အခန်း (၁၀၉-၁၁၁)

အခန်း(၁၀၉)

သီရှီထျန်သည် နောက်ထပ် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ အနောက်လှည့်၍ အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေမှ ထွက်သွားသည်။ မရဏကျီးကန်းဘုရင်သည် သူ၏ ပထမဆုံး ဦးတည်ရာဖြစ်သည်။ သူက တခြားမိစ္ဆာသားရဲများကိုလည်း စည်းရုံးသိမ်းသွင်းချင်သေးသည်။ မရဏကျီးကန်းဘုရင်၏ မျက်လုံးထဲမှ ဖော်ပြမှုအရ နောက်သုံးရက်ကြာပြီးလျှင် သူထွက်ပေါ်လာရန် (၉၀)ရာခိုင်နှုန်း သေချာသလောက် ရှိ၏။

သူက ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲမှ အလွယ်တကူ ထွက်သွားသည်။ သူက လမ်းလျှောက်နေရင်း နောက်ထပ် ဦးတည်ရာကို စဉ်းစားနေသည်။

“ ကျီးကန်းဘုရင်က မြောက်ဘက်အရပ်မှာ နေထိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါက အသံလေးသံကို ကြားခဲ့တယ်… ဆိုလိုတာက ကျီးကန်းဘုရင်အပြင် နောက်ထပ် မိစ္ဆာသားရဲသုံးကောင် ထပ်ရှိသေးတယ်… အရှေ့အရပ်ကနေ ဟိန်းသံကို ငါကြားခဲ့တယ်… အသံအရတော့ အဲ့ဒီကောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာသားရဲဖြစ်လောက်မယ်… အနောက်အရပ်က အော်သံက သားရဲအရိုင်းကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်မယ်… တောင်ပိုင်းမှာ ငှက်အော်သံကို ငါကြားခဲ့တယ်… အဲ့ဒီနေရာက ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာအသင်္ချေချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ နီးတယ်… ငါ့မှာ အချိန်သုံးရက်ပဲ ရှိတယ်… သူတို့အားလုံးကို စည်းရုံးဖို့ဆိုရင် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ငါသွားရလိမ့်မယ်… အချိန်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်… ငါအရှိန်မြှင့်တင်ရမယ် ”

သီရှီထျန်သည် တွေးတောနေရင်း မြန်ဆန်စွာ အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သူက တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ အနောက်အရပ်သို့ ပြေးသွားလေရာ အနက်ရောင်ကြွင်းကျန်ပုံရိပ်များက တောအုပ်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။ အနောက်အရပ်မှ မိစ္ဆာသားရဲအကြောင်း အနည်းငယ် သူစိတ်ဝင်စားသည်။ ထိုနေ့က အော်သံအရ ၎င်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲအရိုင်းတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ၎င်း၏ အော်သံထဲမှာ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မည်သို့သော သားရဲက ထိုသို့အော်သံကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြောင်း သူသိချင်မိသည်။

ပန်းမျိုးတစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင်… ။

အမျိုးအစားစုံလင်သော ပန်းပင်များက ပွင့်လန်းနေကြသည်။ မွှေးပျံ့သော ပန်းရနံ့အမျိုးမျိုးက လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသည်။ လေညင်းတိုးဝှေ့သွားသည့်အခါတိုင်း ပန်းပွင့်များက ရေလှိုင်းများသဖွယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ယင်းက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဤနေရာသည် ဒဏ္ဍာရီများထဲမှ နတ်သမီးကုန်းမြေနှင့် ဆင်တူသည်။ လေထဲတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပွင့်ချပ်များက ရွေ့လျားကခုန်နေကြသည်။

ပန်းပွင့်ပင်လယ်ထဲတွင် သဘာဝအတိုင်း တည်ရှိနေသော သစ်သားတဲအိမ်က ကြော့ရှင်းတင့်တယ်သော ဆွဲဆောင်မှုကို ပေးသည်။ သစ်သားတဲအိမ်၏ ပြတင်းပေါက်အရှေ့တွင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်သည် ပန်းပွင့်များကို ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို နားထောင်နေဟန် ရ၏။ အတွေးနက်သော အမူအရာက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ အဲ့ဒီကျားနက်က ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတယ်လား… သူက တခြားလူတွေနဲ့ ဘယ်လိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်… သူက ကျင့်ကြံသူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို စည်းရုံးချင်တယ်… ”

မိန်းမပျိုလေး၏ အသံသည် နွေဦးစမ်းရေပမာ နွေးထွေးပြီး သိမ်မွေ့ကြင်နာသည်။ သူက ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်သို့ မထွက်သွားသော်လည်း သီရှီထျန်၏ လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးကို သိနေသည်။ ထိုသို့နည်းလမ်းက အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။

အမှန်မှာ ကျင့်ကြံသူအများအပြား တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူက အခြေအနေကို သတိထားစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူအသုံးပြုသော နည်းလမ်းက အလွန်ထူးဆန်းသည်။ သူက တောင်တန်းဒေသထဲမှာ ပြန့်ကျဲပေါက်ရောက်နေသော ပန်းပင်အားလုံးကို သူ၏ မျက်လုံးများ၊ နားများသဖွယ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ယင်းက မည်မျှအံ့ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သနည်း။

ထို့ကြောင့် မိန်းမပျိုလေးသည် သီရှီထျန်က မရဏကျီးကန်းဘုရင်နှင့် မည်သို့ဆွေးနွေးခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက သီရှီထျန်ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလာသည်။

တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှ မိစ္ဆာသားရဲများသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ သူတို့၏ ဉာဏ်ရည်က လူသားများထက် မလျော့ချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့က ကိုယ်ပိုင်နယ်နိမိတ်ဖြင့်သာ ကိုယ့်အမျိုးအနွယ်ကို အုပ်ချုပ်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ခါမှ အချင်းချင်း မပူးပေါင်းခဲ့ကြချေ။ တခြားအကြောင်းအရင်း မရှိပေ။ သူတို့အားလုံးသည် မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က တခြားမိစ္ဆာသားရဲများထံ အလျော့မပေးချင်ကြပေ။ မည်သို့ဖြစ်ပါစေ သူတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင်မာန ရှိကြသည်မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သီရှီထျန်၏ တမူထူးခြားသော အကျင့်စရိုက်က ပန်းမျိုးတစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ မိန်းမပျိုလေး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိသွားသည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် တစ်ခဏ တွေးတောပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို နောက်ထပ် အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှာ မည်သည့်ကိစ္စဖြစ်လာပါစေ ယင်းက သေခြင်းရှင်းခြင်းကိစ္စမဟုတ်လျှင် သူလှုပ်ရှားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူက သီရှီထျန်ကို စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားလိုက်သည်။

သူက တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး တရားထိုင်လိုက်သည်။ သူတရားထိုင်လိုက်သည့်အခါ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ပန်းပင်အားလုံးက အောက်သို့ ငိုက်စိုက်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ပန်းပင်များက မိန်းမပျိုလေးကို ဦးညွတ်နေကြသည့်အလားပင်။ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ပန်းရနံ့အမျိုးမျိုးက လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ပန်းရနံ့များသည် သစ်သားအိမ်၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာ ရစ်ဝဲနေကြသည်။

တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှာ မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင် ရှိသည်။ မှန်ပေ၏။ ယင်းက တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာ မိစ္ဆာသားရဲငါးကောင်တည်း ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူတို့ထဲ၌ မိစ္ဆာသားရဲငါးကောင်သာလျှင် ကိုယ်ပိုင်နယ်နိမိတ်နှင့် ကိုယ်ပိုင်အမျိုးအနွယ်ကို ဘုရင်တစ်ပါးသဖွယ် အုပ်ချုပ်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံကြရသည်။

ဥပမာ မြောက်ပိုင်းတွင် မရဏကျီးကန်းဘုရင် ရှိသည်။ သူက အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နေသည်။ သူ၏ တမူထူးခြားသော သေခြင်းအရှိန်အဝါကြောင့် တောင်တန်းဒေသထဲမှ သက်ရှိများသည် သူ့ကို အဝေးမှ ရှောင်ရှားကြသည်။ သူက မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင်ထဲမှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

အနောက်အရပ်တွင် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင် ရှိသည်။ သူ့ကို မျောက်ဝံဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်မှာ သူက ကင်းကောင်ဖြစ်သည်။ သူက တိုက်ခိုက်ရန် မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ သူက အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်က မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင်ထဲမှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခွန်အားက အလွန်သန်မာသည်။ သူက နတ်ဘုရားခွန်အားဖြင့် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်က တောင်ကုန်းတစ်ခုကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်စေနိုင်သည်။

ထိုသို့ခွန်အားကြောင့် မိစ္ဆာသားရဲအနည်းစုသာလျှင် သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဝံ့ကြသည်။ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ အနောက်အရပ်တွင် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှုဖြစ်သည်။

တခြားမိစ္ဆာသားရဲဘုရင်သုံးကောင်ဆီမှာလည်း ကိုယ်စီ အားသာချက်များ ရှိကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ သီရှီထျန်သည် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်၏ ပိုင်နက်ထဲသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။

… … …

“ ဂိုဏ်းတူအကိုကျိုး… အခု တောင်တန်းဒေသထဲက ကျင့်ကြံသူအများစုက မိုးထိတောင်ဆီ ဦးတည်သွားနေကြတယ်… အဲ့ဒီကောလဟာလက အမှန်ဖြစ်နေမလား မသိဘူး ”

ချောမောလှပသော မိန်းကလေးသည် အရှေ့သို့ ဆက်မသွားမီ သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်၍ သူ့အရှေ့မှ ကျောက်တုံးငယ်တစ်တုံးကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် သီရှီထျန်ကို ဖမ်းဆီးရန် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော မင်းသမီးချူယွမ်မှလွဲ၍ တခြားလူမဟုတ်ပေ။

သူက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်သည်။ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော အလင်းက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်ဖေးက မထူးမခြားနား ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ အဲ့ဒါက အမှန်ဟုတ်မဟုတ် အကိုတို့ သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့… ပြီးတော့ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသက အရမ်းကြီးမားကျယ်ပြောတယ်… ဒီအတိုင်း လိုက်ရှာနေမယ်ဆိုရင် ကျားနက်ကို ရှာတွေဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်… အခု တောင်တန်းထဲက ကျင့်ကြံသူအများကြီးက မိုးထိတောင်ဆီ သွားနေကြတယ်… အခုလို ကျင့်ကြံသူတွေအများကြီး စုဝေးနေတာက ရှားပါးတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ ”

“ ငါဂရုမစိုက်ဘူး… ဒီတစ်ကြိမ် ကျားနက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ဝိညာဉ်သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ငါဂရုမစိုက်ဘူး… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီကျားနက်ကို မိအောင် ဖမ်းဆီးရမယ်… ဂိုဏ်းတူအကိုကျိုး… အဲ့ဒီကျားနက်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ အကို့ရဲ့ နဂါးဖမ်းကြိုးကိုပဲ အားကိုးရလိမ့်မယ် ”

မင်းသမီးချူယွမ်ကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသူအတွက် မည်သည့်အရာကို သူမရဖူးဘဲ နေမည်နည်း။ သူလိုချင်သော အရာမှန်သမျှကို လွယ်ကူစွာ ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် လွယ်ကူစွာ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများသည် သူ့အတွက် တန်ဖိုးသိပ်မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများသည် ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသမီးချူယွမ်သည် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးပြီးသည့်နောက် ကျားနက်ကို မရမက ဖမ်းဆီးချင်လာသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ကျိုးယွမ်ဖေးနှင့် မင်းသမီးချူယွမ်သည် လူအုပ်ကြီးနောက်မှ လိုက်၍ မိုးထိတောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လီမိသားစု ဖြန့်ခဲ့သော ကောလဟာလက အတော်လေး ထိရောက်မှုရှိသည်ဟု ဆိုရမည်။ ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် တခြားအကြောင်းအရင်းများကြောင့်ဖြစ်စေ မိုးထိတောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကျင့်ကြံသူရာပေါင်းများစွာက မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ စုဝေးသွားကြသည်။ ထို့ပြင် အချိန်ကြာသွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုများပြားသော ကျင့်ကြံသူများက မိုးထိတောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

သို့ဖြစ်၍ မကြာမီ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု အစပျိုးလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သံသယရှိရန် မလိုပေ။

မိုးထိတောင်နားတွင် ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် မြေကြီးပေါ်၌ သားရဲအရေပြားကို ခင်းကျင်း၍ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့က အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ တချို့ကျင့်ကြံသူများသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးခင်းကျင်း၍ ဈေးရောင်းနေကြသည်။ တချို့သည် မျက်စိမှိတ်၍ ကျင့်ကြံနေကြသည်။

ထိုလူများ၏ အနောက်တွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အောက်တွင် ရုပ်ချင်းဆင်သော လူထွားကြီးသုံးယောက်က တခြားလူများ၏ အမြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ အရှေ့တွင် မီးပုံတစ်ခုရှိသည်။ မီးပုံပေါ်တွင် အဆီတဝင်းဝင်းလက်နေသော ယုန်များကို မီးကင်ထားသည်။ သူတို့က ယုန်သားကင်နေရင်း နှုတ်ခမ်းသပ်နေကြသည်။ မီးတောက်၏ အပူပေးမှုကြောင့် ယုန်သားက ကွဲထွက်သွားပြီး အဝါရောင်အရည်က တတောက်တောက် စီးကျလာနေသည်။ မွှေးပျံ့သော ရနံ့က လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

လူထွားကြီးသုံးယောက်သည် ယုန်သားကို ကြည့်နေရင်း ပါးစပ်မှ သွားရည်တများများ ကျနေကြသည်။ သူတို့က အဆက်မပြတ် တံတွေးမျိုချနေကြသည်။ ထိုသုံးယောက်သည် ချင်ညီအကိုသုံးယောက်မှလွဲ၍ တခြားမည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

စကားပြောလိုက်သူသည် အငယ်ဆုံးညီ ချင်ရှင်း ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ အရှေ့သွားနှစ်ချောင်းက ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူစကားပြောလိုက်သည့်အခါ လေကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ပေ။ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသော စကားလုံးများက ပီသမှုမရှိလေရာ ယင်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ တခြားကျင့်ကြံသူများကို ဝေါခနဲ ရယ်မောသွားစေသည်။

“ တတိယညီလေး… အဲ့ဒီဝက်ဝံနက်နဲ့ ငါတို့တွေ့ဆုံတုန်းက အတူတူသွားကြမယ်လို့ မင်းကို ငါမပြောခဲ့ဘူးလား… ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းခေါင်းမာပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်… အခု ကြည့်စမ်း… မင်းရဲ့ အရှေ့သွားနှစ်ချောင်းက ကျိုးသွားပြီ… မင်းက ငါတို့အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်လာပြီ… ”

ချင်ရှင်း၏ မပီမသသော စကားများကို ကြားသောအခါ ချင်ချီက ဒေါသထွက်သွားပြီး ထခုန်လိုက်သည်။ သူက စိတ်ဆိုးစွာ ပြောသည်။

“ အကိုကြီး… စိတ်မဆိုးပါနဲ့… အရင်တစ်ခေါက်က အဲ့ဒီဝက်ဝံနက်က အရမ်းသန်မာတယ်လို့ တခြားလူတွေ ပြောတာကို ငါကြားခဲ့တယ်… ငါက အကိုကြီးရဲ့ စကားကို ဂရုမစိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး… အဲ့ဒီဝက်ဝံနက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေလို့ပါ… ပြီးတော့ ဘာကိစ္စကြီးမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ ”

ဒုတိယညီချင်ရှန်းက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ ဒါနဲ့ လူတွေအများကြီးက မိစ္ဆာကျားတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စုဝေးနေကြတယ်… ငါတို့က ဘယ်ဘက်ကနေ ဝင်ကူညီပေးမှာလဲ… ကျားအသားက အရသာရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ် ”

သူစကားပြောလိုက်သည့်အခါ လောဘအရိပ်အယောင်က သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွားရည်သည်ပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ယင်းကို ချင်ချီကြားသောအခါ သူက စိတ်ဆိုးစွာ ပြောသည်။

“ ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား… လူအများနဲ့ အနိုင်မကျင့်ရဘူးလို့ အမေ ငါတို့ကို မသင်ပေးထားဘူးလား… သန်မာတဲ့လူတွေကို ဖယ်ရှားပြီး အားနည်းတဲ့လူကို ငါတို့ကူညီပေးရမယ် ”

သူတို့ညီအကိုသုံးယောက်၏ ခံယူချက်က အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ကျင့်ကြံသူအများအပြား၏ အနောက်မှလိုက်၍ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ တောင်တန်းဒေသထဲမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနီးပါးက မိုးထိတောင်နားမှာ စုဝေးနေကြလေရာ ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံသူအရေအတွက် မည်မျှများပြားစွာရှိနေကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။

အခန်း(၁၁၀)

လူအမျိုးမျိုးက ဤနေရာမှာ စုဝေးနေကြပြီး အချင်းချင်း စကားဖောင်ဖွဲ့နေကြသည်။ များသောအားဖြင့် သူတို့ပြောသော အကြောင်းအရာများက ဝိညာဉ်သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့် မိစ္ဆာကျားအကြောင်း ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့တစ်ယောက်စီသည် မိစ္ဆာကျားကို မည်သို့ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသင့်ကြောင်း စဉ်းစားနေကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ တတိယမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ ဝေါင်း ”

ကျင့်ကြံသူများက မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ စုဝေးနေကြစဉ် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှ သတ်ဖြတ်မှုများက သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်တန်းဒေသသည် အတိတ်တုန်းကကဲ့သို့ အေးချမ်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိသွား၏။

တောင်တန်းဒေသက အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်နေစဉ် အလွန်ကျယ်လောင်သော ကျားဟိန်းသံက သတ္ထုအလင်းတန်းသဖွယ် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားသည်။ ကျားဟိန်းသံသည် တောင်တန်းဒေသ၏ အနက်ပိုင်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ကုန်းမြေက တုန်ခါသွားပြီး တိမ်တိုက်များက လွင့်ပြယ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းနေသော တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲ၌ ထိုကျားဟိန်းသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော မိုးခြိမ်းသံနှင့် ဆင်တူသည်။ ကျားဟိန်းသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး ကြာရှည်သည်။ ယင်းက လောကတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုပစ်ချင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးဆီသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျားဟိန်းသံသည် တောင်တန်းဒေသတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကျားဟိန်းသံထဲတွင် သားရဲဘုရင်အရှိန်အဝါက ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

“ နားထောင်ကြစမ်း… အဲ့ဒါ ကျားဟိန်းသံပဲ… အဲ့ဒါ မိစ္ဆာကျားရဲ့ ဟိန်းသံဖြစ်မယ်… ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်လဲ ”

မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ စုဝေးနေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ကျားဟိန်းသံကို ကြားသွားကြသည်။ ကျားဟိန်းသံထံမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ မိစ္ဆာကျားက မိုးထိတောင်ဆီ တကယ်ပဲ မျှားခေါ်ခံရတော့မှာလား ”

“ အသံရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အာရုံခံကြည့်ရတာတော့ သူက မိစ္ဆာသားရဲဆိုတာ သေချာတယ်… မိစ္ဆာသားရဲတွေက ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး ”

ဤအခိုက်အတန့်မှာ ကျင့်ကြံသူများသည် မတူညီသော အတွေးအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားမိသွားကြသည်။

လောလောဆယ်တွင် ထိုကျင့်ကြံသူများအကြောင်း ခဏလျစ်လျူရှုထားမည်။

မိစ္ဆာအသင်္ချေချိုင့်ဝှမ်းနှင့် မနီးမဝေးတွင် တောင်တစ်လုံး ရှိသည်။ အမှန်မှာ ယင်းကို တောင်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ယင်းက အလွန်မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်မြူခိုးက နေရာတိုင်းမှာ ပျံ့လွင့်နေသည်။ အစိမ်းရောင်မြူခိုးကြားထဲတွင် ကျားနက်တစ်ကောင် ရှိသည်။ ပေငါးဆယ်အထိ မြင့်မားသော ကျားနက်က ထိုနေရာမှာ မောက်မာထောင်လွှားစွာ ရပ်နေသည်။ သူက လည်ပင်းကို ဆန့်၍ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ဟိန်းသံက တိုးညင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ အကိုသီ… ဒီတစ်ကြိမ် အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်… တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲက မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးက စည်းလုံးညီညွတ်သွားကြပြီ… ဒါက အရမ်းအံ့ဩစရာပဲ… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို ငါတို့မောင်းထုတ်နိုင်ပြီ ”

စက်ကရာက ကျားဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်စဉ် နီညိုရောင်ငှက်တစ်ကောင်က သူ၏ ဘေးမှာ အတောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်၍ ပျံဝဲနေသည်။ သူက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အလား တတွတ်တွတ် စကားပြောနေသည်။ သူ၏ အသံက ကြည်လင်ပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသည်။

“ ကျူးအာ… ကျင့်ကြံသူတွေကို လျော့မတွက်နဲ့… ကျင့်ကြံသူတစ်ထောင်လောက်က မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ စုဝေးနေကြတယ်… ကျင့်ကြံသူတစ်ထောင်က ကြီးမားတဲ့ အင်အားစုပဲ… သူတို့ကို ငါတို့လျှော့တွက်လို့ မဖြစ်ဘူး… ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့တွေ သူတို့ကို တောင်တန်းထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးပစ်ရမယ် ”

သီရှီထျန်သည် သူ၏ အရှေ့မှာ ပျံဝဲနေသော ဇာမဏီငှက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အကြောင်း ပြန်ပြောရလျှင် သူက တစ်ခဏလေးပင် အနားမယူခဲ့ပေ။ သူက တောင်တန်းဒေသ၏ အရှေ့၊ အနောက်နှင့် တောင်နှင့် မြောက်ကို မရပ်မနား သွားခဲ့သည်။ တောင်တန်းဒေသထဲမှ မိစ္ဆာသားရဲများကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် သူက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အနောက်အရပ်ဆီသို့ သူသွားသည့်အခါ မည်သည့်စကားမှ သူမပြောနိုင်မီ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်က သူ့ကို ရက်စက်ကြမ်းတမ်းစွာ စတိုက်ခိုက်လာသည်။ အရှေ့အရပ်တွင် ရွှေခြင်္သေဘုရင်သည် အလွန်မောက်မာထောင်လွှားသည်။

သို့သော်လည်း သူက တောင်တန်းဒေသထဲမှ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောပြခဲ့သည်။ မရဏကျီးကန်းဘုရင်ကို သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူက မိုးထိတောင်ပေါ်မှာ စုဝေးနေကြသော မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများထံမှ ဖိအားကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာသားရဲများကို အချင်းချင်း မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ပြောခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက တောင်ပိုင်းအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ တောင်ပိုင်းအရပ်တွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးဆွတ်သော ဧရာမကြိုးကြာတစ်ကောင်နှင့် သူတွေ့ဆုံသွားသည်။ ထူးခြားချက်အနေဖြင့် ထိုကြိုးကြာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ အနီရောင်သရဖူရှိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက သရဖူနီကြိုးကြာ၏ ဘေးတွင် စကားတတွတ်တွတ် ပြော၍ သွေးဆောင်နေသော ဇာမဏီငှက်ကို မြင်သွားသည်။

နှစ်ခါစဉ်းစားရန် မလိုပေ။ ဇာမဏီငှက်က တောင်တန်းဒေသထဲမှ ထိုမသေမျိုးကျင့်ကြံသူများကို ဖြေရှင်းရန် သရဖူနီကြိုးကြာကို သွေးဆောင်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။

စက်ကရာသည် သရဖူနီကြိုးကြာနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားကို ဖော်ပြ၍ သူ၏ လာရင်းရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ကျားနက်အပေါ် ဇာမဏီငှက်၏ အမြင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

သူက စက်ကရာကို ချီးကျူးလေးစားသည်။ ထို့ကြောင့် ဇာမဏီငှက်သည် သီရှီထျန်၏ အနောက်သို့ တစ်ချိန်လုံး လိုက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူက သီရှီထျန်ကို “ အကိုသီ ”ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။

“ ဟွန့်… ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ… ဒီတစ်ကြိမ် အကိုသီက တောင်တန်းဒေသထဲက မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်… အနံ့ဆိုးကျီးကန်းက အသက်ကြီးနေပြီး အေးစက်စက်ပုံစံရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အရမ်းသန်မာတယ်… သူ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ ကျီးကန်းထောင်သောင်းချီ ရှိတယ်… ပြီးတော့ ခွန်အားကြီးမားတဲ့ ကင်းကောင်လည်း ရှိသေးတယ် ”

“ ဒါ့အပြင် ရွှေခြင်္သေ့နဲ့ အမမဒူဆာလည်း ရှိသေးတယ်… သူတို့တွေအားလုံး စုပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို အလွယ်လေး ငါတို့တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ် ”

ဇာမဏီငှက်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူက အတောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။ သူက မသေမျိုးကျင့်ကြံသူအုပ်စု၏ ရှုံးနိမ့်ပုံကို ကြိုမြင်ယောင်နေသည့်အလား သူ၏ မျက်လုံးက ဝင်းလက်တောက်ပနေသည်။

သူ၏ စကားအရ အနိုင်ရလဒ်က သေချာနေဟန် ရ၏။

“ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှော့မတွက်ရဘူး ”

စက်ကရာက လေးနက်စွာ ပြောပြီး တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူက အနောက်လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်လုံးဝင်းလက်သွားသည်။

“ သူတို့ရောက်လာကြပြီ ”

“ အူး ”

သူ၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့်ချက်ချင်း စူးရှကျယ်လောင်သော အသံက မြောက်ဘက်အရပ်မှ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထို့ပြင် အသံပိုင်ရှင်က တောင်ကုန်းအနားသို့ မြန်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ မကြာမီ အေးစက်ပြီး နက်မှောင်သော အရှိန်အဝါက တောင်ကုန်း၏ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရွယ်အစားကြီးမားသော မရဏကျီးကန်းသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ သေခြင်းအရှိန်အဝါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သိပ်သည်းနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ မထူးမခြားနားမှုက ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် အရေအတွက်ထောင်သောင်းချီသော ကျီးကန်းနက်အုပ်စုက လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့တစ်ကောင်စီက မရဏကျီးကန်းဘုရင်ကဲ့သို့ သေခြင်းအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် စိတ်ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့်အလား မထူးမခြားနား အမူအရာဖြင့် ရှိနေကြသည်။

မရဏကျီးကန်းဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ သူတို့က တောင်ကုန်းပေါ်မှ ဧရာမကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ သီရှီထျန်ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ အနံ့ဆိုးကျီးကန်း… နင်က စိတ်ခံစားချက်မရှိတဲ့ ကျောက်တုံးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်… အရင်တစ်ခေါက်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို ငါခွင့်လွှတ်ပေးမယ် ”

မရဏကျီးကန်းဘုရင်၏ ရောက်လာမှုကို မြင်သောအခါ ဇာမဏီငှက်က အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူက ကျီးကန်းဘုရင်၏ အရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး တတွတ်တွတ် ပြောသည်။

သီရှီထျန်သည် မရဏကျီးကန်းဘုရင်ကို သုံးရက်ကြာပြီးနောက် တွေ့ဆုံမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အစောနက သူ၏ ကျားဟိန်းသံသည် အချက်ပေးမှု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက ဤအစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ရန် ဆန္ဒရှိလျှင် သူ့ဆီသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။ ယခု သူက ရောက်လာလေရာ သူ၏ သဘောထားကို မေးမြန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။

“ ကျီး ”

သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် နောက်ထပ် ငှက်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုငှက်အော်သံသည် မရဏကျီးကန်းဘုရင်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ မရဏကျီးကန်းဘုရင်၏ အော်သံထဲမှာ အေးစက်မှုနှင့် သေခြင်းအရှိန်အဝါက ကိန်းအောင်းနေသည်။ သို့သော် ဤငှက်အော်သံထဲတွင် မွန်မြတ်ထည်ဝါမှုက ကိန်းအောင်းနေသည်။ မကြာမီ အဖြူရောင်ကြိုးကြာတစ်ကောင်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

“ အမပင်းလည်း ရောက်လာပြီ ”

ဇာမဏီငှက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ယခု ရောက်ရှိလာသူသည် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင်ထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သော သရဖူနီကြိုးကြာ ဖြစ်သည်။ သူက ကြော့ရှင်းတင့်တယ်ပြီး လှပသော ကြိုးကြာဖြူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ အနီရောင်သရဖူ ရှိသည်။ သူက ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်မှာ ကြော့ရှင်းတင့်တယ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမအတောင်ပံများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ယင်းကို သီရှီထျန်မြင်သောအခါ သူက နှလုံးတုန်သွားသည်။ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တချို့ကို ဖတ်ဖူးသည်။ ဒဏ္ဍာရီများထဲမှာ သရဖူနီကြိုးကြာများအကြောင်း မကြာခဏ ဖော်ပြထားလေ့ ရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရသော် သရဖူနီကြိုးကြာများသည် ကြယ်ဝချမ်းသာခြင်း၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိခြင်း၊ မွန်မြတ်ခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်း၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံပေါ်မှ တန်ခိုးရှင်များသည် သရဖူနီကြိုးကြာများကို သူတို့၏ စီးတော်သားရဲအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

ထို့ကြောင့် သရဖူနီကြိုးကြာများသည် တခြားကြိုးကြာများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

“ ကြိုးကြာဘုရင် ရောက်လာပြီပဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏအနားယူပါ… တခြားမိစ္ဆာသားရဲဘုရင်တွေ ရောက်မလာသေးဘူး ”

သီရှီထျန်က သရဖူနီကြိုးကြာကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။ သူ၏ လေသံက မတင်းလွန်း မပျော့လွန်းပေ။ သူက ပုံမှန်အတိုင်းသာ ပြောသည်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူက သရဖူနီကြိုးကြာကို သူနှင့် အဆင့်တူညီသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

သူက မောက်မာထောင်လွှားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့မှာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည်။ သူက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် မိစ္ဆာစံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံခြင်းတွင် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်က အလွန်ခိုင်မာသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များအနေဖြင့် သူ့မှာ မိစ္ဆာမြူနှင်းဓားသွားနှင့် ကျားဟိန်းသံအတတ် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းအားသည် မည်သည့်မိစ္ဆာသားရဲထက်မှ မနိမ့်ကျပေ။

ဤသို့ တွေးနိုင်၏။ အကယ်၍ သူသာ အလုံအလောက် မသန်မာလျှင် မရဏကျီးကန်းဘုရင်က သူ၏ ပြောစကားကို နားထောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

မည်သို့နေရာတွင်ဖြစ်စေ မပြောင်းလဲသွားသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာက ခွန်အားဖြင့် အရာရာကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခွန်အားသည် အရာအားလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။

“ ဂရား ”

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ တောင်တန်းထဲတွင် အလွန်ကျယ်လောင်သော ခြေလှမ်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေလှမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ မီတာနှစ်ဆယ်နီးပါး ရှည်လျားသော ကင်းကောင်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အရှေ့သို့ ပြေးလာသည်။

သူက သစ်ပင်ကြီးများကို တိမ်းရှောင်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူက အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားသည်။ သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်က သစ်ပင်ကြီးများကို ဝင်ဆောင့်သွားပြီး တိုက်ရိုက် ချိုးဖြတ်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ကြီးများသည် ကြီးမားသော အင်အား၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကျိုးကြေသွားကြသည်။

ကင်းကောင်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါဖြင့် တောင်ကုန်းဆီသို့ ပြေးလာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါက အလွန်ကြမ်းတမ်းလေရာ အခြေတည်နယ်ပယ်အောက်မှ ကျင့်ကြံသူများက ယင်းကို ခုခံတွန်းလှန်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။ သူက ဧရာမမိစ္ဆာသားရဲနှင့် ဆင်တူသည်။

အခန်း(၁၁၁)

ကင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွှေးအမျှင်များသည် လူသားတစ်ယောက်၏ ဆံပင်ထက်ပင် ပိုပြီးရှည်လျားသည်။ သူက ဧရာမဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူသည်။ သူပြေးသွားနေစဉ် မိစ္ဆာမီးလျှံများက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားသည်။ သူဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်း ကျယ်ပြောသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လှစ်သွားသည်။ ကင်းကောင်၏ အနောက်တွင် သူ့ထက် အရွယ်အစားပိုသေးသော ကင်းကောင်အငယ်လေးကောင်က လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် သီရှီထျန်နှင့် တခြားမိစ္ဆာသားရဲများ စုဝေးနေသော တောင်ကုန်းဆီသို့ စိတ်ဓာတ်တတ်ကြွစွာ အမြန်ရောက်လာကြသည်။

ကင်းကောင်မရောက်လာမီ တောင်ကုန်းပေါ်မှ သက်ရှိအားလုံးက သူ့ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်သွားကြသည်။

ထို့နည်းတူပင် ကင်းကောင်သည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ မိစ္ဆာသားရဲများကို မြင်တွေ့သွားသည်။ အထူးသဖြင့် သီရှီထျန် ဖြစ်သည်။ သီရှီထျန်၏ ကျားခန္ဓာကိုယ်သည် ပေငါးဆယ်အထိ မြင့်မားသည်။ သူက ကင်းကောင်ကို မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူတို့ကြားမှ ကွာခြားမှုက သိပ်မကြီးမားပေ။ ထို့ကြောင့် သူက သီရှီထျန်ကို အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် မြင်တွေ့သွားသည်။ သူက အဝေးမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“ အကိုသီ… မင်းကို ကူညီဖို့ ငါကင်းကောင် ရောက်လာပြီ… တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုရင် ငါကင်းကောင်က ဘယ်တော့မှ ဘေးထွက်နေမှာမဟုတ်ဘူး ”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ကြီးမားသကဲ့သို့ သူ၏ အော်သံသည်လည်း မိုးခြိမ်းသံပမာ အလွန်ကျယ်လောင်သည်။ သူ၏ အော်သံက မိုးခြိမ်းသံပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားစဉ် အလွန်အားကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတတ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ အနက်ရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဘန်း ဘန်း ဘန်း ”

သူ၏ ခြေလှမ်းများက အလွန်မြန်ဆန်သည်။ သူ၏ သန်စွမ်းကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်က သူ့အရှေ့မှ အတားအဆီးအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖြတ်သွားသည်။ မကြာမီ သူက တောင်ကုန်းအရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ ကျီးကန်းအိုကြီး… အမကြိုးကြာ… မင်းတို့က ငါ့ထက်အရင် ကြိုရောက်နေကြပါလား… ကောင်းတယ်… ဒီလိုကိစ္စကြီးကို မင်းတို့တွေ ဘေးထွက်ရပ်ကြည့်မနေဘူးဆိုတာ ငါကင်းကောင် သိတယ် ”

အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မရဏကျီးကန်းဘုရင်နှင့် သရဖူနီကြိုးကြာဘုရင်က သူ့ထက် အရင်ကြိုရောက်နေကြောင်း မြင်သောအခါ ကင်းကောင်က ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။

“ အဲ့ဒီမသေမျိုးကျင့်ကြံသူတွေက ဒီတစ်ကြိမ် အရမ်းလွန်သွားပြီ… ဒါကြောင့် ငါထွက်လာရမယ် ”

သရဖူနီကြိုးကြာဘုရင်က သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ သို့တိုင် သူ၏ လေသံထဲမှာ အေးစက်မှုတစ်စွန်းတစ်စ ရှိသည်။ သားရဲဘုရင်အရှိန်အဝါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သဘာဝအလျောက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ ကင်းကောင်… နင်လည်း ရောက်လာတယ်လား… နင်က တိုက်ခိုက်ရတာကို အရမ်းကြိုက်တယ်မလား… ဒီတစ်ကြိမ် အဲ့ဒီမသေမျိုးကျင့်ကြံသူတွေကို နင့်စိတ်ကြိုက် တိုက်ခိုက်ပါ… ဘာမှမထိန်ချန်နေနဲ့… ငါတို့ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်… တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲက မိစ္ဆာသားရဲတွေက အချဉ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့တွေကို အသိပေးရမယ် ”

ဇာမဏီငှက်သည် အတောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်၍ မောက်မာထောင်လွှားစွာ ပြောသည်။ သူက အရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူက တတွတ်တွတ် စကားပြောနေရင်း သူ၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်ကို လက်များသဖွယ် အသုံးပြု၍ ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

“ ဒုန်း… ဒုန်း… ဒုန်း… ”

အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်သည် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘက်ကို အကြိမ်ရေအနည်းငယ် တဒုန်းဒုန်း ထုရိုက်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော မြည်သံက စစ်ပွဲဗုံသံပမာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ သခင်မကျူး… စိတ်ချပါ… အရင်တုန်းကဆို ကျင့်ကြံသူတွေက ဆေးမြစ်တူးဖော်ဖို့အတွက်ပဲ တောင်တန်းထဲ ဝင်ရောက်လာကြတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့က တောင်တန်းထဲက မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးကို အမြစ်ဖြတ်သုတ်သင်ဖို့ ပစ်မှတ်ထားရဲကြတယ်… ငါကင်းကောင် သူတို့တွေကို မသတ်ပစ်ရင် ဒီတောင်တန်းထဲမှာ ဘယ်မျက်နှာနဲ့ ဆက်ပြီး နေရမှာလဲ ”

သူက ရင်ဘက်ကို ကျယ်လောင်စွာ ထုရိုက်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောသည်။ သို့သော်လည်း ဇာမဏီငှက်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ရိုသေလေးစားသော အကြည့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ညီမလေးကျူးအာ… ဒီနေ့ ငါတို့အားလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီမသေမျိုးကျင့်ကြံသူတွေ ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်လံနှိမ်နင်းမှာကို စောင့်နေစရာမလိုတော့ဘူး… ဘာမှစိတ်မပူပါနဲ့… အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေအားလုံး တောင်တန်းဒေသထဲကနေ မောင်းထုတ်ခံရလိမ့်မယ်… ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အမဆီ ငါအလည်လာခဲ့မယ်… အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ့အတွက် စကားကောင်း ကူပြောပေးမယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ် ”

သရဖူနီကြိုးကြာဘုရင်က ညင်သာစွာ ပြောသည်။ သူ၏ လေသံမှတဆင့် သူက ဇာမဏီငှက်ကို သူ၏ ညီမလေးတစ်ယောက်သဖွယ် အမှန်တကယ် သဘောထားကြောင်း မည်သူမဆို ပြောနိုင်ပေသည်။

ယင်းကို ဇာမဏီငှက်ကြားသောအခါ သူက မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်သည်။ သူက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ ဘာမှစိတ်မပူပါနဲ့… အချိန်ကျလာတဲ့အခါ အားလုံးကို ငါ့အမနဲ့ ပေးတွေ့မယ် ”

ယင်းကို ကြားသောအခါ မရဏကျီးကန်းဘုရင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်ဖြစ်စေ သူတို့က မျှော်လင့်တောင့်တသော အမူအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ ထို့ပြင် စိတ်သက်သာရာရမှုက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ သူတို့၏ အမူအကျင့်က လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားဟန် ရ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို သီရှီထျန်မြင်သောအခါ အလင်းရောင်က သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။ သူ့အရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဇာမဏီငှက်မှာ အမရှိကြောင်း ထင်ရှား၏။ ထို့ပြင် သူ့အမက သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် မရဏကျီးကန်းဘုရင်၊ သရဖူနီကြိုးကြာဘုရင်နှင့် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်က ထိုသို့အမူအရာကို ပြုမူကြမည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့က ဇာမဏီငှက်၏ အမကို လွန်စွာ ရိုသေလေးစားကြကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။ မဟုတ်မှ…

ထိုစဉ် အတွေးတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှ မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်များ၏ ရိုသေလေးစားခြင်းခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သို့ သာမန်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဇာမဏီငှက်၏ အမသည် မိစ္ဆာသားရဲထက် ပိုပြီးအစွမ်းထက်သော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်။ မိစ္ဆာသားရဲများသည် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများနှင့် ကွဲပြားခြားနားကြသည်။

စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများသာလျှင် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ရိုသေလေးစားခြင်းခံရရန် အရည်အချင်းပြည့်မီကြသည်။ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် မိစ္ဆာအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲချင်လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အမြူတေဓာတ်လုံးကို ဖွဲ့စည်းရလိမ့်မည်။

အမြူတေဓာတ်လုံးဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ခွန်အားက ကြီးကြီးမားမား တိုးမြှင့်သွားလိမ့်မည်။ အရင်ဆုံး သူက မိုးကြိုးကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်သွားလျှင် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်သွားလိမ့်မည်။ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများသည် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မိုးပျံမြေလျှိုးနိုင်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့က တခြားသော အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်များကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် အလွန်သန်မာသည်။

“ ဝေါင်း ”

တောင်ကုန်းပေါ်၌ မိစ္ဆာသားရဲများက အချင်းချင်း စကားပြောနေကြစဉ် ရွှေရောင်အလင်းက တောင်အောက်မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယင်းက ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ဖြစ်သည်။ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်နေစဉ် ရွှေရောင်အလင်းက အလွန်ကျယ်ပြောသော ဧရိယာကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားကာ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ကင်းကောင်… မင်းလည်း ရောက်လာတယ်လား ”

“ ရွှေခြင်္သေ့… မင်းကို ”

အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်က အသစ်ရောက်လာသူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေရာ တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသစ်ရောက်လာသော ရွှေခြင်္သေ့သည် နောက်မတွန့်ဘဲ အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်ကို ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်နှင့် တခြားမိစ္ဆာသားရဲဘုရင်များထက် နည်းနည်းမှ မလျော့ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထွားကြိုင်းသန်မာပြီး အလွန်ရှည်လျားသည်။ သူ၏ အရွယ်အစားက သီရှီထျန်နှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။ သူက ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွှေးအမျှင်အားလုံးက ရွှေရောင်ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် သူက ရွှေခြင်္သေ့ရုပ်တုနှင့် ဆင်တူပေသည်။ သို့သော် ဤခြင်္သေ့သည် သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူ့မှာ ဦးခေါင်းသုံးလုံး ရှိသည်။

မှန်ပေသည်။ သူက ခေါင်းသုံးလုံးရွှေခြင်္သေ့ ဖြစ်သည်။

အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း မြင်နိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ဦးခေါင်းသုံးလုံးက အနည်းငယ် ထူးခြားသည်။ အလယ်မှ ဦးခေါင်းသည် သာမန်ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ထူးခြားချက်မှ မရှိပေ။ သို့သော် ဘယ်ဘက်ဦးခေါင်းနှင့် ညာဘက်ဦးခေါင်းက မျက်လုံးမှိတ်ထားကြပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြသည်။ သူတို့က လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ယင်းက အလွန်ထူးဆန်းသည်။

ယခု ရောက်ရှိလာသော ရွှေခြင်္သေ့သည် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှ မိစ္ဆာသားရဲဘုရင်ငါးကောင်ထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူနှင့် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်ကြားမှာ ရန်စတချို့ ရှိဟန် ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တွေ့ဆုံသွားသည်နှင့်ချက်ချင်း အပြန်အလှန် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါက မြန်ဆန်စွာ သိပ်သည်းသွားလေရာ သူတို့က ဤနေရာမှာတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့မည်ဟန် ရ၏။

“ ခစ် ခစ်… ”

တောင်ကုန်းပေါ်မှ လေထုက ပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန် အထင်သေးရှုံ့ချသော ရယ်သံက တောင်ကုန်း၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ ရုတ်တရက် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ရယ်သံ၏ အနောက်တွင် စကားသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ကင်းကောင်… ရွှေခြင်္သေ့… နင်တို့နှစ်ယောက် အရမ်းတိုက်ခိုက်ချင်ရင် အရင်ဆုံး အချိန်ကောင်းကို စောင့်သင့်တယ်… နင်တို့အရမ်းသန်မာတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို သွားမတိုက်ခိုက်တာလဲ… ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အင်အားလာပြနေတာလဲ ”

“ အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ ”

ထိုစကားသံကို သီရှီထျန်ကြားသောအခါ သူက အံ့ဩသွားသည်။ သူက အသံလာရာ ဦးတည်ရာဆီသို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံပိုင်ရှင်သည် အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်နှင့် ရွှေခြင်္သေဘုရင်ကို ကြောက်ရွံ့ပုံမပေါ်ချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ စကားသံထဲမှာ သတိပေးသော အရိပ်အမြွက်ပါရှိသည်။ ပိုပြီးအံ့ဖွယ်ကောင်းသည့်အချက်မှာ အနက်ရောင်မျောက်ဝံဘုရင်နှင့် ရွှေခြင်္သေ့ဘုရင်သည် ထိုစကားကြောင့် ဒေါသမထွက်သွားကြချေ။ ယင်းအစား သူတို့က အရှိန်အဝါကို ကိုယ်စီ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ ယင်းက အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။

သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နှလုံးခုန်မြန်သွားသည်။ သူက အံ့ဩစွာ ပြောသည်။

“ အဲ့ဒါ… ဒဏ္ဍာရီလာ ဘုရင်မမဒူဆာမဟုတ်ဘူးလား ”

တောင်ကုန်း၏ အလယ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြော့ရှင်းတင့်တယ်ပြီး အရှိုက်အဝန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အစီအစဉ်တကျရှိနေသည်။ သူက ပါးလွှာသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မတူညီသော ရောင်စုံအလင်းများက သူ၏ ဝတ်စုံပေါ်မှာ မထင်မရှား ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် သူ၏ ဝတ်စုံက သာမန်မဟုတ်ပေ။ အမှန်မှာ ယင်းက မြွေအကြေးခွံများဖြင့် ဖန်တီးထားသော အံ့ဖွယ်ဝတ်စုံ ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံသည် သိမ်မွေ့နူးညံ့ပုံပေါ်သော်လည်း အမှန်မှာ ယင်းက အလွန်မာကျောသည်။

မြွေအကြေးခွံဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားစဉ် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှက ပိုပြီးထင်ပေါ်နေသည်။ သူ့မှာ ဖွင့်ထွားသော ရင်ဘက်နှင့် သေးသွယ်သော ခါးရှိသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ခါးက မြွေတစ်ကောင်သဖွယ် သေးသွယ်ကျစ်လစ်သည်။ ယင်းက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်များသည် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခါးကို ဆွဲဖက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဆောင်ဆွဲမှုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာသာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဆံပင်ကို ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဦးရေပြားစပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ခံစားသွားရလိမ့်မည်။ အစောနက သူခံစားခဲ့ရသော ပူလောင်မှုသည် ရေခဲရေဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ငြိမ်းသတ်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့က အစွန်းရောက်အေးစက်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားမိသွားကြလိမ့်မည်။

သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်မှာ မည်သည့်ဆံပင်မှ မရှိပေ။ ယင်းအစား အရွယ်အစားသေးငယ်သော မြွေအများအပြားသာ ရှိ၏။ မြွေများသည် အဆိပ်ပြင်းပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်ကြသည်။ သူတို့က လျှာတစ်လစ်ထုတ်၍ ဂနာမငြိမ် ရွေ့လျားနေကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက အမျိုးသမီးအပေါ် မရိုးသားစိတ်ရှိသူများကို ချက်ချင်း အဝေးထွက်ပြေးစေလိမ့်မည်။