အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း ၆၅ - ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ

ပန်းလှေသည် နန်းတော် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အစောင့်များသည် ဤကဲ့သို့သော ပန်းလှေမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှပြီး လှေပေါ်ရှိ သခင်မလေးများသည် တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နှုတ်မိန့် မပါဘဲ ဤပန်းလှေကို နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုရန် သူတို့ မရဲဝံ့ကြချေ။ ပုဆိန်ကိုင် လူသတ်သမား ရှစ်ရာက ဤပန်းလှေထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး နန်းတော်ကို တိုက်ရိုက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည်လား ဆိုတာကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

"ဧကရာဇ်အိုကြီးရဲ့ နှုတ်မိန့်အရ ပန်းလှေကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြည့်ရှုနေသူများထံမှ အံ့အားသင့်ဖွယ် အသက်ရှိုက်သံများကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။ ဧကရာဇ်အိုကြီးက ပန်းလှေကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုရန် အမှန်တကယ် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။

၎င်းသည် ကြီးမားလှသော ဂုဏ်ကျက်သရေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယီဟုန် ပြည့်တန်ဆာအိမ်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ယခုမှစ၍ ပိုမို ကျော်ကြားလာဖွယ် ရှိလေ၏။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ မည်သူက မသွားချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

နန်းတော် တံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ပန်းလှေသည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ နန်းတော်ထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ပန်းလှေ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေခဲ့သော နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ မီးရောင် နှစ်ခု လင်းလက်လာပေ၏။ မီးရောင်များသည် ပိုမို တောက်ပကာ နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ သွားရာလမ်းကို တိုက်ရိုက် လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ပန်းလှေသည် နန်းတော်၏ တော်ဝင် လမ်းမပေါ်တွင် ခရီးနှင်နေပေ၏။ ပန်းလှေ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာတွင် ထိုင်နေသော လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုကြေကွဲဖွယ် အမှတ်တရများကို သူ၏ စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအချိန်က သူသည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် သူ့အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ရင်းနှီးသလို စိမ်းသက်နေသည့် သူ့ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အရင်းအချာ မိဘများသည် ဤနန်းတော်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြရပြီး သူတို့၏ သွေးများသည် ဤနေရာရှိ ကျောက်ပြာချပ်များပေါ်တွင် စွန်းထင်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်၏ ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒသည် သူ၏ သခင်၏ ဒေါသကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ သူ၏ ချီကြောများ အတွင်း၌ မူလက ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒသည် ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ချိုးဖျက်မည့် လက္ခဏာများ အမှန်တကယ်ပင် ပြသလာလေ၏။

သူ၏ နံဘေးရှိ ချန်ရှောင်ယွဲ့မှာ လန့်ဖြန့်သွားပေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူမ ချမှတ်ထားသော ချိတ်ပိတ်ခြင်းသည် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် လန်ချင်းဆုန့်၏ အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ခြင်းကို ခံရလုမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။ သူမ၏ ခင်ပွန်းငယ်လေးသည် တကယ်ပင် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပေသည်။

မြင်းရိုင်း တစ်ကောင်က ပိုရိုင်းလေလေ အနိုင်ယူရတာ ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်းလေလေပင် ဖြစ်၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ လျှာကို သပ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမက လန်ချင်းဆုန့်၏ ပခုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိလိုက်ပြီး ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

မူလက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သော လန်ချင်းဆုန့်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မျက်လုံးများကိုသာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့၏။

လန်ချင်းဆုန့်သည် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူနှင့် သူ့ရှေ့ရှိ မိစ္ဆာမတို့အကြား နယ်ပယ် ကွာဟချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပေ၏။ သူက အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို စိန်ခေါ်နိုင်လျှင်တောင်မှ ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက သူ၏ နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်ပြီး ထပ်မံ စိန်ခေါ်နိုင်လျှင်တောင်မှ မဟာ နယ်ပယ် အဆင့်များစွာ ပိုမြင့်သော ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်ခံရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... မင်း ဆက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ စားပစ်လိုက်မယ်နော်..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ငုံ့ကာ လန်ချင်းဆုန့်၏ နားထဲသို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

လန်ချင်းဆုန့်သည် နန်းတော် ခန်းမရှိရာဘက်သို့သာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်နိုင်တော့၏။ ချန်ရှောင်ယွဲ့ ဘာလုပ်နေသနည်းကိုသာ သူ ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည်လည်း တစ်နေရာရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အခုချိန်ထိ သူက ပေါ်မလာသေးဘူး..."

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။

"သူ ပေါ်မလာတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို ဒီအဝတ်အစားတွေနဲ့ မြင်သွားရင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် လှောင်ပြောင်ခံရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ..."

လန်ချင်းဆုန့်က သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေစဉ် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသော အိုးယန်သည် နန်းတော်ထဲတွင် မှတ်တမ်းကျောက်တုံး အများအပြားကို တပ်ဆင်ပြီးဖြစ်ကာ အမျိုးသမီးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော သူ၏ ညီလေး၏ တစ်နေ့တာကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ရိုက်ကူးနေလေ၏။

"ကျစ်... ကျစ်... ကျစ်... ဒါက ရှားပါးတယ်... ငါ့ညီလေးရဲ့ အမည်းရောင် သမိုင်း +၁ ဆိုတဲ့ ဒီလို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ..."

သူ၏ လက်ထဲရှိ မှတ်တမ်းကျောက်တုံးကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရင်း အိုးယန်က ကောက်ကျစ်စွာ တွေးလိုက်လေသည်။

ပန်းလှေသည် ပင်မခန်းမရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ၎င်း၏ ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော တော်ဝင်အစောင့်များသည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေကြပြီး လေးများကို ဆွဲကာ ပန်းလှေကို အချိန်တိုင်း ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။

အကယ်၍ ပန်းလှေက ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မြှားများက လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်၏။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ခန်းမသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။ မီးပုံးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် နန်းတွင်း အစေခံများနှင့် မိန်းမလျာများသည် ခန်းမ၏ နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထွက်လာကြပြီး ခန်းမရှေ့ကို တောက်ပစွာ လင်းထိန်သွားစေခဲ့လေ၏။

ပင်မခန်းမ တံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး လူသန်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဧရာမ ကုတင်ကြီးတစ်ခုကို ခန်းမထဲမှ ထမ်းထုတ်လာကြပေသည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မှီကာ သူ့ရှေ့ရှိ ပန်းလှေကို မျက်လုံးကျဉ်းလျက် ကြည့်နေလေ၏။ ၎င်းသည် တကယ်ပင် အလွန် လှပသော အနုပညာ လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက မြင်နိုင်သလောက်တော့ လှေပေါ်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

ဧကရာဇ်အိုကြီး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားလေ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏ အရင်းအချာ အဘိုးဖြစ်ပြီး သူ သိပ်မမှတ်မိတော့သော သူ၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ရန်သူလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူ သိပ်ကြာကြာ အသက်ရှင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ဆီက အသက်စွမ်းအင် မီးတောက်က အချိန်မရွေး ငြိမ်းသွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငါ မြင်နေရတယ်..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုကို သဘာဝကျကျပင် သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ၏ အနီးသို့ ချက်ချင်း မှီချလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ တည်ငြိမ်မှုက ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ထူးဆန်းသလို ခံစားရစေခဲ့သည်။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ခေါင်းကိုက်သလို အနည်းငယ် ခံစားရလျက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူသည် အိုမင်းနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအင် မီးတောက်မှာ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသွားနိုင်သော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီးအပေါ်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာသည် အလွန်အမင်း အားကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဧကရာဇ်အိုကြီးကို သူမ အလွယ်တကူ ရန်မစလိုခဲ့ချေ။ သူ့ကို သတ်ခြင်းက လွယ်ကူမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှုမျိုးတွင် သူမ ပတ်သက်မိသွားပါက သူမ မည်သည့်အချိန်တွင် သေဆုံးရမည်ဆိုတာကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ့ရှေ့ရှိ ရန်သူကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မည်သို့ သတ်ရမည်နည်းကို လန်ချင်းဆုန့် စဉ်းစားနေသည့်ဆဲဆဲတွင် ထင်ရှားသော အစိမ်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ကို နှစ်တိုင်း ပထမဆုံး နှင်းကျချိန်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။ လန်ချင်းဆုန့် အမြင်မှားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် အလွန် လှပသော မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားသည့် ထိုမျက်နှာသည် အလွန် စိမ်းသက်နေပေ၏။ ဇိမ်ကျကျ ရွှေနှင့် ငွေ လက်ဝတ်ရတနာများက သူမကို အလှဆင်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီးသော အစိမ်းရောင် ဂါဝန်က ပျမ်းမျှ အသွင်အပြင်သာရှိသော သူမကို သိသိသာသာ ပိုမို ကျက်သရေရှိပြီး ဂုဏ်သရေရှိသွားစေခဲ့လေသည်။

တစ်နှစ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုက ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနိုင်သလား...

သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ်သည် သူ မကြာခဏ တွေးတောလေ့ရှိသော ရွှမ်အာ ဖြစ်ကြောင်းကို လန်ချင်းဆုန့် အနည်းငယ်ပင် မမှတ်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ရွှမ်အာသည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် သဘာဝကျကျ မှီကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် သူ့ကို စကားပြောကာ ရယ်မောနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် အပျိုကညာ တစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြစ်ကင်းစင်မှုများကို ပြသနေပေ၏။

ဤအရာအားလုံးသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလေ၏။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လူသည် ထိုပုံရိပ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာပြီး လန်ချင်းဆုန့်သည် အော့အန်ချင်လောက်အောင် ရွံရှာမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အဲ့ဒါ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်လား..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ထိုပုံရိပ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူမကိုယ်သူမ သူမနှင့် ချက်ချင်း နှိုင်းယှဉ်လိုက်၏။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ရော မျက်နှာပါ ထိုသေမျိုးအမျိုးသမီးထက် လုံးဝ သာလွန်နေပေသည်။

သူမကိုယ်သူမ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှမယ် တစ်ဦးဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း သက်သာရာရသွားလေ၏။ သူမက ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိပါဘူးလေ...

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ကိုက်ထားသဖြင့် သွေးထွက်နေလေပြီ။ သူက ဤမြင်ကွင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်သားထားလိုသည့်အလား ရွှမ်အာနှင့် ဧကရာဇ်အိုကြီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

ရွှမ်အာသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ဓားလို စူးရှသော အကြည့်ကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေ၏။ ဤပန်းလှေသည် တကယ်ပင် လှပပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးများ အားလုံးသည် သူမထက် အများကြီး ပိုလှကြပေသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အရာများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်စေရန် ကိရိယာများ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ ၎င်းက သူမကို အဆင်မပြေ ဖြစ်စေပါက ၎င်းကို သူမ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်အာက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို စကားအနည်းငယ် တိတ်တဆိတ် တီးတိုးပြောဆိုလိုက်လေ၏။ ဧကရာဇ်အိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပန်းလှေကို ကြည့်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီလှေကို မီးရှို့လိုက်စမ်း..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်း နှစ်ထပ် ခံထားရသော လန်ချင်းဆုန့်သည် ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာလေ၏။ သူက ပင်မခန်းမ ရှိရာဘက်သို့ အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

အခန်း ၆၆ - ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု

မတ်တတ်ရပ်လာသော လန်ချင်းဆုန့်ကို တားဆီးရန် ချန်ရှောင်ယွဲ့ ပြင်လိုက်လေ၏။ ဤကဲ့သို့ သူ၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ခြင်းက လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိနေသေးသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဖိအားတစ်ခုက လန်ချင်းဆုန့်ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အမြင့်ဆုံး ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ က သူ့ထံမှ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့ ချမှတ်ထားသော ချိတ်ပိတ်ခြင်းသည် ဤပြိုင်ဘက်ကင်း ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒကြောင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပေသည်။ ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် ချိတ်ပိတ်ခြင်းမှ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်မှုတစ်ခု မြင့်တက်လာကာ သူမ၏ အနီရဲရဲ ဂါဝန်ရှည်ပေါ်သို့ သွေးစက်များ ကျဆင်းလာလေ၏။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ချန်ရှောင်ယွဲ့က ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လန်ချင်းဆုန့်သည် ယခုအခါ ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေလေပြီ။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံ ဓားတစ်လက်...

ထိုအမြင့်ဆုံး ဖိအားက ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် တွင် ရှိနေသော ချန်ရှောင်ယွဲ့ကိုပင် ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရစေ၏။

ထိုကဲ့သို့သော ဓားစွမ်းအားကို ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးထံမှ အမှန်တကယ်ပင် ထုတ်လွှတ်နေခြင်းလော။ ချန်ရှောင်ယွဲ့က လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားလေ၏။

ပြီးတော့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်နေသော ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒ ရှိနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် ရောနှောကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဒီရေတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားပေသည်။

ပန်းလှေ ပတ်လည်ရှိ ကျောက်ပြာချပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော နှင်းများသည် ဤဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒကြောင့် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားကာ တိမ်များကို ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့၏။

ပင်မခန်းမ ပတ်လည်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တော်ဝင်အစောင့်များ၊ နန်းတွင်း အစေခံများနှင့် မိန်းမလျာများသည် ဤဖိအားကြောင့် တိုက်ရိုက် သတိလစ်သွားကြပေသည်။

ပြီးတော့ ဧကရာဇ်အိုကြီး ပတ်လည်ရှိ ဖျော့တော့သော ရွှေရောင် ကံကြမ္မာ နဂါးက ဤခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဓားစွမ်းအားကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ထက်မြသော ဓားအလင်းတန်းသည် တိမ်တိုက်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး နှင်းထုကြီးကို ရှင်းလင်းပစ်ကာ တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

တော်ဝင်မြို့တော် တစ်ခုလုံးရှိ ဓားရှည်များ အားလုံးသည် တစ်ခုခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေသည့်အလား တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြည်ဟည်းသွားကြလေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ အရိုးများ အားလုံး တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စူးရှပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အသံများက သူ၏ နားစည်ထဲတွင် မြည်ဟည်းနေကာ သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှုန်ဝါးနေပြီး ထက်မြသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ရုတ်တရက် နှလုံးခုန်သံတစ်ခုက လန်ချင်းဆုန့်၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံပဲ...

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဤနှလုံးခုန်သံသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဓား၏ ခုန်ပေါက်သံလည်း ဖြစ်ကြောင်း လန်ချင်းဆုန့် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူ ကျင့်ကြံနေသောအရာမှာ... ဓားက ငါပဲ... ငါက ဓားပဲ...

သူ၏ နှလုံးသားသည် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေလေပြီ။

ပြီးတော့ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဤကမ္ဘာလောကရှိ အရာအားလုံးကို အချိန်ကိုပင်လျှင် ဖြတ်တောက်နိုင်သော အထက်မြဆုံး ဓားတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လန်ချင်းဆုန့် ခံစားလိုက်ရ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော ရွှမ်ဟွမ်ချီ များ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ မြည်ဟည်းလာသည်။ လန်ချင်းဆုန့်ထံမှ ဖြာထွက်နေသော အဆုံးအစမရှိသည့် ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒသည် မိုးကောင်းကင်တာအို ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရ၏။

ဤမျှ အားကောင်းသော ဓားတစ်လက်သည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် မရှိသင့်ချေ။

မိုးကောင်းကင်တာအို က ၎င်းကို ခွင့်မပြုပါ...

သို့သော် ထိုနယ်နိမိတ်ကို ထိတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန့်သည် သဘာဝကျကျပင် လက်လျှော့ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့၏။ သူသည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံတာအို အမှန်တရားများသည် သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် လင်းလက်သွား၏။ အမှန်တရား တစ်ခုစီတိုင်းက တာအို၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကိုယ်စားပြုနေသော်လည်း လန်ချင်းဆုန့်သည် ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုထားပုံရပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်ကိုသာ ကြည့်နေပေသည်။

တံခါးအနောက်ရှိ တစ်ခုခုက သူ့ကို ခေါ်နေကြောင်း လန်ချင်းဆုန့် ခံစားနိုင်သော်လည်း ထိုတံခါးသည် အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေရခြင်းက သူ၏ သေးငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်လည်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများသည် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ခုတ်ပိုင်းစမ်း..."

အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ဧရာမ တံခါးကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဓားရှည်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

အမြင့်ဆုံး ဓားစွမ်းအားက တံခါးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဧရာမ တံခါးကြီးကို ဓားအလင်းတန်းမှ တုန်ခါသွားစေခဲ့၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးတစ်ခုလုံးသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ နှစ်ပိုင်း ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများကြားတွင် လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများက သူ၏ ထူးခြားသော တာအိုကိုသာ မြင်တွေ့နေရပေ၏။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ရွှမ်ဟွမ်ချီ အားလုံးကို လန်ချင်းဆုန့်က စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး နက်နဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

နက်နဲသော ချီများသည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် အငွေ့ပျံနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုစိတ်ဆန္ဒ အက္ခရာများသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေလေသည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း...

ကျင့်ကြံသူများ သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး အိပ်မက်မက်ကြသော နယ်ပယ်၊ တာအို၏ တည်ရှိမှုကို ထိတွေ့နိုင်သော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိသေးသော လန်ချင်းဆုန့်က အမှန်တကယ်ပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေပြီ။

သို့သော် လူတိုင်း မမြင်တွေ့နိုင်သောအရာမှာ ထန် နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာ အနည်းငယ်သည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖယ်ရှားခံနေရခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်၏ ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု ကို လန်ချင်းဆုန့် ကိုယ်တိုင်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြတ်တောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြ၏။ မူလက ပန်းလှေ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်ပြာချပ်များ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

ကုတင်ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုတစ်ခု သူ၏ သွေးသား မှ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်နေခဲ့သော ဧကရာဇ်အိုကြီးကို နီးကပ်သလို ခံစားရစေခဲ့၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နံဘေးရှိ ရွှမ်အာသည် သူမရှေ့ရှိ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေပေ၏။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ... နှင်းတွေ စကျတာပဲ ရှိသေးတယ်... ဘာလို့ သူတို့ ရောက်နေကြပြီလဲ..."

သူသည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဧကရာဇ်အိုကြီးကို မှီကာ လှည့်စားနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန့်က မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်အာ၏ အမူအယာမှာ ပုံပျက်သွားသည်။ သူမ၏ မူလက ကျက်သရေရှိသော အမူအရာသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျက်စီးသွားပေ၏။ ယခုအခါ သူမ၏ စိတ်သည် အရူးအမူး တွေးတောနေပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေလေတော့သည်။

လန်ချင်းဆုန့်၏ နံဘေးရှိ ချန်ရှောင်ယွဲ့သည် လန်ချင်းဆုန့်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိပေ၏။ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို သည်းခံရင်း သူမက လန်ချင်းဆုန့်ကို ကာကွယ်ပေးရန် သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း သည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် တစ်သက်တာတွင် တစ်ကြိမ်ပင် ကြုံတွေ့ရခဲသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန် အရေးကြီးပြီး ဤအချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးခြင်းကို ချန်ရှောင်ယွဲ့က ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

ရွှမ်အာသည် လုံးဝ ရူးသွပ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွား၏။ အင်မော်တယ် တစ်ပါးကို လှည့်စားခဲ့သည့်အတွက် သူမ၏ မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုကဲ့သို့သော လေလွင့်ကာ မသေချာမရေရာသည့် ဘဝမျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူမ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲ့ဒီလို ဘဝမျိုးကို ပြန်သွားရမယ့်အစား ငါ သေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်...

ရွှမ်အာက သွားကြိတ်ကာ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီးကို အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... သူတို့ကို မြန်မြန် သတ်ပစ်ပါ... သူတို့က လုပ်ကြံသူတွေပါ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရူးသွပ်သွားပုံရသော မိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပေ၏။ လက်ရှိ ရွှမ်အာသည် သူမ၏ အစစ်အမှန် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ဖြစ်ပုံရပြီး သူမက သူ့ကို ပေးခဲ့သော အိမ်၏ ခံစားချက်သည် ဤအမျိုးသမီး ဖန်တီးထားသော ဟန်ဆောင်မှုများ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်ပါ... အောက်တန်းကျတဲ့ လူတွေက စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ သဘာဝအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ပြလာမှာပဲ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ တည်ငြိမ်သော စကားလုံးများက ရွှမ်အာကို ခဏမျှ အေးခဲသွားစေခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ရူးသွပ်မှုက ပြင်းထန်နေသည့်အလား သူမက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေတော့သည်။

"ဘယ်သူမှ ငါ့ကို အဲ့ဒီဘဝကို ပြန်သွားအောင် လုပ်လို့မရဘူး... ဧကရာဇ် ဖြစ်နေရင်တောင်မှပဲ..."

ရွှမ်အာက ဓားမြှောင်ကို ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီးက သနားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် မိန်းကလေး၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... မင်းရဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ငါ လိုချင်ခဲ့တာ..."

ရွှမ်အာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေ၏။ သူမ၏ အတွင်းကလီစာများသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်လာပေသည်။ ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော မျက်နှာရှိသည့် ဧကရာဇ်အိုကြီးကို သူမက ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နံဘေးမှ ထွက်ခွာရန် အရူးအမူး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"ငါက အရမ်း အိုမင်းနေပြီ... မူလက အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်နေတဲ့ ငါ့ရဲ့ တော်ဝင်မြေးတော် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အချိန်မရှိတော့ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ ယူလိုက်မယ်..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရွှမ်အာ၏ နားထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

ရွှမ်အာ တုန်ယင်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရွှမ်အာ၏ လက်ကို ယူကာ ဓားမြှောင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အမူအယာဖြင့် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီ တော်ဝင်နန်းတော် က ငါ အမိန့်ပေးဖို့ပဲ... ငါ့မျက်လုံးကနေ ဘာမှ မလွတ်နိုင်ဘူး... မင်းရဲ့ တရားမဝင်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ မမြင်ဘူးလို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား..."

သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးသည် အလွန် ကောက်ကျစ်သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူမသည် အလွန် ရိုးအနေသေး၏။ သူမ၏ အနောက်ရှိ အင်မော်တယ်ကိုသာ လိုချင်သဖြင့် ယခုအချိန်အထိ သူက သည်းခံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရွှမ်အာက ငြင်းခုံချင်နေသေးသော်လည်း သူမ၏ ခေါင်းမှာ ပို၍ပို၍ လေးလံလာပေ၏။ မလိုလားစွာဖြင့် သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ လန်ချင်းဆုန့် ရှိရာဘက်သို့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားကို အသုံးပြုလိုက်ပေသည်။

မိန်းကလေးက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာပြီး သူမ၏ အကြည့်ထဲရှိ ထက်မြက်မှုက အထူးတလည် ပြင်းထန်နေပုံရ၏။ ထူးခြားသော တော်ဝင် ဖိအားတစ်ခုက မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြာထွက်လာလေတော့သည်။