အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း (၁၁၇) -ပိုင်မိသားစု၏ တိုက်ခိုက်မှု

ရန်စန်းနျန် သည် အလွန် သေသေချာချာ စီစဉ်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အပြင်ထွက်တိုင်းနီးပါး လမ်းကြောင်းနှင့် အချိန်ကို သူမက ပြီးပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ပေးလေ့ ရှိသည်။ သူမ၏ စီစဉ်မှုများကြောင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ အမြဲတမ်း ပြဿနာ အများအပြားကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

ကူချူတုန်းသည် သူမ၏ ငွေစက္ကူများ၊ လက်နက်များနှင့် အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်း ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး၊ ရန်စန်းနျန် ၏ စီစဉ်မှုအောက်တွင် လင်နန်ခရိုင် သို့ ဦးတည်သွားမည့် ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့် သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်လေသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မိုးတိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ရန်စန်းနျန်နှင့် အားချီတို့က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို မြို့တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် နှုတ်ဆက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကြ၏။ ကုန်သည်အဖွဲ့ အဝေးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရန်စန်းနျန်နှင့် အားချီတို့ လှည့်ကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာကြပြီး အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြလေသည်။

ခဏလောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရန်စန်းနျန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"လူတွေကို အကုန် အလုပ်ဖြုတ်ပြီးပြီလား။"

အားချီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သူတို့ အားလုံးကို အလုပ်ဖြုတ်ပြီးပါပြီ။"

"နစ်နာကြေးက လုံလောက်ရဲ့လား။"

အားချီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အတော်ပါပဲ၊ စံအိမ်ကို ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံရယ်၊ ပြီးတော့ သူဌေးရဲ့ ရွှေနဲ့ ငွေ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံရယ် ပေါင်းလိုက်တာ၊ အဲ့ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း ရဲ့ ပင်စည်ကို ဝယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နစ်နာကြေးအတွက် အတော်လေး ဖြစ်သွားတာပါ။"

"နင့်အတွက် နည်းနည်းမှ မချန်ထားဘူးလား။"

"ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး။"

အားချီကအားချီက ပြောလိုက်၏။

"ဒီည ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်က လောကမှာ လှည့်လည်သွားလာနေရတော့မှာ ဆိုတော့ ပိုက်ဆံက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အားချီ။ နင်က ငါ့နောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လောကကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေရဦးမှာပဲ။"

"အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝပါပဲ။"

သူတို့ နှစ်ဦး နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အားချီက ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေး... တကယ်တော့ သခင်ကြီး ကူ ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင်၊ သူ့ရဲ့ စရိုက်အရ သူက လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေအနေတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။"

ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး။ ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါတို့ ပိုင်ချောင်ရှန်း ကို မနိုင်နိုင်ပါဘူး။ သူက ရူးသွပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီလေ။ ငါက ဘာလို့ ကူမော့ နဲ့ သူ့ညီမ ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲသွင်းရမှာလဲ။

"ကူမော့ က ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူးလေ။ သိုင်းဆရာကြီး တွေဖြစ်တဲ့ ပိုင်ချောင်ရှန်း နဲ့ မန်ချင်းခုန်း၊ ပြီးတော့ ပိုင်ချောင်ရှန်း ရဲ့ လက်အောက်က သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင်၊ ချီထျန်းရှူး တောင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"အနောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီး ပြောမယ်ဆိုရင်တောင်... ဒီတစ်ခါ ကူမော့ က ငါနဲ့အတူ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုပါစို့။ ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် က အစွမ်းထက်လွန်းလို့ ချန်းလန်ဓားဂိုဏ်း တောင် သူတို့ကို ရန်မစရဲဘူးလေ။ သိုင်းအင်အားစုတွေက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ အစိုးရရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူတို့က လူရမ်းကား တစ်စု သက်သက်ပါပဲ။

ပိုင်ချောင်ရှန်း က ပြေးစရာ မြေမရှိတော့ဘူး၊ ငါ့ကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ အကယ်၍ ကူမော့သာ ငါ့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ ငါက သိုင်းလောကမှာ ထွက်ပြေးနေရတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာလား။ နေရာအနှံ့မှာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခံရမှာလား။ ငါ ဒီအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ၊ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးသင့်တော့ဘူး။"

အားချီက သူ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာသော်လည်း၊ ခဏအကြာတွင် သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် သူဌေး... သူဌေးကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော်က အရမ်း အားနည်းနေတယ်။"

ရန်စန်းနျန်က လှည့်ကာ အားချီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အားချီ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ငါ့အတွက် နင် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ငါ့အပေါ် တင်နေတဲ့ နင့်ရဲ့ အကြွေးတွေကို နင် ပြန်ဆပ်ပြီးပါပြီ။ ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ အားချီ။ နင် လွှတ်ချလိုက်သင့်ပြီ။ ဘဝမှာ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းကို ရှာရမယ့် အချိန် ရောက်ပါပြီ။"

အားချီ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မနက်မှ ထွက်သွားမယ်။ ဒီည သူဌေးကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

ရန်စန်းနျန်ကရန်စန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အားချီ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင်၊ သူမက သူ၏ လည်ကုပ်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

အားချီ၏ မျက်လုံးများ လန်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေကာ လဲကျသွားလေသည်။

ရန်စန်းနျန်က အားချီကို ဖမ်းလိုက်ပြီး၊ ထိုအချိန်မှာပင် ရထားလုံး တစ်စီး ရောက်လာ၏။ ရန်စန်းနျန်က အားချီကို အပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ အဝေးဆုံးကို ရောက်လေ ပိုကောင်းလေပါပဲ။"

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ စန်းနျန်။ လောကကြီးက အရမ်း ကျယ်ပြောတာပဲ၊ ငါတို့ ပုန်းဖို့ နေရာတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။"

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ၊ ငါ ဆက်မပြေးချင်တော့ဘူး။"

မည်းမှောင်ပြီး ခဲရောင် တိမ်တိုက်များက ကောင်းကင်ယံတွင် နိမ့်ကျစွာ ဖိစီးနေပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ကြေမွသွားစေမည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

လင်ကျန်းမြို့ အပြင်ဘက်၊ ကောက်ကွေ့ပြီး ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့က အရှေ့သို့ မနည်း ခရီးနှင်နေလေသည်။ မြင်းခွာများက စေးကပ်နေသော ရွှံ့များထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားပြီး၊ ပြန်လည် ရုန်းထွက်လိုက်တိုင်း "ဗွက်" ခနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်ကာ ညစ်ပတ်နေသော ရွှံ့ဗွက်များကို အများအပြား လွင့်စင်သွားစေလေသည်။

တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် အလံကြီး တစ်ခုက လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လွင့်ခတ်နေ၏။ အစွန်းအထင်းများနှင့် မိုးရေများ ပေကျံနေသော်လည်း အလံ၏ ဒီဇိုင်းမှာ ခန့်ညားမှု အချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် "ပိုင်" ဟူသော စာလုံးကြီး တစ်လုံးကို ရိုက်နှိပ်ထားလေသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ ခရီးသွားများက လျင်မြန်စွာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။ အတွေ့အကြုံရှိသူများက ဤတပ်ဖွဲ့ကို ကွမ်ယန် မြို့စား ပိုင်ချောင်ရှန်း ၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ အဖြစ် မှတ်မိကြပြီး၊ မြို့စား၏ ကိုယ်ရံတော် တပ်မှူး၊ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ ပထမဆုံး မြင်းသည်တော်၊ ခြင်္သေ့ရူး ဟု လူသိများကာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မုန်းတီးမှုကို ခံရသော လူသတ်သမား ဖေ့ဖိုရှောင် က ဦးဆောင်လာကြောင်း သိလိုက်ကြလေသည်။

တပ်ဖွဲ့သည် လင်ကျန်းမြို့ အပြင်ဘက် မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ..

သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူတစ်စု ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့မှာ လင်ကျန်းခရိုင် အစိုးရရုံးနှင့် တံခါးခြောက်ချပ် မှ အစောင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ နှစ်ဦးမှာ အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ လင်ကျန်း ၏ မြို့ဝန် လျို နှင့် တံခါးခြောက်ချပ် စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ် တို့ ပင်ဖြစ်သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော တပ်ဖွဲ့ကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်ကျန်း အစိုးရရုံးမှ အစောင့်များကို အလိုအလျောက် လေးနက်တည်ကြည်သွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့သွားစေလေသည်။ သူတို့၏ မြင်းများက တိုးတိုးလေး ဟီပြီး အလောတကြီး နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။

ချူယွမ်နှင့် မြို့ဝန် လျို တို့သည် အစောင့်များကို အပြစ်တင်၍ မရကြောင်း သိထားကြလေသည်။ ကွမ်ယန် မြို့စား ၏ ကိုယ်ရံတော် တပ်ဖွဲ့မှာ လူရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ တိုက်ပွဲ၏ သွေးများဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော နိုင်ငံတော်တွင် အထူးချွန်ဆုံး တပ်ဖွဲ့များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သိုင်းဆရာကြီး များပင်လျှင် သူတို့၏ ထက်မြက်မှုကို ရှောင်ရှားကြရမည် ဖြစ်သည်။

ချူယွမ်နှင့် မြို့ဝန် လျို တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ မြင်းများကို ရှေ့သို့ နှင်သွားလိုက်ကြလေသည်။

ချူယွမ်က လက်ပူးဆုပ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"တပ်မှူးဖေ့... ကျွန်တော်က လင်ကျန်းခရိုင် ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ် ပါ။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ လင်ကျန်းခရိုင် ကို ရောက်လာရတာလဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလား။ အမိန့် တစ်ခုခု ပါလာလို့လား။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ အငွေ့အသက်က နှင်းခဲများကို အေးခဲသွားစေပြီး နှင်းများကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပြီး သူ၏ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများက အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေကာ စစ်မြေပြင်မှ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ပြသနေလေသည်။ သူ၏ ရှည်လျားပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက ချူယွမ်ကို ကြည့်ကာ အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ တတိယ သခင်မလေး ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ။"

"တတိယ သခင်မလေး က ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ သူက ဘာလို့ လင်ကျန်းမြို့ မှာ ရှိနေတာလဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလား။"

ဟု ချူယွမ်က အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စကို တံခါးခြောက်ချပ် ကို ပြောပြဖို့ လိုလို့လား။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ အစစ်အမှန် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်လာရာ၊ ချူယွမ်နှင့် မြို့ဝန် လျို တို့၏ မြင်းများကို လန့်သွားစေပြီး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားစေလေသည်။

မြို့ဝန် လျို က သူ၏ မြင်းကို ဇက်ကြိုးဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်၏။

"တပ်မှူးဖေ့... ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လှည့်ကွက်တွေ လာမသုံးပါနဲ့။ တံခါးခြောက်ချပ် မှာ ဝင်ပါခွင့် မရှိပေမယ့်၊ လင်ကျန်းခရိုင် ရဲ့ မြို့ဝန် တစ်ယောက် အနေနဲ့ လင်ကျန်းခရိုင် မှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို သိခွင့် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခါပဲ မေးမယ် ....ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ သခင်မလေး က ဘယ်သူလဲ၊ သူက ဘာလို့ လင်ကျန်းမြို့ မှာ ရှိနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ လင်ကျန်းမြို့ မှာ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က မြို့ဝန် လျို ကို ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ မြို့ဝန် လျို သည် အရပ်ဘက် အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ နောက်မဆုတ်ဘဲ ဖေ့ဖိုရှောင် ကို ထက်မြက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖေ့ဖိုရှောင် က ဖြည်းညင်းစွာ စကားပြောလိုက်၏။

"ပုအာစံအိမ် က ရန်စန်းနျန် လေ၊ သူက လင်ကျန်းခရိုင် မှာ စီးပွားရေး လုပ်နေတာ။"

"ရယ်စရာပဲ။"

မြို့ဝန် လျို က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရန်စန်းနျန် က သာမန် ပြည်သူ တစ်ယောက်၊ သိုင်းလောက က အမျိုးသမီး တစ်ယောက်၊ ကုန်သည် တစ်ယောက်လေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြို့စားအိမ်တော် က သမီး တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ရန် လေ၊ ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် နဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ။ သူက တရားမဝင် သမီး တစ်ယောက်လား။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူ့ကို ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ခေါ်လာရတာလဲ။"

ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ မိသားစု ကိစ္စပါ။"

မြို့ဝန် လျို က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစု ကိစ္စက ဘယ်လောက်ပဲ အရေးကြီးပါစေ၊ စစ်တပ်ဝန်ကြီးဌာန က အမိန့်မရှိဘဲ စစ်တပ်ကို မြို့ထဲ ဝင်ခွင့် မပြုပါဘူး။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အစောင့်တွေက မြို့ထဲ ဝင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကတော့ ဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချူယွမ်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်လေသည်။ ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က မြို့ထဲ ဝင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသော ကိုယ်ရံတော်များက အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေမည် ဖြစ်သည်။

သူက မြင်းသည်တော်များ၏ အနောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အနောက်တွင် ရိက္ခာများနှင့် တိရစ္ဆာန် အစာများ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းများ အစီအရီ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဘီးများက ရွှံ့ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤအစောင့် ရာဂဏန်းခန့်မှာ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး အတွက် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့သာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ရိက္ခာများနှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားလှံမတိုးသော အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ယူရကြောင်း သူတို့ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။

"စစ်တပ်က မြို့ပြင်က စာတိုက် အထိပဲ သွားခွင့် ရှိတယ်။"

မြို့ဝန် လျို က ပြောလိုက်သော်လည်း လမ်းမကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားသော အစောင့်များကို ဖယ်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် က တပ်ဖွဲ့ကို ထပ်မံ ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ထိုအခါမှသာ တပ်ဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရထားလုံး တစ်စီးကို သူတို့ သတိပြုမိသွားကြလေသည်။ လေပြင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး လိုက်ကာကို လှန်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ထိုင်နေသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မန်ချင်းခုန်း။"

ချူယွမ်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

မြို့ဝန် လျို က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မန်ချင်းခုန်း က သူ့ခေတ်တုန်းက သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာတောင်၊ အခုတော့ အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် ပိုင်ချောင်ရှန်း ရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ ဆန္ဒအလျောက် နှိမ့်ချလိုက်ပြီပဲ။ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။"

ချူယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။"

မြို့ဝန် လျို က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဲ့ဒါက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား။ မန်ချင်းခုန်း အခု ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျား မသိဘူးလား သခင်ကြီး ချူ။ အဲ့ဒီ ပိုင်ချောင်ရှန်း က ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ဆောင်နေတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ အခု အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိနေပြီဆိုတော့ ပိုင်ချောင်ရှန်း က ပြုတ်ကျတော့မှာပဲ။

"အရင်တုန်းက သူနဲ့ အဆင်ပြေခဲ့တဲ့ နန်းတွင်း အရာရှိတွေ အားလုံးက အခု သူ့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်နေကြပြီ။ အရင်တုန်းက သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တဲ့ သူတွေက..." ရှရမ်းမင်းသား လည်း သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတော့ ရှရမ်းမင်းသား ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းဖို့ကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ။

ရှရမ်းမင်းသား က မိန်းမ လိုက်စားတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်လောက်က ရန်စန်းနျန် ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး သူမကို အရမ်း သဘောကျတယ်လို့ မှတ်ချက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အရင်တုန်းက သိက္ခာတချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ချောင်ရှန်း က တရားမဝင် သမီးဖြစ်တဲ့ ရန်စန်းနျန် ကို သူ့သမီးအရင်းလို မဆက်ဆံခဲ့သလို ရှရမ်းမင်းသား ရဲ့ စံအိမ်ကိုလည်း မပို့ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီ ဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကိုတောင် ထည့်မစဉ်းစားတော့ဘဲ မျက်နှာသာ ရဖို့အတွက် ရန်စန်းနျန် ကို ရှရမ်းမင်းသား ရဲ့ စံအိမ်ကို ပို့ဖို့ တကယ် စဉ်းစားနေတာပဲ။ အကယ်၍ ရှရမ်းမင်းသား က သူ့ဘက်ကနေ ဝင်ပြောပေးမယ် ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီကိစ္စက ရန်စန်းနျန် ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်စေတာပဲ။"

ချူယွမ်က ပြောလိုက်၏။

"အခြေအနေ ဆိုးလာရင် နည်းလမ်း ဆိုးတွေကို သုံးရတာပဲလေ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ပိုင်ချောင်ရှန်း က ဘယ်လို မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးကိုမှ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"အဲ့ဒီ မိန်းကလေး ရန်စန်းနျန် အတွက် ဒီလို အဖေမျိုး ရှိနေတာက သနားစရာပါပဲ။"

မြို့ဝန် လျို က ပြောလိုက်သည်။

"သူက သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။ သူက မြို့စား တစ်ယောက်ရဲ့ သမီး ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။ ပိုင်ချောင်ရှန်း က ရန်စန်းနျန် ကို ပိုင်မိသားစု ဆီ ခေါ်သွားဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရတာ။ သူက အဲ့ဒီမှာ အထင်သေးမှုတွေနဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရမှု မျိုးစုံကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကောလာဟလတွေ အရဆိုရင် သူက ပိုင်ချောင်ရှန်း ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးတဲ့။

"နောက်ပိုင်း သူ ကြီးလာတော့ ပိုင်ချောင်ရှန်း က သူကို နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူက ကိုယ့်ကြိုးစားမှုနဲ့ကိုယ် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု တချို့ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒါကို ပိုင်ချောင်ရှန်း က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ အခု သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားဖို့ လာနေပြီ။"

ချူယွမ်က ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ပိုင်ချောင်ရှန်း ရဲ့ အစီအစဉ်က ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ရန်စန်းနျန် ကို ခေါ်သွားဖို့ အဲ့ဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ ကို ပြောချင်တာလား။"

ချူယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကူမော့ က မကောင်းမှုကို မုန်းတီးပြီး အရမ်း တရားမျှတတဲ့ လူတစ်ယောက်လေ။ သူနဲ့ ရန်စန်းနျန် က အရမ်း ရင်းနှီးကြတော့ ရန်စန်းနျန် ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားတာကို သူ ဘယ်တော့မှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

မြို့ဝန် လျို က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး ချူ... သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး နဲ့ မန်ချင်းခုန်း ပါ ရှိနေတော့ ကူမော့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်မြောက်နေပါစေ သူတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မမေ့ပါနဲ့... အဲ့ဒီ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က...

"စစ်မြေပြင်မှာ သိုင်းဆရာကြီး တွေကို ဝိုင်းရံ သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်း ရှိတယ်လေ။ မန်ချင်းခုန်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး၊ သူ ကိုယ်တိုင်က သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ဝါရင့် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်လေ။"

မြို့ငယ်လေး၏ တည်းခိုခန်းတစ်ခုပေါ်သို့ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင် မှိန်ပျပျလေး ကျရောက်လာပြီး ညဉ့်ယံ ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ညစာစားသူ နည်းပါးလှပြီး၊ မီးသွေးမီးက တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်နေကာ လူများ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ပေသီးကို စိတ်မပါလက်မပါ ကစားနေပြီး၊ စားပွဲထိုးက ကောင်တာကို မှီကာ ငိုက်မျဉ်းနေလေသည်။

အပြင်ဘက်မှ မြင်းဟီသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာရာ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော စီးပွားရေး တစ်ခု ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူက နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ရထားလုံး တစ်စီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။ သူက ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး ကူ... အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့။ ဒီည ဒီမှာပဲ နားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကူမော့ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာလေသည်။

သို့သော် ကူမော့ ဆင်းလာသည့် အချိန်လေးမှာပင် သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ တည်းခိုခန်းငယ်လေး တစ်ခုကို လှည့်၍ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

အတွင်း၌ လူအနည်းငယ် စားသောက်နေကြသည်။ ကလေး သုံးယောက်၊ အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး - မိသားစု တစ်စု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ချူတုန်း... ကြည့်ပါဦး၊ အဲ့ဒါ ဆုန့်ကျွင်းရှီး မဟုတ်ဘူးလား။"

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အစ်ကို... အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆုန့်ကျွင်းရှီး နဲ့ သူ့မိသားစု ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူက ပုအာစံအိမ် ရဲ့ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မမရန် ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။ အရင်က ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ် မှာ မမရန် က ကူမော့ကို ကူညီဖို့ ပုအာစံအိမ် က ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ကို ခေါ်လာခဲ့တုန်းက၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဆုန့်ကျွင်းရှီး ပဲလေ။"

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ သွားပြီး နှုတ်ဆက်သင့်လား။"

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုအာစံအိမ် ဒေဝါလီခံသွားပြီ ဆိုတာကို သူပြောတာ ငါ ခုလေးတင် ကြားလိုက်သလိုပဲ။"

"ဟင်"

ကူချူတုန်းမှာ အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ကူမော့က တည်းခိုခန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားလေသည်။

စားပွဲ အနည်းငယ်သာ လူပြည့်နေသော တည်းခိုခန်းမှာ စည်ကားခြင်း မရှိသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ဆုန့်ကျွင်းရှီး က ကူမော့ ဝင်လာသည်ကို သတိမထားမိဘဲ၊

သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေမှသာ သတိပြုမိသွားလေသည်။

ထိုအခါမှသာ ဆုန့်ကျွင်းရှီး မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ပူးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး ကူ... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး။"

"အစ်ကိုဆုန့်" ကူမော့က အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် ပေးသလိုများ ဖြစ်သွားလား။"

"လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး"

ဆုန့်ကျွင်းရှီး က သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်ကို အလောတကြီး ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး ကူ ကို မြန်မြန် နှုတ်ဆက်လိုက်။ ဒါက ကိုယ် မင်းကို ပြောပြဖူးတဲ့ ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး လေ။"

ထို့နောက် ဆုန့်ကျွင်းရှီး က ကူမော့ကို ရှင်းပြလေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော့် မိန်းမ ပါ။ သူမက သာမန် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဆိုတော့ သခင်ကြီး ကူ ကို သေချာ မသိပါဘူး။"

အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်လာကာ လက်များကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း မည်သို့ သေချာ နှုတ်ဆက်ရမည်ကို မသိဘဲ ပြာယာခတ်နေကာ ကူမော့ကို စိတ်ဆိုးစေမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

ကူမော့က အလောတကြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ သခင်မလေး ဆုန့်။"

"အာ"

ကူမော့က သူမကို အရင် ဦးညွှတ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလေး ဆုန့် မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။ ဆုန့်ကျွင်းရှီး လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုဆုန့် နဲ့ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတွေပါ။ အရင်က အစ်ကိုဆုန့် ဆီကနေ အကူအညီ အများကြီး ရခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သခင်မလေး ဆုန့် အရမ်း အားနာမနေပါနဲ့။ ဆက်ပြီး စားကြပါ။ ကျွန်တော်က ဒီကနေ ဖြတ်သွားရင်း အစ်ကိုဆုန့် ဒီမှာ ရှိနေတာကို တွေ့လို့ လာနှုတ်ဆက်တာပါ။ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"အာ... အိုး... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သခင်မလေး ဆုန့် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။ ကူမော့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူမက ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဆုန့်ကျွင်းရှီး မှာမူ သူ၏ ကျောကို မနေနိုင်ဘဲ မတ်လိုက်မိလေသည်။ ယွင်ပြည်နယ် ၏ သူရဲကောင်းကြီး၊ သူ၏ ခေတ်တွင် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးက သူ့ကို အစ်ကို ဟု ခေါ်ဆိုနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သတင်းသာ ပျံ့သွားပါက သူ ဤအကြောင်းကို တစ်သက်လုံး ကြွားလုံးထုတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကူမော့က ဆုန့်ကျွင်းရှီး ကို မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဆုန့်... ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။"

ဆုန့်ကျွင်းရှီး က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က မူလက မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး ဇာတိကို ပြန်မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရထားလုံးက ဒီမှာ ပျက်သွားတော့ ပြင်ရတဲ့ အချိန်က နှောင့်နှေးသွားစေခဲ့တယ်။ ဒီညတော့ ဒီမှာ နေရုံကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။"

ကူမော့က ထပ်မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဆုန့်... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဇာတိကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။"

ဆုန့်ကျွင်းရှီး က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပုအာစံအိမ် က အခု မရှိတော့ဘူးလေ၊ လောလောဆယ် ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။

"ဒါပေမဲ့ သူဌေးရန် က သဘောကောင်းတော့ ကျွန်တော်တို့ကို နစ်နာကြေး ပေးလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ ပိုက်ဆံကို သုံးပြီး ဇာတိကို ပြန်၊ စီးပွားရေး သေးသေးလေး တစ်ခု စလုပ်ပြီး...

"မိသားစုနဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးဖို့နဲ့ သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာတာကို ရပ်လိုက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာပါ။"

"ပုအာစံအိမ် က မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။" ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ မမရန် နဲ့ ဒီမနက်မှ တွေ့ခဲ့တာလေ၊ ပုအာစံအိမ် က ဘယ်လိုလုပ် မရှိတော့ရတာလဲ။"

ဆုန့်ကျွင်းရှီး က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ပုအာစံအိမ် ရဲ့ နေရာအနှံ့က လျှို့ဝှက် အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံး ပေါ်သွားခဲ့တယ်။ လေဖမ်းခန်းမဆောင် ရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်တဲ့ နေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးက လျှို့ဝှက် အဆက်အသွယ်တွေ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိပါတယ်...

"ပြီးတော့ လျှို့ဝှက် အဆက်အသွယ်တွေ ဆိုတာ လျှို့ဝှက်ချက် အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာလေ။ လျှို့ဝှက် အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံး ပေါ်သွားပြီဆိုရင် အဲ့ဒါက ဓားမရှိတဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီပေါ့။

"ပြီးတော့ ပိုဆိုးသွားတာက ပုအာစံအိမ် ရဲ့ ငွေကြေး အမြောက်အမြားကို အမည်မသိ ကျွမ်းကျင်သူတွေက လုယက်သွားကြတယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေကလည်း ဘာရလဒ်မှ မရခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒါက လုံးဝ ပြိုလဲသွားစေတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းပဲ။ သူဌေးရန် က အခြေအနေကို ကယ်တင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူဌေးရန် က ပုအာစံအိမ် ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီလို့ ကြေညာခဲ့တယ်။ သူမက စံအိမ် တစ်ခုလုံးကိုရော သူမရဲ့ ရွှေနဲ့ ငွေ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အားလုံးကိုပါ ရောင်းပစ်လိုက်တယ်။ ရလာတဲ့ ငွေတချို့က နစ်နာကြေးအတွက် သုံးပြီး၊ ကျန်တဲ့ ငွေတွေကိုတော့ အရှေ့ပိုင်း ကုန်သည်အဖွဲ့ ကနေ ရှားပါး ရတနာ တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။

"ဒီမနက် နောက်ဆုံး အလုပ်ဖြုတ်ခံရတဲ့ အသုတ်ထဲမှာ ကျွန်တော် ပါသွားတယ်။ ဟူး... သူဌေးရန် က တကယ်ကို အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ခင်ဗျားကြောင့်သာ ပုအာစံအိမ် က ကြီးပွားတိုးတက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့တာကို၊ ဒီလို ဆက်တိုက် ဖြစ်လာတဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူဌေးရန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရတာ တကယ် နှမြောစရာပဲ။"

ဆုန့်ကျွင်းရှီး ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ "နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ဟု ပြောပြီး တည်းခိုခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး လိုက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီမနက် မမရန် လာတွေ့တုန်းက တစ်ခုခု မှားနေမှန်း ကျွန်မ သိသားပဲ။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေတာကို သူမက ကျွန်မတို့ကို မပြောဘူး။ အစ်ကို... အဲ့ဒါ ပိုင်မိသားစု ဖြစ်ရမယ်။ မမရန် က ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ မပြောဘဲ ကျွန်မတို့ကို ထွက်သွားအောင်တောင် လှည့်စားလိုက်တာ သေချာတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကူချူတုန်း အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေပါဦး အစ်ကို၊ အကယ်၍ မမရန် က ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ကို ထွက်သွားအောင် လှည့်စားဖို့ အဲ့ဒီလောက် အလျင်လိုနေတယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ပိုင်မိသားစု က ဒီနေ့ သူမနောက်ကို လိုက်လာတော့မယ် ဆိုတဲ့ သဘော မဟုတ်ဘူးလား။"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ ပြန်သွားကြစို့။ ငါတို့ မကူညီနိုင်ရင်တောင်..."

နှုတ်ဆက်ဖို့တော့ သင့်တော်တာပေါ့။

ကူမော့က ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များကို ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကူချူတုန်း၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ လင်ကျန်းမြို့ ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံသွားလေတော့သည်။

လင်ကျန်းမြို့ တွင် ညဉ့်ယံ ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်ယံမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။ ရုတ်တရက် လမ်းပေါ်ရှိ မြင်းခွာသံများက နားကွဲမတတ် ဖြစ်လာပြီး သံချပ်ကာအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ပါဝင်သည့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူတို့သည် မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ကြီးထဲမှ တွားသွားထွက်လာသော မိစ္ဆာများအလား ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ ခန့်ညားသော အငွေ့အသက်မှာ ကြောက်မခန်းလိလိ ဖြစ်ကာ၊

လူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထွက်ပြေးသွားစေလေသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က တုန်ယင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါတွေက ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ပဲ။"

အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း မိုးကြိုးသံအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို လန့်သွားစေလေသည်။

ကွမ်ယန် မြို့စားအိမ်တော် ၏ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး မှာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိလေသည်။ အထူး ဖန်တီးထားသော သံချပ်ကာအထူကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သိုင်းဆရာကြီး များပင်လျှင် သူတို့၏ စွမ်းအားကို အလွယ်တကူ မစိန်ခေါ်ရဲကြသလို၊ တိုက်ပွဲတွင်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ကြလေသည်။

ကွမ်ယန် မြို့စား ပိုင်ချောင်ရှန်း သည် ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် နှိမ့်ချသော အစပြုမှုမှနေ၍ ကြီးမားသော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ မြို့စားနှင့် ဗိုလ်ချုပ် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ အကူအညီကြောင့် အများကြီး ပါဝင်လေသည်။ အကယ်၍ ပိုင်ချောင်ရှန်း မှာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော လူယုတ်မာ တစ်ယောက် ဖြစ်မည်ဆိုပါက၊ ဤ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး မှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ မုန်းတီးကြသည့် သူ၏ လက်ပါးစေများ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမှာ အတော်လေး အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဧကရာဇ်အသစ် နန်းတက်လာပြီး ပိုင်ချောင်ရှန်း ကို အလွန် မုန်းတီးခဲ့လေသည်။ နှစ်နှစ်အတွင်း ပိုင်ချောင်ရှန်း မှာ နန်းတွင်းမှ ဖယ်ကြဉ်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ဒုတိယအဆင့် အရာရှိဖြစ်သော ကိုယ်ရံတော် ဗိုလ်ချုပ် ဟူသော ရာထူးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း စစ်ရေး အာဏာများ ရုပ်သိမ်းခံရပြီး သူ၏ နယ်မြေဖြစ်သော ကွမ်ယန်ခရိုင် သို့ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံခဲ့ရလေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစောင့်များဖြစ်သော သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး သာ သူ့ကို ကွမ်ယန်ခရိုင် သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ပိုင်ချောင်ရှန်း သည် သူ၏ မြို့စားအိမ်တော်တွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး လည်း နှစ်အတော်ကြာအောင် မပေါ်လာခဲ့တော့ချေ။

ယခုညတွင် သူတို့က လင်ကျန်းမြို့ ၌ တကယ် ပေါ်လာခဲ့ရာ...

ပြည်သူများကြားတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းဝင်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြလေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး သည် အရင်တုန်းက သိုင်းဂိုဏ်း အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့ဖူးလေသည်။

တစ်ခဏမျှ လင်ကျန်းမြို့ တွင် လျှို့ဝှက် လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

သို့သော် သိပ်မကြာခင်မှာပင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အဖွဲ့ဝင်များ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး သည် ပုအာစံအိမ် သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြလေသည်။

မြင်းခွာသံများနှင့် သံချပ်ကာအထူကြီးများ ထိခိုက်သံများက လရောင်အောက်တွင် ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းနေလေသည်။

ရန်စန်းနျန် က အထဲမှ ထွက်လာသောကြောင့် သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့မှာ ပုအာစံအိမ် ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော "ခြင်္သေ့ရူး" ဖေ့ဖိုရှောင် က မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်၏။

"တတိယ သခင်မလေး...

"အိမ်ပြန်ကြစို့။"

အခန်း (၁၁၈) -သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များနှင့် တိုက်ပွဲ

"အိမ် ဟုတ်လား။"

ရန်စန်းနျန် သည် ပုအာစံအိမ် ၏ မုခ်ဦးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက ငါ့အိမ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။ ငါ့မှာ အိမ်ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိတော့လို့လဲ။"

ဖေ့ဖိုရှောင် သည်...

ပုံမှန် စစ်သား တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ရန်စန်းနျန် ၏ သွယ်ဝိုက်သော ဝမ်းနည်းမှုများကို သဘာဝကျကျပင် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး၊ မြို့စား က သခင်မလေးကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့။"

ရန်စန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ မလာဘူးလား။"

"ဘယ်သူလဲ။" ဖေ့ဖိုရှောင် က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ပိုင်ချောင်ရှန်း လေ။"

"မြို့စား က ရုံးကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ကိုယ်တိုင် မလာနိုင်ခဲ့ပါဘူး။" ဟု ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ သခင်မလေးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို ငါ ထပ်ပြီး အရမ်း တွေးနေမိတာပဲ။"

ဟု ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။

"ဒီအချိန်လောက်ဆို သူ ငါ့ကို အနည်းဆုံးတော့ တွေ့လိမ့်မယ်၊ ငါ့ကို စကားကောင်းလေးတွေ နည်းနည်း ပြောပြီး ဖျောင်းဖျလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ အဲ့ဒီလိုသာ ဆိုရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေးတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု ရှိနိုင်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးတာလား။ သူက ငါ့ကို ရောင်းစားတော့မှာကိုတောင်၊ ငါ့ကို မတွေ့ဘူးလား။ သူ့အမြင်မှာ ငါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့သူလား။ ငါက သူ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ဘာက သူ့ကို ထင်စေတာလဲ။ ငါက အဲ့ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူလား။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ သူတို့နောက်ရှိ ရထားလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"တတိယ သခင်မလေး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားပါတယ်၊ ဒီမြို့ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေဖို့က မသင့်တော်ပါဘူး။ သွားကြစို့။"

ရန်စန်းနျန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

"ရှင့်အမြင်မှာတောင် ငါက အဲ့ဒီလောက် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူလား။"

"ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေး အပေါ် ကြီးမားတဲ့ လေးစားမှု ရှိပါတယ်။" ဟု ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်သည်။

ရန်စန်းနျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ပိုင်ချောင်ရှန်း က ငါ့ကို သူ့သမီးလို ဘယ်တုန်းကမှ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ အခု သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေ အတွက် ငါ့ကို အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ဆီ မယားငယ်အဖြစ် ရောင်းစားချင်နေတယ်။

"အဲ့ဒါတောင် သူက ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး၊ ရိုးရိုးလေးပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ငါက အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လေ။ ငါက သူ့ရဲ့ စကားတိုင်းကို နာခံရမယ်၊ ငါ မငြင်းဆန်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့လို အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ဆန္ဒကို မနာခံဖို့ မထိုက်တန်လို့လေ။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ အားလုံးကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်နေကြတာ။ ရှင်တို့ကလည်း ငါ့ကို အဆင့်နိမ့်တယ်လို့ ထင်ပြီး ရှင်တို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဆန့်ကျင်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတာ။ ရှင်တို့က ငါ့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောတော့ ငါ ရှင်တို့နဲ့ လိုက်သွားရမယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘာလို့ မငြင်းဆန်နိုင်ရမှာလဲ။"

ထိုသို့ပြောရင်း...

ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ ခါးမှ ဓားကောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် မှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ဆက်ရှိနေပြီး ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက တိုက်ပွဲပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့် စစ်သားတွေပါ။ အကယ်၍ သခင်မလေး က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ သခင်မလေးရဲ့ လက်ရှိ သိုင်းပညာတွေက မလုံလောက်ပါဘူး။"

ရန်စန်းနျန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ရှင်က ပိုင်ချောင်ရှန်း နဲ့ စကားပြောဖြစ်ရင်၊ ကျွန်မရဲ့ စကားကို ပါးပေးပါ ...ငါ ရန်စန်းနျန် က သူ ထင်သလောက် အသုံးမကျတဲ့ သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့။"

စကားဆုံးသည်နှင့်...

ရန်စန်းနျန်က ချက်ချင်း ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ရိုးရိုးလေး လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။ "ဘန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ရန်စန်းနျန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်တစ်ခုကို ထိမှန်သွားလေသည်။ အင်အားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူမကို ဒဏ်ရာမရစေဘဲ သို့မဟုတ် မထိခိုက်စေဘဲ လက်နက်ချသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ချွင်" အသံနှင့်အတူ...

ဓားကောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် က ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး၊ မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့။"

ရန်စန်းနျန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... ဒီလောကထဲကို ငါ မွေးဖွားလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ နတ်ဘုရားကို ငါ တကယ်ပဲ မေးချင်မိတယ်။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...

ရန်စန်းနျန် ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေ့ဖိုရှောင် နောက်ဆုံး၌ ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ ရန်စန်းနျန် ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စစ်မှန်သောချီ တစ်လွှာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်၏။

"သခင်မလေး... သခင်မလေး... အဆိပ်သောက်လိုက်တာလား... ဘယ်လို အဆိပ်မျိုး သောက်လိုက်တာလဲ။"

ရန်စန်းနျန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်...

တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် ရန်စန်းနျန် သည် ရင်းနှီးသော ခေါ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

"မမရန်။"

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲရှိ ခေါင်မိုးတစ်ခုပေါ်မှ ကူချူတုန်း ပျံသန်းဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ အကြည့်က ဖေ့ဖိုရှောင် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်တစ်ဖက်က ရန်စန်းနျန် ၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ရန်စန်းနျန် က သွေးများ အန်ထုတ်နေလေသည်။

"မမရန် ကို လွှတ်လိုက်စမ်း။"

ကူချူတုန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားသွားကာ လေထဲတွင် ဖေ့ဖိုရှောင် ထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။ လက်ဝါးလေပြင်းမှာ ပြင်းထန်ပြီး သဲ့သဲ့မျှ လေတိုးသံတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီး ၎င်းကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်ကို အလောတကြီး မြှောက်လိုက်လေသည်။

သူတို့၏ လက်ဝါးများ ထိခိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လေထဲတွင် မိုးကြိုးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် သည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးစွမ်းအားတစ်ခု သူ့ထံသို့ လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ဓားနှင့် လှံများ မဖောက်နိုင်သော သံချပ်ကာအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုသံချပ်ကာမှာ "ချွင်" ခနဲ မြည်သွားလေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မာကျောသော ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာ အနည်းငယ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ပြီး ကူချူတုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဤနုနယ်ပုံရသော မိန်းကလေးငယ်လေးတွင် ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးစွမ်းအား ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက ဒီရေလုံးကြီးအလား လိမ့်ဆင်းလာလေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မိန်းကလေးငယ်လေး၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော တည်ငြိမ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ နှလုံးကို ခုန်မြန်သွားစေသည့် မမြင်ရသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပုံ ရလေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် သည် စစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် တိကျလှပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ဤလူငယ်က သူ၏ အသက်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယူသွားနိုင်သည်ဟု ခိုင်မာသော အလိုအလျောက် သိစိတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ဖိနှိပ်ခံရသည့် ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်သော သိုင်းကွက်များမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းရာမှ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ သွေးများကို အေးခဲသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ၏ ခြေလက်များမှာ အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့သလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤခံစားချက်မျိုးကို ကွမ်ယန် မြို့စား ပိုင်ချောင်ရှန်း ထံမှသာ သူ ခံစားခဲ့ဖူးလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူက ကူမော့၏ လက္ခဏာကို တွေးမိသွားပြီး အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းက ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့ လား။"

ကူမော့က ဖေ့ဖိုရှောင် ကို လျစ်လျူရှုကာ ရန်စန်းနျန် ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်ကာ သူမကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သောချီ တစ်လွှာက ရန်စန်းနျန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် ရန်စန်းနျန် က ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် သွေးတစ်လုတ် ပန်းထွက်လာလေသည်။

သူမ သောက်ထားသော အဆိပ်ကို ကူမော့က ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ကျွန်မ လိုချင်တာက သေဖို့ပဲလေ။"

ကူချူတုန်းက ရန်စန်းနျန်ကို ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မမရန်... ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ မမက အရမ်း ငယ်သေးတာကို။"

ရန်စန်းနျန်က သက်ပြင်းချကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"နင်တို့ ထွက်သွားပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီပြဿနာထဲကို ဝင်ပါဖို့ ပြန်လာရတာလဲ။ ကူမော့၊ ချူတုန်း... ဒါက သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ရဲ့ တပ်ဖွဲ့လေ။ အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာကို နင်တို့ နားလည်သင့်တယ်။ နင်တို့ တကယ် ပြန်မလာသင့်ဘူး။ အခု ထွက်သွားတော့။"

ကူမော့က အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက် ခံစားလွယ်မနေဘဲ နေလို့ ရမလား။ ငါတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ တမင် ထွက်သွားခိုင်းတာလေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း သနားနေတာလား။"

ရန်စန်းနျန်: "..."

"ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် ယူလာပေးတဲ့ ခံစားချက်တွေက နင့်ရဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားတွေကြောင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။"

ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ၊ ခံစားလွယ်နေတာ တော်လောက်ပြီ။ ဒီနေ့ မင်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်။"

"အင်း..."

ရန်စန်းနျန်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကူမော့က အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဖေ့ဖိုရှောင် ကို ပြောလိုက်လေပြီ။

"ကွမ်ယန် မြို့စား ရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က နေရာအနှံ့မှာ နာမည်ကြီးတယ်လေ။ ခင်ဗျားတို့... အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လာခဲ့ကြ။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်း မြင်းပေါ်တက်ကာ ကုန်းနှီးမှ လှံရှည် တစ်လက်ကို ယူလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ဒါက မြို့စားအိမ်တော် ရဲ့ မိသားစု ကိစ္စပါ၊ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။"

"မိသားစု ကိစ္စ ဟုတ်လား။"

ကူမော့က ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ရန်... အဲ့ဒါက မိသားစု ကိစ္စလား။"

"ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ရန်၊ သူ့မျိုးရိုးနာမည်က ပိုင်၊ မိသားစု ကိစ္စ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။"

ဟု ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။

"ကြားတယ် မဟုတ်လား။"

ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် ၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ဝင်ပါဖို့ သေချာပြီလား။"

"ရန်စန်းနျန် က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းလေ။ ကျွန်တော် ကူမော့ ရဲ့ သူငယ်ချင်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကို သဘာဝကျကျပဲ ဝင်ပါရမှာပေါ့။" ဟု ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။"

ကူချူတုန်းက အနောက်မှ အားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောမှ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ယူကာ သူမ၏ အရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က ဓားနဲ့ လှံတွေ မဖောက်နိုင်တဲ့ နှစ်သောင်းချီ အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်၊ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အစ်ကို စမ်းကြည့်သင့်တယ်။ အကယ်၍ အစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ရင် ကျွန်မ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို သုံးမယ်။ အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာက ပိုအစွမ်းထက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကမှာ ပဉ္စမမြောက် အစွမ်းအထက်ဆုံး လက်နက်ပုန်း ဖြစ်တဲ့ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ က ပိုသာလွန်လား ဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်တယ်။"

ဖေ့ဖိုရှောင် က ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲရှိ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သို့သော် သူက သူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးကို ညင်သာစွာ ဆွဲချလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တိုက်။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး က လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများအလား ပြေးထွက်လာကြလေသည်။

ဤသံချပ်ကာအထူကြီးများ ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းသည်တော်များနှင့် သူတို့၏ မြင်းများ အားလုံးမှာ ထူထဲသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ သံချပ်ကာများက အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ လူများကို တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။

မြင်းခွာသံများက လိမ့်ဆင်းလာသော မိုးကြိုးသံအလား မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး၊ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းစီတိုင်းက မြေကြီးကို ကြေမွသွားစေမည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လာသော အရှိန်အဟုန်မှာ လိမ့်ဆင်းလာသော ဒီရေလုံးကြီးအလား၊ တားဆီး၍မရနိုင်သကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် အထက်မှ ဖိချလာသော မြင့်မားသည့် တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သိုင်းလောက၏ ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားစွာ၊ ဤမြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး သည် ပြီးပြည့်စုံသော တညီတညွတ်တည်း လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းကာ တစ်ကိုယ်တည်း အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့၏ အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း သူတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ် တွင် ကူမော့က သိုင်းပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေလေသည်။

လေထုထဲတွင် ကျောချမ်းစရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြေမွသွားစေနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

နီးကပ်လာသော သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ကူမော့သည် ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူက ရုတ်တရက် စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် မှ "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" တိုက်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများ လွင့်ပျံသွားပြီး လိမ့်ဆင်းလာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်များ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာရာ၊ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ဟိန်းဟောက်နေသည့် နဂါးခြောက်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် ဤမယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော လက်ဝါးနည်းစနစ်သည် သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များ၏ ရှေ့တန်းကို ထိမှန်သွားသောအခါ မြင်းသည်တော် အနည်းငယ်ကိုသာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ကူမော့က သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များသည် အလျားလိုက် ချီတက်နေပုံ ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့သည် ပုံသေဝင်္ကပါများဖြင့် နေရာယူထားကြပြီး သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

ထို့အပြင် အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော လက်ဝါးရိုက်ချက်က ကူမော့၏ အတွင်းအား အများစုကို လမ်းလွှဲခံရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးက အမည်မသိ အထူး ပစ္စည်းများနှင့် တည်ဆောက်ပုံများကို အသုံးပြု၍ အထူး ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

စစ်မြင်းများ အားလုံးမှာ သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားသော အထူး မြင်းများ ဖြစ်ကြပြီး အရပ်ရှည်ကာ တောင့်တင်းပြီး၊ သူတို့၏ ခွာများကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ စိုက်ထားကာ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ သံတိုင်များအလား ဖြောင့်တန်းနေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ကွေးညွှတ်ခြင်း မရှိချေ။

အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာအထူကြီးမှာ ကြောက်မခန်းလိလိ သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ ကျောရိုးအဖြစ် ထိုက်တန်စွာပင် ကူမော့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်အောက်တွင် လုံးဝ အထိအခိုက် မရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြင်းသည်တော်များက အနောက်မှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ကူမော့ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။

ကူမော့သည် ထောင်ချောက်ထဲတွင် မိသွားပြီး သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များ၏ တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက အနက်ရောင် သံမဏိ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား သူ၏ ထွက်ပေါက်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြလေသည်။ ညဉ့်ယံတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များက ဤကျောချမ်းစရာကောင်းသော လေထုကြောင့် ခြောက်လှန့်ခံရသကဲ့သို့ တစ်လွှာပြီး တစ်လွှာ စုပုံလာကာ ပိုမို နိမ့်ကျစွာ ဖိစီးလာပြီး၊ စစ်မြေပြင်ရှိ လေထုကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားစေလေသည်။

ကူမော့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအားများက မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား လိမ့်ဆင်းလာပြီး နဂါးနိုင်လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ဝါးများက ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရိုက်ချက်များ၏ အင်အားက အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ရန်သူကို ခုန်အုပ်မည့် ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးနှစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော် တစ်ဦးမှာ အင်အားကြောင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူ မြင်းပေါ်မှ မကျသွားသော်လည်း သူ၏ လှံရှည်မှာ ကွေးပြီး ပုံပျက်သွားကာ သူ၏ လက်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး လက်ကိုင်ရိုး တစ်လျှောက် သွေးများ ပန်းထွက်လာလေသည်။

ကူမော့က လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်အားဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်လိုက်ကာ အခြား မြင်းသည်တော် တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားလေသည်။ သံချပ်ကာအထူကြီး ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းသည်တော်မှာ အင်အားကြောင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မြင်းက ဟီပြီး ရှေ့ခြေထောက်များကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခွာရာ နှစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဤရိုက်ချက်က သာမန် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်သော်လည်း၊ မြင်းသည်တော်မှာ အများအားဖြင့် အထိအခိုက် မရှိပုံ ရလေသည်။

သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများက လိမ့်ဆင်းလာသော မိုးကြိုးသံအလား မြေပြင်ကို ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ သူတို့၏ လှံရှည်များက အေးစက်စက် လင်းလက်နေပြီး ကူမော့ထံသို့ တောအုပ်တစ်ခုအလား ထိုးစိုက်လာကြလေသည်။ ရမ်းခုတ်မှု တစ်ခုစီတိုင်းက လေတိုးသံတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး လှံထိပ်ဖျားက လေကို ဆုတ်ဖြဲကာ စူးရှသော မြည်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းလှသည် - တစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် အခြားသူ အများအပြားက အကာအကွယ် ပေးထားကြပြီး ဖောက်ထွင်း၍မရနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖန်တီးထားကြလေသည်။ ကူမော့က ကာကွယ်ရန် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်ဝါးနည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော ဖိအားကို တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရလေသည်။

ထို့နောက် ကူမော့က သူ၏ နာမည်ကြီး ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်၊ သို့သော် သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်နိုင်သော ဆောင်းဦးရေယဉ်ဓား ပင်လျှင် သံချပ်ကာပေါ်တွင် ပြတ်ရာများနှင့် အမှတ်အသား အချို့သာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို တိုက်ရိုက် မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ခဏမျှ မြင်းခွာသံများ၊ လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများနှင့် တိုက်ပွဲခေါ်သံများ ရောယှက်သွားပြီး နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်နေလေသည်။

ကူမော့က တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိ၏။ ဤသံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များမှာ တကယ်ကို ဝါရင့် စစ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သိုင်းလောကမှ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံက ပိုမို တိုတောင်းပြီး ထိရောက်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို သေမင်းကို အန်တုသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြီးမားသော ခွန်အားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားရာ သာမန်လူများအတွက် ခံနိုင်ရည် ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စစ်မြေပြင်နှင့် သိုင်းလောက ကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သူ နားလည်သွားလေသည်။

ဤနေရာတွင် မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်သာ ရှိလေသည်။

စစ်မြေပြင်တွင် တပ်ဖွဲ့ဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေမည်ဆိုပါက...

အတော်ဆုံး သူရဲကောင်းများ၏ ဓားများပင် တုံးသွားမည်၊ သူတို့၏ ဓားသွားများ ကျိုးသွားမည်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အတွင်းအားများလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကုန်ခန်းသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမိန့်ရထားသော စစ်သားများကမူ သိုင်းဆရာကြီး ဆိုသူများ အသားစင်း ဖြစ်သွားသည်အထိ မဆုတ်မနစ် ရှေ့ဆက် တက်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းများမှာ သိပ်အသုံးမဝင်လှပေ၊ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်မှုများ၏ ပြင်းထန်မှုကိုသာ ခံနိုင်ရည် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူဆယ်ယောက်၊ ရာယောက်... သို့မဟုတ် ထောင်ယောက်ကို သတ်နိုင်မည်လော။ သူတို့သည် မြား တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်း၊ သို့မဟုတ် တစ်သိန်းကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည်လော။ တူကူးဓားကိုးကွက်၏ မြားဖြိုခွင်းခြင်း ပုံစံပင်လျှင် မြားတစ်သောင်း ပစ်လွှတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စစ်မြေပြင်၏ ချီတက် တိုက်ခိုက်သော နည်းဗျူဟာများကို တွေ့ကြုံပြီးနောက်...

ကူမော့သည် သံချပ်ကာ စစ်သား ၃၆ ယောက်နှင့် ဆက်၍ မပတ်သက်လိုတော့ပေ။

စစ်မြေပြင်သည် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ လွင်ပြင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ တပ်ဖွဲ့ဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာ မရှိဘဲ မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်သာ ရှိသော်လည်း၊ ဤမြင်းသည်တော် တစ်ယောက်စီတိုင်းမှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်စီ ဖြစ်ကြပြီး ဖေ့ဖိုရှောင်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပင် ပါဝင်ပေသည်။ သူတို့ အားလုံးက အနက်ရောင် သံမဏိ သံချပ်ကာ အထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ပြောင်မြောက်လှသော အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုက သူတို့ကို စစ်မြေပြင်၏ တကယ့် ပုံစံငယ်တစ်ခု ဖြစ်စေလေသည်။

သို့သော် ကူမော့ကိုမူ မြင်းသည်တော် ၃၆ ယောက်က ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကူမော့က သူ၏ စွမ်းအားကို လက်ဝါး နှစ်ဖက်စလုံးသို့ စုစည်းကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မြင်းသည်တော် တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားလေသည်။ မြင်းသည်တော်နှင့် သူ၏ မြင်းမှာ လွင့်စင်သွားလေသည်။ ထိုအရှိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကူမော့က ခြေဖျားများကို အသာထိလိုက်ပြီး ယုန်တစ်ကောင်ကို ခုန်အုပ်မည့် လင်းယုန် တစ်ကောင်အလား ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

လေထဲတွင် ကူမော့က စွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ ညာဘက် လက်ညှိုးဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။ ထက်မြက်သော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤသည်မှာ မရီဒါန်းခြောက်သွယ်နတ်ဘုရားဓား ပင်ဖြစ်သည်။

"ရွှီး" ခနဲ အသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး ဓားစွမ်းအင်များ ယှက်နွယ်လာကာ သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များထံသို့ လျှပ်စီးအလား ပစ်လွှတ်သွားလေသည်။ ဤပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် ခိုင်မာသော သံချပ်ကာများမှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ဓား ခြောက်လက်စလုံးက သူတို့၏ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ...

အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော ဓားဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ သံချပ်ကာအထူကြီးများကို မဆုတ်မနစ် ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။ အော်ဟစ်သံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး မြင်းသည်တော် အနည်းငယ် လဲကျသွားလေသည်။

သို့သော် ကျန်ရှိနေသော သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသဘဲ နောက်ဆုတ်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူတို့၏ဝင်္ကပါကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကာ မြင်းခွာများက မြေပြင်ကို တဝုန်းဝုန်းအသံနှင့်အတူ ပေါက်နေလေသည်။

ဖေ့ဖိုရှောင် က သူ၏ လှံရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သံချပ်ကာ မြင်းသည်တော်များက တိုက်ပွဲဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြလေသည်။

ရန်စန်းနျန်က အလောတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။

"ကူမော့၊ သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက် ဝင်္ကပါကို သုံးတော့မယ်၊ အဲ့ဒါက သိုင်းဆရာကြီး တွေကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ အထူး ဖန်တီးထားတာ။ သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေ အားလုံးမှာ ထူထပ်တဲ့ ကွန်ရက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ သံကြိုးတွေ ရှိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ချူနိုင်ငံတော် က သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက်ဝင်္ကပါထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တာ။"

ကူမော့၏ မျက်နှာထား လေးနက်သွား၏။

သူ ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရက်ဝင်္ကပါအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး များကို ကိုင်တွယ်ရန် အင်ပါယာ စစ်တပ်က အသုံးပြုသော ပုံမှန်ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ပိုင်ချောင်ရှန်း က သိုင်းဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့စဉ်က နာမည်ကြီး ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားမှာ ထို ကောင်းကင်ဘုံကွန်ရကဝင်္ကပါကြောင့် ကျဆုံးခဲ့ရလေသည်။

"အစ်ကို... ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ။"

ထိုအချိန်မှာပင် ကူချူတုန်းက ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ကူမော့ထံသို့ ချက်ချင်း ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကူမော့က လက်လှမ်းကာ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ ကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

ဓားတစ်လက်က ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး မြင်းသည်တော် ၃၆ ဦး ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်ပြားပေါ်တွင် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။ ကြီးမားသော အတွင်းအားကြောင့် ကျောက်ခဲ မရေမတွက်နိုင်အောင် လွင့်စင်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာ၏။ ၎င်းမှာ သိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော တောအုပ်ထဲက ရသေ့ မန်ချင်းခုန်း ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားပြီ။ အခု ထွက်သွားတော့။ ဒါကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"