အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း ၅၇ - မင်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားက မင်းသား တစ်ပါးလား...

ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု များတွင် မပတ်သက်လိုကြောင်း အိုးယန်က တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့သော်လည်း သေမျိုးလောက သို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူကိုယ်တိုင် ထိုအရာများထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပိတ်မိသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု သည် ရန်စရန် မလိုအပ်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့စရာလည်း မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ကိုးတွင်သာ ရှိသေးသော အိုးယန်ကမူ မကြောက်ခဲ့ချေ။ သူ၏ နယ်ပယ် တက်လှမ်းမှုကို ထိခိုက်စေမည်လော ဘယ်လို ဟာသမျိုးလဲ... ထိုအရာက သူ့ကို လုံးဝ မထိခိုက်နိုင်ချေ။

တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော အိုးယန်သည် အစောင့်များ အားလုံးကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။ တောင်ပေါ် ဓားပြ ရာပေါင်းများစွာထက် အိုးယန်ထံမှ ပိုမို ကြီးမားသော ဖိအားကို သူတို့ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ လူငယ်သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် သူတို့ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်ပစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

အိုးယန် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် အစောင့်များသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ လက်နက်များကိုပင် တည်ငြိမ်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ချေ။

"အင်မော်တယ် တွေ သေမျိုးလောက ကို ရောက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ သေမျိုး တွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်လား..."

မြင်းလှည်းထဲမှ အဘိုးအို တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဝါနှင့် မီးခိုးရောင် ရောစပ်နေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးသည် လူငယ်တစ်ဦး၏ တွဲကူမှုဖြင့် ထွက်လာပြီး အိုးယန်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်၏။

အဘိုးအိုသည် သူ့အား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ် အမှန်တကယ် မှတ်မိနေသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ မာနကြီးစွာဖြင့် တရားဟောရန် ရဲဝံ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အိုးယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး မာနကြီးသော အဘိုးအိုကို ပညာပေးရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေ၏။

သို့သော် ဝမ်မင်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး အဘိုးအို၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘော့စ်အိုးယန်... သခင်ကြီး ရှဲ့ က ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီဖို့ မြို့တော်ကို သွားနေတာပါ..."

"ငါက မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ရဲ့ မြို့စား ရှဲ့ချုံယန် ပါ..."

အဘိုးအိုက အိုးယန်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အဘိုးအိုကို တွဲကူပေးထားသော လူငယ်သည် ပညာရှင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အိုးယန်နှင့် အခြားတစ်ဦးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပေ၏။ သူသည် အင်မော်တယ် ဟု ခေါ်ဆိုသူများ အကြောင်းကို ပုံပြင်ပြောသူများနှင့် စာအုပ်များမှသာ ကြားဖူးခဲ့သဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရချိန်တွင် သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်မိလေသည်။

အိုးယန်က သူ့ကိုယ်သူ မိတ်မဆက်ဘဲ အဘိုးအိုကိုသာ ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ရဲ့ မြို့စားလား... ငါ့ရဲ့ ဆရာက ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်လို သဘောတူညီချက် လုပ်ခဲ့တာလဲ..."

အဘိုးအိုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ် က မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ မှာ ရာသီဥတု သာယာဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးပြီး အဲ့ဒီ အစား ဖုန်းမြို့ က သူတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံပေးရတယ်လေ..."

"ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်လောက်က မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ မှာ ရာသီဥတု သာယာခဲ့တာက ခင်ဗျားရဲ့ ကုသိုလ်ကံ လုံလောက်လို့လို့များ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

အိုးယန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ဖိအားက အဘိုးအိုဆီသို့ လှိုင်းထသွားလေ၏။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မူလချီ အောက်တွင် အဘိုးအို၏ အားနည်းနေပြီဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားပေသည်။

အဘိုးအို၏ နံဘေးရှိ လူငယ်က အိုးယန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်က ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အကြောင်းကို မပြောဘူး..."

နို့နှစ်ရောင် ဖြောင့်မတ်သောချီ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုက အိုးယန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မူလချီမှ အဘိုးအိုကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။

အိုးယန်က အဘိုးအို၏ နံဘေးရှိ လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရသော လူငယ်သည် အချို့သော မဟာဆရာသခင် ပညာရှင်ကြီးများပင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ဖြောင့်မတ်သောချီ ကို ကျင့်ကြံထားသည်လော။

သေမျိုး များအတွက် အိုးယန်၏ စနစ်သည် သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်အတွက် မည်သည့် အချက်အလက်ပြဘုတ်ကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။ သူက ဖြောင့်မတ်သောချီ အချို့ကို ကျင့်ကြံထားလျှင်တောင်မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအတွက်မူ သူသည် သေမျိုး များအကြားတွင် ထူးချွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး သက်သက်သာဖြစ်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သော အနည်းငယ် ပိုကြီးသည့် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ရှဲ့ချုံယန်က သူ့ကို တွဲကူပေးထားသော လူငယ်ကို ပုတ်ကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး အိုးယန်ကို လက်အုပ်ချီလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စက မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ရဲ့ အမှားပါ... ဒါကြောင့် ဒီအဘိုးအိုက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဆီကနေ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု တောင်းဆိုဖို့ တော်ဝင်မြို့တော် ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

ရှဲ့ချုံယန် ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် အိုးယန်၏ သဘောထားက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ရှဲ့ချုံယန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ရှဲ့ချုံယန်က အိုးယန်၏ နံဘေးရှိ လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ မြင်းလှည်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စတချို့အတွက်... ကျေးဇူးပြုပြီး အင်မော်တယ်... ဆွေးနွေးဖို့ မြင်းလှည်းထဲကို ကြွပါ..."

ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသည့်အလား အိုးယန်က သူ၏ နံဘေးရှိ လန်ချင်းဆုန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပေ၏။

သူ၏ ဓားကို ပိုက်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ သည် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

အိုးယန်က သူ၏ ဒုတိယညီလေးကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လန်ချင်းဆုန့်ကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ဆီသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ ဟူထူက သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး အိုးယန်၏ အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ သူမရှေ့ရှိ လူများကို သတိကြီးစွာဖြင့် ချောင်းကြည့်နေသည်။

သူတို့က အဘိုး ပြောဖူးတဲ့ သေမျိုးလောက က လူတွေလား...

သူတို့က အရမ်း အားနည်းသလို ခံစားရပေမယ့် ငါ မကြိုက်တဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေတယ်... အထူးသဖြင့် ပညာရှင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အဲ့ဒီ လူငယ်လေးဆီကနေ... သူ့ဆီကနေ ထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါက ငါ့ကို အရမ်း အနေရခက်စေတယ်...

မိစ္ဆာ များအတွက် လူသားမျိုးနွယ်၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်သောချီ သည် သဘာဝအရ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

သူတို့အဖွဲ့သည် မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အတွင်းတွင် ရှဲ့ချုံယန်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်ကာ အိုးယန်ကို လက်အုပ်ချီလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ် နှစ်ပါးရဲ့ အသက်အရွယ်ကို မေးလို့ ရမလား..."

အိုးယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးအို မည်သို့ အကြံအစည် ရှိနေသနည်းကို သူ မသိသော်လည်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက ဆယ့်ခုနစ်နှစ်... သူက ဆယ့်ငါးနှစ်..."

"ငါက ငါးနှစ်..."

ဟူထူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရှဲ့ချုံယန်က လန်ချင်းဆုန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီ အင်မော်တယ် မှာ... ကျောက်စိမ်းဖြူ တစ်ဝက်လေး တစ်ခုများ ရှိနေမလား..."

ရှဲ့ချုံယန်၏ စကားကြောင့် လန်ချင်းဆုန့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေ၏။ လန်ချင်းဆုန့်က တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့က မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ ရှောင်လွှဲသော အဖြေကို ကြားချိန်တွင် ရှဲ့ချုံယန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန့်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များက လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

အင်မော်တယ် တစ်ပါးဖြစ်သော အိုးယန်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက ယဉ်ကျေးပျူငှာခဲ့သော်လည်း ယခု လန်ချင်းဆုန့်အပေါ် ထားရှိသကဲ့သို့ လေးစားမှုမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

ရှဲ့ချုံယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အနည်းငယ် ဦးညွတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသားက မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက နေထိုင်နေခဲ့ပေမယ့် တော်ဝင်မြို့တော် ကတော့ မင်းသားကို ရှာဖွေတာ လုံးဝ လက်မလျှော့ခဲ့ပါဘူး..."

"ငါ့ကို ရှာနေတာလား... မြက်ပင်တွေကို ခုတ်ထွင်ပြီး အမြစ်ဖြတ်ဖို့လား..."

လန်ချင်းဆုန့်က လှောင်ပြောင်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

သို့သော် ရှဲ့ချုံယန်က ကျောက်စိမ်းဖြူ တစ်ဝက်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က အရမ်း အိုမင်းနေပြီဖြစ်ပြီး သားတော်တွေလည်း မရှိတော့တဲ့အတွက် အခုချိန်မှာ မင်းသားကို တစ်ကြိမ်လောက် မြင်တွေ့ချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"ဟားဟားဟား... သားတော်တွေ မရှိတော့ဘူးလား... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သားတော်တွေ အများကြီးကို သူ သတ်ပစ်တုန်းကကျတော့ သားတော်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ ဘာလို့ မတွေးခဲ့တာလဲ..."

လန်ချင်းဆုန့်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားကာ ရှဲ့ချုံယန်ကို ကြည့်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်၏။

သူ၏ နံဘေးရှိ အိုးယန်မှာမူ ကြောင်အသွားလေသည်။ သူ၏ ဒုတိယညီလေးသည် အသက်သုံးနှစ် အရွယ်က မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူက ကောက်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ သူ၏ ဒုတိယညီလေးသည် သူကဲ့သို့ပင် မိဘမဲ့ တစ်ဦးဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဒုတိယညီလေးတွင် ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် နောက်ခံမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ လေသံအရ သူသည် တော်ဝင်မိသားစုဝင် သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်လော။

ရှဲ့ချုံယန်၏ အမူအယာမှာ လေးနက်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မဟာထန် ရဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မြောက် နွေဦးရာသီမှာ ဆူးဘုရင် က ပုန်ကန်ခဲ့ပြီး လူသောင်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ကာ ဆူးဘုရင် ရဲ့ မျိုးဆက် တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခံခဲ့ရတယ်... မဟာထန် ရဲ့ အနှစ်လေးဆယ်မြောက်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က အမှုဟောင်းကို ပြန်လည်စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဆူးဘုရင် ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည်ဆယ်တင်ပေးခဲ့ကာ မတရားခံခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ် သောင်းပေါင်းများစွာရဲ့ နာမည်တွေကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝန်ခံချက် အမိန့်စာ တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်..."

ရှဲ့ချုံယန်က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ပြောပြနေသည်ကို ကြားချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်၏ အမူအယာက ဝမ်းနည်းမှုမှ အနည်းငယ် သက်သာရာရမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူတို့ အားလုံး သေကုန်ကြပြီလေ... အခုမှ နာမည်တွေကို ရှင်းလင်းပေးတာက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..."

ရှဲ့ချုံယန်က လန်ချင်းဆုန့်ကို အနည်းငယ် ဦးညွတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မှာ လက်ရှိ သားတော်တွေ မရှိတော့သလို ထီးနန်းကို ဆက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသူလည်း မရှိတော့ပါဘူး... တော်ဝင်မြို့တော် မှာ ပညာရှင် တွေ သောင်းကျန်းနေပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က အသက်ရှည်ဖို့ နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေကာ နန်းတွင်းရေးရာတွေကို လျစ်လျူရှုထားပါတယ်... သစ္စာဖောက် အမတ်တွေက အာဏာရနေပြီး နန်းတွင်းနဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြပါတယ်..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"သူက ငါ့ကို အသက်ရှည်ဖို့အတွက်ပဲ ရှာနေတာလား..."

"သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး အရှင်... အရှင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တော်ဝင်သွေးမျိုးဆက် ပါ... တကယ်လို့ အရှင်ကသာ တော်ဝင်မြို့တော် ကို ပြန်လာနိုင်ရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က အသက်ရှည်ခြင်း တာအိုကို ဆက်လက် လိုက်စားတော့မှာ မဟုတ်သလို နိုင်ငံရဲ့ မတည်ငြိမ်မှုတွေကိုလည်း ချက်ချင်း ငြိမ်းအေးသွားစေနိုင်မှာပါ..."

ရှဲ့ချုံယန်က လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

လန်ချင်းဆုန့်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါက သေမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး... သေမျိုး တွေရဲ့ ကိစ္စတွေက ငါနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး... ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီတုန်းက သူက တက်တက်ကြွကြွ ပုန်ကန်ပြီး သူ့အပေါ် သူ အပြစ်တွေ ခေါ်ယူခဲ့တာလေ..."

ရှဲ့ချုံယန်၏ မျက်လုံးများ ထက်မြက်သွားပြီး လန်ချင်းဆုန့်ကို တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"သန်းပေါင်းရာချီတဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေက အရှင့် ရဲ့ အင်မော်တယ် တာအို ထာဝရ ကြီးပွားတိုးတက်မှုလောက် အရေးမကြီးဘူးလား... အရှင်က ဆူးဘုရင် ရဲ့ သားတော် ဖြစ်ရုံသာမက ကျွန်တော်တို့ မဟာထန် ရဲ့ အနာဂတ် သူတော်စင်ဧကရာဇ် လည်း ဖြစ်ပါတယ်..."

အခန်း ၅၈ - မင်းကို ငါ ပုန်ကန်စေချင်တယ်...

မြင်းလှည်းအတွင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခု ရှိနေပေ၏။

အိုးယန်က ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော သူ၏ ညီလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ညီလေးက တကယ်တော့ နိုင်ငံတစ်ခု၏ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီး အခြားသူများ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ဆက်ခံသူ မင်းသားများထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်နေပေ၏။

မမျှော်လင့်ထားသည်များ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါက လက်ရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီး ကွယ်လွန်သွားသည်နှင့် သူ၏ ညီလေးသည် ထီးနန်းကို တရားဝင် ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် အင်မော်တယ် အဖြစ်ကို ကျင့်ကြံနေရသနည်း။ ပြန်သွားပြီး ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခြင်းက မကောင်းပေဘူးလောဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကရှိ ထီးနန်း၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် အင်မော်တယ် အဖြစ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းထက် များစွာ လျော့နည်းလှပေ၏။

သေမျိုးလောက တွင် အလေးစားရဆုံး ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာလျှင်တောင်မှ လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် အနှစ်တစ်ရာထက် ကျော်လွန်မည် မဟုတ်ဘဲ ထိုအရာက ပူပင်သောကကင်းပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် များစွာ ယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

မြင်းလှည်းထဲရှိ သူ၏ ညီလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပုံရပေ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အရာများစွာသည် မှုန်ဝါးသွားခဲ့လေပြီ။ ထိုအချိန်က သူသည် အသက်သုံးနှစ်သာ ရှိသေး၏။ သူ၏ မိဘများမှာ ပုန်ကန်မှုကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ သို့ လေလွင့်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။

လူတစ်ယောက်၏ အောက်တွင်သာ ရှိနေခြင်းမှ လမ်းမများပေါ်တွင် လေလွင့်နေရခြင်းအထိ... သူ၏ အစ်ကိုကြီးကသာ သူ့ကို မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ တွင် အသက်ဆက်ရှင်ရန် မခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါက သူသည် ထိုနှစ်၏ ပထမဆုံး နှင်းကျချိန်၌ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သူ၏ အဘိုးဟု ခေါ်ဆိုသူက ရုတ်တရက် ရောက်လာကာ မိသားစု ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားချင်သည်ဟု လာရောက် ပြောဆိုနေပေ၏။

သူ၏ မိဘများနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အမှတ်တရ အများစုမှာ အေးစက်သော နန်းတော် နံရံများနှင့် စိတ်မရှည်သော လေသံများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ အရင်းအချာ မိဘများ ဖြစ်ကြလေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်သည် မိုက်မဲနေလျှင်တောင်မှ တော်ဝင်မြို့တော် ရှိ အဘိုးအိုတွင် တစ်ခုခု ကြံစည်နေသည်မှာ သေချာကြောင်းကို သူ သိရှိပေ၏။

ထီးနန်း တည်ငြိမ်မှုအတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သားတော်ကိုပင် သတ်ပစ်နိုင်သူက ဤအချိန်တွင် သူ့ကို ထီးနန်း ဆက်ခံစေလိုမည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်က ရှဲ့ချုံယန်၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ တစ်ဝက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော ကျောက်စိမ်းဖြူ တစ်ဝက်ကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ကျောက်စိမ်းဖြူ ရဲ့ အခြား တစ်ဝက်ပဲ... အဲ့ဒါကို ယူသွားပြီး သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ယူဖို့ ငါ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်... ငါ သူ့ကို မသတ်ခင် သူ သေသွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် သူ့အတွက် ငါ လာတဲ့အခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှီးဖြတ်သတ်တာတောင် လွန်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး..."

အိုးယန်က လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ရှဲ့ချုံယန်တို့ထံမှ ကျောက်စိမ်းဖြူ နှစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်ပြီး သူတို့ကို ညင်သာစွာ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူ နှစ်ပိုင်းသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိ ပေါင်းစပ်သွားလေ၏။

"တန်ဖိုးကြီးမယ့် ပုံပဲ... ဒုတိယညီလေး... မင်းရဲ့ 'အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး' ဆိုတာက ဒီကိစ္စကို ရှောင်လွှဲချင်တာ မဟုတ်လား..."

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ ကို ပစ်မြှောက်ရင်း အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါမ်းပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... အဲ့ဒီတုန်းက ဆရာ ဟူယွမ် ပြောခဲ့တာကို အစ်ကို မှတ်မိသေးလား..."

ဆရာ ဟူယွမ် သည် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချိန်က လန်ချင်းဆုန့်ကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို အိုးယန် ပြန်လည်သတိရသွားလေသည်။

ထိုအချိန်က လန်ချင်းဆုန့်သည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်သလားဟု ဆရာ ဟူယွမ် ကို မေးမြန်းခဲ့ပေ၏။

ဆရာ ဟူယွမ် က လန်ချင်းဆုန့်၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုခဲ့သည်။

"သေမျိုးလောက က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး... အင်မော်တယ် အဖြစ် ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုက လှုပ်ရှားမှု မရှိခြင်းနဲ့ ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု တွေကို မစုဆောင်းခြင်းအပေါ် အလေးပေးတယ်... သေမျိုးလောက မှာ လူတစ်ယောက်က ရာထူးနဲ့ အာဏာ ပိုမြင့်လေလေ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု က ပိုကြီးလေလေပဲ... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲ့ဒီလို လူမျိုးကို ရန်စမိရင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ် က အချိန်မရွေး ကျရောက်လာနိုင်တယ်... ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် သခင်ကြီး တစ်ယောက်တောင်မှ သူတို့ကို ရှောင်ရှားဖို့ လိုအပ်တယ်..."

အိုးယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးက မင်းကို ဒီလို စကားတွေနဲ့ အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေတာပဲ... ငါ မင်းကို မေးမယ်... မင်း ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်လား..."

လန်ချင်းဆုန့်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီနေရာကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကိုပဲ ငါ လိုက်စားချင်တယ်..."

ဒါဆို ရှင်းသွားပြီပေါ့... အိုးယန်က မြင်းလှည်းထဲရှိ ရှဲ့ချုံယန်နှင့် ရှဲ့ချုံယန်၏ နံဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပုံရတယ်... ကျွန်တော့်မှာ စီးပွားရေး အကြံအစည် အကြီးကြီး တစ်ခု ရှိတယ်... ခင်ဗျားများ ဆန္ဒရှိမလား မသိဘူး..."

ရှဲ့ချုံယန်က အိုးယန်ကို အနည်းငယ် သတိထားနေပေ၏။ ဤကလေးသည် သူ အသက်ငါးနှစ် အရွယ်က မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အတော်လေး ဖြစ်စေခဲ့ပေ၏။

အသက်ငါးနှစ် အရွယ်တွင် အိုးယန်သည် မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ ရှိ မိဘမဲ့ ကလေးငယ်များ၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဆယ်ကျော်သက်များမှ ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ် အရွယ်များအထိ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အားလုံးက အသက်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသော အိုးယန်၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့ကြပေ၏။

သာမန် အသက်ငါးနှစ် အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသည် ဤအရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ အင်မော်တယ် နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာပြီးနောက် အိုးယန်ကို ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

ရှဲ့ချုံယန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ် မှာ ဘာအမိန့်များ ရှိလို့လဲ မသိဘူး... ပြောသာပြောပါ..."

အိုးယန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ ကို ပစ်မြှောက်လိုက်ပြီး ရှဲ့ချုံယန်၏ နံဘေးရှိ လူငယ်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဧကရာဇ် တွေက အလှည့်ကျ လုပ်ကြတာပဲလေ... ဒီနှစ်တော့ ခင်ဗျားတို့ မိသားစု အလှည့်ပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ လူငယ်လေးဆီကနေ ဧကရာဇ် တစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါကို ငါ မြင်နေရတယ်... ဧကရာဇ် ဖြစ်ဖို့များ စိတ်ကူးရှိလား မသိဘူး..."

"တိတ်စမ်း... ဘုရင့်ရဲ့ ကျေးဇူးကို စားတဲ့သူက ဘုရင့်အပေါ် သစ္စာရှိရမယ်... မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ က ငါတို့ ရှဲ့ မိသားစုက အထက်လူကြီးတွေကို ပုန်ကန်တဲ့ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ကျူးလွန်နိုင်မှာလဲ..."

ရှဲ့ချုံယန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူ၏ နံဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော လူငယ်က ပြင်းထန်စွာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ချီ တွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်က စွမ်းရည် တစ်ခုခု ရှိမယ်လို့ ငါ အစက ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူက ခေတ်ဟောင်းအယူအဆတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက် သက်သက်ပဲလား..."

အိုးယန်က လူငယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"ရှင်းကျစ်... တိတ်စမ်း..."

ရှဲ့ချုံယန်က အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပေ၏။ သူက လန်ချင်းဆုန့်ကို အမှတ်မထင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အင်မော်တယ် က ငါတို့ ရှဲ့ မိသားစု သစ္စာရှိမရှိ ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ဆိုရင်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး... ငါတို့ ရှဲ့ မိသားစုက မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ မှာ နေလာတာ ရာစုနှစ်ချီနေပြီဖြစ်ပြီး နန်းတွင်း နိုင်ငံရေးမှာ ဘယ်တော့မှ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါဘူး..."

အိုးယန်က အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒုတိယညီလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူက ဒီအင်ပါယာ ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆက်ခံသူပဲ... သူက ထီးနန်းကို မဆက်ခံချင်ဘူး... အကယ်၍ တော်ဝင်မြို့တော် က အဘိုးအိုသာ မတော်တဆ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရင် ဒီနိုင်ငံက ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ မငြိမ်မသက်မှုတွေကို ခံစားရလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရှဲ့ မိသားစုက သီးသန့် ဆက်နေနိုင်ဦးမလား မသိဘူး..."

"အရှင်... တော်ဝင်သွေးမျိုးဆက် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အရှင်က သဘာဝကျကျ တော်ဝင် တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရမှာပါ... ကျွန်တော်တို့ ရှဲ့ မိသားစုက အရှင့် ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးမှာပါ..."

ရှဲ့ချုံယန်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့လို အသေးအမွှားလေးတွေ အုပ်စုနဲ့ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်လား... ဝမ်မင်... ဝင်ခဲ့စမ်း..."

အိုးယန်က မြင်းလှည်း အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်လေ၏။

ဝမ်မင်က မြင်းလှည်းထဲသို့ ခေါင်းပြူဝင်လာပြီး အိုးယန်ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘော့စ်အိုးယန်... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား..."

"မင်း စစ်သူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်လား..."

အိုးယန်က မေးလိုက်၏။

ဝမ်မင်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အထူးတလည် နှစ်သက်တာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘော့စ်အိုးယန် က ကျွန်တော့်ကို ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဖြစ်မှာပါ..."

အိုးယန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သာမန် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးမျှသာဖြစ်သော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ဝမ်မင်ကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ပါးစပ်ဟ..."

ဝမ်မင်က လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ ဆေးလုံးက သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

ဝမ်မင် မမေးမြန်းနိုင်မီမှာပင် အိုးယန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မင်းရဲ့ အသက်ရှူတာကို ထိန်းချုပ်လိုက်..."

ဝမ်မင်က ချက်ချင်း ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် စိတ်အတွင်းအား ကျင့်ကြံနည်းစနစ် အတိုင်း စတင် ကျင့်ကြံလေတော့၏။

ရှဲ့ချုံယန်၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် မူလက အဆင့်မရှိသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဝမ်မင်၏ အရှိန်အဝါသည် ရှည်လျားပြီး တည်ငြိမ်လာလေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝမ်မင်သည် ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေပြီ။

အိုးယန်က ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ရှဲ့ချုံယန်၏ အရှေ့တွင် လှုပ်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါတွေက ဆေးလုံး တစ်ရာပဲ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ခေါ်တဲ့ ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ရာလည်း ဖြစ်တယ်... ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ရာက ရှဲ့ မိသားစုကို ထန် နိုင်ငံမှာ အင်အားအကြီးဆုံး မိသားစု ဖြစ်လာစေဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်လား..."

ရှဲ့ချုံယန်က အိုးယန်၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှ ချွေးများ စီးကျလာလေ၏။

"ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်ပုလင်းက ရှဲ့ မိသားစုအတွက် ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ရာ ရရှိရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ဒါက အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ နည်းလမ်းလား...

အဲ့ဒါတွေက ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တွေလေ... ထန် နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးမှာ အများဆုံး ရှိလှ တစ်ရာထက် မပိုပါဘူး...

ထန် နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ်ပေါ့...

ရှဲ့ချုံယန်၏ ပါးစပ်သည် ခြောက်ကပ်သွားပြီး အိုးယန်ကို ခါးသီးစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ် က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မသိဘူး..."

အိုးယန်က ဆေးလုံး ပုလင်းကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ ရှဲ့ချုံယန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စစ်အင်အားနဲ့ဆိုရင် မူလက ကဗျာတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တဲ့ ရှဲ့ မိသားစုက ဧကရာဇ် ဖြစ်လာဖို့ စွမ်းရည် ရှိလာလိမ့်မယ်... မင်းကို ငါ ပုန်ကန်စေချင်တယ်... အဲ့ဒါက တရားမျှတတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."