အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း (၂၇၉) - မြူဖြူများနှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခု

ကျားသားရဲမှ မိစ္ဆာအဖြစ် ကူးပြောင်းထားသူပီပီ ဟူယွီကျန်းမှာလည်း အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပါပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နေရာမှာတင် တောင့်ခံထားလိုက်၏။

“လူသားအသွင်တောင် သေချာမပြောင်းနိုင်တဲ့ အရိုင်းအစိုင်း ခြင်္သေ့ကြီး... နင်သာ ဒီတံခါးကို စောင့်မနေဘူးဆိုရင်၊ ဓမ္မကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ်ကို ရှာဖို့ ငါ့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပိတ်မထားဘူးဆိုရင် နင့်ကို ငါ ဒီလောက် ရိုသေနေမှာ မဟုတ်ဘူး... အခုတော့ ငါ ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ တွေ့နေပြီဆိုတော့ နင့်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို မလိုတော့ဘူး... ငါ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးမယ် ဟုတ်လား... ငါကသာ နင့်ကို သင်ခန်းစာ ပြန်ပေးရမှာ”

ထို့နောက် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြူဖြူများသည် တရဟော လျှံထွက်လာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒါဟာ တော်တော်လေး ထူးဆန်းလှပေသည်။ မိစ္ဆာနှစ်ကောင် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း စွန့်ပစ်အိမ်ဟောင်းကြီးမှာတော့ အစင်းရာလေးတစ်ခုမျှပင် ပျက်စီးခြင်း မရှိပါပေ။ အံ့သြစရာ ကောင်းလှ၏။ မျောက်ဖြူနှင့် ဖုတ်ကောင်တို့တောင်မှ ဘာမှ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိမထားမိကြပါပေ။

ဤမြူဖြူများထဲတွင် နေရာလွတ်များကို ပိုင်းခြားနိုင်သော ထူးကဲသည့် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ ရိုးရှင်းလှသော ဤခြံဝင်းလေးမှာ ယခုအခါ ဤမြူများကြောင့် အတိုင်းအတာ နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။

မယုံနိုင်စရာပင်။

လင်းကျင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။

သူသည် သူတို့ကို မတားဆီးဘဲ သူ၏ အပ်များကို အသုံးပြုကာ မြူအချို့ကို မျောက်ဖြူနှင့် ဖုတ်ကောင်တို့ရှိရာသို့ ဝှေ့ယမ်းပေးလိုက်ရာ၊ သူတို့လည်း ဤအတိုင်းအတာထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။ ထိုအခါ တစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အခေါင်းကြီးကို တဒုန်းဒုန်း တုန်ခါစေရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

“မျောက်ဖြူ... အခေါင်းကို မလိုက်”

လင်းကျင်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ မျောက်ဖြူကလည်း ချက်ချင်းပင် “နားလည်ပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေကာ အခေါင်းကြီးကို မလိုက်တော့သည်။

ယခုမူ မြူများမှာ ပို၍ ထူထပ်လာခဲ့ချေပြီ။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော ဟူယွီကျန်းဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သောအခါ သူမက သိသိသာသာ အသာစီး ရနေသည်ကို မြင်ရ၏။

ဒါဟာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဟူယွီကျန်း ပြောခဲ့သလိုပင်၊ သူမ၏ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲမှုမှာ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာထက် သာလွန်နေသဖြင့် သူမ၏ အစွမ်းမှာလည်း ဧကန်မုချ ပို၍ မြင့်မားပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ ဟူယွီကျန်းမှာ အဆင့် (၅) အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး၊ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာမူ အလွန်ဆုံးရှိလှ အဆင့် (၄) သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တိုက်ခိုက်ကြလျှင် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ ကြာရှည် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ပါးရိုက်ချက် အနည်းငယ် ခံလိုက်ရပြီးနောက် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကျားမ၊ ငါ မင်းတို့ကို ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲကို ဆွဲသွင်းပစ်မယ်... အဲဒီကျရင် မင်း ဘယ်လိုနေမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူတို့ခြေထောက်အောက်မှ မြူများသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ပေအကွာအဝေးထက် ပို၍ မမြင်ရတော့အောင် အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ လင်းကျင်းသည် အပ်များကို အသင့်ကိုင်ကာ သတိထားလိုက်၏။ သို့သော် ထူးခြားသော အန္တရာယ် တစ်ခုမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာပါပေ။ မြူများ မြင့်တက်လာကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်မှလွဲ၍ ရန်သူဘက်မှ အားဖြည့်မှုများလည်း ရောက်မလာခဲ့ပါ။

သို့သော် မြူများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားသောအခါ လင်းကျင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲကို မြင်ပြီး မှင်တက်သွားရတော့သည်။

ပတ်ပတ်လည်မှာ ဖြူဖွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရှေ့တွင် ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားလှသော၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေခဲ့၏။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟူယွီကျန်းမှာ ခြင်္သေ့နှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျောက်ဖြူနှင့် ဖုတ်ကောင်ကိုထည့်ထားသည့် အခေါင်းတို့လည်း ပါလာကြပြီး၊ ရှောင်ဟော့မှာမူ လင်းကျင်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝပ်နေရင်း သတိအပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”

လင်းကျင်းမှာ အံ့သြမှင်တက်နေမိသည်။

သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးမှာ ဒါဟာ ‘နက်ဗျူလာ အတားအဆီးနဲ့ ဆင်တူတဲ့ မှော်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာပါပဲ။ အချို့သော ပညာရှင်တွေဟာ အကန့်အသတ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်းကျင်းဟာ ဒီမှော်အတတ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ထားတဲ့အတွက် ဒါဟာ နက်ဗျူလာ အတားအဆိး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။

သူတို့တွေက တခြားတစ်နေရာကို ရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာပါ။

လင်းကျင်းသည် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်၏။ သူသည် အခြေအနေကို အသေအချာ မသိရသေးမီ စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားခြင်း မပြုပါပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး ဟူယွီကျန်း၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် အရိုက်ခံနေရတော့သည်။

သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော လက်နက်မှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် ပြန်လည်မခုခံနိုင်သလို၊ ထလည်း မထနိုင်တော့ပါပေ။ ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ အော်ဟစ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထက်ရှလှသော ဓားစွမ်းအားတစ်ခုမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ဟူယွီကျန်းထံသို့ ဦးတည်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် လင်းကျင်းတောင်မှ ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပါပေ။

ဟူယွီကျန်းမှာတော့ ဒါကို ရှောင်တိမ်းနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် သူမ ရှောင်လိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာတော့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

“မိစ္ဆာ... မင်းက ဒီနေရာမှာတောင် ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”

နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခုနှင့်အတူ နောက်ထပ် ဓားစွမ်းအားတစ်ခု ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဓားစွမ်းအားမှာ အထက်ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဟူယွီကျန်း မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူမအတွက် ထွက်ပြေးစရာ နေရာမရှိသလို ရှောင်တိမ်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပါပေ။

စောစောက အတွေ့အကြုံကြောင့် လင်းကျင်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ ဟူယွီကျန်းမှာ သူ၏ သုတ်သင်ရမည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်ရာ အခြားတစ်ဦးက အရင်လာသတ်သွားမည်ကို သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပါပေ။ သူသည် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရှောင်ဟော့မှာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားခဲ့၏။ အေးစက်လှသော လေထုမှာ စုစည်းသွားကာ ရေခဲအမိုးအကာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်မှုကို အပြည့်အဝ မတားဆီးနိုင်သော်လည်း၊ ဟူယွီကျန်းအတွက် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်ရသွားစေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ဟူယွီကျန်း၏ ဆံနွယ်အချို့ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သဖြင့် သူမမှာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားရတော့သည်။

ဓားစွမ်းအားမှာ အောက်သို့ ဆက်လက် ဆင်းသက်သွားပြီး သူမခြေထောက်အောက်မှ မြူများကို ဖြတ်သန်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့၏။ ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဟူယွီကျန်းမှာတော့ အသဲတုန်အောင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူမသည် လင်းကျင်း၏ နောက်သို့ အပြေးအလွှား သွားပုန်းလိုက်တော့သည်။ သူမအတွက်တော့ အစွမ်းထက်လှသော ဤရန်သူ၏ လက်မှ လင်းကျင်းတစ်ယောက်သာ သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ လင်းကျင်းသာ စောစောက ဝင်မပါခဲ့လျှင် သူမမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလောက်ချေပြီ။

လင်းကျင်းသည် ဟူယွီကျန်းကိုလည်း မကြည့်၊ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကိုလည်း မကြည့်ဘဲ အပေါ်သို့သာ မော့ကြည့်နေခဲ့၏။ ဟူယွီကျန်းလည်း လိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပါပေ။

သူမ မမြင်ရသော်လည်း လင်းကျင်းကတော့ မြင်ရ၏။

ပေတစ်ထောင်ကျော် အကွာအဝေးတွင် စာလုံးများစွာ စုစည်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ငှက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်အလား လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ လင်းကျင်းပင် ထိုမျှ ဝေးကွာသော နေရာကို အသေအချာ မမြင်နိုင်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ထိုဓားစွမ်းအားများမှာ အထက်ရှိ စာလုံးအစုအဝေးများဆီမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေခဲ့သည်။

ဓားတိုက်ခိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဟူယွီကျန်းကတော့ ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။ သူမမှာ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာမူ အားတက်သွားကာ ပြန်ထရပ်ရင်း ဆဲဆိုနေတော့သည်။

လင်းကျင်းမှာတော့ မတုန်မလှုပ်ဘဲ သူ့ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

“ခြင်္သေ့စစ်သူကြီး... ကျုပ်နာမည်က လင်းကျင်းပါ... စောစောက ခင်ဗျားပြောလိုက်တဲ့ စကားထဲမှာ ကျုပ်တို့ကို ပန်းချီကားကမ္ဘာထဲကို ဆွဲသွင်းမယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်... အခု ကျုပ်တို့ ရောက်နေတာက ပန်းချီကားကမ္ဘာလားဆိုတာ သိပါရစေ”

ခြင်္သေ့မိစ္ဆာသည် ဟူယွီကျန်း၏ အရိုက်ခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါပေ။ အစပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း လင်းကျင်း၏ ယဉ်ကျေးသောအပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ သူ ဆက်၍ စိတ်မဆိုးနိုင်တော့ပါပေ။ ထို့ပြင် လင်းကျင်း၏ ခန့်ညားသော အသွင်အပြင်ကြောင့်လည်း သူ၏ ဒေါသများမှာ ပြေလျော့သွားခဲ့ရ၏။

“မင်းနဲ့ ဒီကျားမက အပေါင်းအဖော်တွေ ဖြစ်နေပေမဲ့၊ မင်းက မေးလာမှတော့ ငါ ပြောပြရမှာပေါ့... ဒါက ရှေးဟောင်း နတ်မင်းတစ်ပါး ဖန်တီးထားတဲ့ ပန်းချီကားကမ္ဘာပဲ... ငါကတော့ အဲဒီ နတ်မင်းက ဒီတံခါးကို စောင့်ဖို့ ခန့်အပ်ထားတဲ့ စစ်သူကြီးပဲ... မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ဒီမှာ ရမ်းကားမယ်ဆိုရင် နတ်မင်းရဲ့ ဓားစွမ်းအားတွေနဲ့ အပိုင်းပိုင်း အခုတ်ခံရလိမ့်မယ်”

ခြင်္သေ့မှာ သူ၏ နောက်ခံကို အားကိုးကာ ဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုနေခဲ့၏။

လင်းကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း များသောအားဖြင့်တော့ ဝမ်းသာနေမိခြင်းပင်။

နတ်မင်းတို့၏ လမ်းစဉ် ပျက်စီးသွားပြီးကတည်းက ဤလောကတွင် နတ်မင်းများမှာ မျိုးသုဉ်းသွားပြီဟု ယူဆရသည်။ ယခုမူ ထိုသူတို့၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရှိရရုံသာမက၊ ဤနေရာမှာလည်း အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။ စောစောက လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော ဓားတိုက်ခိုက်မှုများမှာ နတ်မင်းတစ်ပါး၏ လက်ရာဖြစ်မည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပါပေ။ ဒါဆိုလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် စစ်မှန်သော နတ်မင်းတစ်ပါးနှင့် ဆုံတွေ့ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လူသားတစ်ဦးပီပီ လင်းကျင်းသည်လည်း အသစ်အသစ်သောအရာများကို သင်ယူလိုစိတ် ရှိနေခဲ့၏။ အကယ်၍ နတ်မင်းများ တကယ်ရှိနေသေးလျှင် သူသည်လည်း လမ်းညွှန်မှုများကို ရယူလိုမိသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း ရှင်းပြရပါဦးမည်၊ မဟုတ်လျှင် နတ်မင်းက သူ့ကိုလည်း ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“စောစောက ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက နားလည်မှုလွဲတာပါ... မိန်းမပျိုဟူကလည်း ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ်အနေနဲ့ သူမကိုယ်စား ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် နတ်မင်းကို သွားရောက် တောင်းပန်လို့ ရမလား”

လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင် နတ်မင်းများမှာ မြင့်မားလှသော ကျင့်စဉ်နှင့် စင်ကြယ်သော စိတ်ထား ရှိကြလိမ့်မည်ဟု ယူဆထား၏။ အကယ်၍ သူက ရိုးသားစွာ တောင်းပန်မည်ဆိုလျှင် နတ်မင်းအနေဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ တောင်းပန်ခြင်းသာ ရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်လည်း ဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်ချက်ကတော့၊ အကယ်၍ ဤနေရာမှ နတ်မင်းက မိစ္ဆာများကို မဖြစ်မနေ သုတ်သင်ရမည်ဟု ဆိုကာ ဟူယွီကျန်းကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်မည်ဆိုပါက လင်းကျင်းလည်း တားနိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။ သူသည် မိစ္ဆာကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခွင့် လက်လွှတ်ရုံသာ ရှိပြီး၊ နတ်မင်းကိုသာ သတ်ခွင့် ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လင်းကျင်းသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြုမူနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် အဆိုးဆုံး အခြေအနေကိုလည်း တွေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ ‘ဧည့်ခန်းမ’ ထဲတွင် သွားပုန်းရန်ပင်။ ပြတိုက်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စစ်မှန်သော နတ်မင်းတစ်ပါးပင်လျှင် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

အခန်း (၂၈၀) - သားရဲသခင်ဆောင်ရှေ့၌

လင်းကျင်း၏ တောင်းပန်မှုကို ကြားသောအခါ ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အကျိုးအကြောင်းနှင့် ပြောလျှင် နားဝင်သော်လည်း အဓမ္မနည်းဖြင့် ဖိအားပေးလျှင်တော့ ခေါင်းမာတတ်သူမျိုး ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်လည်း နတ်မင်းကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ ဤတံခါးကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံရကတည်းက ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးသည် ဤနေရာကို ဖန်တီးခဲ့သော နတ်မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မတွေ့ရတော့ပါပေ။ အရင်ကဆိုလျှင်လည်း နတ်မင်း၏ အသံကိုသာ ကြားဖူးပြီး မျက်နှာကိုတော့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။

ရိုင်းစိုင်းလှသော ဟူယွီကျန်းသည် ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးကို မကြောက်သော်လည်း၊ စောစောက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ဓားတိုက်ခိုက်မှုများကိုတော့ အသဲယားအောင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါတွင်တော့ သူမသည် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ပမာ ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့နေခဲ့ချေပြီ။

ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးသည်လည်း လင်းကျင်း၏ သားရဲက စောစောက ရေခဲအမိုးအကာ ဖန်တီးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ နတ်မင်း၏ ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မတားဆီးနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးသည် လင်းကျင်းကို လျှော့မတွက်ရဲခြင်းပင်။

တစ်ဖက်က တောင်းတောင်းပန်ပန် လုပ်လာပြီဖြစ်ရာ သူကလည်း အလိုက်သင့်လေး ပြန်လည်ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လျှင် မကောင်းပေဘူးလား။

ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“မင်းက တောင်းပန်လာမှတော့ သဘောထားကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်... လူကြီးမင်းလင်းဟာ ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်တယ်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ငါကလည်း နတ်မင်းရဲ့ အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်နေရတာ... နှစ်တိုင်းမှာ ငါက သာမန်လူသားအချို့ကို ဒီထဲကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး နတ်မင်းတို့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို လေ့လာခွင့်ပေးရတယ်... အခု လူကြီးမင်းလင်း ရောက်လာတာက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်သွားစေတာပဲ... လူကြီးမင်းလင်း... ခင်ဗျား စိတ်ကြိုက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်... ဒီကျားမကတော့... နင် အထဲကို အမြဲဝင်ချင်နေတာ မဟုတ်လား... ဒီတစ်ခါတော့ လူကြီးမင်းလင်းရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး နင့်ကို ပေးဝင်လိုက်မယ်... အကယ်၍ နောက်တစ်ခါ ပြဿနာရှာဦးမယ်ဆိုရင်တော့ နတ်မင်းရဲ့ ဓားသွားတွေက နင့်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်လိမ့်မယ်”

ဤစကားကို ကြားရသောအခါ ပြဿနာများ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးကို ချက်ချင်းပင် ကျေးဇူးတင် အရိုအသေပေးလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူမှာ ဂုဏ်ယူတတ်သော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းကလည်း သူ၏ မာန်မာနကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးထံမှ လူသတ်ငွေ့များကိုလည်း သူ အာရုံမရပါပေ။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများအရဆိုလျှင် ဤခြင်္သေ့မှာ နတ်မင်းတစ်ပါးပါး မွေးမြူထားသော မြင့်မြတ်သည့် သားရဲတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဒါဟာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ယခုမူ သူတို့အားလုံး အထဲဝင်ခွင့် ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းသည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးများထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။ မျောက်ဖြူသည်လည်း အခေါင်းကြီးကို ပိုးကာ လင်းကျင်းနောက်မှ အမြန်လိုက်ပါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။ ကျားမိစ္ဆာမ ဟူယွီကျန်းမှာမူ ခေါင်းငုံ့ကာ လင်းကျင်းနောက်မှ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များလည်း ရှိနေခဲ့၏။ ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းလင်း... ဒီနေရာမှာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နတ်မင်ဂူရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လာခဲ့တဲ့ အရင်တစ်ခေါက်တွေမှာတော့ အဲဒီခြင်္သေ့က ပေးမဝင်ဘူး... စောစောက လူကြီးမင်းသာ ကျွန်မဘက်ကနေ ပြောမပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အထဲဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး... နတ်မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကိုတောင် ခံရနိုင်တယ်... ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်... ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြန်၏။

“မင်း ဒါကို သိရင် ပြီးတာပါပဲ”

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘာတွေ သိထားသေးလဲ”

ဟူယွီကျန်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေ၏။

“မိသားစုတစ်ခုက ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်း ဒီနေရာကို ပြောင်းရွှေ့လာကြတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့တွေအားလုံး ဘေးအန္တရာယ်တွေ ကြုံရပြီး သေဆုံးကုန်ကြတယ်တဲ့... အဲဒီနောက်မှာတော့ နှစ်တိုင်းရဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ ပေါ်လာတတ်တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ထွက်လာပြီး လူတွေ အမြဲ လာကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားကြတာ... သူတို့တွေက အဲဒီခြင်္သေ့ရဲ့ မြူတွေထဲမှာ ပါသွားကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီနေရာကိုပဲ ရောက်လာကြတာပေါ့... ကျွန်မ အမြဲ လာချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီခြင်္သေ့က အမြဲတားနေတာ... ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ကျွန်မ တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားလို့ သူ့ကို တိုက်မိတာပဲ"

လင်းကျင်းက စိတ်ထဲကနေ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

‘မင်းက ငါ့ဆီကနေ ဓမ္မကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ်ကို ရနိုင်မယ်ဆိုတာ သိလို့ သူ့ကို တိုက်ရဲတာ မဟုတ်လား’

စကားပြောကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကျားမိစ္ဆာမသည် ဘယ်အချိန်မှာ ဘာပြောရမလဲဆိုတာကို သိလောက်အောင် ပါးနပ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အနေဖြင့် ဤမျှအဆင့်အတန်းရှိသော ပါးနပ်မှုမျိုး မရှိလျှင် အသက်ရှင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါပေ။

စကားပြောရင်းနှင့် သူတို့သည် အောက်သို့ ဦးတည်နေသော လှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာပြီး မြူများ လွင့်ပြယ်သွားသောအခါ တောင်ထိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ ၎င်းမှာ မြစ်ပြင်တစ်ခုပမာ ညီညာနေခဲ့၏။ တောင်ထိပ်၏ အလယ်တွင် ခန့်ညားလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး လူရိပ်လူခြေ အများအပြားကိုလည်း မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် အလုံးစုံကို ခြုံကြည့်လျှင် ဤမြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်သာ တူနေခဲ့ချေပြီ။

လင်းကျင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံမှ စာလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဆရာလင်း... ဟိုအောက်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ”

မျောက်ဖြူက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်၏။

ဟူယွီကျန်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူမသည် မျောက်ဖြူကို အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်ကာ အံ့သြနေမိခြင်းပင်။

နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ ကျင့်ကြံလာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူမတွင် အမြင်စူးရှမှု ရှိပါ၏။ ဤမျောက်ဖြူတွင် ခိုင်မာသော အခြေခံရှိသော်လည်း သူ ကျင့်ကြံလာသည်မှာ အလွန်ပင် မကြာသေးကြောင်း သိသာလှသည်။ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပါပေ။

ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာ စကားပြောအင်္ဂါကို ပြုပြင်ပြီး လူသားစကားကို ပြောနိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

ထို့ပြင် ဤမျောက်ဖြူသည် ‘အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ အတတ်ကိုလည်း သိထားနိုင်ပေရာ၊ ယခု မြင်နေရသည်မှာ သူ၏ အစစ်အမှန်ပုံစံ မဟုတ်နိုင်ပါပေ။

စန်းလျန်တောင်မှာ သူမ ကျင့်ကြံခဲ့စဉ်က ဤမျောက်ဖြူ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း (၆၀) ခန့် အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ကြားမှ ကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဤမျောက်ဖြူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရုံနှင့် ဤမျှအထိ ခရီးမရောက်နိုင်ပါပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါဟာ လူကြီးမင်းလင်း၏ လက်ချက်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

‘ငါ အရင်က ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နေတုန်းက ဘာလို့ သူ့လို ဆရာကောင်းမျိုးနဲ့ မဆုံခဲ့ရပါလိမ့်’

ဟူယွီကျန်းက စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သို့သော် လူကြီးမင်းလင်းက သူမကို ဓမ္မကိုယ်ထည် ကျင့်စဉ် သင်ပေးတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ သူမ ပြန်လည် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရ၏။

လင်းကျင်းအပေါ် သူမ၏ ရိုသေလေးစားမှုမှာလည်း ပို၍ တိုးပွားလာခဲ့တော့သည်။

သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ နောက်ကွယ်မှ မြူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လှေကားထစ်များကို မတွေ့ရတော့ပါပေ။

ဟူယွီကျန်းက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒုက္ခပဲ... အဲဒီခြင်္သေ့က ကျွန်မတို့ ပြန်မယ့်လမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီ”

လင်းကျင်းလည်း ထိုသို့ပင် တွေးလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ခြင်္သေ့ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာ၏ တားမြစ်မှော်အတတ်ကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ သိလိုက်သည်။

ရောက်မှတော့လည်း အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိတ်လန့်နေလည်း အပိုပင် မဟုတ်ပါလား။

ဤတောင်ထိပ် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် လူအများအပြားနှင့် သားရဲများစွာ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်ဖြစ်စေ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေကြသည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလေးအနက် တွေးတောနေကြဟန် ရှိ၏။

လင်းကျင်းတို့အဖွဲ့ ပေါ်လာလျှင်တောင်မှ ဤနေရာမှ လူများမှာ စိတ်ဝင်စားပုံ မရကြပါပေ။

လင်းကျင်းမှာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဟူယွီကျန်းမှာ ပို၍ စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်ကာ လူတစ်ယောက်ကို သွားမေးလိုက်တော့သည်။

သူမ မေးမြန်းလိုက်သောသူမှာ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် မပြုပြင်သည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိပေလိမ့်မည်။ ထိုသူသည် ဟူယွီကျန်း၏ အနှောင့်အယှက်ကြောင့် သိသိသာသာပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟုတ်လား... သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတာပေါ့... မင်းလည်း လေ့လာချင်တယ်ဆိုရင် ဟိုရှေ့က ကျောက်စာတိုင်မှာ သွားကြည့်လိုက်... ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ အာရုံစိုက်နေပြန်တော့သည်။

ဟူယွီကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။ အကယ်၍ လင်းကျင်းသာ အနားမှာ မရှိလျှင် သူမသည် ဤအသိဉာဏ်မရှိသော လူမိုက်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်လောက်ချေပြီ။

သို့သော် လင်းကျင်း ရှိနေသဖြင့် သူမ ဒါကို မလုပ်ပါပေ။

“ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်”

လင်းကျင်းသည် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှ ကျောက်စာတိုင်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ လင်းကျင်း၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားရ၏။

ဤကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် ‘သားရဲသခင်ကျမ်း’ အတွဲ (၁) မှ အတွဲ (၃) အထိ အကြောင်းအရာများ အပြည့်အစုံ ရေးထိုးထားခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ပြင်ပလောကတွင် ရရှိရန် ခက်ခဲလှသော သွေးစာချုပ် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ ကျောက်တိုင်ပေါ်၌ ရိုးရှင်းစွာပင် ရေးထိုးထားခဲ့ချေပြီ။

ထို့တင်မကပါပေ၊ အတွဲ (၁) မှ (၃) ပြီးနောက်တွင် ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ အကြောင်းကိုပါ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစတုတ္ထတွဲမှ စာလုံးများမှာမူ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးကာ နားလည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများပင် ပါဝင်နေသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲနေခဲ့၏။ သို့သော် သူ နားလည်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဤသားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်ရသည်။

လင်းကျင်း အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ ဤနေရာမှ လူများ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စွဲလမ်းနေကြသလဲဆိုသည်ကိုပေါ့။ သူတို့အားလုံးမှာ ဤသားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းပင်။

ဖတ်ရှုနေရင်းနှင့် လင်းကျင်းသည် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပါပေ။ သူ၏ စိတ်တစ်ခုလုံးမှာ ဤစတုတ္ထတွဲ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်လိုစိတ်နှင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အသံတစ်ခုကပင် ဤစတုတ္ထတွဲကိုသာ အောင်မြင်စွာ နားလည်နိုင်လျှင် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အစွမ်းများကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည်လည်း ခေါင်းငုံ့ကာ အလေးအနက် စတင်တွေးတောလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ‘သားရဲပြတိုက်’ အတွင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားခဲ့ရာ၊ လင်းကျင်းမှာ အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရတော့သည်။