အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း ၆၃ - မိန်းမလျာလေးက ငါ့ရဲ့ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်နေတာပဲ

လက်ရှိ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် နွားတစ်ကောင်၏ အမွေးများကဲ့သို့ များပြားလှသော ရပ်ကွက်နှင့် စျေးများ ရှိနေပေ၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ယခုအခါ တာအိုကို ရှာဖွေရန် ကျင့်ကြံခြင်းကို စွဲလမ်းနေပြီး တိုင်းပြည်၏ လည်ပတ်မှုမှာ သိသိသာသာ ထိခိုက်မှု မရှိသော်လည်း နိုင်ငံရေးရာများကို သူ ဂရုမစိုက်တော့သည်မှာ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မသိမသာပင် တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ သာမန်ပြည်သူများသည် တာအိုကို ရှာဖွေကျင့်ကြံရင်း အချိန်ဖြုန်းနေကာ တာအိုဂိုဏ်းဝင်များနှင့် ဘုန်းကြီးများကို မျက်နှာသာပေးသော အမိန့်စာများစွာကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် ဧကရာဇ်အိုကြီးအပေါ် မကျေနပ်မှုအချို့ ရှိနေကြပေ၏။

အိုးယန်တွင် ချီ အကဲခတ်သည့် နည်းစနစ် တစ်ခုမျှ မရှိသော်လည်း မြို့တံခါးပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြို့ကို ငုံ့ကြည့်ရုံဖြင့် ဤမြို့သည် ကျဆင်းနေပြီဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားမှုကို အိုးယန် ခံစားနိုင်လေသည်။

ဗုဒ္ဓကျမ်းစာ ရွတ်ဆိုသံများက ရစ်ဝဲနေပြီး မွှေးကြိုင်သော မြူခိုးများက မြို့ကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ မြို့တစ်မြို့လုံးသည် တာအိုနှင့်ဗုဒ္ဓကို ယုံကြည်သက်ဝင်သော နောက်လိုက်တစ်ဦးနှင့် တူနေစေပေ၏။

သေမျိုးများသည် မကျင့်ကြံနိုင်ကြချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သားတော်ဖြစ်သော ဧကရာဇ်အိုကြီးပင် ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မူလချီသည် လူ့လောက၏ မီးခိုးငွေ့များနှင့် မီးတောက်များကြောင့် များစွာ ပါးလွှာသွားသဖြင့် သိရှိနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေ၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤလူသန်းပေါင်းများစွာရှိသော မြို့တော်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် ဖိနှိပ်ခံထားရကြောင်း အိုးယန်ကို ပြောပြခဲ့လေသည်။

ကျင့်ကြံသူများအတွက် သေမျိုးလောကသည် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်းနှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများကိုပင် ရှောင်ရှားကြကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်ပေ၏။

အိုးယန်က တော်ဝင်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အခမ်းနားဆုံး နန်းတော်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုနေရာသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေးအတွက် သူ၏ ဆရာက စီစဉ်ပေးထားသော နှလုံးသား-မေးခွန်းထုတ်ခြင်း စမ်းသပ်မှုတစ်ခု၏ အဆုံးသတ် နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"ပြောဆိုလို့ရတဲ့ တာအိုဟာ ထာဝရ တာအို မဟုတ်ဘူး..."

တုန်းရွှီကျစ်၏ နှုတ်ဖျားတွင် အမြဲရှိနေတတ်သော စကားတစ်ခွန်းက အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေ၏။

အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော ဤအဘိုးကြီးများသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမည့် အကြံအစည်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်မှာ တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

အိုးယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဒြပ်စင်ငါးပါး ပုန်းကွယ်ခြင်း အခြေခံလမ်းညွှန်ကျမ်းကို ဆွဲထုတ်ကာ ဂရုတစိုက် ရှာဖွေဖတ်ရှုလိုက်သည်။

အိုးယန်က တိတ်တဆိတ် အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ရာ အများစုကို မေ့သွားသဖြင့် ပြန်ဖွင့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဖတ်ရပြန်ပေ၏။

မှတ်ဉာဏ်က လတ်ဆတ်နေဆဲအချိန်တွင် အိုးယန်က စာအုပ်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်... ဘာလဲ... ဝူကျိ... မင်းရဲ့ အဘိုးအတွက် ထွက်ခဲ့စမ်း..."

နောက်ဆုံးတွင် အိုးယန်က ရွတ်ဆိုခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး စစ်မှန်သောချီ လည်ပတ်မှု လမ်းကြောင်းကိုသာ မှတ်မိကာ ကျပန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စစ်မှန်သောချီများ ထွက်လာတော့၏။

မူလက ကြယ်များနှင့် လမင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ညကောင်းကင်ယံသည် တိမ်မည်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငန်းမွေးများကဲ့သို့သော နှင်းထုကြီးများ ရုတ်တရက် ရွာကျလာပေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် နှင်းထုကြီးထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

ဝဲလွင့်နေသော နှင်းများကြားတွင် အိုးယန်က ပြကွက်ကောင်းတစ်ခု ဖြန့်ကျက်နေသော အရှေ့စျေးဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

၎င်းမှာ ညမထွက်ရ အချိန်ဖြစ်သင့်သော်လည်း တော်ဝင်မြို့တော်၏ အရှေ့စျေးသည် စည်ကားလာလေ၏။

အရှေ့စျေး၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ဧရာမ ပန်းလှေကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာပေသည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ပန်းလှေပေါ်ရှိ ပန်းများသည် လတ်ဆတ်နေပြီး အသစ်ခူးထားသည့်အလား နှင်းရည်များ ကျဆင်းနေလေ၏။

ပန်းလှေပေါ်တွင် ငှက်ဝါလေးများ သီဆိုပြီး ပျံလွှားများ ကခုန်နေကြကာ ပိုးသားများ ဝတ်ဆင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကချေသည်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ယိမ်းနွဲ့နေကြပေသည်။

၎င်းသည် မျက်လုံးများအတွက် ပွဲခံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ကပင် အမျိုးသား ဟော်မုန်းများကို လှိုင်းထသွားစေနိုင်၏။

လှပသော အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပန်းလှေပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက လမင်းကို ဝန်းရံနေသည့် ကြယ်များကဲ့သို့ ထိုင်နေပေသည်။

အဖြူရောင် ပိတ်ပါးစ စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူမသည် ပန်းလှေ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မပြင်ဆင်ထားသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရှင်းလင်းသည့် အပြစ်ကင်းစင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ပန်းအနီ ရာပေါင်းများစွာကြားတွင် ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ကျက်သရေက လူများကို မြင့်မြတ်သလို ခံစားရစေပေသည်။

ငန်းမွေးများကဲ့သို့သော နှင်းထုကြီးသည် သူမအပေါ်သို့ ကျဆင်းရန် တွန့်ဆုတ်နေသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင်သာ ဝဲလွင့်နေလေ၏။

သူမက နတ်သမီး တစ်ပါးပဲ... နတ်သမီး တစ်ပါးသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်...

အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး ကြောင်အသွားကြပြီးနောက် အံ့မခန်းဖွယ် အားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေတော့၏။

ပန်းလှေသည် လမ်းမများတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အတွင်းမှ ဖရဲစေ့များနှင့် မြေပဲများကို ရံဖန်ရံခါ ပစ်ချပေးကာ ပစ်ချပေးလိုက်တိုင်း လူများကို လုယက်သွားစေခဲ့၏။

ပစ်ချလိုက်သော အစားအစာများကို လုယူခြင်းဖြင့် ပန်းလှေပေါ်ရှိ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်တစ်ဖက်၏ ကိုင်တွယ်ခြင်းကို ခံရသည့် ဤအစားအစာများ၏ ကြွင်းကျန်နေသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"ဒီဖရဲစေ့တွေကို ငါ ကိုးကွယ်ထားတော့မယ်..."

"မလုနဲ့... မလုနဲ့... ငါ့ပါးစပ်ထဲက ဟာကို မယူနဲ့..."

"ဖရဲစေ့တွေနဲ့ မြေပဲတွေကို ရွှေအများကြီး ပေးပြီး ဝယ်မယ်... တစ်စေ့ကို ကြေးပြား တစ်ပြားပေးမယ်..."

...

ပန်းလှေအောက်ရှိ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပန်းလှေပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှင်းလင်းသော မသိနားမလည်မှုများ ရှိနေပြီး အချိန် ရပ်တန့်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

"ဆုန့်ဆုန့်လေး... နောက်ကျရင် တော်ဝင်နန်းတော် တံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ အားလုံးကို သိမ်းထားလိုက်... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူ့လောကမှာ သရုပ်ဆောင်ရတာက သူ့ရဲ့ တာအိုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာထက် မလျော့ဘူးနော်..."

အနီရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး၏ နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသမီးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပန်းလှေ၏ အလယ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေ၏။

သူ၏ ရွှေအမြုတေကို ချန်ရှောင်ယွဲ့က သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မည်သည့် ခွန်အားကိုမျှ မထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်က စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"မင်း အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... မိစ္ဆာမ..."

"ငါ ဘာလုပ်ချင်လဲ ဟုတ်လား... ငါတို့က မူလက လင်မယားအဖြစ် စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့နော်... ဘယ်လို စျေးပေါတဲ့ မိန်းမယုတ်ကများ ငါ့ယောကျာ်းကို လာနှောင့်ယှက်ရဲလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်လို့..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က လန်ချင်းဆုန့်၏ နံဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူမက လက်ထပ်ပြီးပြီလေ..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ စကားများတွင် ခါးသီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အချစ်ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိရှိသေးချေ။ ဤရေရာမှုမရှိသော ကောင်းမွန်သည့် ခံစားချက်ကို သူ မထုတ်ဖော်ရသေးသဖြင့် သူမ လက်ထပ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရခြင်းက ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က အနည်းငယ် တွေဝေလွမ်းဆွတ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်ပြီး မုန်းတီးမှုဖြင့် သွားများကို ပိုမို ကြိတ်လိုက်လေသည်။

'လရောင်ဖြူလေး' တစ်ယောက်က ကိုင်တွယ်ရ အဲ့ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေတာလား...

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုကို ပြသနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့လား...

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အိုးယန် ခုလေးတင် သူမကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

"အသက်နှစ်ဆယ်အောက် မိန်းကလေး တစ်ယောက်က အင်မော်တယ်ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေလို့ ခေါ်တဲ့ အရာတွေကို အားကိုးပြီး မြို့စားနဲ့ တက်တက်ကြွကြွ မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ရုံသာမက မြို့စားငယ်ကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်... သူမက ဘာကို အားကိုးခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... သူမက အဆင့်မြင့် လက်ဖက်စိမ်းမ တစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် လန်ချင်းဆုန့်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ရုတ်တရက် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ရှိ သိထားသမျှ မိဘမဲ့ ကလေးများ အားလုံးကိုပင် ဖမ်းဆီးသွားခဲ့လေ၏။

ဤအထဲတွင် သစ္စာဖောက် မပါဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူက ယုံမည်နည်း။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤသစ္စာဖောက်က ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့တွင် 'ကလေးများ၏ ဘုရင်' ဖြစ်သော အိုးယန်မှလွဲ၍ ဤမိဘမဲ့ ကလေးများ အုပ်စုသည် ရွှမ်အာကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရှုမြင်ခဲ့ကြပေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် သေမျိုးတစ်ဦး၏ အကွက်ချ စီစဉ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်လေ၏။

ရွှမ်အာနှင့် သူမ၏ အုပ်စု အားလုံးတော်ဝင်နန်းတော်တွင် ရှိနေကြောင်း ချန်ရှောင်ယွဲ့ တွက်ချက်သည်ကို အိုးယန် ကြားချိန်တွင် ရွှမ်အာသည် ဧကရာဇ်အိုကြီးနှင့် သဘောတူညီမှု တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မည်မှာ သေချာကြောင်း အိုးယန် ချက်ချင်း သိလိုက်လေသည်။

မြို့တံခါးပေါ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးမှ ပန်းလှေကို ကြည့်ရင်း အိုးယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကဲ့ရဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ အထက်သို့ တက်လှမ်းလိုသော သေမျိုးတစ်ဦးက ဤမျှလောက်အထိ အကွက်ချ ကြံစည်ခဲ့သည်... သို့မဟုတ် သူမက ပို၍ မြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းလိုခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အိုးယန်သည် ရွှမ်အာနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်၏။ စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အရောင်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ထိုမျက်လုံးများကို သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကူးပြောင်းလာခြင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အိုးယန်အတွက်မူ အလွန် ကောက်ကျစ်သော ကလေးတစ်ဦးပင်လျှင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် ရိုးအနေသေးသည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် အေးစက်စက် ပြုံးနေတာလဲ..."

အဘယ်ကြောင့် စီနီယာအစ်ကိုက ညသန်းခေါင်ယံ နှင်းတွေကြားထဲမှာ မြို့တံခါးပေါ် ရပ်နေချင်ရသနည်းကို မသိရှိသော ဟူထူက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျုံ့ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အိုးယန်က ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"ထူထူ... လူ့လောကကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"အရမ်း စည်ကားပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ထူထူက ဒီနေရာကို မကြိုက်ဘူး... ဒီမှာ စက္ကူကြိုးကြာငှက်တွေကို စီးလို့ မရဘူး... ပြီးတော့ ဒီက လေက အနံ့ဆိုးတယ်..."

ဟူထူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အိုးယန်က ဟူထူကို ပွေ့ချီကာ ကလေးမလေးပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါထုတ်ပေးလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

"လေက အနံ့ဆိုးတယ်လား... မဟုတ်ပါဘူး... အနံ့ဆိုးတာက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေပါ..."

အခန်း ၆၄ - နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ

ပန်းလှေသည် ကြီးမားသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။ ပန်းလှေသည် အရှေ့စျေးမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာနှင့်မတူသော ပန်းလှေကို ကြည့်ရှုကာ ၎င်း ရွေ့လျားသွားရာ ဦးတည်ရာသို့ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပေသည်။

မကြာမီမှာပင် လမ်းမပေါ် ကင်းလှည့်သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကင်းလှည့်အဖွဲ့များသည် သူတို့၏ ဘေးတွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချီတက်လာကြပြီး ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖယ်ရှားကာ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းကြလေ၏။

ဤပန်းလှေကို မဟန့်တားရန် သူတို့ အမိန့်ရရှိထားကြပေသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ဆက်သမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သတင်းသည် တော်ဝင်မြို့တော် တစ်လျှောက် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံး ပြည့်တန်ဆာအိမ်ဖြစ်သော ယီဟုန် ပြည့်တန်ဆာအိမ်သည် ဧရာမ ပန်းလှေကြီးတစ်စင်းကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံ ဆက်သရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိကြပေသည်။

နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ ခန်းမကြီး တစ်လျှောက်တွင် ချောင်းဆိုးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ နန်းတော်ထဲရှိ မိန်းမလျာများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်ယင်နေကြပြီး ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နဂါးကုတင်ပေါ်မှ လေးစားရသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်နေပုံရပေသည်။

နဂါးကုတင်၏ နံဘေးတွင် အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက ကုတင်ပေါ်ရှိ လူကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေပြီး အလွန် စိုးရိမ်နေပုံရလေ၏။

မိန်းကလေး၏ အသွင်အပြင်ကို ပျမ်းမျှအထက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူမသည် အထူးတလည် ဖြူစင်ပြီး ရိုးသားကာ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရပြီး သူမ၏ ဖြူဝင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် နှလုံးနာကျင်မှုများကိုသာ ရေးသားထားလေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... ပန်းလှေ ဟုတ်လား... ပန်းလှေ တစ်စင်းက ကိုယ်တော့်ကို ထာဝရ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးနိုင်လို့လား... ရယ်စရာပဲ..."

နဂါးကုတင်ပေါ်တွင် ခြေသည်းငါးခုပါ ရွှေရောင်နဂါး ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုက ထိုင်လိုက်ပြီး ချောင်းဆိုးရင်း မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာသည် တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကဲ့သို့ အသက်အရွယ် အိုမင်းမှု့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများက မြန်ဆန်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ခုံးများသည် လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူနေကာ သူ၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာသည် ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

အဘိုးအို ထိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် မိန်းကလေးငယ်က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်လေသည်။ အဘိုးအိုက မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ... တကယ်လို့ ကိုယ်တော်သာ ဒီလို ငယ်ရွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရနိုင်မယ်ဆိုရင် မဟာထန်ဟာ ကိုယ်တော့် လက်ထဲမှာ ထာဝရ အင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ..."

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ထာဝရ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ အသက်ရှည်မှုတွေနဲ့အတူ မဟာထန် ထာဝရ ကြီးပွားတိုးတက်နေတာကို အရှင် သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့ရမှာပါ..."

မိန်းကလေးငယ်က သူ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ၏။

"အနှစ်တစ်သောင်း ဟုတ်လား... ဟားဟား... အနှစ်တစ်သောင်း ဟုတ်လား... လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အနှစ်တစ်သောင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ... အင်မော်တယ် တစ်ပါးကို ရှာတွေ့ပြီး အမြင့်ဆုံး အံ့ဩဖွယ် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ချီးမြှင့်ဖို့ အင်မော်တယ်ကို တောင်းဆိုခြင်းကသာ အသက်ရှည်ခြင်းရဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာတွေကို ခံစားရဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်မှာပါ..."

အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ သူ၏ စကားများတွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည့်အလား သူက မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ သားက တကယ် ရောက်လာမှာလား... တစ်လတောင် ရှိနေပြီ... ဘာလို့ သတင်း အစအနတောင် မရသေးတာလဲ..."

အဘိုးအို၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက အလွန် အားပြင်းလှပေ၏။ မိန်းကလေးငယ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကျွန်မ အရှင့်ကို ပြောခဲ့တယ်လေ... နှစ်တိုင်း ပထမဆုံး နှင်းကျတဲ့ အချိန်မှာ ချင်းဆုန့်က ကျွန်မတို့ကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့... နှစ်တိုင်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ... ဒီနှစ်တော့ နှင်းကျတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့ပါ..."

" မင်း ကိုယ်တော့်ကို မလိမ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ အဲ့ဒီ မိဘမဲ့ ကလေးတွေ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ မိန်းကလေးငယ်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အကြည့်များက နူးညံ့သွားလေ၏။

"ရွှမ်အာ... ကိုယ်တော်က ထာဝရ အသက်ရှင်ခွင့်နဲ့ အသက်အရွယ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တဲ့ ပညာကို ရနိုင်သရွေ့ မင်းက ကိုယ်တော်နဲ့အတူ မဟာထန်ရဲ့ ထာဝရ အင်ပါယာ တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခွင့်ရမယ်..."

အဘိုးအိုက မိန်းကလေးငယ်ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ကတိပေးလိုက်လေ၏။

"ရွှမ်အာက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ နဂါး ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာဖို့ကိုပဲ ဆန္ဒရှိပါတယ်... အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ... ရွှမ်အာက ပိုပြီး မတောင်းဆိုရဲပါဘူး..."

မိန်းကလေးငယ်က ခေါင်းကို ငုံ့ကာ မျက်နှာနီရဲလျက် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် အများကြီး နှစ်သိမ့်မှု ရသွားသော်လည်း မိန်းကလေးငယ်၏ အနက်ရောင် ဆံပင်အပြည့်ရှိသော ခေါင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်ကို ကျော်လွန်သွားသော သူရဲကောင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ လွမ်းဆွတ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

မင်း မမွေးခင်ကတည်းက ကိုယ်တော်က မွေးဖွားခဲ့တာ... ကိုယ်တော် အိုမင်းသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ မင်းက မွေးဖွားလာတာပဲ...

အကယ်၍ သူသာ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ပိုငယ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမည် ဖြစ်၏။

သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးသည် အံ့မခန်း လှပနေခြင်း မရှိသော်လည်း သူမက သူ့ကို ထပ်မံ ချစ်မိသွားပြီဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားမှုကို ပေးစွမ်းလေ၏။

သူ၏ အသက်အရွယ်တွင် အချစ်ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားမှု ရှိနေနိုင်သေးသည်ဟု တွေးမိခြင်းက ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤထင်ယောင်ထင်မှားမှု ပေါ်လာတိုင်း သူ၏ နေဝင်ချိန်တွင် ၎င်းကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အဘိုးအိုကို အမှန်တကယ် အနာကျင်ရဆုံး ဖြစ်စေခဲ့လေ၏။

အဘိုးအို၏ အမူအယာမှာ ကြမ်းတမ်းလာပေသည်။ အသက်ရှည်ခြင်း လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သူ သေချာပေါက် ရယူရမည် ဖြစ်၏။ သူ ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဤကမ္ဘာလောကတွင် သေချာပေါက် ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ဤထီးနန်းအတွက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သားတော်ကို သတ်ခဲ့ပြီး သူ၏ မြတ်နိုးရသော ဧကရီကို သတ်ခဲ့ကာ လူများလွန်းလှအောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ဤကဲ့သို့ အထီးကျန်စွာ သူ မသေချင်ခဲ့ချေ။ ယခု ရွှမ်အာနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူသည် အိမ်၏ ခံစားချက်ကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်၏။

အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သော သူ၏ ပုန်ကန်တတ်သည့် သား ပြန်လာနိုင်သရွေ့ အသက်ရှည်ခြင်းအတွက် နည်းလမ်း မရှိလျှင်တောင်မှ သူ ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်း ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်လာနိုင်သရွေ့ပေါ့...

ချောင်းဆိုးခြင်းက ထပ်မံ စတင်လာပြီး အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတူညီသော နီမြန်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာကာ ပင်ပန်းသွားသည့်အလား နဂါးကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်လေ၏။

ရွှမ်အာက အဘိုးအိုကို နဂါးကုတင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်ပြီး သူ၏ စောင်ကို ခြုံပေးကာ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။

နန်းတော် တံခါးများကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ရွှမ်အာ၏ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းသွားလေ၏။ အန်ချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ကာ သူမက နန်းတော်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပေသည်။

အဘိုးအို၏ အိုမင်းနေသော ရနံ့က သူမကို အော့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော လက်က သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားချိန်တွင် သူမက ရုန်းမထွက်မိအောင် ပြင်းထန်စွာ တောင့်ခံထားခဲ့ရလေ၏။

အဘယ်ကြောင့် သူမ သည်းခံနေရသနည်း။

မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့တွင် ဤအဘိုးအိုအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများကို သူမ အများကြီး ကြားဖူးခဲ့ပြီး သူ့ကို တောင့်တမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သို့မဟုတ် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အမြင့်ဆုံး အာဏာကို သူမ၏ လေးစားမှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် သန်းပေါင်းများစွာသော လူများ၏ အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်လေ၏။

သူမသည် မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့မှ သာမန် မိဘမဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး မည်သည့် အထောက်အပံ့ သို့မဟုတ် နောက်ခံမှ မရှိဘဲ သူမ၏ လက်ရှိ နေရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းရန် အင်မော်တယ် နှစ်ပါး၏ ရေရာမှုမရှိသော ကျောထောက်နောက်ခံကိုသာ အားကိုးခဲ့ရလေ၏။

နှစ်တိုင်း အင်မော်တယ်များက သူမကို လာတွေ့ကြသော်လည်း တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ မလာတော့လျှင်ရော ဘာဖြစ်မည်နည်း။

သူမ ယခု ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာရန် သူမ သည်းမခံနိုင်သလို ခွင့်လည်းမပြုနိုင်ချေ။

သူမကို တစ်ခါမျှ စေ့စေ့မကြည့်ခဲ့ဖူးသော ထိုအရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ငုံ့ကြည့်ရန်အတွက် ဤနိုင်ငံ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် သူမ ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်၏။

ရွှမ်အာက သူမ၏ အန်ချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ နှာခေါင်းသည် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"နှင်းတွေ ကျနေပြီပဲ..."

ထိုသို့ဆိုလျှင် အိုးယန်တို့ လာနေပြီ ဖြစ်မည်။ ရွှမ်အာက သက်သာရာရမှု တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။ နန်းတော် လှေကားထစ်များမှ သူမက အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ပန်းလှေ တစ်စင်း ဖြစ်ပြီး အလွန် လှပသော ပန်းလှေ တစ်စင်း ဖြစ်လေ၏။

ဧရာမ ပန်းလှေကြီးသည် မိန်းကလေးငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်သန်ရန် မည်သည့် နည်းလမ်းကိုမျှ သူမ အသုံးမပြုခဲ့ပါက သူမသည်လည်း ထိုလှပသော ပန်းလှေပေါ်တွင် ရပ်နေရမည် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် ပင်မ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ထိုလှပသော မိန်းကလေးများက သူမကို ကျေနပ်စေရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ အသုံးပြုနေကြသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အဖော်များ အားလုံးကို သူမ အဆိပ်ခတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ ဤ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် သူမ၏ သရုပ်မှန်ကို မည်သူမျှ မသိကြတော့ချေ။ ယခု သူမသည် အိုးယန်နှင့် အခြားတစ်ဦး ရောက်ရှိလာရန်သာ လိုအပ်ပြီး ထိုအခါ လူတစ်ယောက်၏ အောက်တွင်သာ ရှိပြီး လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် ရှိသော ထိုနေရာကို သူမ ရယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

ရွှမ်အာက သူမ၏ လက်ထဲရှိ လက်ကိုင်ပဝါကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော လက်မောင်းတစ်စုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ခိုင်မာသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ဒီမှာ လေတိုက်တာ ကြမ်းတယ်... အအေးမပတ်စေနဲ့နော်..."

အသစ်ရောက်လာသူ၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် တင်းမာနေခဲ့သော ရွှမ်အာသည် ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားလေ၏။ ကျယ်ပြန့်သော လက်မောင်းကို မှီကာ သူမက တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သိသွားပြီးတော့ ကိုယ်လုပ်တော် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို ဒီလို ဖက်ထားလို့ အရှင့် ခေါင်းကို ခုတ်ပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"ကိုယ်က တော်ဝင်အစောင့်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်ထဲက တော်ဝင်အစောင့်တွေ အားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိတာလေ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကိုယ်လုပ်တော်ကို ကိုယ် ဖက်ထားတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီး တစ်ဦးက ရွှမ်အာကို ဖက်ထားရင်း တီးတိုးပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စစ်သူကြီး... ကျွန်မကို သစ္စာမဖောက်ပါနဲ့နော်..."

ရွှမ်အာက သူမ၏ အနောက်ရှိ အမျိုးသားကို သားရဲငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ တောင်းပန်လိုက်ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အသံမျိုးက စစ်သူကြီး၏ သွေးများကို သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဆူပွက်သွားစေခဲ့လေ၏။ သူက ရွှမ်အာအပေါ် သူ၏ ပွေ့ဖက်မှုကို တင်းကျပ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကို သစ္စာမဖောက်ရင် ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို သစ္စာဖောက်နိုင်မှာလဲ..."