတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်သလို၊ အချိန်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး နေ့ကို ညဖြစ်အောင်၊ ညကို နေ့ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့တာပါ... ပြတိုက်မှူးကြီးက အဲဒီလောက်အထိ အတိုင်းအတာကြီးကြီးမားမား မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းကတော့ တကယ့်ကို နက်ရှိုင်းလှပါတယ်... ကျုပ်ကတော့ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်မှာ လမ်းပြမယ့်သူ မရှိတာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ၊ အဲဒါကြောင့် ပြတိုက်မှူးကြီးဆီကနေ လမ်းညွှန်မှုအချို့ ရဖို့ စိတ်ရင်းနဲ့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ.... ကျုပ် မေးချင်တာက... ဒီမသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းနေတာက အနာဂတ် ရှိနိုင်ပါဦးမလား”

ဝူချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် လမ်းပျောက်နေသော သူတစ်ယောက်က လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ဤမေးခွန်းမှာ ဖြေရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သေချာမသိသေးရာ၊ သူ မည်သို့ ဖြေနိုင်ပါ့မည်နည်း။

“အင်း...”

သူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။

‘လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် မသေမျိုးလမ်းစဉ်က ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုတာ အချက်အလက်ပဲ... သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းလိုပဲ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်သွားရတာပေါ့... တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာပဲ’

ထို့နောက် လင်းကျင်းက ဆိုလိုက်၏။

“မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းတာက အနာဂတ် ရှိမရှိဆိုတာကိုတော့ ကျုပ် မဖြေနိုင်ပါဘူး၊ ဒါကို ဆရာကလည်း ကျုပ်တိုပဲ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ်ယုံကြည်တယ်... ခင်ဗျားက ဆရာ့ရဲ့ မန္တန်တွေကို မြင်ခဲ့ရပေမဲ့၊ သူ တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်တာက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိသေးဘူး... အဲဒါက သားရဲအကဲဖြတ်တာပဲ... ကျုပ်တို့က အခြေခံအားဖြင့် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတွေပဲ... တာအိုအဆုံးအမတွေထဲမှာ ‘သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမအတိုင်း လိုက်နာရမယ်’ ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ် မဟုတ်လား... အခုခေတ်မှာ သားရဲတွေက နိယာမဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ မသိနိုင်တဲ့ လမ်းစဉ်တစ်ခုကိုပဲ ဇွတ်မှိတ်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားချင်ရတာလဲ... ခင်ဗျားမှာ မျောက်မိစ္ဆာတစ်ကောင် အဖော်အဖြစ် ရှိနေတာကို တွေ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဒီဘက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှုတွေ ရှိမယ်လို့ ကျုပ် ယုံကြည်တယ်... အဲဒါကို ဘာလို့ ဆက်မလုပ်တာလဲ... မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက်ကတော့ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်ပါတယ်... ကျုပ်ဆီမှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းအချို့ ရှိနေတာမို့၊ ကျုပ်တို့ အချင်းချင်း မျှဝေပြီး အတူတူ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်တာပေါ့”

လင်းကျင်းသည် အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေစေမည့် အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။

သဘာဝတရား၏ နိယာမများကို သူဖြစ်စေ၊ လင်းကျင်းဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံး ပြတိုက်မှူးကြီးဖြစ်စေ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိပါ၏။ လင်းကျင်း ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သားရဲများမှာ လက်ရှိ သဘာဝနိယာမ ဖြစ်နေသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့နှင့် လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီးအား ‘စိတ်ကူးပုံဖော်ခြင်း’အတတ်ကို မျှဝေပေးခဲ့ရာ၊ ဆရာအိုကြီးမှာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့၏။ ထို့နောက် ‘ဝင်သက်ထွက်သက် ကျင့်စဉ်’ အကြောင်းကိုလည်း ဆွေးနွေးကြသည်။ တာအိုဆရာအိုကြီး၌လည်း ဤကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ ရှိနေသဖြင့် လင်းကျင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ၊ လင်းကျင်း၏ နည်းလမ်းမှာ သိသိသာသာ ပို၍ သာလွန်ပြီး စနစ်ကျလှသဖြင့် သူ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။ လင်းကျင်း ပြတိုက်မှ ရရှိထားသော ဝင်သက်ထွက်သက် ကျင့်စဉ်မှာ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လှပေ၏။ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ဒါတွေကို အသေအချာ မှတ်သားထားလိုက်တော့သည်။

ဆက်လက်၍ လင်းကျင်းက ‘သွေးကြောများ ခိုင်မာစေခြင်း’ အကြောင်းကို ပြောပြရာ၊ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ဒါက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးကြောခိုင်မာစေခြင်းမှာ သွေးကြောရှာဖွေခြင်း အတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်မှသာ အကျိုးရှိခြင်းကြောင့်ပင်။ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အပ်စိုက်အတတ် မရှိသဖြင့် သူ နားမလည်ခြင်းမှာ မဆန်းပါပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် သွေးကြောခိုင်မာစေခြင်းအကြောင်းကို အကျယ်တဝင့် ထပ်မပြောတော့ပါပေ။

လင်းကျင်းက သူ့အား များစွာ မျှဝေပေးခဲ့သဖြင့် တာအိုဆရာအိုကြီးကလည်း ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ အဖိုးတန်လှသော ဖော်စပ်နည်းများနှင့် နည်းပညာများကို ထုတ်ပြလိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာရပ်ပင် ဖြစ်၏။

လင်းကျင်းသည် ဤအကြောင်းကို သင်ယူလိုသဖြင့် အသေအချာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် လင်းကျင်းက ဝူချန်းအား ပေးခဲ့သော နည်းလမ်းအများစုမှာ ခန္ဓာကိုယ် သန်စွမ်းစေရန်၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစေရန်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြင့်တက်စေရန် ဖြစ်၏။ သို့သော် တာအိုဆရာအိုကြီး၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာအူ တကယ့် စစ်မှန်သော တာအိုပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်း၏ မြင့်မားလှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့် သူသည် ပထမတစ်ကြိမ် နားထောင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အခြေခံကို နားလည်သွားခဲ့၏။

ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့ပညာရပ်မှာ လက်ဖွဲ့ပေါ်တွင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ရေးထွင်းကာ ပြင်ပစွမ်းအားများကို ငှားရမ်းအသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးကို ခေါ်ယူရန်အတွက် မိုးကြိုးနတ်မင်းထံမှ စွမ်းအားများကို ငှားရမ်းနိုင်၏။ တာအိုလမ်းစဥ်တွင် မိုးကြိုးနတ်မင်းများစွာ ရှိပြီး တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး မတူညီကြပါပေ။ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကိုပင် ငှားရမ်းနိုင်သော်လည်း၊ ဒါဟာ အလွန်ပင် နက်နဲခက်ခဲလှပေသည်။ မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်သော လမ်းစဥ်အကြောင်းကို ပြောရချိန်တွင်တော့ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် အားရပါးရ ပြောဆိုနေတော့သည်။

သူသည် စားရင်းသောက်ရင်းဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။

“ကျုပ်တို့ တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေက အဲဒီတုန်းကတော့ အတော်လေး နာမည်ကြီးခဲ့တာပေါ့၊ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို သိကြတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့တာပဲ... ကျုပ်ရဲ့ မျိုးဆက်မှာတော့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုတောင် မဖော်ဆောင်နိုင်တော့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ကျုပ် တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်... ကျုပ်မှာ ရှိတာလေးတွေကိုပဲ သုံးနိုင်တော့တာပေါ့... ကျုပ် မျောက်ဖြူပေါ်မှာ သုံးခဲ့တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆိုရင် ကျုပ်ရဲ့ ဆရာကြီး ရေးသားခဲ့တာပါ”

မိမိ၏ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို ပြောရချိန်တွင်တော့ တာအိုဆရာအိုကြီးမှာ မိမိကိုယ်ကို စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။

ထိုစဉ် လင်းကျင်းသည် တာအိုဆရာအိုကြီး သင်ကြားပေးခဲ့သော အဆောင်ပြုလုပ်ခြင်းနည်းစနစ်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော သင်ကြားမှုဖြစ်သော်လည်း၊ လင်းကျင်းသည် နက်ဗျူလာအတားအဆီးကို လေ့လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

“အကယ်၍ ‘ဓာတ်ကြီးငါးပါး မီးအဆောင်ကို ဒီလိုမျိုး ရေးရင် အဆင်ပြေနိုင်မလားဆိုတာ ကျုပ်ကို ကြည့်ပေးပါဦး”

လင်းကျင်းသည် သူ၏ ထမင်းစားတူကို အရက်ထဲတွင် နှစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စတင်၍ ရေးသားလိုက်တော့သည်။

ဝူချန်းမှာ အရက်သောက်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် မူးနေခဲ့ချေပြီ။ သူသည် လင်းကျင်း ရေးသားလိုက်သော အဆောင်ကို လည်ပင်းရှည်၍ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ သူ မှင်တက်သွားရ၏။

သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်မိသည်။

“ဘာလို့ ငါ မီးစွမ်းအင်တွေကို အာရုံခံမိနေရတာလဲ"

ဝူချန်းသည် သူ၏ မျက်စိများ မှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သေချာသည်မှာ မီး၏ စွမ်းအင်များသာမက၊ မီးတောက်များပင် ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ဝူချန်းကို ထားလိုက်ပါဦး၊ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အံ့သြသွားရ၏။ သူသည် အဆောင်ကို ရေးသားပြီးနောက် ၎င်းကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ၊ ၎င်းက အမှန်တကယ် အလုပ်ဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးကို မီးလောင်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပါပေ။

မကြာခင်မှာပင် ကျောက်ပြားမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသဖြင့် မည်းတူးသွားတော့သည်။ ဤမီးမှာ တကယ့်ကို လျှော့တွက်၍ မရသော စွမ်းအားပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။